Sport

Ik ben mijn wintervet beu. De winter is voorbij, en dus mag dat lentefiguur ook snel terugkomen. Makkelijker gezegd dan gedaan echter. Mijn wekenlange poging tot dieet leverde niets op; ik eet nog altijd evenveel chocola als anders, hoe kan dat ook met al die chocolade paaseitjes. Andere aanpak dan maar; meer bewegen!
En dus gingen we vorig weekend, voor het eerst sinds op vakantie van de zomer, zwemmen. Het leverde mij drie dagen lang superstramme spieren op, maar ook wel een bijzonder fijn gevoel. Dit weekend dus dubbel regime: zaterdag wandelen en paardrijden, zondag opnieuw zwemmen. En wonder boven wonder, de spieren doen al een stuk minder zeer!

Gigantische gewichtsvermindering zal het wel niet als gevolg hebben, maar ik voel me gelukkiger en gezonder, en daar is het me om te doen. Ik merk al lang dat mijn conditie zeer ver beneden alle peil is, en ik wil daar dringend iets aan doen. Nu het weer langer licht blijft en warmer is buiten, zijn er dan ook geen excuses meer. Bij het paardrijden stootte ik echt tegen mijn eigen grenzen op; het complete gebrek aan fysieke kracht en uithouding zorgde ervoor dat ik ook gewoon veel slechter presteer. En aangezien ik al van mijn twaalfde paardrij, ben ik daar bijzonder gevoelig voor…  Zwemmen, wandelen en paardrijden dus!

Triest dierenverhaal met een happy end

Ergens deze week loop ik van bij mijn ouders naar het station om te gaan werken. Ik ben aan de late kant om mijn trein te halen en stap stevig door. Plots zie ik aan het eind van de straat twee grote honden verschijnen, die resoluut op mij afgedraafd komen. De laatste paar meters zetten ze een sprintje in, en plots staan er twee grote modderpoten op mijn schouders terwijl een andere snuit zich tegen mijn handen duwt. De honden, duidelijk zonder baasje, maar met een halsband aan, smeken om aandacht. Ze blijven opspringen en rond mijn benen draaien. Omdat ik niet terug naar mijn ouders kan, beslis ik verder te gaan naar het station, de honden staan ondertussen aan een huis op de vensterbank te blaffen op een huishond die binnen zit. Ik vraag mijn pa, die thuis is, een kijkje te komen nemen en licht ondertussen ook mijn moeder in, die op haar beurt belooft de stadswacht langs te sturen.

Zenuwachtig en ongelukkig zit ik op de trein naar Brussel, loslopende honden zonder baas, het is zelden een goed verhaal. Of ze zijn gedumpt door hun ‘liefhebbend baasje’, of ze zijn verloren gelopen. Hoe dan ook zijn ze in gevaar, een autoongeval is snel gebeurd.

Na de middag krijg ik van mijn moeder het nieuws dat de honden na lang wachten zijn opgehaald door de politie, en dat de eigenaar al bekend is. Mijn pa had de dieren opgevangen en de politie gebeld.
Het slechte nieuws is dat de honden ook bij de stadswacht bekend zijn, en dan vooral de eigenaar. Het gaat blijkbaar om mensen die hun hond amper eten geven, verwaarlozen, slaan. Op de koop toe heeft een van de honden pas puppies gekregen. Ze zijn al meermaals alleen op de straten gesignaleerd. Erg, hoe sommige mensen met hun dieren omgaan. Dure rashonden kopen, ermee kweken, en er dan niet naar omzien. Een buurvrouw heeft een van de honden al eens eerder dagenlang opgevangen, ermee naar de dierenarts geweest, laten chippen, ontvlooid,… Andere buren geven de dieren stiekem eten. Maar de politie grijpt niet in en dus is het allemaal dweilen met de kraan open.

