Dromen van avonturen in verre landen

Het einde van het jaar nadert. Op social media lees ik weer veel berichten van mensen die hun vakantie voor de zomer van 2020 al aan het regelen zijn. En dat maakt dat het bij mij toch ook wat begint te kriebelen.

Ik denk aan de Paasvakantie, want in de zomer is het te warm/druk en gaan we doorgaans al wel weg met de schoonfamilie. Maar het is ingewikkeld dit jaar. Want De Dochter zit in het eerste leerjaar en heeft recht op een alternatief voor een communie/lentefeest. Met Zoon gingen we twee jaar geleden drie dagen naar Disneyland. Gaan we met haar hetzelfde doen? Dan is er wellicht nog weinig budget over voor een reis een maand daarvoor. Of gooien we het over een compleet andere boeg deze keer? De wederhelft opperde om naar Disney in Orlando te gaan en dat te combineren met wat rondtrekken in Florida. Of wachten we daar beter nog een jaar of twee mee. Ik heb ook wel zin in een rondreis in Marokko of Thailand.

Het is een luxeprobleem, maar in een reis voorbereiden steken wij altijd superveel tijd want we houden niet van all-in voorgekauwde pakketten en hebben het idee dat we zo’n dingen zelf beter en leuker kunnen organiseren. Maar dan steek je er wel weer enorm veel tijd in en tegenwoordig zijn we allebei constant moe en overbevraagd. En jezelf in de stress steken om op vakantie te gaan klinkt ook wel een beetje dom. Maar ik merk dat ik wat begin rond te googlen en na te denken en dat de wederhelft dat ook doet. Benieuwd dus welk konijn we op termijn uit onze hoed gaan toveren.

Iemand tips voor fijne reizen met lagereschoolkinderen?

Verjaardagsfeest in de abdij

Woensdag wordt mijn oudste addergebroed alweer acht. Maar omdat hij komend weekend op scoutsweekend is, besloten we de festiviteiten te vervroegen naar het afgelopen weekend.

Omdat we twee herfstjarigen hebben waarbij de kans op buiten spelen miniem is, en we sowieso geen tuin hebben en dus binnen moeten feesten, hebben we vorig jaar besloten om de feestjes vanaf het tweede leerjaar extern te houden. Acht jongens en meisjes van acht die ons huis decimeren, daar hadden we geen zin meer in. Vorig jaar was het een hele zoektocht om een tof feestconcept te vinden, iets zowel voor jongens als meisjes waar bovendien nog plaats vrij was. Maar mijn onderzoek toen heeft me wel aan wat leuke ideetjes geholpen. En dit jaar was ik wel op tijd om te reserveren…

Het kinderfeestje vond dit jaar dus plaats in de Sint Pieters Abdij. Een mooie en intrigerende locatie die me wel leuk leek om met de kinderen te verkennen. Volgens de site zou er ook een zoektocht zijn en dan een knutselatelier, dat leek me ook wel wat, want het moet toch ook weer niet te schools worden.

De gids wachtte ons op en nam de groep eerst mee op sleeptouw doorheen het museum. Ze mochten daarbij zakjes knutselmateriaal zoeken. Maar ik merkte dat bij de stukken uitleg, die ik razend interessant vond, de aandacht soms toch snel verslapte en de kinderen soms een stukje teveel decibels produceerden voor de serene museumomgeving. Het was dus goed dat dit stuk niet te lang duurde en dat ook de kelders en tuin werden bezocht, wat de kinderen direct een pak meer aansprak en waar ze een stukje van hun tomeloze energie kwijt konden.

Na een uurtje trokken we dan naar een soort zolder waar ze elk een kroon mochten knutselen. Dat vonden ze allemaal wel behoorlijk leuk. Zij het de meisjes toch net iets leuker dan de jongens. Die laatsten gingen iets sneller over op het knutselen van zwaarden om elkaar mee te onthoofden. Een bepaald moment was er volgens hen ook een invasie van de Duitsers in de abdij…

Na het knutselen mochten ze dan hun cadeautjes verstoppen in een zaal, wat ik wel een leuk accentje vond. En dan mocht Zoon één voor één alles zoeken en openen. En dan kregen ze nog een lekkere muffin met fruitsap. En zo hebben ze 2.5 uur gevuld.

