Paaspauze week 2

De eerste week paaspauze hebben we alvast goed overleefd. Zoals gezegd zijn de kindjes regelmatig bij vriendjes gaan spelen. Op donderdag leidde dat even tot een corona-alert toen de mama van een vriend van Zoon liet weten dat ze net de contacttracing aan de lijn had gehad omdat een van haar leerlingen (die ze op dat moment dus al 6 dagen niet meer had gezien) 3 dagen ervoor positief had getest. Blijkbaar verloopt die hele tracing nog altijd tergend traag… We zijn Zoon dan maar gaan ophalen, maar de dag nadien bleek dat de test van die mama gelukkig negatief was.

Op vrijdag wou ik na het mooie weer dan sandalen gaan kopen met de kinderen en boekte ik een afspraak bij AS Adventure. De sandalen bleken echter nog niet binnen. Maar we hebben ons uurtje shoppen mooi gevuld met kledij voor de kinderen. Zoon had nieuwe t-shirts en shorts nodig en Dochter mocht dan ook enkele dingetjes kiezen. Het was erg rustig, er was maar 1 andere mama met zoon in de kinderafdeling dus dat voelde wel heel coronaproof allemaal.

In de namiddag trokken we dan samen naar de bibliotheek. We moesten allemaal een mandje nemen en mochten dan binnen zonder aanschuiven. Geen voorleesboeken deze keer maar allemaal boeken die ze zelf kunnen lezen. Na ons bezoek hebben ze dan meteen een half uur gelezen en was het eerste boek van Zoon alweer uit. Blijft een aanrader, met de kindjes naar de bib. Zeker als het zoals nu alweer even geleden was. De mate waarin ze graag en veel lezen varieert nogal, maar zelf boekjes mogen kiezen is vaak wel motiverend. Intussen heeft De Dochter al 3 boeken uitgelezen, en komt ze soms om 22u30 klaarwakker de trap af om doodleuk te verkondigen dat ze alweer een boek uit heeft. Maar evengoed zijn er weken dat ze weinig leest. Vlot lezende boeken helpt ook wel. Zeker Zoon durft al eens een niveau te moeilijk kiezen en als het dan te traag vordert, haakt hij soms af.

Zaterdag gingen we paard- en ponyrijden. Zoon mocht voor de derde keer op kop. Dan ben ik toch wel fier. Hij neemt het heel serieus en is enorm leergierig. Moest hij ook zo zijn op school, hij was de eerste van de klas, maar helaas ­čśë Dochter heeft vorige maand wat een schrik gepakt van op hol slaande ponies maar amuseerde zich ook prima, ze durft alleen iets minder tegenwoordig. Maar dat komt wel weer goed. Of ze kiest een andere hobby. We zien wel.

Zondag gingen we eitjes rapen bij de schoonouders. Het was heel koud, dus echt lang zijn we niet gebleven. Daarna zijn ze thuis nog een half uurtje gaan stoepkrijten, ook een cadeau van de paashaas… ’s Avonds keken we met zijn allen naar De Mol, tegenwoordig een echte gezinsactiviteit.

Maandag startten we de dag met een superlekkere brunch van bij FranzGustav en maakten we in de namiddag nog een lange wandeling ondermeer langs de bouwwerf. Waar we nu konden zien hoe de bouwput al wat meer vorm kreeg, de vloer van de parkeergarage was intussen verschenen.

Intussen is het hier muisstil in huis want de kinderen zijn voor enkele dagen naar de grootouders vertrokken. Enkel de puppy is nog in huis. Die zorgt af en toe wel voor de nodige chaos, maar al bij al is het heel rustig werken nu… Ik mis het klein grut wel. Hopelijk kunnen ze toch af en toe eens buiten spelen.