Maar vandaag is er onverwacht goed nieuws. Mijn pa weet me te vertellen dat de politie eindelijk stappen ondernomen heeft en de volwassen dieren en de pups in beslag genomen. Op naar een asiel dus. Het extra goede nieuws is dat alle dieren ondertussen al geplaatst zijn bij nieuwe eigenaars. Het waren mooie, lieve honden, rashonden, nog jong bovendien, dus ze hadden goede kansen op een nieuw leven, maar toch maakt mijn hart een sprongetje dat het zo snel al gebeurd is. Kers op de taart is dat een buurvrouw van mijn ouders een van de dieren in huis heeft genomen. Hoe schoon kan een verhaal soms eindigen…

Weekend

Wat als je zaterdag uit bed kruipt en je voelt je niet goed? Wel, een namiddagje shoppen natuurlijk! Na een tweetal uur passen en kopen voelde ik me weer kiplekker en klaar voor een zomerse lente en een lange zomer.
Eerst naar de Brooklyn, de jeanswinkel om daar het Sunkfunkrekje te pluimen. Het blijft een supercool merkje. Twee t-shirts, een grappig paars truitje (dat me lang deed twijfelen, kan een mens op 30 nog wegkomen met een paars truitje met rits en kapje met rode tekening op? Waarschijnlijk niet, maar what the hell, ik vind het mooi dus ik heb het gekocht) en een ultrazomers gestreept topje.

Op naar O’zon dan, de alternatieve klerenwinkel met etnisch geïnspireerde en soms ook ecologische kleren. Daar was het aanbod aan originele en mooie zomerkleren gewoon veel te groot. Maar liefst 7 stuks kon ik gewoon niet weerstaan. Een zwarte cache-coeur van Goddess die ik vandaag meteen aanheb met een grijsgroen trui-vestje, ook meteen in gebruik genomen. Een supermooi haltertopje en een zwart t-shirt met asymetrische flappen, heel leuk. Een groene linnenbroek voor als het van de zomer eens tropisch warm zou worden. En als klap op de vuurpeil twee zomerjurkjes, beiden tot aan de knie, met spaghettibandjes en een beetje uitwaaierend beneden, het ene sober zwart met een kleine print en het andere in een soortement retrostrepen.

Ok, 7 stuks in de ene en 4 in de andere winkel, het is schandalig veel, maar het zou me verbazen dat ik in andere winkels nog veel ga kopen. Een een vrouw moet toch kleren in haar kast hebben hangen, nietwaar?

Veel topjes en kleedjes, weinig truien, dus laat die zomerse temperaturen maar komen, anders hangen al die nieuwe kleren ook maar te verkommeren in mijn kast. Maar eerst moet het wintervet nog verdwijnen. Er zit een kilo of 3 teveel aan, en ik wil die kwijt. Ik probeer al een maand minder te eten, maar echt helpen doet dat niet moet ik zeggen. ’t Valt ook niet mee, als je zoals ik een enorme zoetebek bent en ze je langs alle kanten met paaseitjes bombarderen. Maar toch, het moet! Meer bewegen dus. Zondag hebben we de daad bij het woord gevoegd, vroeg opgestaan, een leuke wandeling met de honden in de ochtendzon en dan een duik in het zwembad. Ongelofelijk hoe goed een mens zich daarvan kan voelen. Ik voelde me helemaal opleven, voelde mijn lichaam en geest opleven van dat kleine beetje activiteit en wat zon, zalig zo’n gezond gevoel… Bij deze neem ik mezelf voor om elke week een uur te gaan paardrijden en een uur te gaan zwemmen, aangevuld met enkele wandelingen met de honden per week. En dan maar hopen dat mijn belabberde conditie weer wat vooruit gaat en dat die kilo’s eraf vleigen!

Honden kunnen ook komedie spelen

Na een vijftal dagen op drie poten te hebben rondgepikkeld, gebruikt Figo tegenwoordig gelukkig weer zijn 4 poten. We hebben nog altijd geen idee wat er precies gebeurd is, en laten hem nog altijd wat rusten, we willen hem niet forceren. Toch bekruipt me de vraag of honden in staat zijn tot komedie…

Aanleiding was onderstaand tafereel.

