Greg Dulli op tour

Voor de allereerste keer in zijn carrière gaat Greg Dulli (The afghan whigs, The twilight singers, The gutter twins,…) helemaal solo. En zijn tour gaat niet enkel langs New Orleans, Nashville en de Bowery Ballroom in NYC, maar ook langs Europa. Zelfs België! In ons land houdt de man halt in Trix in Antwerpen. En ik heb al kaarten!

Nu hopen dat hij tijdens ‘An evening with Greg Dulli’ niet zo ziek is als tijdens ‘An evening with Greg Dulli and Mark Lanegan’ in AB enkele jaren geleden…

Dit waren mijn Gentse Feesten

Heel rustige Feesten waren het, vooral omdat ik bijna geen verlof meer heb en dus moest gaan werken. Maar 5 van de 10 dagen kwamen we buiten. Hieronder een kleine samenvatting van de activiteiten.

  • Qua optredens begon ik de Gentse Feesten op zondag, met Jan De Smet die het repertoire van Docterandus P opfrist. Maar dat konden jullie hier eerder al lezen.
  • Maandag en dinsdag ontvluchtten we het lawaai en de miserie en logeerden we op den buiten, maar woensdag trok ik naar mijn favoriet plein, naar Boomtown voor Mintzkov. Het was een fijn optreden van een van mijn favoriete groepen, maar er was relatief weinig sfeer. Wat wel aan de regen kan gelegen hebben. Of Bent van Looy die alle StuBru minded people op Sint Baafs had gevangen genomen. Naast Mintzkov zagen we ook Willow en de Vivian Girls. Mijn indrukken van Mintzkov (en ja, de zanger is nog altijd een schoontje) vind je terug hier op Gentblogt. Een collega blogger zag Vivian Girls.
  • Donderdag was er straattheater gepland. Dat ik grandioos misliep, maar dan wel vrijdag zag. MiramirO oftewel het Internationaal Straattheater Festival staat elk jaar opnieuw garant voor toptalent uit binnen- en buitenland. Ik zag dit jaar helaas maar twee voorstellingen, maar die waren wel erg leuk. Meer lees je hier in mijn review.
  • Vrijdag was het een hoogdag met het burlesk geweld van Hotel Jarretelle. Nieuw op de Gentse Feesten, maar wel mijn persoonlijk hoogtepunt. Hopelijk volgend jaar opnieuw!
  • Zaterdag dan, voor mij alweer de laatste dag Gentse Feesten en dus de dag waarop ik alles wou doen wat ik graag doe op de feesten en nog niet/te weinig had gedaan. In de namiddag struinde ik met een vriendin rond en gaven we ons over aan urenlang babbelen in den Baudelo met muntthee, chocomelk en brownies. ’s Avonds ging ik met mijn wederhelft naar Flip Kowlier op Boomtown. En proefde ik eindelijk die cocktail in dat rode bolletje waar iedereen mee rondloopt. Die geweldig mijn ding bleek te zijn maar ook meteen in mijn hoofd zat. Waarna onherroepelijk de drang naar vettigheid de kop op stak en ik aan het pannenkoekenkraam die pannenkoeken kreeg in plaats van twee. Op nieuw eindigden we in het Baudelopark waar schoon volk rondliep en de muziek fijn was.

Hotel Jarretelle

Een burleskfestival in de Vooruit tijdens de Gentse Feesten, zoiets wekt mijn aandacht. Na even overleggen met de wederhelft kaartjes gekocht en dan een hele week naar uitgekeken, de verwachtingen waren zeer hooggespannen, ik geef het toe!

Ik was duidelijk niet de enige nieuwsgierige, want het was gisterenavond laat aan de Vooruit serieus drummen. Blijkbaar zijn alle voorstellingen van Hotel Jarretelle de rest van de Feesten uitverkocht. Na een kwartiertje wachten mochten we uiteindelijk binnen. In het café hing een zwart gordijn, waar we dan allemaal achter moesten blijven wachten. Tot achter ons van de trap een zingende zwarte Elvis kwam die de show voor geopend verklaarde.