Na het feestje babbelden we nog wat bij met de ouders terwijl de razende meute het Sint Pietersplein onveilig maakte.

Al bij al was deze formule absoluut een aanrader. Er is genoeg afwisseling en structuur, ze pikken hier en daar nog wat cultuur mee, kunnen knutselen. Ik had de indruk dat de jongens graag nog een half uurtje in de tuin zouden mogen ravotten hebben. Het programma nu was ook ideaal voor 6 tot 8-jarigen waar het feestje voor de hele lagere school geschikt zou zijn. Ik vraag me wel af of ze voor oudere kinderen het programma dan wat aanpassen. Ik weet niet of de jongens in pakweg het vijfde of zesde leerjaar nog een kroon zouden willen knutselen.

Meer info: https://historischehuizen.stad.gent/nl/sint-pietersabdij/bezoek/met-kinderen

 

Nog wat weetjes/mijmeringen over het mooie Sevilla

Ik kan je verzekeren dat ik Sevilla mis. Van de zon naar de regen en de kou. Brrr. Het was de eerste keer dat we in Andalusia waren en ik wil absoluut nog terug. Het lijkt me wel wat om de volgende keer een auto te huren en met de kinderen wat in de streek rond te trekken. Volgens mij is er nog immens veel te zien daar.

Eén ding is zeker, we gaan dat alvast niet in de zomervakantie doen. Sevilla was nu al heet met zijn 28 graden, het was nu al zeer druk in de kleine straatjes, ik wil echt niet bij +40 graden aanschuiven in een overvolle stad. Maar in de Paasvakantie lijkt het me wel een fijne bestemming.

Sevilla is dus een enorme aanrader. Het is ook een makkelijke en aangename stad. Er is een goed uitgebouwd netwerk van openbaar vervoer met bussen en trams die vooral handig zijn als je de stad uit wil of naar verder afgelegen wijken wil. Want in de binnenstad is alle verkeer behalve paarden, fietsen en elektrische taxi’s verboden en is alle ruimte voor de voetganger. Alle bezienswaardigheden zijn ook op wandelafstand. We stapten elke dag vlotjes 10 tot 15 km in totaal, maar zonder dat het uitputtend wordt. Fijn dat deze stad zo resoluut de auto weert en zo fietsvriendelijk is (waarom is dat bij ons nog altijd zo moeilijk???). Overal mooie fietspaden. Ik had er graag gebruik van gemaakt, maar omdat alles op wandelafstand lag, is het er niet van gekomen.

We zijn er nu 3.5 dag geweest en het had gerust nog wat langer mogen zijn. Sevilla is niet immens groot, maar er zijn nog veel paleizen en musea die we nu niet hebben gezien. Op onze 3.5 dag hebben we echter wel al een mooi beeld gekregen van de stad en de dingen gezien die we echt niet wilden missen. Moest ik meer tijd hebben gehad, had ik wellicht nog een fietstocht naar Italica gedaan, de Romeinse resten die op 10km liggen. Of eens een daguitstap gemaakt naar Cadiz of Cordoba.

Vegetarisch eten bleek totaal niet moeilijk, als je de moeite neemt om jezelf wat voor te bereiden. Via blogs en Happy Cow kwam ik op bijna 60 restaurants met veggie en vegan opties waar ik dan een shortlist van heb gemaakt met dingen die mij aanspraken en in het centrum lagen. Op goed geluk als vegetariër beginnen ronddwalen zou ik niet doen. Maar we hebben nu wel heel leuke plekjes ontdekt, zoals een slow food resto (“Fargo”), een Caraïbisch geïnspireerde plek (“Habanita”) en een Arabisch restaurant (“El Wadi”). Door wat opzoekwerk vermijd je ook de tourist traps natuurlijk.