Figo loopt al een ganse dag vlot en normaal, op 4 poten. Maandagavond gaan we naar de bioscoop en laten de honden dus een tweetal uur alleen thuis.
We komen thuis, en merken dat Figo in zijn zetel heeft zitten krabben, resultaat is weer een fikse scheur in het kussen. Ik berisp hem en stuur hem in zijn mand. Hij vliegt zijn mand in en komt er enkele minuten later uit, zeer zielig rondhuppend met de pijnlijke poot in de lucht. De poot die al 3 dagen perfect normaal gebruikt werd. Ik zeg u, het is een komediant…

De zwaarste lijst

Super van Studio Brussel en Alex Agnew om voor één dag eens al die zeikmuziek van de radio te zwieren en terug te keren naar de good old roots, de zware metalen meerbepaald. Ik voelde me meteen weer 16. Geen slecht gevoel!

Ik heb helaas maar twee stukjes van de lijst gehoord, zijnde de eerste paar nummers en de laatste 20, de rijst van deze ode aan de metal zat ik in de cinema te genieten van Slumdog Millionaire, maar het was puur genieten.

Mijn conclusie; volgend jaar weer! Agnew is grappig op de radio, ik heb nummers gehoord die ik in 15 jaar niet meer had gehoord en waarvan ik vergeten was dat ze bestonden (Machinehead! Cannibal Corpse!), ik heb te veel oude en te veel nu metal gehoord (Papa Roach is geen metal, die van Slipknot zijn een beetje zielig en hoeveel keer kan een mens Iron Maiden verdragen in één lijst) en ook een heleboel nummer moeten missen (Type O Negative iemand, Paradise Lost, Morbid Angel,…). Stof genoeg dus voor een nieuwe lijst volgend jaar! Iedereen metaller!

I funk like a skunk

Gisteren voor het eerst deze lente eens gaan shoppen. Eén winkel slechts, maar wel een waar ze enkele van mijn favoriete merken hebben. Het leverde 4 stuks op, allemaal van het superleuke Skunkfunk.
Van de bende zomerjurkjes die ik paste, zaten er twee als gegoten, een supermooi zwart en een heel leuk rood. De drie andere waren ook niet slecht, maar een mens kan ook niet de hele winkel leegkopen, dus die liet ik maar voor wat ze waren. Een basic zwart topje en een heel leuk groen topje kon ik echter niet laten liggen. De eerste zomeraankopen zijn gedaan!

Vandaag de jaarlijkse paaseitjes bij de schoonouders en helaas geen zon gezien. Nu nog wat lezen, dan naar House MD kijken en vooral genieten van het vooruitzicht morgen NIET om 7u te moeten opstaan!

Figo zijn mankepoot is al veel beter, maar nog niet volledig genezen, dus wandelen zit er helaas nog steeds niet in. Naar het park en terug, that’s it. We willen het arme beest niet forceren.

Milk Inc. op Werchter; what’s next, Laura Lynn volgend jaar en op Rimpelrock QOTSA???

Ik was al dagen van plan om erover te bloggen, dan weer niet, maar ik kan het toch niet laten. Milk Inc afsluiter op Werchter; het internet staat in brand. Alle meningen zijn ondertussen al rijkelijk gespuid, toch doe ik nog mijn bescheiden duit in het zakje, uiteraard na lid geworden te zijn van enkele Facebookgroepen die de situatie aanklagen…

Want laat ons duidelijk zijn, een ‘act’ als Milk Inc hoort niet thuis op de wei van een rockfestival. Net zomin als Laura Lynn, Helmut Lotti of Clouseau daar thuishoren. Net zomin als trouwens Metallica thuishoort op I love techno of The Killers op een Vlaamse pensenkermis. Of in het Sportpaleis, als we toch bezig zijn. Iedere groep zijn habitat, zijn publiek.

