Fijne vakantie?

Ik heb vakantie. Maar toen de collega’s me gisteren een fijn verlof toewensten, besefte ik dat ik het zelf helaas niet positief ervaar. Het is meer een verplichting omdat de scholen sluiten en de kinderen niet naar de grootouders mogen.

Normaal gingen we een midweek naar Frankrijk. Dat werd al lang geleden uitgesteld naar volgend jaar. Ik word gek van thuiszitten en ging op zoek naar wat coronaproof activiteiten met de kindjes. We zouden eens naar het Huis van Kina gaan. Daar is een expo rond de zee wat perfect aansluit bij het meest recente schoolproject van De Dochter. En wie weet durfde ik het aan om met de kindjes naar de Trolls film te gaan. Ik regelde ook al aardig wat playdates. Ik probeerde voor elke dag minstens 1 activiteit te voorzien.

Intussen vallen dag na dag opties weg. Zwemles stopgezet. Ballet mocht eerst doorgaan en dan gisteren plots toch niet. Voetbal mag voorlopig nog tenzij de club er zelf de stekker uit trekt. Scouts mag nog maar vind ik zelf minder en minder evident in deze tijden. Maar de musea zijn dicht. Cinema dicht. Restaurants dicht…Geen idee of het eerste ponylesje van De Dochter zondag nog zal mogen. Familiebezoek zit er uiteraard ook niet in en vrienden, pretparken,… nog minder.

Weinig opties en perspectief dus. We zullen het thuis gezellig moeten maken in onze bubbel van 4 mensen en 3 dieren. Wat gaan wandelen en fietsen. Veel met Cosmo spelen. Die geen lockdown huisdier was maar nu misschien toch. Gelukkig zijn we hem nog mogen gaan halen…

Puppysitten

De kinderen zijn weer de deur uit voor een drukke zaterdag. Zwemmen, van daaruit recht naar de voetbal voor een match, snel wat eten en dan scouts. Normaal splitsen we ons wat op en begeleidt elk en een kind, omdat De Dochter zelden meedoet voor de matchen en op dat moment ballet heeft. Maar nu is de Wederhelft er dus de halve dag mee op pad en mag ik babysitten op dit meneertje… Gelukkig heb ik Netflix en de nieuwe Stefan Hertmans om me bij te staan als de kleine tornado slaapt.

Het is echt vergelijkbaar met toen de kinderen baby waren. Ik heb wat last van het thuis opgesloten zitten, weinig te slapen en geen gerust moment te hebben. Maar tegelijk is het super om dat jong leven te zien groeien en bloeien en te gekken en spelen en knuffelen. We zien dat beestje echt al doodgraag. Vanmorgen was hij om 5u al wakker en dan weet hij al dat hij de laatste uren in bed mag slapen. Genieten dat kleine warme lijfje dat tegen me aan komt geknuffeld…. en dan zijn lange poten in mijn rug prikt. En de hik krijgt. 🤣

Welkom Cosmo

Zondag is ons gezien na lang afwachten uitgebreid met Cosmo, onze whippet puppy die vandaag 9 weken oud is geworden. Officiële naam (hou je vast) Roccobarocco’s The Dinner Is Served. Op de hondenblog kan je het hele verslag lezen.

En zo hebben we dus weer een baby in huis. Met alles wat dat meebrengt. Zoals nachten waarin ik blokjes van 1 tot 3 uur kan slapen. Een crèchegevoel in huis waarin tijdsblokken van hyperactiviteit waarbij niets veilig is en je constant moet opletten/aandacht geven/spelen afgewisseld worden met periodes van diepe slaap. En een superschattige lieve mooie kleine baby waaraan je je hart verliest en die nog heel veel moet leren. Zoals zindelijk worden.

We weten wat gedaan de komende weken! Maar we kunnen ons het leven zonder nu al niet meer voorstellen.