Grappig detail; obers waren vaak oudere mannen. Knorrige oudere mannen. Die enkel Spaans spraken. Het verschil tussen de generaties was soms heel groot, wanneer we eens in een zaakje waren met jongere mensen in dienst, waren die vaak vlot twee- of drietalig.

Kaarten voor het Alcazar en ik vermoed ook de kathedraal ruim vooraf online kopen, loont enorm. De rij voor het Alcazar ging vaak heel het plein rond. Daar wil je echt niet tussenstaan in die hete zon. Op maandag zijn de meeste musea bovendien gratis gedurende bepaalde tijdstippen. (helaas waren wij er dan niet).

 

Terug thuis

Van 28 graden naar 15. Van topje en rokje naar jeans. Van in de zon wandelen en lezen naar tegen de wind in fietsen. Van een restaurantje uitkiezen naar de Colruyt. We zijn terug en het pikt een beetje! Wel leuk is de kinderen platknuffelen en naar hun verhalen luisteren…

Sevilla

Na een vroege ochtend, drie kwartier vertraging wat lichtelijk gecompenseerd werd met pralines vanwege de allereerste Ryanairvlucht Brussel-Sevilla landden we iets voor 14u in een stralend Sevilla. De bus bracht ons vlotjes in het centrum (voor slechts 4 euro) maar we waren zo uitgehongerd dat we de lokroep van de hamburgertent op weg naar het hotel niet konden weerstaan. De vegetarische burger met avocado en bruine bonen was verdorie echt nog lekker en de vettigheid smaakte als een godenmaal na al die uren zonder eten.

Ons hotel Legado Alcázar bleek zo mooi als verwacht. We kregen de keuze om te upgraden naar de suite en omdat die echt veel mooier was dan onze geboekte kamer en maar 120 euro duurder hebben we dat maar gedaan. Resultaat is dat ik hier op het terras in de zetel zit te typen met zicht op de tuin van het Alcázar en het geluid van duiven, pauwen en mij onbekende vogelbeesten op de achtergrond.

We doken de stad in en ontdekten al direct hoe ontzettend mooi Sevilla is. We wandelden langs het balcon de rosina, de oude stadsmuur, parken, de majestueuze kathedraal en het Alcázar.

Omdat een collega had gezegd dat er weinig vegetarisch eten was in Sevilla, had ik mij grondig voorbereid en op voorhand een lijst opgesteld met restaurants met vegetarische opties. De eerste avond streken we neer in Habanita, een Caraïbisch geïnspireerd restaurant met zowel veggie als vegan opties. Ik koos voor de banaanballetjes in tomatensaus. Simpel maar lekker. En wat een luxe om eind oktober buiten te kunnen eten savonds. Op de terugweg maakten we nog een wandeling door de kleine nauwe straatjes van de oude binnenstad, die overigens helemaal verkeersvrij is. Langs de grotere lanen is er plaats voor trams en fietsen echt aan de rand de ene bus na de andere. Maar de volledige oude binnenstad is voor de voetganger.

Woensdag zalig uitgeslapen en dan a la carte ontbeten. We waren de enigen op dat moment. De kathedraal opende pas om 11u, maar toen we er op half elf passeerden stond er al een hele rij en besloten we dus ook maar aan te schuiven. Ik heb helemaal niks met kerken of religieuze kunst. Maar deze grootste gotische kathedraal van Europa is zijn geld en aanschuiven meer dan waard.

Hoogtepunten zijn het grafmonument van Columbus, een waanzinnig altaar van verguld houtsnijwerk, een gigantisch orgel, de kapittelzaal, een schilderij van Goya en het beklimmen van de toren, de Giralda. We waren hier anderhalf uur zoet.

Daarna bleven we in de buurt voor het Archive of the Indies, gratis te bezoeken, met momenteel een heel mooi opgezette tentoonstelling over de reis van Magellaan naar de naar hem genoemde straat. Fascinerend verhaal. En een heel mooi gebouw.