Ooit was Werchter een rockfestival, wat niet betekent zoals een journalist van De Morgen beweert, dat er enkel rechtoe-rechtaan rock kan geprogrammeerd worden. Muziekliefhebber als we zijn staan we al lang open voor allerlei stijlen. Maar er zijn grenzen, nietwaar, en door Milk Inc op een festivalwei neer te poten worden die zwaar overschreden. Je doet een festivalganger daar gewoon geen plezier mee, om nog maar te zwijgen over het niveau van een platvloerse muzikale volkskermis voor marginalen als die Spichtige Limburger en zijn lelijk zangeresje voorstellen. Werchter was ooit een kwaliteitslabel, profileert zich nu als een van de beste festivals ter wereld en lokt elk jaar een internationaler publiek naar België. Maar als dit de weg is die de Schuur op wil gaan, vrees ik dat hij dat kwaliteitslabel sneller kwijt zal zijn dan je ‘Regi’ kan zeggen…

Zoniënwoud

Zondag een dagtrip gemaakt naar het Brusselse Zoniënwoud. Om 8u opgestaan, klaargemaakt, tegen 9u vertrokken naar de manège, waar nog niemand echt goed wakker bleek. In plaats van om 10u werd het uiteindelijk half 12 eer we goed en wel onderweg waren met alle mensen, zadels, paarden en eten voor de dag. Daardoor werd het dan weer 14u eer we in het bos aan onze vier uur durende tocht begonnen.
Als de tijd niet meewerkte, dan het weer gelukkig wel. Het was een pak warmer dan de 13° die was voorspeld, de zon scheen vrolijk en droog was het ook.  Het werd zoals altijd een zalige tocht, rustige stukken in stap, lange stukken gallop tussendoor. Het Zoniënwoud is wat mij betreft een van de leukste plekjes in Vlaanderen om paard te rijden. Een immens groot bos waar je uren in kan rijden zonder een autoweg te moeten kruisen, een perfecte infrastructuur met ruiterpaden die vaak compleet gescheiden lopen van de wandelpaden en fietspaden waardoor de verschillende groepen amper ‘hinder’ ondervinden van elkaar, leuke picnicplekjes onder de bomen,… Mijn favoriete daguitstap van het jaar.

Alleen betaal ik nu wel de prijs voor een ganse dag activiteit na een winterstop. Dikke zes maanden geen paard van nabij gezien en dan ineens een ganse dag zorgt ervoor dat ik vandaag en gisteren pijn heb aan spieren waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde. Alles doet zeer; stappen, zitten,… En tegen dat mijn stramme spieren zijn opgewarmd en ik niet meer rondloop als een stram, oud besje, zit ik meestal weer enkele uren stil waardoor de boel weer opstijft. Maar eigenlijk vind ik dat allemaal niet zo erg. Zadelpijn is altijd de moeite waard, omdat paardrijden met verre voorsprong de fijnste sport is van allemaal, en die spierpijn mij enkel aanzet om de komende maanden weer fitter te worden!

Dancing with the sound hobbyist

Zita Swoon, en vooral frontman Stef Kamil Carlens, heeft nooit het experiment geschuwd. Oude nummers voorzien van een nieuw kleedje, het Band in a Box concept (waarbij de groep middenin hun publiek speelt), live een eigen soundtrack spelen bij Sunrise van F.W. Murnau of het experiment met theater en dans tijdens ‘Plage Tattoo/Circomstances’ (in 2000, samen met Les ballets C de la B), regelmatig ruilt de groep de concertzalen in voor wat anders. Ook nu weer duiken ze de theaterzaal in en slaan ze een brug tussen popmuziek en moderne dans. Het resultaat, Dancing with the Sound Hobbyist, was gisterenavond voor het eerst in Gent te zien.

De voorstelling, die al maanden was uitverkocht, lokte een overwegend jong publiek. Wanneer de groep opkwam, voor de gelegenheid allemaal in chique zwart gehuld (op de bassist in een felblauw seventieskostuum na) kregen ze meteen een enthousiast applaus. Het publiek had duidelijk op Carlens en de zijnen zitten wachten.
Naast de (talrijke) groepsleden, deed ook een danser van Rosas mee. De eerste paar nummers ging mijn aandacht dan ook vooral naar de dans. De muziek van Zita Swoon fungeerde als live begeleiding bij de strakke, snelle bewegingen van de danser.
Na het eerste nummer was er een seconde verwarring in de zaal; applaudisseren na elk nummer zoals bij een rockconcert, of pas als de voorstelling voorbij is zoals bij dans en theater? De meeste mensen konden hun enthousiasme niet bedwingen en kozen spontaan voor de eerste optie.

