En nog eens over dat fietsen…

We hebben dit weekend vooruitgang geboekt en heel wat gefietst! Eerst vrijdag de fiets gaan ophalen in de winkel met het zitje en de extra bagagedrager gemonteerd. Zaterdag ging Dochter met de wederhelft naar de Colruyt en kwam ik tot de conclusie dat Zoon zijn sportschoenen te klein zijn en hij die vandaag nodig had voor het sportkamp. Namiddag was volledig ingenomen door het voetbaltornooi. Dus in plaats van thuis te zitten wachten tot de wederhelft met de auto terug was van de winkel om naar de Decathlon te gaan sprongen Zoon en ik op onze fiets en fietsten met een rugzak en grote shopper zelf naar Decathlon. Dat ging prima en ginder vonden we ook rustig al ons gerief, inclusief een leuke blauwe fietshelm voor mezelf.

Maar dan wou hij nog dingen voor Harry kopen, ons konijn. In de grote Aveve buiten de stad, niet in die in de stad want die heeft te weinig keuze. Ik had nl gelezen dat konijnen veel hooi moeten eten en ons exemplaar eet weinig hooi en dat zou kunnen liggen aan het soort hooi dat niet lekker is. Er even Google Maps bijgehaald en een route uitgestippeld van de Decathlon naar de Pantserschipstraat. Daar een zak vol konijnengerief gekocht, oa een knaagbaar huisje met hooi en lekkers en een speeltunnel waar hij voorlopig niet in durft en kruidenhooi met rozenbottel en wortel. En dan weer terug naar huis. We klokten af op een tocht van 10km! Goed gedaan vonden wij, zeker omdat het mannetje nog heel de middag moest gaan voetballen bij zowel de u7 als de u8 omdat de u7 spelertjes te kort mee hadden naar het tornooi in Zottegem of all places.

In de namiddag wou de Dochter dan een fietstochtje doen in haar nieuw fietsstoeltje en trok ik met haar helemaal via de Schelde naar de Gentbrugse Meersen, via het Geboortebos naar de speeltuin en dan naar het Speelbos en zo via de leuke speeltuin in het Arbedpark terug naar huis. Ik was Strava vergeten aanzetten voor de heenrit maar de terugrit klokte af op bijna 9km. Wat mijn fietskilometers voor zaterdag op bijna 28 brengt. Waarvan bijna 18 met 15 kilo zus op de bagagedrager. Dat voelde ik trouwens serieus, ik fiets normaal in 5e versnelling maar nu was het eerder 3e…

Zondag heb ik dan een badge gekocht van de bewaakte fietsenstalling aan het station zodat ik na 14 jaar naar het station gependeld te hebben met het openbaar vervoer nu ook dat traject te fiets kan doen. Toch goed bezig, niet?

En vanmorgen heb ik de kindjes naar het zwem- en sportkamp aan de Rozebroeken gebracht ook met de fiets. Niet de mooiste route, maar het is vlot gegaan en Zoon fietst inmiddels echt goed mee ook in druk verkeer…

Laat ons eens meer fietsen…

Ik schreef eerder al dat ik de fiets had herontdekt. Intussen fiets ik veel met de oudste, maar zou graag ook als gezin ons meer met de fiets verplaatsen. De jongste is intussen bijna 5 en fietst prima, maar nog niet in het drukke stadsverkeer.

En toen begon de queeste.

De wederhelft ging naar de tweedehandsfietsenmarkt naar een fiets voor hemzelf kijken (want we hadden nog maar 1 volwassenen fiets die we deelden) en kwam terug met een follow-me systeem. Hiermee kan je de kinderfiets tandemgewijs aan je eigen fiets hangen. Dat is al een half jaar geleden inmiddels. Maar we wilden dit aan zijn fiets hangen en hij had nog geen fiets en zijn zoektocht naar een fiets sleepte aan en bleef maar duren. Deze zomer ging hij er werk van maken en bleken er in fietsen seizoenen te zitten waardoor het model dat hij wou niet meer leverbaar was. Bij model 2 bleek de follow me er niet op te passen. En bij model 3 waren er technische problemen en leverproblemen door het terugroepen van een bepaald merk van alle fietsen met een riem.

Tik tak tik tak de tijd ging maar verder. De follow me lag ongebruikt en de fietstochten konden niet doorgaan.

Op de laatste dag van zijn ouderschapsverlof koopt hij dan een supermooie nieuwe fiets en wil ineens het systeem erop laten monteren.

Op dat moment blijken er 2 vijzen te ontbreken.