Dip

Bekentenis: ik voel me al een hele poos niet zo vrolijk. Ik slaap al weken slecht (veel wakker worden tijdens de nacht en wakker lang voor de wekker gaat), ik heb nauwelijks eetlust bij momenten en de onrust en stress gieren rond in mijn lijf. Wat zorgt voor een benauwd gevoel heel de tijd, prikkelbaarheid, hoofdpijn, …

Het kende allemaal een hoogtepunt toen ik vorige week voor het eerst weer naar kantoor moest. Eerst leek alles goed te gaan. Heel rustige trein heen, rustige straten rond Brussel Noord, aangenaam op kantoor om eindelijk nog eens met collega’s te kunnen babbelen. Resultaat meer gebabbeld dan gewerkt natuurlijk, voor de productiviteit moeten we het duidelijk niet doen. Maar dan kwam de terugreis. Het perron stond veel voller en ook de trein was pakken drukker. Echt acuut onveilig voelde het nog niet, in mijn wagon was er ongeveer 50% bezetting. Maar ook dat voelde al helemaal niet meer zo veilig meer. Ook de weg naar het station was erg druk met mensen die vlak langs je passeren op het smalle voetpad en zonder mondmasker… En in Schaarbeek zijn de cijfers absoluut niet geruststellend…

Ook het werken zelf vond ik maar een tegenvaller. Stages begeleiden terwijl je liefst toch op afstand blijft, heel de tijd dat mondmasker op, het werkte allemaal niet echt vlotjes.

En dan vlak daarna de verjaardag van De Dochter die we zo coronaveilig probeerden te vieren maar waarbij er toch heel veel dingen absoluut niet veilig voelden. Heel veel volk in de bar waar we gingen bowlen met de kindjes, de tafels dicht bij elkaar, mensen die met veel te veel rond een tafel zaten zonder mondmasker. Van onze groep had iedereen wel een masker op, maar de muziek was luid wat maakt dat je heel dicht bij elkaar moet gaan staan als je iets wil zeggen en dat voelt ook weer niet zo veilig. ’s Avonds gingen we met de familie op restaurant, 12 mensen in totaal en we hadden aan het restaurant gevraagd om twee tafels van 6 te voorzien. Maar die tafels stonden ver van elkaar wat maakt dat ik me wel veilig voelde maar de schoonbroers uiteindelijk niet echt heb gezien.

En intussen gingen de cijfers echt door het dak en begon ik meer en meer te worstelen met het feit dat ik deze en volgende week weer naar Brussel moest. Ik voelde me elke dag slechter. Gelukkig was er dinsdag een teamvergadering en heb ik daar mijn gevoel en bedenkingen kunnen delen en werd daar door mijn collega’s enorm begripvol op gereageerd. Iedereen vond het zinvoller om weer zoveel mogelijk online te gaan werken en de taken waarvoor er toch aanwezigheid op kantoor nodig is, werden spontaan overgenomen door collega’s die er momenteel niet mee inzitten om de verplaatsing te doen. Ik voelde me wel gedragen door hun lieve reacties.

Toen viel er wel een pak van mijn hart. Maar de onderhuidse stress, de onrust zitten nog in mijn lijf. Ik slaap beter maar nog niet geweldig. Maar ik voel me op zijn minst weer een beetje een mens. Ik denk dat ik de komende weken echt beter aan zelfzorg ga moeten doen, mijn Headspace app die ik verwaarloosd heb weer gebruiken bijvoorbeeld. Daarnaast doe ik wel al inspanningen; ik ga elke dag voor het werk een half uur wandelen en sommige dagen ook nadien. Ik kan mijn ei kwijt via berichten aan collega’s en vrienden en ik kan babbelen met de Wederhelft, die echter ook enorm onder stress staat.

Maar ik vrees dat er ons weer een heel moeilijke periode te wachten staat. Het viel me ook op dat de mensen die ik in vertrouwen neem, vaak zelf ook aangeven momenteel het lastig te hebben. De donkere dagen, het totale gebrek aan perspectief, de vele vraagtekens wegen bij iedereen heel zwaar door. Het wordt weer moeilijker om mensen te zien, nu openbaar vervoer weer minder een optie is en op afstand bijpraten op een bankje of terras te koud wordt. En ik merk dat ik het echt wel hard nodig heb om eens iemand te zien en te kunnen praten.