Daarna ging het naar de Casa de Pilatos, het mooiste stadspaleis. Dit is ontzettend goed bewaard. Je ontdekt de kenmerkende Mudejarstijl, een mix van moslim en christelijke kunstvormen met werkelijk overal de verbluffende keramieken tegelwanden of azulejos, de rijkelijk versierde houten cassetteplafonds. Zelfs de houten deuren en gietijzeren hekken waren ontzettend verfijnd. Dit was echt genieten. Het enige minpunt was een oersaaie audiogids .

Savonds opnieuw geen Spaanse keuken. We kozen voor El Wadi. Heel verfijnde Arabische keuken in een mooi, modern restaurant. We kregen een mega voorgerecht met allemaal proevertjes; dolmah, tabouleh, falafel, salade,… Daar hadden we eigenlijk al bijna mee gegeten, maar nog voor we klaar waren kwam het hoofdgerecht er al bij geserveerd ( kruidige rijst met rozijnen en noten voor mij). Er was helaas geen plek meer in onze magen voor dessert.

Het valt op dat hier weinig honden rondlopen, maar op de terugweg kwamen we nog een galgo en een weimaraner tegen.

Voor vanmorgen had ik van thuis al tickets besteld voor het Alcázar. Aanrader want de wachttijden kunnen anders serieus oplopen. De rij staat enorm ver. Straf trouwens hoe druk het hier nog is. De stad zit echt vol toeristen. Het is ook geen gigantische stad, je kan alles makkelijk te voet doen en er is echt ontzettend veel te zien. Voor onze 3,5 dagen hier is het dus keuzes maken.

De kaarten voor de bovenverdieping van het paleis waren helaas twee weken op voorhand al uitverkocht. Hier laten ze blijkbaar maar 15 mensen per tijdslot binnen.

Het Alcázar is onvoorstelbaar. Een zeer oud complex waar door de tijd heen aan verbouwd en toegevoegd werd. Opnieuw in die mooie mudejarstijl. Je komt ogen tekort. En als je helemaal moe gekeken bent, moet je nog beginnen aan de uitgestrekte tuinen. Je kan gewoon blijven kijken. Sommige zal zijn van de vloer tot het plafond rijkelijk versierd. Wat een pracht. Alleen spijtig dat je hier nooit alleen bent. Ze beperken de ingang tot 750 mensen maar dat is natuurlijk gigantisch veel volk en iedereen wil overal mooie foto’s maken…

Compleet uitgeput landden we in een lekkere broodjesbar en trokken dan richting rivier, naar de wijk Triana. We bezochten het Castello de Jorge, een gratis museum over de inquisitie. Zeker doen. De expo is niet heel groot maar wel de moeite. Van het kasteel blijven overigens enkel de funderingen over, ze hebben het in 1800 afgebroken en er een markt over gebouwd.

In Triana zouden veel keramiekwinkeltjes en cafeetjes zijn, maar wij waren er tijdens de siësta en dan was er niks te beleven. We waren echter te uitgeput om nog tot na 17u te blijven hangen, hadden al 10km in de benen en nood aan een cafeïne shot en trokken terug naar ‘onze’ wijk voor wat koffie en een beetje rust voor oververmoeide benen. Terwijl ik dit typ, wandelen de pauwen van het Alcázar beneden net voorbij…

Zalig trouwens het weer hier. Het is bijna 20 graden warmer dan in België. Ik loop hier rond met zomerjurkjes en we halen in de namiddag zo’n 28 graden. Savonds nog een comfortabele 21 graden. Het is regelmatig wat bewolkt, maar het blijft zalig warm.

Tripje zonder kids

Morgen vertrekken we naar Sevilla voor enkele dagen. Helemaal onder ons tweetjes, no kids allowed. Vooral de jongste is daar niet volledig akkoord mee. Ze vindt dat zij ook naar Spanje moet kunnen gaan. Ze vindt het ook niet door de beugel kunnen dat we Halloween daardoor niet samen kunnen vieren. De oudste heeft niet echt gepiept, voor hem is naar oma en opa gaan ook wel echt vakantie.

