Bent Van Looy Slimste Mens!

Supporteren jullie ook voor Bent in de Slimste Mens? Zalig toch, die zijn pretoogjes? Linde De Win mag er stilaan uit, vind het echt erg dat ze Sigrid Vinks gisteren eruit speelde, want ik was aangenaam verrast door Vinks kennis en spelplezier. Lien Van de Kelder daarentegen, is het enkel mij opgevallen, of was haar outfit (seutiger dan Vervotje, je moet het maar doen) een openlijke smeekbede om dit jaar niet de Pop Pollmedaille van ‘graag uit de kleren zien gaan’ te winnen?

Voor wie denkt dat er niet hard gewerkt kan worden in de week tussen Kerst en nieuw, u bent dus zwaar verkeerd geïnformeerd. Ben vandaag om 8u30 aan de slag gegaan en het wordt nog een drukke werkdag. Gisteren nog zware vergadering gehad met mijn Nederlandse collega, liep er al gans de week nerveus voor…

Maar vanavond is het feest! We krijgen vrienden op bezoek om gezellig te eten en Carcassonne te spelen, ik kijk er naar uit. Morgen dan eindelijk eens wat bijslapen, zit deze week met een chronisch slaapgebrek (met dank aan de kotstudent naast onze slaapkamer die me nog eens gans de nacht heeft wakker gehouden met zijn radio en het geluidje van Msn Messenger, man man man) en zaterdag zijn er naar het schijnt solden en wil ik wat verder plannen aan onze grote reis voor 2010, maar daarover later meer!

Een prettig uiteinde van 2009, een spetterend begin van 2010, het lijkt een veelbelovend jaar te worden!

Vakantie =

  • Uitzieken.
  • En dus veel lezen.
  • Een warme choco drinken op de Kerstmarkt.
  • Afspreken met een vriendin die ik al veel te lang niet meer had gezien voor nog meer warme choco en thee.
  • De jaarlijkse licht wanhopige jacht naar cadeautjes (nog altijd niet afgerond, morgen tijdens de laatste dag dus alle hens aan dek).
  • Deadwood kijken.
  • Genieten van de kookkunsten van mijn wederhelft.
  • Met de honden door de sneeuw rondhossen, tot groot jolijt van Figo en ergernis en kou van Luca.
  • Uitslapen, luieren en relaxen.
  • Dromen van volgend jaar en plannen maken

 luuk-en-vijg

Editors @ Bataclan 14/12

De haat van mijn wederhelft voor Vorst Nationaal en Lotto Arena is nog groter dan de mijne, hij weigert gewoon pertinent naar zulke bunkers af te zakken voor een concert. Zijn afkeer is zo groot, dat hij zich zelfs met plezier liet overtuigen om helemaal naar Parijs te trekken om daar dan Editors te zien in een kleine, leuke concertzaal. En omdat het de week voordien mijn verjaardag was, breiden we er een lang weekend Parijs aan vast. Dat dit lang weekend in het water viel door de Mexicaanse griep kon je hier al eerder lezen, maar een verslag van Editors live hadden jullie nog te goed…

Bataclan is een bijzonder gezellige concertzaal in het elfde arrondissement. Er kan zo’n 1500 man in, vergelijkbaar dus met de AB. Maar eens binnen gaf de zaal nog een veel intiemer gevoel. Hij is helemaal rond (met cabaretachtige halfnaakte vrouwen geschilderd op de zijwanden) en langs de zijkanten helt de vloer omhoog, zodat je van overal in de zaal een prachtig zicht op het podium hebt. Bovendien is er boven nog veel plaats en was de gemiddelde leeftijd van de concertganger die avond al richting 30, waardoor we toen we tegen 20u toekwamen zonder enig probleem nog naar de 5e rij konden wandelen. Qua gevoel leek het meer nog op een grote, maar supergoed uitgeruste versie van de Charlatan dan op de AB; overal heb je het gevoel dicht bij het podium te staan.

Het eerste voorprogramma (Wintersleep) hadden we blijkbaar al gemist, maar de Maccabees waren er ook nog. Niet onaardig, maar amper een week later ben ik eigenlijk alle indrukken die de groep had nagelaten alweer kwijt, wat op zich ook al veel zegt.

Editors dan. Ze begonnen (zoals verwacht) magistraal met ‘In this light and on this evening’, om daarna in grote stijl verder te gaan met ‘An end has a start’, ‘Blood’ en ‘You don’t know love’, wat de nieuwe single zal worden (check in première alvast de supermooie clip op MySpace). Net als je denkt dat het al niet meer beter kan, smijten ze er dan nog het bloedmooie ‘Bones’ tegenaan (“Bones, starved of flesh Surround your aching heart Full of love”).