Hij bestelt die vijzen online. 10 euro kost dat maar liefst en 8 euro leverkosten. En dan is het wachten op godot.

Vandaag, na bijna 2 weken, komen die dingen eindelijk toe. Hij door de regen hop naar de fietsenwinkel om het te laten monteren.

Oeps, de fiets van de dochter past niet op het systeem.

Umpf.

Online had ik intussen al een fietsstoel besteld want nu maandag moet ik de kindjes naar het zwemkamp brengen en met de fiets gaat dan een stuk sneller gaan dan met de trage bus. Bij nader inzicht blijkt dat stoeltje een bagagedrager nodig te hebben die minimaal 11 cm breed is. Uiteraard heb ik een fiets met een bagagedrager van … 10 cm. Dus dat stoeltje kunnen we ineens terugsturen.

Dus gaat de wederhelft naar de fietsenwinkel en koopt een stoeltje. Hij kaart de smalle bagagedrager aan maar geen probleem, dit stoeltje gaat zeker passen.

Het past uiteraard niet.

Hij terug naar de winkel. Moest er een tussenstuk besteld worden waardoor het op dat stuk dan komt te rusten, bedoeld voor fietsen zonder bagagedrager.

Morgenavond gaan we hopelijk dan eindelijk een fietsstoel hebben.

Het idiote is dan nog dat ze dus bijna 5 is en die stoelen maar meegaan tot 6. Vandaar dat die stoel die ik online besteld had, voor grotere kinderen was. Maar de dochter is heel klein voor haar leeftijd waardoor de kans groot is dat ze met haar voeten niet aan de steuntjes zou raken bij die junior fietsstoel en de wederhelft nu toch een gewoon klein model heeft aangeschaft. Die zou meegaan tot 25 kilo en eer onze lilliputter 25 kilo weegt, kan ze wellicht al lang in het verkeer fietsen…

Het tweede idiote is dat we gratis een mooie recente mannenfiets konden krijgen van de schoonouders maar dat aanbod hebben afgeslagen omdat de follow-me er niet op paste en daarom dus een dure nieuwe fiets gekocht hebben.

Bij deze, als iemand een geweldig follow-me systeem nodig heeft, het onze is te koop. Zucht. Leek me anders wel fijn zo een tandem.

Dordogne 2018 deel 2: Rocamadour, fietsen, wandelen en pizza

Donderdag werd een rustdag. Het was grijs, relatief fris en we kregen zowat heel de dag regenbuitjes te verwerken. We bleven grotendeels in ons huisje en in de namiddag doken de kindjes samen met de nichtjes in het zwembad tussen de regendruppels. ‘S Avonds reden we naar Sarlat voor pasta en een mickey mousse pizza voor de Dochter.

Vrijdag trokken we naar Rocamadour, een bedevaartsoord op een rots. We parkeerden ons aan de ‘hospitalet’ en stapten van daar eerst het dorp beneden aan de rots in met tal van toeristische winkeltjes en begonnen daarna aan de beklimming van de rots. De Dochter begon met klagen dat ze moe was, maar kreeg plots het idee dat ze eerst boven wou zijn en is dan effectief naar de top geracet, ik moest zelf lopen om ze bij te houden.

IMG_0762

Onderweg gingen we al eens een kapel binnen, bevreemdend voor de kinderen die niks van religie kennen en nog bijna nooit een kerk langs de binnenkant zagen. Toen Zoon de kruisweg zag, moest de wederhelft hem uitleggen wat dat allemaal voorstelde die schilderijen van de man met dat kruis.

Eens de top bereikt wandelden we langs een andere weg terug naar de parking en gingen in het dorpje iets eten op een gezellig terras.

IMG_0755

De namiddag werd naar goede gewoonte volledig in en aan ons zwembad doorgebracht waarna er naar Franse normen op tijd gegeen werd zodat iedereen om 20u achter de tv kroop om de Belgen naar de halve finale te supporteren. Op ik en de Dochter na, die na een half uur moe werd en haar bedje opzocht en ik die buiten op het teras zat te lezen.

Zaterdag was het 7 juli, onze huwelijksverjaardag. We begonnen na het ontbijt in het klimpark Le Foret des Ecureuils . Omdat de kindjes nog nooit iets dergelijks gedaan hadden, raadde men ons het makkelijkste parcours aan, dat nooit hoger dan 1 meter van de grond was. De kindjes kregen een klimharnas aan en twee muscetons waarmee ze zichzelf voortdurend moesten zekeren. Wij hielpen ze op weg vanop de grond. Een groot succes. Tot het moment waarop de Zus haar broer voorstak omdat hij het parcours opnieuw aan het doen was en zij stiekem al doorging naar het tweede parcours en meneer dat niet kon verkroppen. En tot het punt waarop zij dan weer moest plassen en daarbij een deel van de plas op haar short landde. Maar het was warm genoeg zodat het vanzelf droogde en ze hebben goed geklauted en geklommen. Ik was zelfs wat jaloers want ik had gedacht dat we samen met hen het parcours zouden doen, waar we in de praktijk dus beneden moesen blijven.