Voor mij is het een beetje dubbel. Ik heb ontzettend veel nood aan, de stress stapelt zich om en maakt van mij soms echt een minder aangenaam persoon, dus ik tel bijna de dagen af naar enkele dagen van rust en puur ons goesting kunnen doen. Slapen tot wanneer we willen, eten wat en wanneer we willen, zo lang op terrasjes blijven plakken als ons hartje begeert, musea op ons tempo kunnen doen zonder dat ze kindvriendelijk moeten zijn of dat ik alles moet vertalen op kindermaat, zonder enige gêne volop volwassen dingen doen. Ik heb het nodig als mens, maar ik voel ook dat we er als koppel nood aan hebben. Maar toch voel ik me ook ergens wel een beetje schuldig ten opzichte van de kinderen en ga ik hen ook wel heel hard missen. Want uiteindelijk is samen met hen op reis gaan ook heel tof. En dan hoeven ze mij niet te missen en een beetje boos te zijn.

Maar het positieve gevoel overheerst – gelukkig- wel. We deden al eens een trip van een nachtje naar Lille, 2 nachtjes naar Werchter en vorig jaar 3 nachten Istanbul. En dat is zo immens hard genieten. Zorgeloos reizen. 300% genieten en de batterijen opladen. Eens we weg zijn, merk ik ook dat de kinderen zich echt amuseren bij hun grootouders en ons niet verschrikkelijk hard missen, het occasionele traantje daar gelaten. En alhoewel we als baby redelijk symbiotisch waren en ze jarenlang op onze kamer sliepen en ik heel hard heb ingezet op een veilige hechting, zijn we nu wel op een punt gekomen waarin aandacht voor elkaars noden en eens een tripje zonder kinderen of van hun kant zonder ouders alleen maar deugd kan doen.

Net zes en al zo anders

Het blijft me verbazen hoe snel het allemaal gaat. Is het nu omdat ze mijn jongste is, mijn kleine oogappel? Of omdat het leren lezen haar een pak makkelijker afgaat dan haar broer twee jaar geleden? Ik weet niet wat het is, maar het valt me zo vaak op hoeveel de Dochter al kan en hoe hard het allemaal verandert. En ik loop gewoon over van trots.

Neem nu dat leren lezen. Na 8 weken school kent ze al ongeveer het halve alfabet, begint ze zelf verhaaltjes te schrijven, probeert ze voortdurend overal alles te lezen. Dat is toch een wonder, om te zien hoe snel dat gaat. Op 31 augustus kon ze enkel haar eigen naam schrijven, en nu dit.

Of zwemmen. Juni zwom ik nog met haar mee tijdens de zwemles en was het vaak een enorme strijd. Ze luisterde niet naar de meester. Het was ongelofelijk spannend of ze haar brevet zou halen of niet, want het proefje was echt wel zwaar voor haar (25 meter zwemmen). Sinds september is het zwemmen zonder ouders en alhoewel ze elke les wel aangeeft dat ze bang is, springt ze elke keer met ontzettend veel enthousiasme met een vreugdesprongetje dat zwembad in en zwemt ze braaf en flink baantjes zoals de rest; ze leert nu de armbeweging van rugslag en zwemt op eigen kracht al 50 meter. Wat?!?

Of de scouts. Ook dat vindt ze spannend want ze kent er op zich niemand, maar na de tweede vergadering kwam ze trots melden dat ze al twee vriendinnen had gemaakt.

Of de voetbal. Ze is by far de kleinste op het veld en heeft nog niet veel ervaring, maar ze laat zich niet doen en duwt jongens van een kop groter als ze haar niet aan de bal laten komen en staat vrolijk te springen en te dansen tussen de oefeningen door.

Of hoe de laatste restantjes kleuter zienderogen verdwijnen en daar een zelfstandige kleine meid tevoorschijn komt.