Daarnet belde ik even met mijn vader. Ik vroeg of hij al gevaccineerd was. Wist hij te melden dat blijkbaar door een computerprobleem (lokaal?) enkele geboortejaren uit de bestanden waren verdwenen, waaronder het zijne. Hij had al gebeld met de coronalijn en met het vaccinatiecentrum om zich aan te melden, want hij had dus nog geen uitnodiging gekregen ook al wordt hij dit jaar 80, maar ze stuurden hem telkens van het kastje naar de muur. Uiteindelijk is het dan via via bij een bevoegde persoon terecht gekomen en zou hij volgende week dan toch zijn vaccin krijgen. Nu moesten ze zijn eveneens 75+jarige vriendin nog opnieuw op de lijst krijgen…

Paaspauze

Ik ben dus nog altijd kwaad en ge├»rriteerd. Door de sluiting van de scholen en alle gevolgen dat dit heeft. Door het gebrekkige beleid waarbij de ene winkel wel open is en de andere alleen na het scannen van de QR-code aan de deur, de ene alleen, de andere met twee. Scholen toe, hobbies open, shoppen open en gisteren moesten ze het station hier bijna afsluiten wegens de massale toeloop naar de kust. Maar de regeling van de treinen maar voor % te bezetten gaat pas volgende week in. Corona wacht braaf tot de offici├źle vakantie blijkbaar om besmettelijk te zijn op overvolle treinen en stranden. We kunnen geen beroep doen op buitenschoolse opvang maar kampjes met allemaal kindjes uit andere bubbels mogen wel. Waar zit er hier allemaal nog enige logica in eigenlijk?

Hier zorgt de zogenaamde pauze er net voor dat het leven veel drukker is dan normaal. Gisteren moesten we om 9u bij de notaris zijn. Met de nodige weerzin de kinderen dan maar een uur alleen thuis gelaten met de nodige uitleg over wat ze moeten doen als er iemand belt, de puppy stout is of het huis afbrandt. Tijdens mijn middagpauze heb ik de dochter dan naar een vriendin gebracht waar nog een klasgenootje bleek rond te lopen, ook een mama die opvang nodig had wellicht. Zoon moest zich heel de dag in stilte bezig houden en heeft dat al bij al prima gedaan maar absoluut niet in stilte. Na het werk moest de Dochter dan weer opgehaald en dan snelsnel eten eer ze ging voetballen.

Vandaag is de Dochter gaan spelen bij diezelfde vriendin van 11-15u en moet dan op tijd opgehaald want dat meisje moet naar haar hobby. Zoon breng ik naar een vriendin in mijn lunchpauze en moet na het werk dan weer opgehaald. Morgen mag hij naar een vriendje en kan ik hem ’s morgens voor mijn werk al afzetten terwijl de Dochter pas tegen 14u afgedropt kan worden bij een klasgenootje. Heel veel geloop en geregel maar nog altijd beter dan dat ze hele dagen zitten te gamen of hier tegen de muren oplopen. En nee, ze kunnen met dit mooie weer niet gewoon rustig in de tuin spelen want wij wonen midden in de stad en hebben geen tuin. Tot Corona was dat overigens nooit echt een probleem, leuke parken en speeltuinen genoeg in de buurt maar ze zijn nog net te jong om er alleen naartoe te gaan. En nee ik heb geen eindeloos verlof. Ik heb mijn verlof broodnodig om de vele reguliere schoolvakanties wat op te vangen los van alle kampjes en andere vormen van opvang die we dan doorgaans boeken. Al die extra weken kunnen er niet zomaar bij.

Hier in de wijk is het buiten overigens over de koppen te lopen. Elk plein, elk park, elk grasveldje puilt uit. Je kan bijna geen groen meer zien, zoveel volk zit er overal. En dat terwijl we lokaal met zeer slechte cijfers zitten en blijkbaar allevier de ziekenhuizen zo goed als vol liggen. Het is allemaal een beetje scary.

Zoon is trouwens een engel. Hij heeft net het konijnenhok gepoetst, helemaal alleen. Nu zit hij te zingen boven. Maar ik heb de focus van een garnaal en krijg dus weinig werk gedaan. En deadlines nemen doorgaans geen paaspauze.