Nadien gingen we nog naar de megagrote Leclerc supermarkt in Sarlat waar de kindjes nog elk een cadeau vroegen en we aan de kassa nog een hele tijd opgehouden werden omdat de doos met grote surpriseballen die de Dochter zo graag wou geen 20 euro kostte voor de volledige doos, zoals wij dachten, maar 20 euro per bol waardoor haar cadeau zo’n 500 euro waard was. En ze dus nog snel iets anders moest kiezen van ons en dan niks vond…

Het liep al naar 14uur eer we eindelijk aan tafel zaten op het terras van ons huis. Waarna we nog een restaurantje moesten reserveren om die avond ons 11 jarig jubuleum te vieren. Het eerste restaurant was volledig volgeboekt en bij het tweede namen ze de telefoon niet op. Dus boekten we een tafel in La Couleuvrine, een hotel restaurant dat een volledig vegan menu aanbood voor amper 30 euro. Uiteraard was er ook vis en vlees te krijgen.

De romantische avond begon echter in mineur omdat de wederhelft op de parking zijn gsm liet vallen en bet scherm duizend barsten vertoont.

In het restaurant begonnen we met een cocktail van het huis en een veel te kleine martini gevolgd door een gaspacho voor mij en een gemarineere meloen met hesp voor mijn tafelgenoot gevolgd door samosa’s voor mij en rouget aan de overkant van de tafel en tot slot een moelleux voor de wederhelft en een vegan chocoladeganache met licht gekookte aardbeien voor mij. Lekker restaurantje en een van de weinige met goede vegetarische opties. Enige nadeel is dat de kok zijn eten niet echt goed kruidt en de een iets hogere prijs wellicht ook voor een iets hogere kwaliteit van producten zou zorgen wat het geheel nog net iets lekkerder zou maken. Want de gerechten waren zeker modern en origineel genoeg en mooi gepresenteerd om zich te onderscheiden van de dertien-in-een-dozijn restaurantjes overal.

Na het eten maakten we nog een romatische wandeling door het erg mooie Sarlat-le-caneda waar veel straatartiesten aan het werk waren en de terrasjes vol zaten met eend en gans etende mensen.

Zondagochtend vertrokken de nichtjes tot zeer grote spijt van onze twee alweer richting Belgie. Oma en opa hadden hun fietsen bij en in het huisje stonden er ook fietsen voor Zoon en ik en hier vlakbij loopt de voie verte, een zalig fietspad op een oude spoorbedding. We maakten een superleuke tocht van bijna 22 km van saint julien de lampon tot bijna in Carsac Aillac. Ik heb het fietsen pas recent ontdekt maar was echt blij dat er hier fietsen stonden want ik kan zo hard genieten van enkele uurtjes fietsen. Bovendien was het fietspad echt geweldig, altijd gescheiden van de openbare weg, goed aangeduid en zo goed als vlak, wat in deze heuvelachtige streek geen evidentie is.

’s Avonds reden we naar Les Pirates de Perigord. Dit is echt een aanrader voor gezinnen met kinderen. Aan een vijver met eenden en een gans staan een stel picnictafels. In verschillende autootjes kan je dan eten en drinken kopen. Een auto met hapjes, een met een pizza-oven waar heerlijk luchtige pizza’s worden gemaakt (zelfs het deeg wordt ter plekke gerold) en dan nog een met een beperkt aanbod drinken en een ijsjeskraam. Het toilet zit in een soort minibestelwagentje. Je eet de pizza niet uit een bord, maar uit de doos. Maar de omgeving is zo leuk met een fontein, ‘waterval’, bootje en oude auto’s en de pizza is smakelijker dan in menig restaurant en zo buiten eten terwijl de avond langzaam valt en de kindjes zich te pletter amuseren met al die eenden vlakbij waardoor dit niet te missen is. Toen we terug naar de auto stapten, las ik bovendien dat de eenden gered waren uit de foie gras kwekerijen en toen groeide mijn sympathie alleen nog.