De avond werd in goede banen geleid door een in topvorm verkerende Jan De Smet die de acts aan elkaar reeg, zong en vooral het publiek inwijdde in de burlesktaal (plllllllllllliez! take it off! NOW!) en ophitste. Hij werd daarvoor bijgestaan door de zinnenprikkelende Paquita, die al snel verheven werd tot publiekslieveling.

Zoals ik al zei had ik hooggespannen verwachtingen, maar die zijn nog ruimschoots overtroffen. Het werd een geweldige avond, ik durf zelfs zeggen het beste wat de Gentse Feesten dit jaar te bieden hebben. En dat zijn grote woorden… Maar de show was echt buitengewoon goed. Alles klopte van begin tot eind.

Stel u voor; geweldige muziek waarop ontzettend schone madammen grappige, leuke, mooie en sexy acts doen. Denk aan mooie lingerie, tepelkwastjes, uiteraard de obligate jarretelles, aan retro-outfits. Maar deze dames kunnen veel meer dan zich op een bijzonder kunstige manier van hun kleren ontdoen. Er zit heus ballet tussen, dans, wat acrobatie hier en daar, een goochelact, piano, comedy, … Tussen al dat vrouwelijk geweld zelfs een mannelijke burlesk-act. De sfeer ligt vooral op verleiding en op humor, eerder dan op het (natuurlijk wel rijkelijk aanwezige) naakt.

De zaal zat helemaal vol en stoomde zowat van het enthousiasme. Het leuke was dat er een zeer gemengd publiek op af was gekomen. Een grote groep losgelagen vijftigers. Een heel aantal koppels van alle leeftijden. Groepjes vriendinnen. Een paar jonge mannen. Zowat de helft mannen en de helft vrouwen. En wij vrouwen, wij lieten ons niet onbetuigd. Het was niet gelogen wanneer Jan De Smet zei dat de vrouwen en meisjes meer lawaai en enthousiasme produceerden dan de mannen!

Van mij mogen ze van dit eerste burlesk-festival met veel plezier een jaarlijkse gewoonte maken! De internationale burlesk-sterren waren ontzettend goed in wat ze deden en tilden deze show echt naar een hoog niveau. De kostuums, de humor, de muziek, de afwisseling, het ritme, het klopte allemaal. Het was meer dan twee en half uur rechtstaan, maar elke seconde was de moeite.

Voor foto’s en andere indrukken, zie Gentblogt.

 

Krekels en kikkers

Afgelopen nacht ontvluchtte ik de slapeloosheid van de Gentse Feesten en logeerde ik in hotel schoonmoeder. Het zetelbed daar is bijna zo comfortabel als mijn eigen matras, die tijdens de Gentse Feesten in de hoek van de badkamer is gepropt (wegens de badkamer ligt aan de achterkant van het huis). A la guerre comme à la guerre, zoals mijn moeder pleegt te zeggen.

Het deed deugd, om eerlijk te zijn, eens slapen met krekels en kikkers op de achtergrond in plaats van technobeats, autoalarmen en raaskallende dronkenmannen. Ok, ik mis zo wel een dag Gentse Feesten, maar als je moet gaan werken is dat toch onvermijdelijk. En zo kan ik wat slaap inhalen, wat thuis ondanks de evacuatie naar de badkamer niet evident/onmogelijk is.

De bedoeling was vanavond, de vooravond van de Nationale Feestdag, weer lekker te gaan meefeesten, maar ik ben mij precies aan het bedenken. Ten eerste gaan we vanavond toch geen parking vinden. Ten tweede ben ik moe, wat door de hitte nog versterkt wordt. En ten derde staat er niks speciaals op mijn programma voor vanavond.