Lockdown?!?

De scholen moeten dicht. Maar de hobbies blijven. We mogen onze kinderen niet naar de buitenschoolse opvang brengen omdat we niet in de zorg werken. Maar de kampjes mogen doorgaan. De winkels blijven open op afspraak. En in het verlof trekt half Vlaanderen wellicht naar de zee. Maar dat is geen probleem als je niet met de trein gaat en aan het raam gaat zitten als je wel de trein zou nemen. Dus shoppen mag, op een overvolle dijk zitten mag, met allemaal vreemde kindjes op kamp gaan mag, maar de scholen sluiten wel.

Ik had nog liever een harde lockdown gehad eigenlijk. Dan had ik tenminste nog het gevoel kunnen hebben dat onze inspanningen iets gaan uithalen. Nu worden de komende weken hel en het gaat toch voor niks zijn.

Apenland.

Project nieuw huis

Na enkele weken van stilte is het project aan het rollen gegaan.

Vanmorgen hadden we onze eerste afspraak bij een bank voor een nieuwe lening. Waar de banken vijftien jaar geleden stonden te springen om ons een lening aan te smeren, zijn er nu een aantal die het zich zelfs niet verwaardigen om ons te contacteren voor een gesprek. Voorlopig liggen er nog maar twee afspraken vast. Zelfs de huisbank waar de lening nu loopt moet ons nog een afspraak geven (ze reageerden wel al op mail). Het gesprek met die bank vanmorgen was alleszins wel positief. Het eerste voorstel dat ze deden was niet slecht en de bankier gaf veel en heldere uitleg.

Normaal zouden we dan vanavond de compromis ondertekenen, maar we stellen dit een weekje of twee uit omdat we last minute toch een eigen notaris gaan nemen en die graag alle documenten wou nakijken. Gelukkig lijkt dat vlot te lopen, gisteren hebben we gebeld, vandaag had hij al een en ander nagelezen en volgende week mogen we langsgaan om het te bespreken.

Vrijdag volgt er nog een verkennend gesprek bij een tweede bank.

Intussen is er ook een schrijnwerker gepasseerd die in mei enkele blootliggende nutsmeters en leidingen gaat omkasten. Op dit moment staan er twee schakelkasten in de keuken en zit de teller van het water in onze inkom pal in het zicht. Wij zijn dat gewend en storen er ons niet aan, maar echt strak oogt het allemaal niet.

Vorige vrijdag wandelde ik met een vriendin nog eens langs de werf en het was fijn om te zien dat ze daar toch heel druk bezig zijn en er weer ├ę├ęn en ander veranderd was. Ze zijn bezig met de fundering en parkeergarage als ik het goed kan zien. Het zal nog een eindje duren eer er echt muren zullen verrijzen, maar het gaat alleszins vooruit.

Grappig detail, tijdens de bankafspraak vanmorgen ging het een heel eind van het gesprek niet over rentevoeten en verzekeringen maar over windhonden. De ouders van de bankier hadden blijkbaar ook twee windhonden en dat gaf meteen veel om over te babbelen…

Groeien

Ja lap, Zoon is van de groeimeter af gegroeid. Het ding ging tot 1m40. Uitkijken naar wat anders. De Dochter groeit ook goed. Die is altijd te klein geweest voor haar leeftijd maar heeft nu toch ook de kaap van 1m20 gerond. Ze loopt daarbij een jaar achter op Zoon, die was zo groot toen hij 6.5 was en zij is er al 7,5. Maar waar er vroeger soms heel lang geen mm bij kwam, groeit er nu regelmatig een cm of twee.

En ook de puppy, excuseer puberhond groeit als een kool. Bij meting vanmorgen al 13.4 kilo en 52cm schoft. Hij begint door te wegen als ik hem draag. En al 1cm boven de maximale afmetingen voor een whippet reu…

Positieve noot, toen ik vanmorgen zelf op de weegschaal kroop om de hond te wegen, bleek het met die coronakilo’s heel goed mee te vallen. Oef!

