Favoriete apps

Ik zag op het internet lijstjes passeren van meest gebruikte apps en dat leek me wel leuk om zelf ook eens onder de loep te nemen. Ik moest er wel even mijn smartphone bij pakken want zo uit het hoofd vergeet ik wellicht de helft. Maar ik heb best veel apps staan.

Hier mijn meest gebruikte. Het zijn er zo veel dat ik ze meteen in categorieën zwier.

  1. Social media: Facebook, instagram, wordpress.
  2. Messenging apps: whatsapp, messenger.
  3. (Openbaar) vervoer en mobiliteit: NMBS en De Lijn zijn totaal onmisbaar, net als Google Maps. Waze is superhandig als we met de auto op pad zijn. Strava gebruik ik om mijn fietstochten en wandelingen te tracken.
  4. Het weer: KMI en buienalarm. Ook onmisbaar als je je veel met openbaar vervoer en de fiets verplaatst.
  5. De Morgen: beetje nieuws lezen als ik onderweg ben.
  6. Timehop: elke dag een update van alles wat ik poste op deze dag in de voorgaande jaren. Elke dag een verse lading leuke herinneringen en foto’s.
  7. Netflix: serietjes kijken op de trein.
  8. Officiële dinges: It’s me om in te loggen bij alles wat met de overheid te maken heeft (superhandig). Bankapps. Sodexo app om dienstencheques op te volgen. Recycle geeft me een alarm wanneer ik welke vuilzak buiten moet zetten.
  9. Headspace om te mediteren.

 

De draagdagen zijn toch nog niet helemaal over

Met een dochter die in september naar het eerste leerjaar gaat, dacht ik dat de buggy en draagzak/doek dagen al een tijdje achter ons lagen. Begin 2018 zat de Dochter op mijn rug in de draagzak tijdens het Lichtfestival en dat was toen echt wel puffen en zweten. Ze zat er die laatste maanden ook niet echt graag meer in. Dus borg ik na een tijdje mijn mooie Kokadi Flip Toddler op, samen met mijn voorraadje draagdoeken. Ook de buggy verhuisde naar de rommelkamer.

Omdat ik in La Palma echter wel wat wou wandelen en onze meid echt geen goede wandelaar is, was ik bij een kennis een pre-school drager gaan lenen, een Rose and Rebellion. Deze heb je in diverse uitvoeringen, van baby over peuter over pre-school tot ‘big kid’. Ik heb eigenlijk al een big kid model nodig maar de drager die ik kon lenen is een pre-school model en de Dochter zat er heel goed in.

Op reis hebben we de zak echter maar 1 keer gebruikt, La Palma is enorm heuvelachtig en 15 kilo de berg op sleuren viel niet mee. Meestal ging ik dus met Zoon alleen op pad. Ik twijfelde enorm of ik de draagzak dus na de reis zou terugbrengen, of hem toch zou overkopen. De Dochter zelf gaf aan dat ze best wel graag gedragen wordt weer en zelf vond ik het zwaar maar ook wel heel knus. En dus besloten we de draagzak maar te houden.

En dus had ik terug mijn meisje op mijn rug toen we zondag in de Bourgoyen een aardige tocht van 6 km hebben gedaan. Mevrouw was wel nog luier dan anders, ze wist drommels goed dat ik de draagzak bij had en kon niet wachten om erin te kruipen… Wel grappig want ze was het enige grotere kind in een drager; er liep nog een koppel rond met baby en peuter en enkel de baby zat in een draagzak, de peuter werd rondgereden in een buggy (heb ik nooit graag gedaan en al zeker niet in een natuurgebied). Daar liep ik dan met mijn 5-jarige op de rug… Maar er bestaan dus draagzakken die tot maat 134 gaan so why not. Al zie ik me Zoon met zijn 25 kilo nu niet meer direct op mijn rug zwieren. Maar die is gelukkig een pak sportiever dan zijn zus en wandelt maar wat graag zelf.

ps: ik draag mijn kinderen zo graag dat ik er een tattoo over heb, maar dat lazen jullie wellicht hier al ooit.

Orestes in Mosul

Vorige week zag ik het theaterstuk “Orestes in Mosul” in het NTGent. Een vriendin wou het stuk graag zien en het werd dit seizoen enkel in Gent opgevoerd eer het op Europese tournee vertrok.