Smith en de zijnen zijn in grote vorm. Alhoewel de laatste cd veel meer synths dan gitaren bevat, blijkt live overduidelijk dat Editors niets veranderd zijn en dat ze een rockgroep zijn in hart en nieren, gebaseerd op razend mooie gitaarlijnen en de gezongen bijna-poëzie van Tom Smith. Smith, die er met de jaren enkel nog meer expressie (pathetiek misschien volgens de tegenstanders) bijkrijgt en zich als een vis in het water lijkt te voelen on stage. Hij kronkelt en wringt achter de micro alsof sommige teksten fysiek pijn doen dan wel extase brengen.  

We krijgen heel veel nieuwe nummers, maar ook oude publiekslievelingen zoals ‘The Racing Rats’ en ‘Smokers’ om af te sluiten met een van de nieuwe die zich ook van de eerste keer in je gehoorgangen betonneert, ‘Bricks and Mortar’.

Ondertussen is er al meer dan anderhalf uur voorbij, maar we hebben de grote hit van het moment nog niet gehad, dus we weten dat we nog lekkers te goed hebben. En of. In de bissen zitten nog de hele rustige nieuwe ‘Walk the Fleet Road’ gevolgd door ‘Munich’ en dan natuurlijk ‘Papillon’, waarbij iedereen op de eerste vijftien rijen staat te springen en ook de rest staat mee te brullen of dansen. Zaaaaalig. Met een nummer van hun eersteling (Finger in Factories) worden we de ijskoude Parijse nacht ingestuurd.

Die nacht droom ik het concert nog eens van voor af aan, en ook de rest van de week loop ik op wolkjes. Al kan dat ook gewoon de koorts van de Mexicaanse griep geweest zijn die me de dag nadien gemeen te pakken kreeg. Maar Editors live is gewoon magistraal, ik zou zeggen, koop allemaal kaarten voor het concert in april in Lotto Arena (of wie het wat intiemer wil, in L’Olympia in Parijs, ook een mega aanrader van een zaal), maar dat is helaas al uitverkocht. Maar we zien ze op de festivals wel terugkeren zeker?

Het einde is in zicht!

Eindelijk, na 4 dagen met koorts, slapen, poging doen tot slapen en in staat zijn tot weinig anders voel ik me vandaag de eerste dag beter. De eerste dag zonder pijnstillers, de eerste dag zonder dat mijn brein dubbelplooit bij de eerste poging tot helder denken, de eerste dag dat mijn luchtwegen minder in plaats van meer verstopt zitten. Jihaa! Een mens apprecieert zijn gezondheid pas als ze er niet is, ’t is een huizenhoog cliché, maar nog altijd even waar…
 
’t Zal echter nog een aantal dagen rustig aan te doen zijn, mijn wederhelft is nog altijd maar 80% en die is 4 dagen voor mij ziek geworden. Maar hopelijk ben ik tegen maandag toch goed genoeg om wat te genieten van mijn weekje kerstverlof 🙂

Mexicano

Mijn wederhelft heeft me dus aangestoken, zoals gevreesd… Twee dagen Parijs gelukkig wel nog goed geweest, maar op de trein van Parijs naar Brussel dinsdagavond ben ik serieus ziek beginnen worden en meteen van het station naar de huisarts, verdict Mexicaanse griep. Eerst dacht de dokter dat ik er met twee dagen rust wel zou komen, maar ben net terug gegaan omdat ik me in plaats van beter elke dag nog wat slechter voel, en nu zei hij dat het wel tot midden/eind volgende week kan duren eer ik er helemaal bovenop zal zijn. Verdomd hardnekkige beestjes, die mexicanen!

Maar kom, niet zagen, ik hou me bezig met slapen, slapen en een beetje tv kijken, en ben blij dat we ondanks alles beiden goed genoeg waren voor de Editors maandagavond in Parijs. Concertverslag volgt van zodra ik geen koorts meer heb en kan nadenken…
Wim Vandekeybus vanavond in Vooruit ga ik wel moeten missen, waren verdomme nog dure toegangskaarten ook, maar gaan proberen ons op de wachtlijst te laten zetten voor de voorstelling zaterdag en dan toch nog te gaan…

En nu ga ik mijn sombrero opzetten en verder lamlendig zijn, if you don’t mind.