Nee, beter nog een nachtje op den buiten en dan morgen back in full force. Voor Boomtown met Vivian Girls en Mintzkov morgen. Voor het straattheater donderdag. Voor de schoon madammen van Hotel Jarretelle vrijdag. Voor Flip Kowlier op zaterdag. En voor nog zoveel meer…

Zingt allen mee met Docterandus P.

Was ik nu de enige zondagavond op de Gentse Feesten die dacht dat Heinz Polzer in eigenste persoon het podium zou beklimmen, 91 jaar oud of niet? Toen enkel Jan De Smet, Fay Lovsky en Arne Van Dongen verschenen, was ik toch even teleurgesteld. Ik twijfelde zelfs even of ik wel ging blijven hangen. Maar mijn honger naar de nummers van Doctorandus P was groot en ik besloot De Smet een kans te geven. En daar ben ik achteraf gezien erg blij om!

Ik ben zeker geen kenner van het repertoire, maar best wel fan van de absurde, poëtische teksten van Polzer en het viel me trouwens op dat ik veel meer nummers kende dan ik had verwacht. De liedjes zitten voor een stuk in het onbewuste, collectieve erfgoed.

Twee keer gooide De Smet er een eigen nummer tussen en van De Veerpont kregen we een erg leuke, Russisch geïnspireerde Engelse vertaling. Twee keer mocht Fay Lovsky zingen, zoals het hilarische Bananen, en dat waren toch wel hoogtepunten van de avond. Niet enkel omdat de afwisseling leuk is, maar vooral omdat deze Nederlandse zangeres/muzikant/componist niet alleen grappig is maar naast présence ook een klok van een stem bezit.

Een heel divers publiek trouwens op deze tweede avond van de Gentse Feesten. Voornamelijk een rustig zittend publiek van het iets oudere soort, om het oneerbiedig te formuleren, die zich daarom niet lieten kennen en nu en dan vrolijk meezongen of zelfs wiegden. Daarnaast ook de nodige kinderen, twintigers, dertigers… Leuk om te zien hoe zo’n optreden alle leeftijden samen kan brengen.

Hoogtepunten van de avond waren voor mij De zusters Karamazov, Sneker café en als afsluiter het fantastische Dodenrit (“Trojka hier, trojka daar”). En natuurlijk het bisnummer Knolraap en lof, schorseneren en prei. De Smet gaf zijn eigen, zeer kenmerkend Smetiaanse behandeling aan de nummers, maar bleef telkens dicht genoeg bij de oorspronkelijke geest van de nummers. En is een geweldig muzikant, natuurlijk.

Voor foto’s en andere meningen, zie Gentblogt, dé plek waar je alles te weten komt over de Gentse Feesten.

Gaan we dat zo afspreken?

Soms kan ik me toch wel storen over de manier waarop er wordt omgegaan met Gentenaars die niet 100% enthousiast zijn over de Gentse feesten. Zoals vanmorgen nog op Studio Brussel, waar de presentatoren zeiden “Ga dan ergens anders wonen of ga op vakantie”. Is het mogelijk om voor een keertje een klein beetje genuanceerder te zijn?

Om met even weinig nuancering te antwoorden op deze botte bewering dat wij elders zouden moeten gaan wonen, waarom? Waarom moet iemand die er bewust voor kiest om in de stad te wonen, met alle nadelen erbij (een kleine rijwoning ipv een grote fermette, geen tuin, geen eigen garage) plaats ruimen zodat zij die ervoor kiezen om ‘op den buiten’ te wonen, in alle groen en rust, met hun vervuilende auto’s voor mijn deur komen parkeren en de stad als speeltuin gebruiken. Is dat niet een heel klein beetje de wereld op zijn kop? Waren de Gentse Feesten niet bedoeld als feesten voor de Gentenaars?