Die avond kreeg ik ook het nieuws dat onze buurman was gestorven en zo kwam het er niet meer van er iets over te schrijven. Inmiddels zit het allemaal al wat verder weg en is het stuk helaas niet meer in ons land te zien. Maar het keert in een volgend seizoen wellicht terug en ik wou er toch nog enkele woorden aan wijden.

Omdat veel acteurs geen visum kregen om naar hier te komen, wordt er in de voorstelling voortdurend met video gewerkt. Dat werkt eigenlijk heel goed. Het stuk gaat ook erg persoonlijk. We krijgen van elk van de acteurs flarden levensverhaal die de link leggen tussen wat er gebeurd is in Mosul en hun eigen leven. Zo krijgt het allemaal een erg aangrijpende, persoonlijke dimensie. Soms wel een tikje verwarrend; wanneer zit iemand in zijn rol en wanneer niet? Maar echt heel belangrijk was dat niet.

De beelden en verhalen zijn pakkend, overweldigend. Het verhaal hier vanavond op de planken, de Griekse tragedie Oresteia, is maar een deel van het verhaal. De gruwel van een eeuwenoud verhaal wordt overgepoot naar de gruwel in een recent nabij verleden. En dat blijft aan je kleren hangen.

Het is een stuk dat tijd nodig had. Direct erna vond ik het goed, maar ook niet overweldigend. Maar in de dagen nadien moest er ik geregeld aan denken en groeide het verder. Wat wel een goed teken is. Eigenlijk is dit wel een must-see.

Gemis

Ik voel me niet vrolijk de laatste week. Het lijkt wel alsof alles gemis is. Dat Krist er niet meer is. Elke ochtend zet ik de radio aan en besef ik dat ik mijn favoriete radiostem Christophe Lambrecht nooit meer ga horen. Het enige echt leuke programma op Studio Brussel. Was er al eeuwen en zou er nog eeuwen zijn. Dan droom ik weer over mijn mama plots. Afgelopen maand ook alweer 7 jaar weg. Verdriet.

Ik passeer een windhond die een klein beetje op Luca leek. Gemis. Meisjes worden zomaar vermoord. Onrecht. Het klimaat is naar de botten. Angst en kwaadheid. De N-VA gaat misschien aan de macht komen en mijn job afpakken. Ongeloof. Kwaadheid. Frustratie.

Er lijkt gewoon even heel weinig om moed uit te putten. Of vrolijkheid. Geloof dat de toekomst de moeite waard is.

Grijze wolken. Hagel op mijn kop. Zelfs het weer weerspiegelt mijn onrust.

Vaarwel lieve Krist

Liever een goede buur dan een verre vriend luidt het spreekwoord. Maar jij was meer dan een goede buur.

Je hebt zoveel mensen geraakt. Geinspireerd. Gemotiveerd. Hun leven een klein beetje veranderd. Of veel.

Ik bewonder de manier waarop jij in het leven stond. Altijd klaar met een wijs of een lief woord. Altijd positief. Nooit zeuren. Altijd gewoon jezelf. Je zag het goede in de wereld, de schoonheid en je kon dat ook doorgeven aan andere mensen. Ik hoop dat ik een stukje van die sprankel van jou kan meenemen de rest van mijn dagen.

Elke ochtend word ik wakker en ben ik even vergeten dat je er niet meer bent. Een seconde maar. Eer de waarheid er weer is. Ik kan het nog altijd niet geloven.

Ik ben kwaad. Waarom zijn het altijd de parels, mensen de wereld om hen heen kleur geven en verrijken die te vroeg moeten gaan? Ik probeer te denken aan jou en die kwaadheid los te laten. Omdat het toch geen zin heeft. Maar het blijft zo onrechtvaardig.

Altijd stond je voor ons klaar. Ik zal het nooit vergeten. Ik wou alleen dat we elkaar nog wat langer hadden mogen kennen. En dat je nu op een goede plek bent. Met goede muziek en interssante mensen om een babbel mee te slaan. En honden om mee te wandelen of te voetballen. Het was echt een eer en een genoegen om jou te mogen kennen. Rust nu maar zacht.

Dat de fiets van Zoon al betere dagen had gehad

Dit weekend heeft Zoons fiets nogal afgezien. Nu ja, nog altijd beter de fiets dan de eigenaar ervan, toch?