Hectische tijden

Morgen moet ik voor het eerst sinds maart weer naar kantoor in Brussel. Omdat het al zo lang geleden is en de cijfers in mijn ogen superslecht zijn de laatste weken, zie ik er wel behoorlijk tegenop. Ik had de afgelopen weken zelfs twee keer een nachtmerrie waarin ik vastzat op een overvolle trein waar niemand een mondmasker wou opzetten… Hopelijk loopt het allemaal wat los… Ik blijf het wel raar vinden dat de maatregelen almaar versoepelen terwijl de besmettingscijfers precies hoger zijn dan ooit…

Vandaag was een hectische dag. Ik heb precies heel de dag op pakjes van diverse koeriers gewacht. Een kiwicrate knutseldoos voor de kinderen, de Fido Studio bench voor de hond (de vriendelijke koerier wenste me veel montageplezier, sommige koeriers zien we sinds corona zo regelmatig dat een mens een band begint op te bouwen haha), een puppytoilet omdat ik het niet zie zitten om met de pup de straat op te gaan zo lang de vaccinaties nog niet afgerond zijn, een boek over puppy-opvoeding, een boek over het geheim van de sint (Zoon wordt 9 en gelooft nog, maar ik ben bang dat zijn vele vragen en opmerkingen het voor De Dochter gaan verpesten, dus ik denk dat ik hem eens dezer ga inwijden in het geheim…), een verjaardagscadeau voor De Dochter,…

Vanmorgen kwam er dan ook nog een meneer een plaatsbeschrijving doen van ons huis. Een megagroot gebouw achter ons huis wordt binnenkort gesloopt en de blok er vlak voor gestript en gerenoveerd, dus moet het hele huizenblok beschreven worden voor moest er daarbij schade optreden. Gaat ook fijn thuiswerken zijn. Dadelijk ga ik nog blij zijn met mijn wekelijkse verplichte dag naar Brussel…

Vandaag zijn de puppies precies 7 weken oud geworden. We kregen vanmorgen weer leuke foto’s en filmpjes. Voor de foto’s kan je alhier terecht op de hondenblog. De discussies over de naam lopen wel hoog op. Gisterenavond was het een beetje ruzie hier thuis. Zoon en ik vinden Cosmo een geweldige naam, maar De Dochter is verdrietig omdat Zoon ook het konijn en de naam voor het konijn heeft gekozen en wil persé de naam kiezen. Zijnde Snorkel. En geen van beide partijen wil toegeven…

Fitbit Inspire 2

Ik ben nu bijna een week overgeschakeld van mijn Fitbit Alta naar de nagelnieuwe en pas op de markt gebrachte Inspire 2. Na 4 jaar trouwe dienst zei ik de Alta vaarwel toen voor de vierde keer het polsbandje de geest gaf. De tracker zelf doet het nog prima, maar ik was het beu dat hij geen hartslagmeter had waardoor de metingen toch onnauwkeuriger waren bv wat slaap betreft. Toen ik zag dat er net een nieuwe Inspire aan kwam (de opvolger van de Alta) aan een zeer schappelijke 99.95€ besloot ik de overstap te wagen.

Op zich zijn er zeer veel gelijkenissen tussen de twee wearables. Maar zoals gezegd, door de toevoeging van een hartslagfunctie ging er toch een nieuwe wereld open: veel gedetailleerder slaaprapport en een duidelijker zicht op de geleverde inspanningen. Maar dat is allemaal niet nieuw voor wie reeds een HR-model had dus.

Wat echter wél nieuw is, is dat je minuten in hogere hartslagzones nu tellen. Fitbit stapt af van het artificiële doel van 10.000 stappen en biedt nu de mogelijkheid om zelf je doel te kiezen; je kan vasthouden aan die stappen maar je kan ook opteren om je tijd waarbij je een zwaardere fysieke inspanning leverde, als doel te nemen, bv 150 actieve minuten per week. En dan voelt voor mij wel heel juist aan. Ik kon me er wel eens op frustreren dat ik na een redelijk sportieve dag met bv een fietstocht van een uur of een andere vorm van sport bleef steken op 5.000 stappen en die dag dus gecatalogeerd stond als ‘luie dag’/doel niet gehaald. Terwijl je voor je gezondheid wel uitstekend bezig bent geweest. En dat toch net de bedoeling is.

