Naar het Smak

Zondag had ik afgesproken met een vriendin en zij kwam spontaan met het voorstel om eens langs het Smak te gaan. Een heel aantal jaar geleden, toen ik pas in Gent woonde, hebben we dat ook al eens samen gedaan. Ik bekeek even wat er te zien was en het zei me allemaal niet zo veel, maar zoals zij dan zei, in het Smak valt er toch altijd wat te zien. En dat het voor Gentenaars gratis is op zondagochtend is natuurlijk ook mooi meegenomen.

We startten met Uplifting van Zhang Peili. Dat sprak me eerlijk gezegd niet heel hard aan, op het werk met de kleine radiootjes na. Wat ik wel super vond, waren de vijf videowerken uit de collectie. Videokunst spreekt me eigenlijk wel aan ontdekte ik daar. Daar bleven we allebei met veel plezier naar kijken. Van daar ging het naar Leo Copers, een mij totaal onbekende kunstenaar die nochtans in Gent geboren blijkt. De expo focust op zijn vroege werk. Behoorlijk bizar werk vond ik dat bij momenten. Met een sterke focus op lampen, electriciteit in water en dingen die in brand staan. Gevaar dus. Niet allemaal vond ik het geweldig, maar eigenlijk wel altijd intrigerend.

Onze magen begonnen tegen dat moment al iets luider te knorren, maar wilden het Broodthaerskabinet toch niet overslaan. Maar konden het eigenlijk niet meer de aandacht geven die het verdiende.

Dus besloten we ons bezoek maar en trokken naar de zomerbar in het Smak, Mast. Daar was het zalig buiten zitten in de schaduw van een parasol en ook het menu kon ons wel bekoren, een soepje, boterham en slaatje voor amper 14 euro. En toen de vegetarische optie bij de boterhammen op was, maakten ze zonder morren een vegetarische variant van de andere optie. Echt een aanrader dit!

Nadat we daar wat waren blijven plakken, wandelden we aan een gezapig tempo de stad in om neer te strijken in de Or. Ik was er nog nooit geraakt sinds de verhuis moet ik eerlijk bekennen. Vroeger was het er vaak zo druk dat we geen tafel vonden, maar nu was het er zalig rustig en hadden we zelf plaats op het terras. Kon niet beter. En met de warme temperaturen smaakte de ice late eens zo goed. Ook hier bleven we laaaaaaang plakken. Om dan af te sluiten met een ijsje van Gerard. Kunst, bijpraten en lekker eten en drinken, voor mij kwalificeert dat als een vrij perfecte zondag!

En nog eens over dat fietsen…

We hebben dit weekend vooruitgang geboekt en heel wat gefietst! Eerst vrijdag de fiets gaan ophalen in de winkel met het zitje en de extra bagagedrager gemonteerd. Zaterdag ging Dochter met de wederhelft naar de Colruyt en kwam ik tot de conclusie dat Zoon zijn sportschoenen te klein zijn en hij die vandaag nodig had voor het sportkamp. Namiddag was volledig ingenomen door het voetbaltornooi. Dus in plaats van thuis te zitten wachten tot de wederhelft met de auto terug was van de winkel om naar de Decathlon te gaan sprongen Zoon en ik op onze fiets en fietsten met een rugzak en grote shopper zelf naar Decathlon. Dat ging prima en ginder vonden we ook rustig al ons gerief, inclusief een leuke blauwe fietshelm voor mezelf.

Maar dan wou hij nog dingen voor Harry kopen, ons konijn. In de grote Aveve buiten de stad, niet in die in de stad want die heeft te weinig keuze. Ik had nl gelezen dat konijnen veel hooi moeten eten en ons exemplaar eet weinig hooi en dat zou kunnen liggen aan het soort hooi dat niet lekker is. Er even Google Maps bijgehaald en een route uitgestippeld van de Decathlon naar de Pantserschipstraat. Daar een zak vol konijnengerief gekocht, oa een knaagbaar huisje met hooi en lekkers en een speeltunnel waar hij voorlopig niet in durft en kruidenhooi met rozenbottel en wortel. En dan weer terug naar huis. We klokten af op een tocht van 10km! Goed gedaan vonden wij, zeker omdat het mannetje nog heel de middag moest gaan voetballen bij zowel de u7 als de u8 omdat de u7 spelertjes te kort mee hadden naar het tornooi in Zottegem of all places.