De voorstelling was echter meer dan dat, meer dan een danser die begeleid wordt door een goede groep of een groep die een danser heeft gevraagd om de muziek wat op te leuken. Elk nummer was anders, niet alleen qua geluid, maar ook qua sfeer, qua karakter, invulling. Langzaam aan kregen de groepsleden meer en meer een rol in het dansaspect, en nam de danser al eens een microfoon vast.
zs3

In het begin hield zanger Stef Kamil zich op de achtergrond en letterlijk in het duister. Slechts bij ongeveer een op de drie nummers zong hij ook, en kreeg de muziek meer de kleur die we van Zita Swoon gewend zijn. Een grote rol was weggelegd voor Eva en Kapinga Gysel, de twee zusjes die nu al enkele jaren vaste groepsleden zijn. In deze voorstelling schitterden ze niet enkel als steengoede zangeressen, maar speelden ze ook op twee xylofoons en ontpopten ze zich als niet onaardige danseressen.
zs4

Ook de andere groepsleden werden overigens soms in de choreografie betrokken, en zo was geen enkele muzikant enkel muzikant, maar leek alles ingepast te worden in het grotere geheel. Wat de muziek betreft kregen we onbekende pareltjes voorgeschoteld, grillige melodietjes en dwarse ballades die hun weg naar een van de full albums nog niet vonden en vanavond in het theater de aandacht krijgen die ze verdienen. De zwarte outfits van het begin maakten al snel plaats voor een explosie van kleuren.

Elk nummer was weer een nieuwe verrassing, een nieuw geluid, breekbaar of opzwepend, andere personen die in het voetlicht treden, andere instrumenten die worden bovengehaald (vreemde toeters, oude orgeltjes, minigitaartjes, speelgoedpianootjes, percussie), de groep die meespringt en danst, de danser die meezingt in het achtergrondkoor, een dynamische en meeslepende voorstelling die de traditionele grenzen tussen de verschillende kunstdisciplines met de voeten treedt en voortkolkt als één geheel en toch ook weer niet, en dit tot grote vreugde van het publiek dat na elk stukje enthousiast applaudiseert.
Toch verslapt af en toe mijn aandacht een beetje. Zoals bijvoorbeeld tijdens de lange congasolo. Als iemand me kan uitleggen wat de functie daarvan was? Of tijdens de laatste twee, drie nummers. Plots wordt het moeilijk om op een vrijdagavond in die zachte zeteltjes de ogen open te houden. En dan, even plots als het begon, is de voorstelling gedaan. De groepsleden zien er moe maar voldaan uit en worden vergast op een staande ovatie van het publiek. Meer dan verdiend overigens.

Voorjaarsmoeheid

Vandaag opgestaan en meteen het gevoel dat er iets niet klopt; moe, futloos, down. Ondanks de lentezon, die me de voorbije dagen vleugels leek te geven, gaat niks me af. De wandeling naar het werk die gewoonlijk voorbij is eer ik het besef, lijkt nu een eindeloze martelgang. Om van werken zelf nog maar te zwijgen. En ik heb absoluut geen idee waarom. Buiten dat futloze gevoel en een miniem beetje keelpijn voel ik me niet ziek. Zit er ergens iets te broeien en ga ik morgen ziek als een hond wakker worden, of is het zoals mijn moeder suggereert een lentevermoeidheid of een ijzertekort of iets dergelijks. Geen idee…

Het is nog maar woensdag, en de rest van de week lijkt totaal onoverkomelijk. Nochtans viel de week tot hiertoe goed mee. Dinsdag een studiedag gehad in Gent, op wandelafstand van mijn deur. Wat een luxe. Hoe jaloers ben ik op mensen die elke dag niet langer dan een kwartiertje onderweg zijn naar hun werk. Zo veel tijd dat een mens daarmee spaart, zo weinig stress, voor en na rustig gaan wandelen met de honden in de zon, wat een zalige luxe! En ja, de studiedag zelf was ook nog eens boeiend, absoluut.

En ook het weekend ziet er best leuk uit, met dat mooie zonnetje, en de dagtocht met de paarden in het Zoniënwoud die we voor zondag hebben gepland. Na 6 maanden eindelijk nog eens paardrijden, ik kan niet wachten!