Pas op, versta me vooral niet verkeerd. Ik ben zot van de Feesten. Ik ga doodgraag naar de Feesten. De Gentse Feesten is het leukste festival in de hele wereld. En omdat het zo geweldig leuk is, omdat Gent zo een schone en wijze en leuke en gezellige stad is, willen wij dat gerust delen met u. Dus kom maar allemaal af. Ook al woon ik hier nog maar 1/5 van mijn leven, ik ben fier op mijn stad en ge moogt allemaal komen meegenieten. Kom rondlopen op onze pleinen, genieten van de muziek en het straattheater, eet, drink, amuseert u. En brengt uw kinders mee. En uw bomma. Want de Feesten zijn voor alle leeftijden. Geniet, amuseert u, het is hier de max. Ik doe dat trouwens ook.

Maar laten we één kleine afspraak maken, lieve mensen. Laten we afspreken dat ge niks doet wat ge thuis ook niet zou doen. Dus als ge niet in uw eigen brievenbus pist, laat de mijne dan ook gerust. Als ge in uw eigen dorp niet tot 8 u ’s morgens onder uw buurman zijn raam staat te brullen met uw zatte botten, doe dat dan ook op de Gentse Feesten niet. Breek ons buskotje niet af, laat mijn auto staan zonder erop te moeten krassen, de antenne of de achteruitkijk spiegel mee naar huis te nemen of dat verkeersbord door de voorruit te duwen. Als ge in uw eigen hof uw eten en drinken niet op de grond smijt, doet dat in de stad dan ook niet. Wees een klein beetje lief en vriendelijk voor mekaar. En voor al de mensen die hier wonen. Achter al die schattige oude gevelkes. Want Gent is meer dan uw Walibi 10 dagen op een jaar. Gent is een stad waar mensen wonen. Graag wonen, trouwens. En dat verdient iets meer respect.

Ice Cappuccino

blender2.jpgVorig weekend heb ik mezelf getrakteerd op een blender. Aan onze rondreis door het zuiden van de USA heb ik een verslaving aan frappuccino overgehouden; de ijskoffie van Starbucks met melk en suiker. Superlekker!

Want geef toe, voor koffie was het tijdens de afgelopen hittegolf veel te warm. Maar dan mis ik wel de smaak van een fijne expresso, om van de energieboost nog te zwijgen. En frappuccino is zoals ik al zei dus ook verslavend lekker.

Terug in België ging ik op zoek naar de Vlaamse versie, zonder echt geweldig resultaat tot hiertoe.

Dus waarom niet eens zelf aan de slag gaan? En dus gingen we vorig weekend op zoek naar een goede blender. Eens in de winkel liet ik mijn voornemen om vooral geen geld uit te geven varen, en koos gewoon de mooiste in plaats van de goedkoopste, een model van Philips (HR 2094) met glazen kan én filter om de pitjes en velletjes tegen te houden als je smoothies maakt, een andere verslaving van mij.

Ik moet zeggen, het is een dikke aanrader, zelf ice cappuccino maken. Ik vind mijn eigen brouwsel zowaar lekkerder dan dat van Starbucks, ha!

Hieronder het recept van op de foto (voor 2 personen):

– 4 nespresso crème marron expresso’s
– 2 schepjes ruwe rietsuiker
Suiker goed mengen door de warme koffie en een uurtje laten afkoelen in de koelkast.

– evenveel melk toevoegen als er koffie is.
– mengsel in de blender en mixen maar.
– een handvol ijs toevoegen, crushen en blenden.
De supersmeuïge ijskoffie is klaar!

Dit weekend heb ik een lading vers fruit gekocht en ga ik eens smoothies maken denk ik!

De dag voor de Gentse Feesten

Mijn verlof is al zo goed als op, wat me helaas verhindert een weekje verlof te nemen voor de Gentse Feesten. Wat dan weer zorgt voor een lager enthousiasme dan normaal; niet mee kunnen feesten wegens werk en in de Feestenzone wonen staat gelijk aan slapeloze nachten en verschrikkelijke werkdagen wegens 0% concentratie na twee uur slaap.