Boe voor De Post

De Post stuurde me een mail wat ze van hun dienstverlening vonden na de levering van een pakje vrijdag. Ik heb nog nooit 0/10 aangeklikt maar deze keer was het nodig…

Ik was zelf niet thuis, maar de Wederhelft wel. Maar die zat in vergadering op de hoogste verdieping van ons huis. eer dat hij de trappen af was gerend, was de vogel de postbode gevlogen natuurlijk. Krijg ik een briefje in de bus waar TWEE ophaalpunten op staan maar niet is aangeduid naar welk ik moet. E├ęn ervan is hetgeen ik heb gekozen als leveringsvoorkeur. Het tweede is een postkantoor aan de andere kant van de stad waar ik nog nooit was geweest.

Maar wacht, De Post is modern en heeft een app, toch. OK, de app gaf aan dat het pakje onderweg was naar de locker van mijn leveringsvoorkeur, alles in orde dus. De dag nadien wil ik het pakje gaan ophalen en ik kijk in de app omdat ik daarvoor een QR code nodig heb, die ik nergens kon vinden. En terwijl ik kijk, verandert het scherm van ‘geleverd in de Cubee locker’ naar ‘geleverd in postkantoor X’. Niet het postkantoor op 600m wandelen, maar het postkantoor aan de andere kant van de stad, dus. En nog even later verandert het opnieuw dat het nog niet geleverd is, maar nu pas onderweg is en om 11u geleverd zal worden. En het postkantoor sluit al om 12u30. Is enkel open op kantooruren. En na 4 dagen gaan ze mijn pakje terugsturen naar de afzender.

Say what?

Ik zie het niet zitten om met een groot pak te fietsen (drukke ambetante baan bovendien) maar de wederhelft moet toch met de auto naar de Colruyt en wil wel even een kwartier omrijden om dat pakje te gaan halen. Lang leve de wederhelft.

Anderhalf uur later belt de wederhelft dat ze eeuwen hebben staan aanschuiven aan die post, dat er 30 mensen voor hen waren (hij en de dochter) en dat het per klant ook nog eens heel lang had geduurd en dat ze nu pas staan aan te schuiven aan de Colruyt, maar dat Zoon die ook met de auto was afgezet aan de voetbal binnen een kwartier opgehaald moest worden. Ben ik dus snel snel tegen de stormwind in naar de voetbal gefietst. Maar Zoon had zijn fiets niet mee. Hebben we dus de 3 kilometer terugweg dik tegen de wind stappen afgewisseld met 30 kilo op de bagagedrager. We hebben er toch een half uurtje over gedaan… Gelukkig heeft hij niet gemopperd. En heb ik intussen mijn postpakket…

Losse gedachten

Op endless repeat tegenwoordig: Sand van Balthazar. Ik heb ook tickets voor het concert in november. Of dat gaat kunnen doorgaan zien we wel, desnoods krijg ik de centen gewoon teruggestort. Daar lig ik niet van wakker. Maar wat een plaat mensen. Wauw.

Betrokken en regen vandaag. Gevolg: de puppy wil weer niet wandelen. Gevolg: terwijl ik thuis zit te sporten eet hij mijn sloffen op en valt hij mij heel de tijd lastig. Wanneer het in de namiddag aan de Wederhelft is om op de hond te passen, slaapt hij 4 uur aan een stuk. Just my luck.

Geen theater maar livestream van theater deze week op het programma. Het is de eerste keer voor mij dus benieuwd. Ik hoop dat ik mijn aandacht erbij ga kunnen houden zo in de luie zetel.

Buiten mogen we met meer volk afspreken en er zijn versoepelingen aangekondigd, de kinderen mogen op kamp met 25 in de vakantie. Maar het ├ę├ęn hobbybeleid wordt niet versoepeld. Dat betekent dan, dat als de scouts het kamp laten doorgaan voor de jongste groepen, de kinderen op kamp gaan met andere kindjes die ze al een half jaar niet meer gezien hebben. Strak plan lijkt me…Oh ja juist, het was natuurlijk ‘maar’ een aanbeveling. Zucht.