In de namiddag wou de Dochter dan een fietstochtje doen in haar nieuw fietsstoeltje en trok ik met haar helemaal via de Schelde naar de Gentbrugse Meersen, via het Geboortebos naar de speeltuin en dan naar het Speelbos en zo via de leuke speeltuin in het Arbedpark terug naar huis. Ik was Strava vergeten aanzetten voor de heenrit maar de terugrit klokte af op bijna 9km. Wat mijn fietskilometers voor zaterdag op bijna 28 brengt. Waarvan bijna 18 met 15 kilo zus op de bagagedrager. Dat voelde ik trouwens serieus, ik fiets normaal in 5e versnelling maar nu was het eerder 3e…

Zondag heb ik dan een badge gekocht van de bewaakte fietsenstalling aan het station zodat ik na 14 jaar naar het station gependeld te hebben met het openbaar vervoer nu ook dat traject te fiets kan doen. Toch goed bezig, niet?

En vanmorgen heb ik de kindjes naar het zwem- en sportkamp aan de Rozebroeken gebracht ook met de fiets. Niet de mooiste route, maar het is vlot gegaan en Zoon fietst inmiddels echt goed mee ook in druk verkeer…

Laat ons eens meer fietsen…

Ik schreef eerder al dat ik de fiets had herontdekt. Intussen fiets ik veel met de oudste, maar zou graag ook als gezin ons meer met de fiets verplaatsen. De jongste is intussen bijna 5 en fietst prima, maar nog niet in het drukke stadsverkeer.

En toen begon de queeste.

De wederhelft ging naar de tweedehandsfietsenmarkt naar een fiets voor hemzelf kijken (want we hadden nog maar 1 volwassenen fiets die we deelden) en kwam terug met een follow-me systeem. Hiermee kan je de kinderfiets tandemgewijs aan je eigen fiets hangen. Dat is al een half jaar geleden inmiddels. Maar we wilden dit aan zijn fiets hangen en hij had nog geen fiets en zijn zoektocht naar een fiets sleepte aan en bleef maar duren. Deze zomer ging hij er werk van maken en bleken er in fietsen seizoenen te zitten waardoor het model dat hij wou niet meer leverbaar was. Bij model 2 bleek de follow me er niet op te passen. En bij model 3 waren er technische problemen en leverproblemen door het terugroepen van een bepaald merk van alle fietsen met een riem.

Tik tak tik tak de tijd ging maar verder. De follow me lag ongebruikt en de fietstochten konden niet doorgaan.

Op de laatste dag van zijn ouderschapsverlof koopt hij dan een supermooie nieuwe fiets en wil ineens het systeem erop laten monteren.

Op dat moment blijken er 2 vijzen te ontbreken.

Hij bestelt die vijzen online. 10 euro kost dat maar liefst en 8 euro leverkosten. En dan is het wachten op godot.

Vandaag, na bijna 2 weken, komen die dingen eindelijk toe. Hij door de regen hop naar de fietsenwinkel om het te laten monteren.

Oeps, de fiets van de dochter past niet op het systeem.

Umpf.

Online had ik intussen al een fietsstoel besteld want nu maandag moet ik de kindjes naar het zwemkamp brengen en met de fiets gaat dan een stuk sneller gaan dan met de trage bus. Bij nader inzicht blijkt dat stoeltje een bagagedrager nodig te hebben die minimaal 11 cm breed is. Uiteraard heb ik een fiets met een bagagedrager van … 10 cm. Dus dat stoeltje kunnen we ineens terugsturen.

Dus gaat de wederhelft naar de fietsenwinkel en koopt een stoeltje. Hij kaart de smalle bagagedrager aan maar geen probleem, dit stoeltje gaat zeker passen.

Het past uiteraard niet.

Hij terug naar de winkel. Moest er een tussenstuk besteld worden waardoor het op dat stuk dan komt te rusten, bedoeld voor fietsen zonder bagagedrager.

Morgenavond gaan we hopelijk dan eindelijk een fietsstoel hebben.