Denk aan zattemans gebral de hele nacht door. Net als je bijna in slaap valt, weer roepen en tieren, mekaar in elkaar slaan, zingen, kotsen, het buskotje afbreken, auto’s beschadigen, poepen, giechelen, de straat uitgieren met piepende banden, toeteren, de muziek op orkaankracht. Denk aan de meest levendige studentenfuif of Aalst carnaval maar dan onder je raam en tien dagen lang. Een kras in je auto, een half-comateuze jongeling op weg naar het station, uitgelachen worden door poepeloerezatte licht agressieve mensen omdat je moet gaan werken, een string op je vensterbank en pis in je brievenbus. De enige remedie? Keihard meefeesten en je aan niks ergeren. Maar dat zal dit jaar moeilijk worden.

Maar na een eerste blik op het programma afgelopen weekend begon dat enthousiasme toch te komen. Ik moet toegeven, je kan er blijkbaar echt niet aan ontsnappen…
En dus volgt hier een klein en zeer onvolledig overzichtje van de acts waar ik het meest naar uitkijk de komende Feesten.

Eerst en vooral, MiramirO. Ik vraag me af hoe het mogelijk is dat zoveel Gentenaars/Feestengangers zich niet bewust zijn dat er een internationaal straattheaterfestival in hun stad zit tijdens de Feesten. Het merendeel van de voorstellingen is gratis, het aanbod is ontzettend divers en altijd hoog van niveau en het is gewoon elk jaar opnieuw ontzettend leuk om je te laten verrassen door de vele verschillende vormen van straattheater; performance, dans, clowns, poppenspel,… Bij deze dus een warme oproep aan iedereen om hier eens wat meer aandacht aan te geven.

Naast een vaste waarde, ook plaats voor een verrassing in het programma dit jaar; “Zingt allen mee met Doctorandus P.” Nooit gedacht dat ik deze hoogbejaarde Nederlandse absurde poëet live zou kunnen zien.

Bereidt u alvast voor met een van zijn ontelbare hits: “Troïka hier, troïka daar. Kijk daar loopt een adelaar. Troïka hier, troïka daar. Is hier ook een abattoir. Troïka hier, troïka daar. Basgitaar en klapsigaar. Troïka hier, troika daar. Flinkgebouwde weduwnaar. Troïka hier, troïka daar. Leve onze goede tsaar!”. Doctorandus P, zondag 18/07, 20 u., Bij St.-Jacobs.

Wie niet zo gek is van deze man kan trouwens op hetzelfde moment zich laten betoveren door Gili op de Korenmarkt.

Maandag 19/07 (23u15) laat Daan zijn demonen los op St.-Baafs, gegarandeerd dus een overvol plein, hopelijk gaat hij dit jaar niet bootje varen nadien.

Boomtown neemt dit jaar opnieuw een licht andere vorm aan, vijf dagen slechts, maar wel op veel verschillende podia op de Kouter en in de Handelsbeurs. Al moet je om die laatste binnen te raken wel twee drankjetons overhebben per concert. Op zich niet veel natuurlijk, maar ik beperk me tot de gratis optredens. Het meest kijk ik uit naar Mintzkov (woensdag 21/07), die een abonnement hebben op Boomtown en er al voor de vijfde keer zullen staan. Op St.-Baafs kan je diezelfde avond trouwens naar Das Pop (23u15), toch ook iets om naar uit te kijken.

Voor de rest van Boomtown ga ik mij beperken tot twee namen, een overzicht van al het andere lekkers kreeg u immers al van Bram. Maar hier dus nog een kleine herinnering dat ook The Van Jets (23/07) en Flip Kowlier (24/07) dit jaar present geven. Al kan je Kowlier ook op Polé Polé aan het werk zien eerder op de week (19/07).

Naast Boomtown, St.-Jacobs en af en toe op St.-Baafs durft er op de Korenmarkt (nu ze eindelijk weer open is!) ook al eens een groep spelen die een ommetje waard is, zoals De Mens (zondag 25/07), toch altijd goed voor een avond van de betere Nederlandstalige meezingers.

