Weekendje cinema: Bohemian Rhapsody en Spider-man een nieuw universum

Vrijdagavond trok ik met een vriendin naar de cinema voor Bohemian Rhapsody. Dat was geen makkelijke keuze. We twijfelden tussen die film en Girl. En eigenlijk wilden we naar de kleine, gezellige StudioSkoop, maar daar speelde Bohemian Rhapsody pas om 22u15. Wat we toch wat laat vonden. Zo moesten we toch naar Kinepolis. En toen kreeg ik het idee om er helemaal een decadent avondje van te maken en eerst nog lekker hamburgers en frietjes te gaan eten bij Jilles Burger. Zo gezegd zo gedaan.

Alhoewel ik mezelf altijd meer heb gezien als een liefhebber van eerder alternatieve muziek, heb ik altijd een enorm zwak gehad voor Queen en Freddie Mercury. Niet zo heel lang nadat ik Queen echt actief begon te ontdekken en waarderen, stierf de man. Veel en veel te vroeg. Ik heb het altijd spijtig gevonden dat Queen niet is blijven bestaan en dat ik nooit de kans heb gekregen om ze live te zien. Die stem, die melodieën…

Van zodra ik te weten kwam dat er een film over Freddie Mercury gemaakt is, wou ik die dus heel graag zien. Maar het kwam er maar niet van. En er zijn tegenwoordig zoveel goede films. Maar eigenlijk was ik zaterdagavond wel heel blij toen het gelukt was en we in de zachte rode pluche zaten. Helaas herinnerde ik me ook direct weer waarom ik Kinepolis doorgaans mijd; een tiener die tijdens de film zat te gamen op zijn smartphone aan de ene kant en een ouder koppel die elke scène becommentarieerden aan te andere kant aangevuld met de popcorn en chips etende massa rondom ons, altijd gezellig.

Maar dus een film die je echt wel moet gaan zien. De hoofdacteur is echt magistraal. En dan de oh zo bekende maar geweldige muziek. En gewoon, het verhaal, de figuur Freddie Mercury. Ik heb gelachen, ik heb met tranen in mijn ogen gezeten en vooral echt genoten van de film. En sindsdien zit ik uiteraard non stop met Queennummers in mijn hoofd. Die nummers staan er nog altijd, zoveel jaren later.

bohemian

Zondagavond dan werden we in Antwerpen verwacht voor de Spiderman animatiefilm, met een inleiding door Kobe Ilsen en de stemmencast. We hadden een vriendje van Zoon mee en de jongens hebben echt wel heel hard genoten heb ik de indruk. Voor mij was het niet echt een topper. De film start nog enigszins onderhoudend maar in de tweede helft verslapte mijn aandacht en begon ik toch vooral uit te kijken naar het einde. Maar als je 7 tot 12-jarige jongens in huis hebt, is dit denkelijk wel een must deze kerstvakantie.

 

Beautiful Boy

Aangezien onze organisatie had samengewerkt met het productiehuis van Beautiful Boy kregen we van hen de kans om met onze groep vrijwilligers de film te gaan bekijken. Dus spraken we gisterenavond af aan het Brouckèreplein aan de UGC cinema daar. Daar moet overigens een geweldig mooie art deco-zaal zijn, maar die hadden we niet.

Ik had niet kunnen eten voor de film (ik kwam rechtstreeks van een hele dag familie- en vriendenbezoek) en ik was ook behoorlijk moe van de drukke dag en late avond op zaterdag, maar toch bleef de twee uur durende film elke seconde boeien.

Beautiful Boy is de verfilming van een boek, geschreven door een vader van een zwaar drugverslaafde zoon. De vader is journalist dus het verhaal is meeslepend en goed geschreven. En de film is van Felix Van Groeningen en bijzonder mooi gemaakt (met supermooie muziek trouwens erbij. De lange scène met Sigur Rosmuziek. Slik!).

We krijgen een triest maar realistisch verhaal dat vanuit mijn ervaring heel waarheidsgetrouw en herkenbaar is. De evolutie van een verslavingsproces, wat dat doet in een ouder-kindrelatie, in een relatie tussen partners. De hoop die vaak op wankele poten staat. De rouw. Het moeten loslaten.

Absolute aanrader!

beautiful-boy-1

Janneman Robinson & Poeh

Heb je lagereschoolkinderen in huis en zoek je een leuke film voor tijdens de zomervakantie? Dan is deze een grote aanrader. Wij werden afgelopen zaterdag door Ketnet getrakteerd op een gratis film, maar voor deze zou ik met veel plezier zelf de tickets gekocht hebben. En daar zijn goede redenen voor.

Films zijn tegenwoordig voor het grootste deel vervolgfilms van eerdere successen. Of nieuwe films die heel erg lijken op eerdere successen. Zo zagen we onlangs Hotel Transylvania 3. Niks mis mee; grappige film, onderhoudend, luid en blits vol coole grappen. Ontspannend.

Maar misschien wil je wel eens iets anders zien met je koters in de cinema. Iets waarin ook eens deftig geacteerd wordt? Enter Ewan Mc Gregor die hier Janneman Robinson himself speelt die volwassen is geworden en zijn knuffels en fantasiespel ver achter zich heeft gelaten. Heerlijke vent. En over zijn acteercapaciteiten bestaat geen twijfel, toch.

Nog niet genoeg? Wat dacht je van een trage film. Een film waarin enkel in de laatste twintig minuten wat actie zit. Een film waarin er soms erg weinig gebeurt. In deze tijden behoorlijk verfrissend. Maar is dat dan niet saai voor de kinderen die heel snelle beelden gewend zijn? Ik heb de mijne alleszins niet horen klagen.

Het gaat om een Disney film en de typische Disney magie is er op zijn mooist. Het niet zo jonge karaktertje Winnie The Pooh wordt heerlijk authentiek benaderd. Mooie poppen, met al de herkenbare karaktertrekken. Tot slot zit de film naar mijn aanvoelen vol levenswijsheden en waarden. Over volwassen worden. Vriendschap. Het belang van spelen en gek doen ook als je geen 6 meer bent. Echt gewoon hartverwarmend.

Bekijk hier de trailer.