Het idiote is dan nog dat ze dus bijna 5 is en die stoelen maar meegaan tot 6. Vandaar dat die stoel die ik online besteld had, voor grotere kinderen was. Maar de dochter is heel klein voor haar leeftijd waardoor de kans groot is dat ze met haar voeten niet aan de steuntjes zou raken bij die junior fietsstoel en de wederhelft nu toch een gewoon klein model heeft aangeschaft. Die zou meegaan tot 25 kilo en eer onze lilliputter 25 kilo weegt, kan ze wellicht al lang in het verkeer fietsen…

Het tweede idiote is dat we gratis een mooie recente mannenfiets konden krijgen van de schoonouders maar dat aanbod hebben afgeslagen omdat de follow-me er niet op paste en daarom dus een dure nieuwe fiets gekocht hebben.

Bij deze, als iemand een geweldig follow-me systeem nodig heeft, het onze is te koop. Zucht. Leek me anders wel fijn zo een tandem.

Janneman Robinson & Poeh

Heb je lagereschoolkinderen in huis en zoek je een leuke film voor tijdens de zomervakantie? Dan is deze een grote aanrader. Wij werden afgelopen zaterdag door Ketnet getrakteerd op een gratis film, maar voor deze zou ik met veel plezier zelf de tickets gekocht hebben. En daar zijn goede redenen voor.

Films zijn tegenwoordig voor het grootste deel vervolgfilms van eerdere successen. Of nieuwe films die heel erg lijken op eerdere successen. Zo zagen we onlangs Hotel Transylvania 3. Niks mis mee; grappige film, onderhoudend, luid en blits vol coole grappen. Ontspannend.

Maar misschien wil je wel eens iets anders zien met je koters in de cinema. Iets waarin ook eens deftig geacteerd wordt? Enter Ewan Mc Gregor die hier Janneman Robinson himself speelt die volwassen is geworden en zijn knuffels en fantasiespel ver achter zich heeft gelaten. Heerlijke vent. En over zijn acteercapaciteiten bestaat geen twijfel, toch.

Nog niet genoeg? Wat dacht je van een trage film. Een film waarin enkel in de laatste twintig minuten wat actie zit. Een film waarin er soms erg weinig gebeurt. In deze tijden behoorlijk verfrissend. Maar is dat dan niet saai voor de kinderen die heel snelle beelden gewend zijn? Ik heb de mijne alleszins niet horen klagen.

Het gaat om een Disney film en de typische Disney magie is er op zijn mooist. Het niet zo jonge karaktertje Winnie The Pooh wordt heerlijk authentiek benaderd. Mooie poppen, met al de herkenbare karaktertrekken. Tot slot zit de film naar mijn aanvoelen vol levenswijsheden en waarden. Over volwassen worden. Vriendschap. Het belang van spelen en gek doen ook als je geen 6 meer bent. Echt gewoon hartverwarmend.

Bekijk hier de trailer.

 

Introducing Harry

Every new beginning comes from some other beginning’s end. (Seneca)

Omdat het afscheid van Figo niet bepaald plots was maar zich eigenlijk al meer dan een jaar stilletjes aankondigde, hadden we het er al over gehad met elkaar en met de kinderen. Wat na Figo? Liefst van al zou ik terug een hond nemen maar dat vond de wederhelft geen goed idee. En eigenlijk kan ik hem daarin geen ongelijk geven. Allebei in Brussel werken, kleine kindjes met stilaan meer en meer hobbies en zelf nog eens graag buiten komen,… Het zou voor de hond in kwestie misschien geen cadeau zijn. Al wil ik zeker ooit nog honden. Een leven zonder is voor mij geen optie.

Maar wat dan in tussentijd? Want ik vind wel dat er dieren horen in een huis. Voor de kinderen. Maar ook voor mezelf. Een huis zonder dieren is leeg en saai. Eerst wou Zoon een kat. Ik ben geen groot kattenmens eigenlijk maar waarom niet. Ik zag er wel voordelen aan. En dan plots, ergens in de laatste maanden, voerde Zoon het hele katten-idee af en werd het een konijn. En daar bleef hij bij. En in dat idee zag ik precies nog meer muziek. Een konijn leek me in vergelijking met een hond redelijk low-maintenance en toch aanwezig en knuffelbaar genoeg. Het mag wat meer zijn dan een kom vissen toch. Al weet ik eigenlijk weinig van konijnen moet ik bekennen.