Aan dit vaccinatietempo gaat het 2022 zijn eer het aan ons is. Ik zou die wilde zomerplannen dus nog maar even opbergen…

Gelukkig heb ik geen wilde plannen. Al is de jaarlijkse (schoon)familiereis naar Frankrijk gisteren wel geboekt. Toch al iets van perspectief! En nu we ons nieuw huis gaan kopen hebben we toch geen budget voor wilde plannen…

Kinderkledij en donuts

Zaterdagmiddag fietste ik met de Dochter naar de andere kant van de stad. Daar kennen we een mama met een dochter van dezelfde leeftijd die echter een stuk groter is. En gaan we dus elk seizoen shoppen voor tweedehands kledij. Mooie, eigenzinnige, vaak ook ecologische, verantwoorde merkjes, soms nog ongedragen, aan een fractie van de prijs. We keerden terug met een dikke rugzak vol Lily Balou, Carlijn Q, Blune etc. Ik was nog redelijk wat geld kwijt, maar nieuw zou het nog allemaal een pak duurder geweest zijn.

Intussen heb ik hier ook de kast uitgekuist en een dikke zak gevuld met dingen die hier te klein geworden zijn. Ik ben er zelf mee gestopt om alles online te verkopen, maar breng de merkkledij telkens binnen bij Zusse, die het dan voor mij verkopen. Je krijgt dan zelf maar 40% van de verkoopprijs, maar behalve alles wassen en strijken steek ik er ook geen tijd en moeite in. De kledij met kleine vlekjes of goedkopere merken gaat in de container van de Kringwinkel of naar vluchtelingen.

Ik las ergens online van een moeder wiens achtjarige zoon, die ze omschreef als bijna-puber, geen alternatieve merkjes meer wou dragen wegens te kinderlijk. Zoon is intussen 9 en houdt wel nog van de felgekleurde dingen die ik doorgaans koop. Ik merk wel dat het aanbod gewoon almaar saaier wordt naarmate hij grotere maten krijgt. En het is niet dat hij gewoon aandoet wat ik klaarleg en er ondertussen het zijne van denkt. Ik merk dat hij als hij zelf kleren kiest er ook echt wel op let dat de kleuren bij elkaar passen bijvoorbeeld. Momenteel heeft hij een voorkeur voor zachte, goedzittende stofjes. Met een strakke jeans doe je hem minder plezier.

Terug thuis van onze zonnige fietstocht wachtte ons trouwens een aangename verrassing, de jongens waren intussen naar de Full Circle Coffee gegaan en hadden voor iedereen een vegan donut meegebracht. Zonder zeveren de beste van Gent. Wel op tijd zijn want ze verkopen doorgaans snel uit.

Zondag hebben we vooral in de zon gewandeld met Cosmo. Daarna is hij meegegaan naar de man├Ęge. Zoon had eindelijk nog eens een vlot paardje na weken van tragere paardjes waarop hij vooral moest leren benen geven. Die heeft dus genoten van begin tot einde. De Dochter had er wat minder zin in. Vorige keer sloeg haar pony almaar op hol en dat was nog niet verteerd, ze zat met duidelijk minder plezier in het zadel. Toen haar pony dan weer op hol sloeg en de instructeur wat bullebakte dat het haar schuld was, kwamen er traantjes. Daarna mocht ze het gelukkig rustig aan doen en kwam het plezier gaandeweg terug, zeker als ze dan mochten zingen op hun ponies. Cosmo heeft dan gewandeld, gerend op de losloopweide en een uur naar de paarden en de mensen gekeken, dus die horen we dan 3 uur niet meer nadien. Ik heb nu een lange lijn van 5m en zeker in het bos had hij daar zeer veel plezier van.

Idee├źn laten rijpen

Intussen zijn er al iets meer mensen op de hoogte van onze grote sprong en aankoop. Het blijft topic 1 hier in huis. De kinderen vertelden het op school en de vriendjes waren vooral blij dat ze niet van school zullen veranderen.