Cocumont

Een last-minute beslissing om met de schoonouders mee naar Frankrijk op reis te gaan, bleek een goede beslissing. Het was even veel stress om nog verlof te krijgen en heel wat geregel vooraf, maar eens ginder viel dat allemaal snel van me af en was het relaxen en genieten. Eerst ginder raken, natuurlijk. Beetje pech met de heenrit, we waren nog geen kwartier onderweg of konden al een halfuur stapvoets aanschuiven aan een dubbel accident in Deinze (wegenwerken). In Lille van hetzelfde, maar het ergst was de périphérique van Parijs, waarlangs onze gps ons had gestuurd. Daar begonnen net die dag ook al wegenwerken waardoor de ring volledig, maar dan ook echt volledig dicht zat. Meer dan een uur aanschuiven. In plaats van om 17u30 kwamen we dus pas na 20u aan, gelukkig dat de schoonouders hadden gewacht met de bbq aan te steken!

De gîte in het onooglijke dorpje Cocumont (regio Lot-et-Garonne, Aquitaine) was gewoon de max. Een pas gerennoveerde schuur, bovenop een heuvel op een gigantisch priovédomein, met uitzicht op bossen en weides. Aan het eind van een doodlopend straatje woonden de eigenaars, maar die kon je vanuit de gite niet zien. De schuur was onvoorstelbaar koel binnen en er was een leuk zwembadje. Echt heel comfortabel.

cocomont1

Vrijdag werd dus een rustdag, veel gelezen en ’s avonds iets gaan eten op een terrasje in Marmande, stad van de tomaat.

Zaterdag trokken we naar de markt van Bazas, een dorpje dat een scheet groot is maar gezegend is met een heuse kathedraal en dus een markt.
cocomont5

Na een wandeling en een lekker slaatje (Comtékaas,  annanasconfijt, noten en rozijnen, lekker!) trokken we naar het ‘lustslot’ Cazeneuve. De jonge gids was nogal ongeïnspireerd, maar met de Nederlandse vertaling op een papiertje trok ik mijn plan. Leuk kasteel met antieke meubelen, nog bewoond door koningen en al eeuwen in handen van dezelfde familie. Mooi, maar zoals gezegd was de rondleiding wat teleurstellend, had graag langer kunnen rondkijken, op dat vlak is een audiogids toch handiger.
cocomont4

Zondag reden we naar Saint-Emilion, een bijzonder pittoresk stadje, Unesco werelderfgoed. Omringd door de wijngaarden en de wereldberoemde chateaus ligt een schattig stadje op een heuvel. Gele huisjes, stijle straatjes en een goed uitgebouwde toeristische dienst, die ons een rondleiding van een uurtje verkocht langs 4 monumenten. We zagen de grot van de heilige Emilion, waarvan niet zeker is dat hij ooit heeft geleefd, maar goed, de catacomben, een kapel waar de bedevaarders op weg naar Santiago de Compostella graag halthouden en de grootste ‘monolithische kerk’ (uitgehouwen in de rots) van Europa. Vooral die laatste was indrukwekkend, heel indrukwekkend. Een megaruimte in de rotsen, eeuwenoud. Koel ook, in de hitte.
cocomont3

cocomont2
^

Op een supergezellig pleintje at ik een ‘galette’ (zo’n bretoense, zoute pannenkoek) en een verkoelende ijskoffie als dessertje. Daarna volgden we de schoonmoeder op een stadswandeling, en liepen redelijk verloren, waardoor we wel aan de wijngaard van een beroemd chateau uitkwamen (maar ben al vergeten hetwelk). We beklommen voor €1,25 de trapjes van de Tour du Roy, wat een geweldig uitzicht geeft over het stadje en de omringende wijngaarden. En natuurlijk kochten we verse macarons, Mmmmmmmmmm!!!