De laatste weken begonnen Zoon een beetje te zeuren voor zijn konijn. Maar zo lang onze konijnenjager in huis was, kon daar natuurlijk geen sprake van zijn. Plus dat ik het een beetje oneerbiedig vond om een dier te vervangen terwijl het nog niet dood is, het idee alleen al. Maar toen kwam dus het afscheid en de dag erna begonnen we al uit te kijken naar een hok. Want op zondag is er beestenmarkt op de Beestenmarkt en we zijn daar al ontelbare keren diertjes gaan kijken en aaien, dus leek het nogal voor de hand liggend dat onze nieuwe fluffy vriend van daar zou komen. Maar ik wou geen dier dat nog geen huis had. Dus eerst dat hok.

Dat werd nog een hele bedoening want we hadden bezoek die dag en eer die weer vertrokken waren naderde de sluitingstijd al. In de stad vonden we niks, dus toch maar de auto genomen tegen alle milieuargumenten in en naar de rand gereden om in een grote winkel wat rond te kijken. Daar hadden ze ofwel in mijn ogen heel kleine, kale kooien, ofwel een superdeluxe bunny mansion met een serieus prijskaartje. Waarop notabene de Wederhelft zei “dat beestje moet veel in zijn kot zitten dus pak maar het grootste”. En wij even later problemen hadden om die megagrote doos in onze toch niet zo kleine auto te krijgen. Gelukkig kwam er een nobele onbekende helpen en kon Zoon zijn hoofd wat intrekken. Met nog voer en andere toestanden erbij kwam dat vlotjes op  euro. Prettig gestoord gezin zal je denken en he, ik kan je geen ongelijk geven.

Die avond moest dat hok dan gemonteerd tot groot jolijt van de wederhelft die in zijn ouderschapsverlof al enkele nieuwe kasten heeft gemonteerd en hier absoluut geen zin in had. Maar met zijn drietjes (enkel de Dochter deed niet mee, ook wel omdat het al bedtijd was voor haar) kregen we het ding toch op een uur in elkaar (montagetijd  minuten staat er dan bij. Uhum).

De volgende ochtend was Zoon al heel vroeg wakker en ook ik had geen honger want we moesten naar de markt. Jep, als ik stress heb kan ik niet eten. Op de markt amper kramen helaas. De kraam met vissen had een stuk of konijntjes en dan had je nog de oude man met uitsluitend konijntjes die er ook een paar had. Hij zei dat zijn hangoortjes het tamst waren, al waren ze groter en minder fluffy dan enkele donkerbruine konijntjes in een andere doos. Maar die hangoortjes zagen er inderdaad het liefst uit. Een bruin of een wit dan nog. Qua leeftijd waren ze overigens allemaal al zo’n maanden oud, weinig vraag naar konijntjes in Gent blijkbaar deze zomer.

En zo kwam het bruine hangoorkonijn mee naar ons huis. Zoon mocht de naam kiezen want hij was degene die het konijn het liefst wou. Hij had Pluisje in gedachten, maar toen de meneer ontdekte dat het om een rammelaar ging, vond hij die naam te mannelijk. En dan had hij even geen inspiratie. Toen ik hem de tip aan de hand deed om eens te denken over personages die hij graag heeft uit boeken films, was het direct beslist. Het konijn zal Harry heten.

Ondertussen woont Harry al 5 dagen bij ons en gaat er veel aandacht naar hem. Wat misschien wel fijn is en onze aandacht effectief goed afleidt van het verlies van Figo. Het is een hele zoektocht waarbij ik best wat aan het lezen en opzoeken ben en we het diertje proberen te leren kennen. Maar daarover schrijf ik een volgende keer wel.

img_0934.jpg

Slaap zacht lieve Figo

Vorige vrijdag, 27 juli, namen we na 12 jaar en 2 maanden afscheid van onze mooie, lieve oude windhond. Hij was 14 jaar oud (naar schatting, exact weten we het niet) en het afscheid kondigde zich eigenlijk al enkele jaren aan. Het ging heel geleidelijk. Maar elke keer dat ik dacht dat we weer een nieuwe fase hadden ingezet richting finale eindmeet, bleek er toch een opflakkering te komen of zaten er toch weer nieuwe fases achter. Je past je ook aan. Ik droeg hem de laatste jaren de trap op, het laatste jaar werd zindelijkheid hoe langer hoe meer een probleem, hij had een ernstig nierprobleem (glomerulonefritis), een zeer zwaar tandprobleem, noem maar op. Maar zo lang er leven in zijn ogen doorscheen, zo lang hij genoot van onze wandelingen, ook al werden die almaar korter, zo lang hij at en dronk en genoot van snuffelen met andere honden, zo lang ging ik door met de zorg, de medicatie, het ondersteunen. Dat was niet altijd gemakkelijk. Thuis komen voor de duizendste keer in een huis vol urine en uitwerpselen is niet leuk. Continu beroep moeten doen op lieve buren en vrienden als je een dag van huis bent, is stresserend. Hem naar huis moeten zien kruipen als een krab, zijn achterste helemaal scheef en vlakbij de grond is gewoon pijnlijk.