In de nieuwe app wordt dus bijgehouden wanneer je in een hartslagzone gaat die staat voor vetverbranding/cardio/piek. Ook tijdens een wandeling kan je dus meten hoe intensief je aan het sporten was. De Fitbit trilt ook wanneer je zogezegde zoneminuten aan het verzamelen bent, wat extra motiveert. Ik kan nu ook zien hoe mijn fitheid zich verhoudt tot die van leeftijdsgenoten.

Leuke extra is ook dat wanneer ik mijn smartphone op zak heb en een wandeling maak, Fitbit via de gps van mijn gsm het parcours bijhoudt en na een koppeling alle data ook netjes en automatisch in Strava terecht komt. Heerlijk.

Nieuw voor mij zijn nog kleine toeters en bellen zoals de guided breathing app en de mindfullnessoefeningen die erin zitten, maar ik gebruik liever Headspace dan die van Fitbit, helaas communiceert de Fitbit app niet met Headspace.

Leuk extraatje bij de Inspire 2 is trouwens een gratis jaarabonnement op Fitbit Premium.

Coronawalks

Dat corona ons leven drastisch heeft veranderd, is een understatement. Dat veel van die veranderingen niet aangenaam zijn ook. Maar toch zijn er ook wel een aantal goede gevolgen, zo merk ik. Zo wandel ik nu 1000 keer meer dan vroeger. En dat bevalt prima.

Ik heb altijd wel veel gestapt. Toen we twee honden hadden, moesten die 4 keer per dag uitgelaten worden aangezien we geen tuin hebben. Ik kwam sommige dagen op het werk aan om 12u met reeds 10.000 stappen in the pocket. Kinderen naar school brengen, honden uitlaten en dan nog met het openbaar vervoer naar het werk. Maar intussen is onze laatste hond alweer meer dan twee jaar gestorven en ben ik meer gaan fietsen, wat een drastische vermindering in het aantal stappen als gevolg had.

Tot corona kwam. Om de kinderen en mezelf toch iets van beweging te gunnen op het moment dat niets nog mocht, zijn we beginnen wandelen. En ik ben er eigenlijk nooit mee gestopt. Ook niet toen de lockdown eindigde en weer meer mocht. Ik heb vaste werkuren en start de werkdag pas om 10u en intussen is het vaste gewoonte geworden om daarvoor eerst rustig te ontbijten en dan een wandeling te maken van een half uurtje of meer. Zalig om zo wat te bewegen, het hoofd leeg te maken en te genieten van de buitenlucht vooraleer aan de werkdag te beginnen.

’s Avonds heb ik wekelijks of twee keer per week ook een vaste afspraak met een vriend om samen nog een uur te wandelen en intussen wat bij te babbelen. Heerlijk ontspannend. En zo heb ik tenminste nog iets van sociaal contact in deze bubbeltijden. Ik heb dat wel nodig; zowel de babbel als het naar buiten kunnen en het bewegen.

Intussen heb ik wat vaste trajecten. Maar vandaag kwam ik toch weer op een nieuwe route uit. Dubbel genieten doe ik als ik onderweg iets tegenkom waar ik even naar kan staan kijken. Streetart die ik nog niet kende. Eendjes die tegen de stroom in probeerden zwemmen vandaag. Kayakkende scholieren. De zonsondergang,…

Ik kan niet wachten tot onze hond er is, dan heb ik weer altijd een wandelkameraadje, ook in de ochtenden…

Druk weekend

Het was weer een weekend waarin niet stilgezeten werd… De hobbies van de kinderen komen stilaan op kruissnelheid, iets wat toch weer de nodige aanpassingen vergt na een periode van relatief weinig hobbies sinds de lockdown in maart.