Het begon zaterdag. In de gewoonlijke hobby-rush had de wederhelft het lumineuze idee gehad om Zoon met de auto naar de scouts te voeren, aangezien ze in tijdsnood zaten, maar zijn fiets in de koffer te laden zodat hij ’s avonds met de fiets opgehaald kon worden in de plaats van daar in de file te gaan staan. En dat is op zich geen slecht plan. Ware het niet dat hij erin geslaagd is de fiets zo danig in de koffer te laden dat de kabels van de verlichting afgerukt zijn én de lamp afgeknakt is. Oh boy.

Maar dat is nog niet eens alles. Zondagmorgen ga ik samen met Zoon naar Let’s LousART,
een supersympathiek marktje met zelfgemaakt gerief waar ik graag kleren, oorbellen en postkaartjes scoor. We hadden eigenlijk geen tijd aangezien we na de middag al naar mijn pa moesten wat ook nog eens bijna 3 uur auto is in totaal, maar ik had op social media gelezen dat Pol Cosmo er ging staan en ik wou al lang een tshirt van hem. En toen ik dat zei, wou Zoon ook een t-shirt.

We fietsen dus naar de Lousbergkaai, parkeren onze fietsen. Hij heeft wat moeite om zijn klein slot rond de fiets en de stalling te krijgen, dus ik spring bij, maar kan er zelf niet heel goed aan, verzet mij wat en plots is dat slot geforceerd; het is gesloten maar nog een klein stukje open. Ik ben niet zeker dat het wel veilig gesloten is. Maar wat blijkt, het is niet onveilig, het gaat echter totaal niet meer open. Ik sta daar te duwen en te trekken aan dat slot, bel een vriend op die toevallig thuis is en in de buurt woont maar die weet ook geen raad.

Eerst even onze shirts kopen en dan Zoon op mijn fiets naar huis gevoerd. Mijn man is echter geen klusser en wist ook totaal geen raad. En we moesten al bijna naar mijn pa vertrekken. Dan een sms gestuurd naar de buren en die konden ons meteen depanneren met een ijzerzaag. De wederhelft naar het park gereden, fietsslot overgezaagd en fiets in de auto gezwierd.

Qua fietsmishandeling kon afgelopen weekend dus wel tellen. Maar hé, we hebben wél keicool Pol Cosmo-gerief.

La Palma – laatste dagen

Intussen zijn we alweer terug thuis, intussen ook met echt Belgisch weer helaas, maar jullie hadden nog een verslag te goed van de laatste twee dagen in La Palma.

Op donderdag hadden we een boottochtje gepland. Omdat het toch een eind rijden was, besloten we het te combineren met een bezoekje aan Los Llanos, de tweede belangrijkste en moderne stad van het eiland. Groot is het er echter niet, maar wel behoorlijk gezellig. We kuierden wat door de straatjes. De kinderen wilden graag wat shoppen, Zoon wou een armband of een ketting nadat we er eens hadden gezien in een verlaten kraam aan de kant van de weg in de buurt van een soortement hippiedorp. Maar het was de donderdag voor Pasen en twee derde van de winkels was gewoon potdicht.

Eten kon gelukkig wel. We kwamen terecht in El Hidalgo, een door Duitsers alweer uitgebaat restaurant waar we met open armen ontvangen werden en een plekje kregen op een heerlijk terras. Er waren veel vegetarische opties op de kaart en het eten was lekker. Ook al was de pasta van zoon niet met tomatensaus maar met iets bruin en paddestoelen…

Tijdens het eten kregen we telefoon van de eigenaars van de boot waar we in de namiddag mee gingen varen of we onze tocht niet liever een dagje wilden uitstellen gezien er behoorlijk veel golven waren vandaag. Dat wilden we wel, maar we moesten op vrijdag onze vlucht naar Nederland halen dus het was niet mogelijk. Helaas…

Na het eten reden we dus door naar Tazacorte waar we nog een kleine wandeling maakten en dan op zoek gingen naar de haven (onze gps bleek regelmatig dol te draaien op het eiland dus een zoektocht was het wel) waar de boot Fancy op ons lag te wachten. De bedoeling was om op zoek te gaan naar walvissen, dolfijnen en andere zeebeesten en intussen een blik te werpen op mooie plekjes langs de Noordwestkust. Zoals de ‘piratenkloof in Tijarafe’, een must-see waar je in de reisgidsen niks van leest. Maar bij nader opzoeken bleek de autoweg ernaartoe veel maar dan ook veel te steil voor onze bescheiden citroën cactus en na het lezen van enkele rampverhalen online wou de wederhelft dat avontuur echt niet aangaan. Er was ook een wandelpad dat van Tijarafe afdaalde naar de vissershuisjes beneden aan de oceaan, maar dat werd door eerdere wandelaars beschreven als zwaar sterven en keihard afzien en dat was met twee kinderen erbij dus ook niet bepaald een optie. Maar niet getreurd, het bootje zou de kloof ook aandoen.