Nog een grappig weetje: toen de projectontwikkelaar hier in ons huis zat en we tekenden, heeft Cosmo nog een potlood uit die mens zijn tas gestolen en kapot gebeten. Hij wou vast meteen een goede indruk maken. Daarna is hij wel braaf gaan slapen in zijn bench, wat heel wat is, soms gaat hij ook een half uur staan keffen, hij is door corona geen vreemd volk gewend in huis.

Beide kinderen wilden de site zien en waren toch teleurgesteld dat er nog niks te zien is, ook al had ik op voorhand meermaals gezegd dat er nog geen ene steen op een andere stond. Gelukkig mogen we in het komend anderhalf jaar op werfbezoek gaan als we daar zin in hebben en gaan ze het zo ook allemaal zien groeien.

Vandaag kwam er een schijnwerker over de vloer. Ondanks dat we hier 15 jaar wonen en al twee keer verbouwd hebben, zijn er nog best veel losse eindjes. Aansluitingen van gas en water die gewoon bloot liggen in een leefruimte en nog wat verstopt moeten in een kastje bijvoorbeeld. Dat gaat het huis er weer veel mooier doen uitzien. We hebben dus nog een dik jaar om de laatste ruimtes (enkel de tweede verdieping nog) te schilderen en de laatste losse eindjes aan te pakken. En te herstellen wat alweer kapot is of wat sporen van kleine kinderen vertoont. Beetje stom dat we er dan zelf nog weinig aan gaan hebben, maar het kan wel helpen om het huis vlot verkocht te krijgen. Soms heeft treuzelen ook zijn voordeel, we gaan geen verlichting moeten verhuizen en die zonnewering gaan we dus ook niet meer laten plaatsen…

Intussen praten we veel over het project en denken we er veel over na. Hoe gaan we het aanpakken om de kinderkamers te vergroten? Schrappen we de berging op die verdieping, maken we daar ook de badkamer wat kleiner, hoe moet het dan met de tweede badkamer op de verdieping erboven. Alles is natuurlijk met elkaar verbonden. We gaan bij het maken van die keuzes begeleiding krijgen van de firma, maar willen al de idee├źn al rustig laten rijpen in ons hoofd zodat we sterk in onze schoenen staan. We hebben gelukkig nu al wel wat ervaring door onze eerdere verbouwingen, we weten wat we mooi vinden en wat niet, wat we graag hebben en waar we zonder kunnen.

Groot nieuws!

Zitten jullie neer?

We hebben zaterdag een huis gekocht.

“Maar jullie kunnen wel heel goed zwijgen”, reageerde een goede vriendin. Niemand wist van iets. Bwa. Het verhaal is nog straffer. We waren eigenlijk niet op zoek naar een huis. We hebben een huis dat we naar eigen smaak hebben gerenoveerd en we wonen hier supergraag. Maar doordat een vriend iets nieuw heeft gekocht was ik eens rond aan het kijken, en waar ik normaal niks kan vinden dat ik beter en mooier vind dan ons huis (en dat betaalbaar is), vond ik nu een project dat me keihard aansprak.

En dan is het, om het zacht uit te drukken, heel erg snel gegaan. Vorig weekend heb ik de brochure aangevraagd van het project. Maandag werd ik opgebeld door de ontwikkelaar en heb ik een afspraak gemaakt om eens het plan te bespreken. Op dat moment was de Wederhelft nog absoluut niet overtuigd. De kans dat we verhuizen is 1% zei hij tegen de kinderen. Maar vorige week hebben we online al veel opgezocht over het project en alles gelezen wat we konden vinden en tegelijk ook het internet afgeschuimd naar vergelijkbare huizen/projecten. Om tot de conclusie te komen dat dit echt wel veruit het mooiste was. Dat we niks zagen dat echt in de buurt kwam laat staat beter was.