Pech

Ik had dat beter niet gezegd, dat ik decadent hard verwend ben. Want enkele dagen later is het al veel minder. In plaats van op de trein naar Parijs, zit ik thuis verpleegster te spelen. Mijn wederhelft is vrijdagochtend naar de dokter gegaan, en het verdict luidt Mexicaanse griep. Geen Parijs dus.

Nu ja, we gaan proberen om maandagochtend toch nog te vertrekken, tot dinsdagnamiddag dan, en zo ons Editorsconcert niet te moeten missen. Onze Thalystickets van zaterdag vervallen, krijgen we uiteraard geen eurocent terugbetaald. Van onze twee gemiste hotelnachten gaan we er één moeten betalen, en natuurlijk hadden we net een iets mooier en dus duurder hotel geboekt dan gewoon voor het goedkoopste te gaan. Tot slot nieuwe treintickets moeten kopen voor maandag, tickets die natuurlijk dubbel zo duur zijn dan diegene die we hadden. Enfin, we verliezen dus 300€ door die Mexicaanse griep, maar ik beloof plechtig dat ik daar verder niet over zal zeuren als we dan maandag toch kunnen vertrekken, en mijn wederhelft dus goed genoeg is dan en mij niet heeft besmet…

Decadente verwennerij

Sookie Stackhouse Book Series
Afgelopen weekend werd ik weer een jaartje ouder. Best fijn, zo op zaterdag verjaren; we knoopten er een gans ‘verjaarweekend’ aan vast…

Ik ben eigenlijk best wel verwend, als ik er zo over nadenk… Zaterdagochtend begon met cadeautjes van mijn ouders en mijn teerbeminde wederhelft. De live DVD’s van én Kings Of Leon én The Killers en daarbovenop de box set met de eerste 7 boeken van de Southern Vampire Mysteries oftewel de boeken van de fantastische tv-reeks True Blood én een boek van horroauteur Poppy Z Brite. Zeer schandalig verwend dus.

Maar da’s nog niet alles; er waren ook veel smsjes en kaartjes, een gezellig bezoek aan mijn één week oude neefje en fiere broer en schoonzus in het ziekenhuis en een superlekkere ravioli in slow food resto Marco Polo gevolgd door chocomousse, koffie en mojito.

Da’s op zich allemaal al vrij decadent, ik geef het toe, maar omdat mijn schoonbroer exact even oud is als ik (nu ja, enkele uren ouder), was er zondag nog een feestje bij hem thuis, met de familie, en taart, lekker eten,… En dan zondagavond nog The Mars Volta.

Ja, het was een goed weekend 🙂 En overmorgen vertrekken we naar Parijs voor nog eens zo’n decadent weekend. En daarna een week kerstverlof. Ik kan niet klagen nee, ik geef het grif toe…

The Mars Volta @ Vooruit

De avond van zes december, wat is beter om de nagalm van sinterklaasliedjes uit je gehoorgangen weg te spoelen dan met een flinke dosis gitaargeweld, chaos en verlichte waanzinnigheid van The Mars Volta. Met dit enige concert in België hebben Democrazy en Vooruit een klepper van formaat te pakken. De groep was de vorige keren te zien in ons aller AB, maar nu dus gewoon in Gent, handig.

Ik zal maar beginnen met toegeven dat ik geen kenner ben. Ik ontdekte de groep pas met hun tweede album Frances the Mute (2005). De groep uit wiens as deze fenix is ontstaan, het legendarische At The Drive in, ging ook grotendeels aan mij voorbij al zijn er herinneringen aan fuiven in de studententijd en straffe nummers daar. The Widow, single van het conceptalbum Frances the Mute nestelde zich echter als een hardnekkige oorwurm in mijn oren en is zo aanstekelijk dat ik door de voor de rest redelijk chaotische en veeleisende plaat doorbeet en ze hoe langer hoe meer begon te appreciëren. Nadien raakte ik de groep echter weer kwijt, en het was pas deze zomer dat ik het spoor weer oppikte, toen de groep volledig fout geprogrammeerd tussen godbetert Black Eyed Peas en Seasick Steve op het groot podium met een absurde regendans de wei van Werchter liet leeglopen. Ze kregen het toen zichtbaar op de zenuwen door de ongeïnteresseerde reacties van het publiek en kwamen behoorlijk pissed en arrogant over. Toch was ik behoorlijk geïntrigeerd door deze eerste live kennismaking en besloot ik op dat moment, doorweekt en onderkoeld, de groep een tweede kans te geven als ze eens een zaalshow kwamen spelen. En vanavond was het dus zo ver.

Lees de rest van deze review op Gentblogt.