Maar wanneer is de tijd gekomen? Bij mijn andere honden was het duidelijk, die kregen een beroerte en dan weet je het wel. Maar Figo bleef functioneren. Wanneer weet je dan dat zijn levenskwaliteit onvoldoende is? Het was bij onze laatste dierenartsbezoeken ook steeds een onderwerp waar de nodige aandacht naar ging.

figo

En dan is het daar plots, dat moment. De hittegolf deed hem, zoals gevreesd, de das om. Hij kwam niet meer uit zijn mand, zelfs naar de boom aan de overkant van de straat strompelen ging moeizaam, hij lag altijd te puffen en ik zag nog zeer weinig licht in zijn oude ogen.

Donderdag op de trein naar huis ging ik aan het lezen en stootte op deze publicatie. Want dat was mijn grootste angst, te vroeg overgaan tot euthanasie. Maar je wil ook niet te laat zijn. Het lijden nodeloos rekken. En bij het lezen van deze en andere teksten kwam ik langzaam, al sporend tussen Brussel en Gent in een stille halflege trein, tot de conclusie dat het tijd was. Het was niet langer te vroeg. Het moment om in te grijpen en mijn ultieme taak als zijn eigenaar op te nemen en hem te behoeden voor onnodige pijn. De zwaarste taak die er is als je je dier graag ziet.

De wederhelft was meteen akkoord. Alhoewel Figo onze hond is, was het in de praktijk vooral mijn hond. Maar we waren het meteen eens. Maar toen ik vrijdagmorgen onze dierenarts contacteerde, had die helaas geen tijd in haar agenda. Gelukkig maakte ze tijd voor ons en belde ’s middags terug dat we om 15u30 mochten langskomen. Aan de telefoon vertelde ze ook al hoe het zou gaan en dat ook zij vond dat de tijd voor Figo nu wel gekomen was. Veertig minuten voor onze afspraak belde er echter een man (haar partner denk ik) dat de dierenarts ons niet meer kon zien die dag omdat ze een miskraam had gehad en teveel pijn had. Ondanks die miserie heeft hij ons verwezen naar een andere arts en die heeft ons na sluitingstijd dan nog gezien ondanks de drukke agenda. En ook al is een vreemde dierenarts niet ideaal op zo’n moment, toch kunnen we niet klagen want we zijn daar met veel respect, sereniteit en warmte ontvangen.

We hadden zijn orthopedisch bed meegebracht. Initieel gingen de kindjes erbij zijn, maar toen Figo even jankte terwijl ze de canule inbrachten, heb ik de wederhelft en de kindjes toch maar even naar de wachtzaal gestuurd want ze raakten wat van streek. Ze hebben natuurlijk wel eerst afscheid genomen. En dan is mijn liefste vriend eerst in slaap gevallen en kort nadien gestorven in mijn armen. En zijn de kindjes nadien toch nog eens dag komen zeggen.

Ik heb zowat heel de vrijdag gehuild denk ik, vooral de uren ervoor. En heel veel naast zijn mand gezeten en hem snoepjes gevoerd, want gewoon eten wou hij niet meer die dag. Eens dat hij gestorven was, was het allerzwaarste verdriet dan eigenlijk ook al wat achter de rug. Ik heb nog behoorlijk wat tranen gelaten hoor, ook nu nog prikken mijn ogen als ik aan hem denk. En het huis is zo leeg. Heel vaak vergeten we gewoon dat hij weg is en verwacht je hem nog te zien of denk je voor je gaat slapen “he, wie gaat er de hond nog uitlaten”. Het moet slijten. Het is niet mijn eerste hond die ik verlies, dus ik weet intussen wel redelijk goed wat het is en hoe het gaat. De beslissing nemen en dan wachten tot het zo ver was, waren eigenlijk het zwaarste. Nu is het gewoon rouwen.

Ik ga je zo missen, lieve vriend.