En dus trokken we vrijdag naar het werfkantoor op de site om daar een ernstig gesprek te hebben en ons heel het project te laten uitleggen. Ik was eigenlijk toen al overtuigd. De wederhelft heeft dan heel de nacht zitten lezen en overwegen en opzoeken. En zaterdagmorgen heb ik meteen een nieuwe afspraak gemaakt. En een week nadat ik de brochure ontving hebben we dus getekend.

En hoe meer we dit weekend naar de brochure keken en naar het plan van ons nieuw huis, hoe verliefder we er nog op worden. Dit huis, dit project spreekt echt tegen mij.

Nu moet ik zeggen dat we naar ons vorig huis ook maar enkele weken hebben gezocht. Ik ben op dat vlak echt iemand die beslist op basis van buikgevoel. Als het project mij echt aanstaat, dan spring ik in het avontuur. Ik hoef daar geen maanden over na te denken en lijstjes met vereisten af te vinken.

Dus! Over anderhalf jaar verhuizen we! Want het hele project is nu nog een bouwput…

Verlaten we Gent? Of het centrum? Nee! Absoluut niet. Ons eerste appartement was ongeveer 500m hier vandaan. En nu schuiven we nog eens 1 km op. We kennen de buurt dus al ­čÖé Dat was ook wel iets dat ons mee over de streep trok. Toen de Wederhelft vroeg of ik zin had in een echt grote tuin ergens in een randgemeente was het antwoord nog steeds overtuigd “nee”.

Waar gaan we naartoe? Naar een nieuwe ontwikkeling dus van appartementen maar ook een vijftiental huizen, alles tesamen zo’n 60 wooneenheden van diverse groottes.

Wat trok ons over de streep?

  • een kleine priv├ętuin die uitgeeft op een grote gemeenschappelijke tuin. En een zeer ruim dakterras. Weg van het kleine koertje waar NOOIT zon is.
  • een nog steeds erg mooie ligging. We gaan de torens van Gent zien vanop ons terras. Op 3 minuten fietsen staan we in het hart van de stad, of een kwartiertje wandelen.
  • maar meer rust. Geen twee buslijnen meer die om het kwartier voorbijdenderen, geen zatte mensen meer die belletjetrek spelen om 3 uur ’s morgens maar een huis dat niet uitgeeft op de straat maar ligt tussen een priv├ętuin en een openbaar park.
  • een Bijna Energie Neutrale woning, aangesloten op het stadswarmtenet, met regenwaterrecuperatie, vloerverwarming. Hoe goed ons huis van 110 jaar oud nu ook ge├»soleerd is, in de keuken krijgen we het nooit boven de 19 graden in de winter.
  • Hoezeer mijn droomhuis ook een oude burgerwoning blijft, of liever nog een oud herenhuis vol authentieke elementen, toch kijk ik nu wel uit naar een strakke nieuwbouwwoning.
  • Het huis is erg mooi ingedeeld, mooi geveltje, een vide, grote ramen in die vide. Het blijft een stadswoning, van de vele trappen zijn we dus niet direct af, maar dat geeft me weinig.

Wat liet ons twijfelen?

  • de prijs. Een huis in Gent is werkelijk onbetaalbaar. Het huis zelf is heel duur, komt daar dan nog eens een staanplaats bij in de ondergrondse garage en een berging daar ook en tal van andere kosten. Ik viel bijna van mijn stoel toen ik het totaalbedrag hoorde. Dat betekent dus in plaats van dat we binnen twee jaar zonder lening zijn, we opnieuw voor 20 jaar gaan mogen lenen. Tot bijna aan ons pensioen dus.
  • Ik hou toch wel heel, heel veel van de huidige ligging, op 500m van de school, op wandelafstand van het theater en de cinema, het water om de hoek.
  • We hebben 15 jaar hard gewerkt om van dit huis een droomhuis te maken, het is bijna af en nu gaan we opnieuw beginnen. Makes no sense…

Maak kijk, de knoop is doorgehakt, we maken de sprong!