Phoenix

phoenix
Net mijn kaartjes besteld voor het geweldige Franse Phoenix, volgend jaar maart in de AB. Ik kijk er al naar uit, ik heb ze nog nooit live gezien…

Maar eerst komt The Mars Volta naar de Vooruit, nu zondag, een ideaal sinterklaascadeau!

Ondertussen werd ik gisteren voor de vierde keer tante, trouwens, het tweede kindje van mijn broer en schoonzus, een broertje voor hun dochter van tweeënhalf, dus babybezoek van’t weekend!

Nespresso, what else?

nespresso_citiz_milk2

Terwijl ik de volledige zaterdag in Brussel aan het werk was, kreeg ik plots een sms van mijn wederhelft om aan te kondigen dat hij ondertussen in de winkel een Nespresso was gaan kopen. De snoeper. Het zit zo, niet alleen geeft Nespresso zelf tijdelijk 50€ korting (via een terugbetaalactie) maar onze electrohandel ging net afgelopen weekend open na een verbouwing en gaf 21% korting. Wat dus betekent dat het apparaat dat wij wilden zomaar even 100€ goedkoper werd en dus zeer betaalbaar. En dan kan mijn wederhelft zich natuurlijk niet houden, en dat vind ik dan weer allesbehalve erg.

En dus stond zaterdagavond een glanzend rode Nespresso Citiz & Milk op mij te wachten. En ik moet toegeven, we zijn er meer dan tevreden van.

Om met het design te beginnen; het is gewoon een heel mooi appparaat. Glanzend rood, slank en knap van vormgeving en het voelt ook aangenaam stevig aan, niet plastiekerig of goedkoop.
De machine wijst zichzelf uit; we hielden de handleiding erbij, maar eigenlijk was dat niet nodig. Wie een Senseo gewend is, kan ook snel met een Nespresso uit de voeten. Aanzetten, wachten tot het lichtje stopt met pinken (duurt een minuutje ofzo) en het water opgewarmd is, capsule in de capsulehouder, tas klaarzetten, kiezen tussen een espresso (klein tasje) of een lungo (eerder senseo formaat) en dertig seconden later staat daar een dampend, van smakelijk schuimlaag voorzien kopje espresso. Terwijl de koffie doorloopt, ruik je hoe de rijke aroma’s vrijkomen. Zalig…

Omdat mijn wederhelft in tegenstelling tot mezelf een fan is van melk in de koffie, kochten we dus het model met melkschuimer bij. Ook dit gaat eenvoudig; kiezen tussen gewone warme melk of melkschuim, melk erin gieten, op een knopje duwen, wachten tot de machine klaar is en gewoon het melkschuim of de warme melk bij de koffie gieten. Kinderspel.

Design en gebruiksgemak scoren dus hoog, wat nu met de smaak? Ook die zit goed. Ik begon met een nespresso, en koos daarvoor een van de iets duurdere soort, Rosabaya de Colombia. Alhoewel deze stond aangegeven met een intensiteit van ‘maar’ 6 op 10, was het toch een zeer pittig kopje koffie. Maar om eerlijk te zijn gewoon net zo lekker als in een koffiebar. Mijn wederhelft ging het experiment aan en bereidde een machiato met Arpeggio koffie, een krachtige espresso. Het resultaat zag er niet alleen zeer professioneel uit (perfecte drie kleurlaagjes), het smaakte ook zalig. Ondertussen probeerden we ook de lungo uit en maakte mijn teerbeminde een cappucino.

Alhoewel ik een fan ben van de Senseo, en we die oude getrouwe zeker nog niet buitensmijten, is er toch een duidelijk verschil; een Senseo zet een lekker tasje koffie (ik ben vooral fan van die soorten met aroma’s, zoals de Rio de Janeiro en de Vienna, met vanille en chocoladetoetsen aan de smaak), smakelijk, basis, lekker voor elke dag. De Nespresso kan enkele meer gesofisticeerde bereidingen aan, en is een espressomachine, en espresso heeft nu eenmaal een krachtigere, vollere smaak. Het voelt luxueuzer aan, het is meer echt een moment om te genieten.

Voor koffiepuristen is het waarschijnlijk een nadeel dat je niet kan experimenteren met bonen en mengelingen en afhankelijk bent van de 16 (ofzo) smaken die Nespresso ter beschikking stelt. Of dat je ook geen capsules van een ander merk kan gebruiken. Maar voor mij persoonlijk weegt het gebruiksgemak door; wie had ooit durven denken dat een Nespresso zo eenvoudig en toch betaalbaar kon zijn?