Vrijdag werk ik niet, maar het was ook al meteen druk. Ik had een afspraak bij Zusse, de tweedehands kinderkledingwinkel om wat gerief van de kinderen binnen te brengen. Dat vergt altijd veel voorbereiding; selecteren wat in aanmerking komt, controleren op vlekjes en dan strijken, terwijl ik de kinderkleding op zich nooit strijk… Daarna hield ik me bezig met het konijnenkot, de was en het huis op te ruimen. In de namiddag even rust, ik maakte een lange wandeling en sloot die af met een klein uurtje lezen in de zon vlakbij huis. Zo zalig… Rust… ’s Avonds bleef ik bij de jongste thuis terwijl de oudste ging voetballen.

Zaterdag stond de wekker net als in de week om 7u35; om 9u moesten we in het zwembad zijn voor de heropstart van de zwemlessen. Eerst hadden ze laten weten dat de ouders het gebouw niet in mochten, maar nu ter plaatse mocht ik toch mee om de kinderen te helpen omkleden. Ze hadden hun best gedaan om het zwembad coronaproof te maken, maar aan de kleedhokjes moest ik toch enkele mensen kruisen in een heel smal gangetje. De plekjes waar je in het zwembad de kinderen kan zien zwemmen zijn afgeschaft, maar ze hebben in plaats daarvan de cafetaria wel geopend. Vandaar is er ook een heel klein stukje met zicht op het zwembad, waar alle ouders samen kropen. Ik heb me er dus maar bij neergelegd dat ik ze dit jaar niet ga kunnen zien zwemmen en heb me buiten op het terras gezet op veilige afstand van de andere ouders. Ik ben wel blij dat de cafetaria open is, ik zag me in de winter daar al een uur staan wachten in de vrieskou… En ik ben natuurlijk ook wel blij dat de lessen op zich kunnen doorgaan, ze hebben het al zo lang zonder zwemles moeten stellen.

Daarna trok Zoon opnieuw naar de voetbal voor een match en had ik met de Dochter even wat tijd voor we naar het ballet moesten. Ook daar was het weer heel veel volk in een zeer nauw gangetje, maar ik heb gezien dat de balletschool al maatregelen gaat nemen om die stroom van kinderen die toekomen en die vertrekken wat meer te proberen scheiden. In elk geval draagt hier in Gent wel bijna iedereen steeds een mondmasker, zeker in zo’n omstandigheden. Maar ook daar zal toekijken tijdens de les er dit jaar wellicht niet inzitten…

Omdat de scouts pas volgend weekend van start gaan hadden we de namiddag vrij en omdat het zo mooi weer was en alweer bijna herfst, nam ik de rest mee op sleeptouw naar het bos voor een wandeling. Ik kom heel graag in het bos en elke keer als het lukt om daar te gaan wandelen wou ik weer dat we vaker zouden gaan… Maar op zich weinig bossen in Vlaanderen natuurlijk…

Zondag opnieuw om half 8 opgestaan omdat we om 8u nog snel een ontbijt moesten ophalen om de schoolwerking te steunen. Heel lekker, maar ik kan totaal niet eten als ik mij moest haasten en om 9u moesten we al aan de voetbal zijn voor een match van de Dochter. Tot overmaat van ramp heeft de wederhelft zaterdag AdBlue in onze dieseltank gekapt en moest er nu iemand thuis zijn tussen 10 en 12u voor de pechdienst. Enfin, ik dus met de kinderen naar de voetbal en dan snel snel naar huis om daar te wachten tot de wederhelft thuis kwam met de vervangwagen wegens onze auto toch gesleept en dan ons gehaast om toch nog tegen de middag bij de schoonouders te staan waar we verwacht werden voor de lunch.

De week kondigt zich ook weer lekker vol aan. Logo voor zoon, voetbaltrainingen, een infoavond voor het vierde leerjaar. Maar eerst vanavond nog eens gaan genieten van de zon tijdens mijn intussen vaste coronawandeling met een vriend. Vandaag ook nog een zomerkleedje aangedaan. Misschien ook voor het laatst dit jaar eer we de leggings en co weer moeten opdelven voor onder rokjes en kleedjes… Hoe heet de zomer ook was, ik ga het toch missen… Maar de herfst kan ook mooi zijn natuurlijk… Ik kijk al uit naar de herfstkleuren tijdens een volgende boswandeling…