Het eerste kwartier ging goed. We zagen dolfijnen. De zee was echt behoorlijk woelig. En toen begon ik mij slechter en slechter te voelen en de Dochter ook. Na een half uur werd het echt afzien en ben ik echt zo ziek als een hond geworden. Echt, ik beval nog liever dan dat ik ooit nog een voet zet op zo een bootje. Het was twee uur zwaar afzien. De bemanning was echt lief en kwam natte doekjes in mijn nek leggen en kotszakjes aanslepen die ik dan braaf vulde en een pilletje brengen tegen reisziekte dat wel een beetje hielp. De Dochter is huilend in slaap gevallen bij de wederhelft op schoot en eens in slaap had die nergens nog last van. Maar het waren twee heel, heel, heel lange uren.

En dan volgde nog de 40 minuten naar huis, op de achterbank zodat Dochter eens niet moest braken maar ik er zelf niet bepaald vrolijker van werd…

Op vrijdag moesten we dan om 10u uit ons huisje. Echter geen huiseigenaar te spotten dus om 10.15 zijn we dan maar vertrokken en hebben we de sleutels gewoon op de deur gelaten, het huisje lag toch aan een privé-weg.

We trokken eerst naar de Caldeira de Taburiente, het grote natuurpark waar je interessante en lange trektochten kan doen die behoorlijk spectaculair moeten zijn. De tocht ernaartoe was echter een uitdaging voor de reiszieken onder ons en eens in het bezoekerscentrum bleek de enige korte wandeling nog een heel eind verder te rijden en we hadden ons wandelgerief ook al ingepakt natuurlijk. We moesten ons dus noodgedwongen beperken tot de expo in het bezoekerscentrum en konden ons niet wagen aan de echte trektochten naar vulkanen. Spijtig maar het is niet anders.

We zijn dan verder gereden naar de andere kant van het eiland, naar hoofdstad Santa Cruz de La Palma waar we in een heel nieuwe wereld terecht kwamen. Waar we voor het eerst in een week tijd echte toeristen zagen. Er was net een cruiseschip aangemeerd en plots werden we omsingeld door Duitsers en Russen met teensletsen en shortjes. Een raar zicht na een week alleen maar wandelbottines te hebben gezien… We kwamen ook midden in de Paasprocessie terecht, waarbij mannen met zwarte puntkappen (denk aan de Ku Klux Klan maar dan zwart) tergend traag en serieus voorbij marcheren en andere mannen een loodzwaar beeld door te straten torsen. Op een bepaald moment stonden we bij een huis met een balkon en toen het beeld daar stopte, begon een man op het balkon een serenade te zingen voor het beeld. Speciaal om bij te wonen.

In een winkeltje van een Duits koppeltje kochten ik en de kindjes elk nog een zilveren ketting met een mooie steen eraan en dan streken we aan de kust neer op een superlekkere pizzeria.

IMG_1927

En dan reden we door naar de luchthaven waar het toch nog enkele uren wachten was op onze vlucht. Gelukkig was er een speeltuintje IN het luchthavengebouw. Mijn maag was nog altijd compleet om zeep na de boottocht en veel eten was er helaas niet bij die avond.

Om iets voor 19 uur stegen we dan op, rond middernacht landden we in Schiphol en dan was het nog een hele eind wachten op de bagage. Om dan te ontdekken dat we niet wisten waar we moesten gaan staan voor de shuttle naar de parking. Enkele keren bellen, van plaats verhuizen, koukleumen in de nacht, vermoeide kinderen later vonden we dan toch een overvolle auto die naar onze parking zou rijden. Halverwege ontdekte de chauffeur dat hij de sleutel van onze auto niet had en wij ook niet. Nog een omweg langs het verlaten bedrijf. En dan naar een nog meer verlaten parkeerterrein. Nog 10 minuten wachten om die afgesloten parking uit te rijden. Enfin, het was dik 2 uur ’s nachts eer we de tocht naar Gent aanvatten en de kinderen eindelijk wat konden slapen. En om 4u30 lagen we eindelijk in bed…