Maandag trokken we voor een half dagje naar Bordeaux, 80km verder. In Cocumont was het meer dan 30° en ik had dus mijn lichtste zomerjurkje aan, maar in Bordeaux was er enkel bewolking en een strakke wind, waardoor ik het dus de ganse namiddag koud heb gehad. En we vooral in de kleine straatjes rondstruinden. Zonder echt een doel te hebben. Ik heb dus enkel een indruk van Bordeaux, namelijk dat het een levendige, leuke stad is, met ontzettend veel te zien en te doen. Maar ik heb er zelf vrij weinig van gezien. Maar da’s geen ramp, het was tenslotte een relaxvakantie.

Dinsdag werd de hoogdag van de reis. Om half acht ging de wekker al en drie kwartier later zaten we in de auto. Een goed uur rijden over onmogelijke Franse kamikaze baantjes van boerendorp naar boerendorp (oh gps, waarom stuur je ons niet langs de snelweg) bracht ons naar La Chevauchee in Clairac, waar we een dagtocht te paard hadden gereserveerd.
De eigenaars van de manège bleken supersympathiek en met een hart voor hun dieren. De paarden stonden niet opgezadeld klaar zoals op sommige plaatsen, neen, ze wezen ons een paard aan en mochten dan zelf aan de slag met poetsgerief, zadels en kopstel. Een uurtje later waren wij een een groepje tieners klaar, en vertrokken we voor een intensieve, maar mooie tocht. Niet voor de beginners hadden ze aan de telefoon gezegd, en dat was niet gelogen. Stijle klimmen langs bospadjes die al maanden niet meer gebruikt waren en waar de kopman eerst de ergste doornen afknipte, zalig lange stukken gallop door de velden, afdalingen naar de rivier, leuke stukken draf, doorheen oude, pittoreske stadjes, bossen, velden,…
Na drie uur rijden stopten we in Castelmoron-sur-Lot voor een picnic aan de oevers van de Lot. De tieners hadden hun badpakken bij, en terwijl zij afkoeling zochten in het water trakteerden de uitbaters van de manège ons op een terrasje op een koffietje. Zalig.
Na een lange middagpauze zadelden we de paardjes weer op. Ik had een prachtpaard, een bruine ruin, niet te groot en niet te klein, temperamentvol, vinnig en toch braaf. Perfect. Al een beetje verbrand vatten we de terugtocht aan, weer drie uur in het zadel. Iets meer langs asfaltwegen, maar nog altijd een mooie tocht. In een veld lieten we ons natspuiten door de automatische sproeiers zoals er in Frankrijk zoveel zijn. Zowel ruiters als paarden vonden dat geweldig. Helemaal geradbraakt kwamen we om 19u terug aan in Clairac.

Nog een laatste bbq die avond, want ons weekje zat er alweer op. Woensdag, 7/7 en dus onze derde huwelijksverjaardag, vatten we de terugtocht aan. Die ging gelukkig een pak vlotter, enkel in Parijs een half uurtje aanschuiven. Mijn iPhone was plat, en dus luisterden we noodgedwongen naar de Franse radio, een belevenis op zich! Eens thuis pakte ik de koelzak uit en er bleek een passagier meegekomen te zijn, een gigantische zwarte kever, brrrr. We sloten de avond uitgeput maar tevreden af in een gezellig Thais restaurantje.

7 jaar

Twee verjaardagen deze week, vandaag viert deze blog zijn zevende verjaardag! Ik merk dat het de laatste maanden wat slabakt, dus bij deze mijn goed voornemen om weer meer te bloggen. Zal straks beginnen met een verslag van onze reis naar Frankrijk van de week.

En afgelopen woensdag vierden mijn wederhelft en ik onze derde huwelijksverjaardag. Drie jaar al! Time flies when you’re having fun! Helaas weinig gevierd, zijn net die dag teruggekeerd van de streek van Bordeaux en hebben dus dikke 10 uur in de auto gezeten. Maar ’s avonds toch gezellig iets kleins gaan eten.