Op maandag trokken we terug naar Carsac Aillac voor een wandeling. We hadden eerst wat moeite om het vertrekpunt te zoeken omdat we maar de helft van de 13km lange wandeling wilden doen, maar uiteindelijk hebben we toch een fijne toch van 7km gedaan. Eerst over de voie verte en dan een eind over het keienstrand langs de Dordogne en dan door de velden. Intussen zijn de kinderen alweer het zwembad ingeplonsd, zit de wederhelft te lezen en zijn de omi en opi inkopen gaan doen voor het avondeten.

IMG_0783

In de afdeling minder leuke dingen tenslotte: de Dochter is zaterdag bij het verlaten van het zwembad in een bij gestapt waardoor ze nog wat pijn heeft bij het stappen en dus minder mobiel is. Zwemmen lukt gelukkig probleemloos. Daarnaast is ze ’s nachts ook al enkele keren uit haar bed gevallen. Ze probeert ook elke dag veel zonder bandjes te zwemmen waarbij we haar werkelijk geen milliseconde uit het zicht mogen verliezen. Broer zwemt altijd zonder bandjes en doet dat goed, maar is veel voorzichtiger en waagt zich zelden over de helft van het zwembad. Hij voetbalt in het zwembad; schopt de bal van de kant keihard in het water en wij moeten die dan proberen pakken en een goal maken aan bet trapje.

Voor donderdag hebben we een wandeling met een ezel gereserveerd, daar kijken we allemaal superhard naar uit. Voor de rest weten we het nog niet. Ik heb een lijst met toffe activiteiten samengesteld en we kunnen ook altijd nog eens gaan fietsen of wandelen. Kanovaren zal misschien nog niet voor dit jaar zijn, ze vragen dat de kinderen oud zijn dan 5 en 25 meter kunnen zwemmen. Tegen volgende zomer zou dat geen probleem meer mogen zijn voor onze dappere dochter.

 

Fietsen

Ik had altijd weinig liefde voor de fiets. Als ik de 2km naar school moest fietsen, stopte ik halverwege bij een vriendin en gingen we vandaar verder te voet. Ik ken de verkeersregels niet zo goed en voel me niet echt veilig in het verkeer. Ook de wederhelft is niet echt fiets-minded.

En toen kregen de kinderen een fiets. Eerst een loopfiets, inmiddels allebei een echte fiets. En gaan ze graag eens fietsen. Doorgaans loop ik er dan achter. Maar nu Zoon een ‘grote’ fiets heeft gekregen begint hij wel serieus vooruit te gaan. En werd dat er achteraan lopen wat minder efficient. Zeker omdat de hond toch ook al niet meer mee kan wegens te oud, dus de handige combi van hond(en) en kind(eren) uitlaten gaat niet meer goed op.

En dus vond de wederhelft het tijd om een fiets te kopen. Een gedeelde fiets voor ons twee om te zien hoe dat loopt. Toen hij hem ging kopen en even langs huis kwam om hem door mij te laten uittesten tijdens het proefritje, wou ik dus niet op dat ding. Echt niet. Veel te benauwd.

Maar na enkele maanden wou ik toch eens gaan fietsen met Zoon. Langs rustige stukjes zonder of met weinig auto’s. En dan ontdekten we aan het eind van zo’n stukje toch geen fietspad langs het water dat eindeloos door gaat zeker. En waarmee je naar de Gentbrugse Meersen kan fietsen. Dus tijdens onze eerste fietstocht bleven we meteen twee uur weg en gingen we op stap in het geboortebos en verkenden we onbekende speeltuintjes. En ik had er zoveel plezier in dat ik Zoon overtuigde om de dag nadien weer te gaan fietsen en fietsen we nog verder, 20 km in totaal, tot ons pad vastliep in Melle aan een drukke weg. En vogelde ik inmiddels al andere routes uit. En begint het te kriebelen om weer te gaan fietsen. En zijn we aan het uitkijken naar een tweede fiets zodat we met het gezin kunnen gaan.

Het enige vraagteken is de Dochter. Zij fiets, maar ze kan nog niet echt in het verkeer (ze remt nog niet goed) en is ook snel moe. Moeten we voor een 4.5 jarige dan nog investeren in een fietsstoeltje? Of werkt een follow-me-systeem dan ook goed? Dat moeten we nog uitzoeken.

Ik moet wel nog een aantal drempels over. Fietsen in druk verkeer bijvoorbeeld of langs tramsporen zie ik nog niet zitten. Ik wil overal de beste en rustigste routes uitzoeken. Maar ik denk wel dat ik daar nog stappen in ga zetten. Niet slecht voor iemand die in geen 20 jaar nog op een fiets heeft gereden en alles te voet of met het openbaar vervoer doet, toch?