IMG_0927

Gentse Feesten 2018: laatste dagen

Vrijdagmiddag keerden we terug van zee; Zoon had ’s middags een playdate bij een vriendje en ik zou met de Dochter nog eens naar de Feesten trekken. Dat is er echter niet van gekomen wegens veel te warm, veel te veel was en uitpakwerk en de hond die nog opgehaald moest worden en niet meer alleen kan zijn wegens te oud, ziek en incontinent.

Over de dag valt dus weinig te melden, maar de avond werd wel nog heel leuk. Ik had met een vriendin annex superfan van Vive La Fête afgesproken op Boomtown. De eerste groep zijnde twee dj’s lieten we aan ons voorbij gaan, maar voor Vive La Fête werd ik met veel plezier meegetroond naar de tweede rij. Ik had de groep ooit al eens gezien, ergens diep in de jaren ’90 in een auditorium van de KULeuven voor een feestje van de Germaanse. Niet de beste omstandigheden voor eender welke groep (ik denk dat het in het illustere Maria Theresia Collega was dan nog) en dus ook een zeer vreemd optreden. Hoog tijd dus voor een herkansing.

Het optreden was leuk, de muziek is nog steeds maar voor de helft mijn ding maar die helft was dan wel een overtuigende helft, ik heb me geen moment verveeld. Maar ik kwam eerder om eens bij te praten en wat tijd op de Feesten te spenderen in goed gezelschap en dat kwam na het optreden ruimschoots aan bod. Ik voelde me een hele pief toen ik toegang kreeg tot de kiosk met ons VIP-bandje alwaar de frontman- en vrouw op enkele meters of soms gewoon vlak naast ons stonden te babbelen en te dansen.

Op zaterdag kwam een vriendin met haar drie kinderen helemaal uit Pellenberg afgezakt voor een eerste kennismaking met de Feesten. Zoon had wederom andere verplichtingen, de wederhelft moest op de hond passen, trokken wij samen met de kindjes naar de Feesten. Het was veel en veel te warm en het complete gebrek aan slaap en de lekkere gin tonic van de voorbije nacht speelden me zeer zwaar parten. Na wat aangenaam rondhangen in het Baudelopark en wat langs de diverse podia struinen waar op dat moment niet heel veel te beleven was, gaven we ons tegen de avond al gewonnen. Zonde dat Miramiro al gedaan was, daar had het wellicht nog veel aangenamer vertoeven geweest. Ik moest ook nog een beetje fris zijn voor mijn tweede afspraak van de dag, ’s avonds met een andere vriendin, die helaas helemaal platzak was wat de Feesten tot een sobere bedoening maakte want mijn budget kan ook geen vijf keer trakteren, daarvoor werk ik in de verkeerde sector vrees ik. Maar in het Baudelopark is het altijd gezellig, ook als je zo lang mogelijk wil doen met dat ene munttheekannetje. De Long Island Iced Thee die ik oorspronkelijk in het vizier had, is in het kraampje gebleven wat gezien de staat van mijn maag misschien wel de betere keuze was ook. Ik lag nog op tijd in bed ook. Niet dat een mens kan slapen bij deze temperaturen aan de Feestenzone, doe je het raam open dan lig je precies midden in een café te slapen en met het raam dicht maakt het gepuf van de hond je langzaam maar zeker compleet tureluut.

Zondag, laatste dag Gentse Feesten en weer zo warm dat de vliegen dood van de muur vallen. Deze keer had de Dochter een feestje en gingen we met Zoon een nieuwe ijsjeszaak uitttesten; Valeir. En dit viel heel erg mee. Wat een waanzinnig uitgebreid aanbod aan originele en superlekkere smaken. Het gemberijsje beviel me uitstekend en ook mijn gezelschap liet het zich smaken. Hier keren we terug.

Eens de Dochter thuis was trokken we met hen dan nog eens naar de kermis waar ze een squishy konden vissen en dan gingen we op zoek naar eten. De pad thai uit het vietnamees vegetarisch kraam aan St Jacobs was erg lekker maar de portie was zo belachelijk klein dat ik er lang niet mee had gegeten, wat anders wel had gemogen voor 9 euro. De kinderen kregen elk nog een pastabeker aan de Vrijdagmarkt en daar liet ik me nog eens gaan met de Frozen Yoghurt. En zij nadien ook. Waarbij de Dochter alleen de toppings op wou eten…