Keelontsteking

Ben ziek. Dinsdag gaan werken, in de loop van de namiddag wat lichte keelpijn, maar niks ernstigs. ’s Avonds dan voelde ik me steeds zieker worden, je voelt dat echt he, als je lichaam aan het vechten slaat, als je iets onder de leden hebt.
Niet kunnen slapen. Om 1u een dafalgan gaan nemen, maar het was al te laat, ik was al te mottig.
Woensdag opgestaan, naar de dokter gebeld; alle afspraken waren al volzet. Dan maar het vrij spreekuur van 10u afgewacht. Toen ik om 9u45 in de wachtzaal kwam, waren alle stoelen bezet; 12 wachtenden voor mij.
Tegen 11u40 was het dan eindelijk aan mij. Serieuze keelontsteking zo bleek, en 38° koorts, wat veel is voor mij (ik heb zelden of nooit koorts).
8 Dagen antibiotica nemen en een paar dagen thuis zitten is het verdict…

Lang geleden dat ik van een keelonsteking nog zo slecht ben geweest…

En ondertussen…

Vanmiddag verder uitnodigingen geschreven. De primeur was voor de aanwezige collega’s vrijdag, die hebben ze als eerste gekregen. Ze zijn ondertussen bijna allemaal klaar, nog enkele van wie we geen volledig adres hebben of nog niet zeker weten wat we ermee gaan doen.

We zijn ook langs geweest bij het Poëziecentrum, waar we een leuk boekje gevonden hebben met allerlei gedichten rond het thema liefde. We hopen dat er ergens in dat boek een of meer staan die de moeite zijn om voor te lezen op onze plechtigheid op het stadhuis. Ga me er de komende week eens in verdiepen. Tips nog steeds welkom.

Vrijdag bijna gesmolten op het werk, vandaag is het dan weer de ganse dag grijs, dreigend en toch een pak frisser. Het belgische weer blijft toch een geval apart…

Morgen de ganse dag weg, dagtocht te paard in Westerlo, om 9u30 is het al verzamelen aan de manège, daarvoor moeten de honden dan nog weggebracht worden naar de schoonouders die bereid zijn te dogsitten. Het zal wel weer 21u zijn of later eer we terug thuis zijn… Maar het is misschien de laatste keer dat we kunnen ‘oefenen’ op lange afstandsritten voor onze huwelijksreis naar de Azoren.

Donderdagavond zijn we trouwens ook al gaan paardrijden, gewoon een uurtje les wel. De auto was voor een groot onderhoud naar de garage, maar zou om 17u klaar zijn. Toen mijn wederhelft daar om 17u stond, was er echter nog niets klaar. Ik had het voorspeld, ik ken ze al bij die VWgarage…
18u nog steeds niets, en om 18u30 moesten we in de manège zijn…
Uiteindelijk was het 19u eer mijn lief weer thuis was, en 19u15 eer we aan de manège waren, dik te laat dus.
Al die tijd hadden ze hem in de garage gewoon genegeerd, nog geen drankje aangeboden of niks, en dat terwijl ze maar liefst anderhalf uur later waren dan beloofd en dat terwijl ze wisten dat we nog ergens anders naartoe moesten die avond.
Ondertussen kwamen de mensen met een mooie, nieuwe, grote (leasing?)auto een voor een, en die konden hun auto meteen meenemen. Nog een of twee andere mensen die net als wij een kleinere, minder nieuwe auto hebben, moesten wachten.
En ondertussen de arrogantie hebben om te liegen (‘Uw auto is nu op testrit’ zeggen terwijl mijn lief hem gewoon geparkeerd zag staan in de garage) en te doen alsof er niks aan de hand was en zij zeker niets fout deden.
En dan nog 780€ aanrekenen ook. 780€. Voor een onderhoud. Prettige avond was dat!
NOOIT zien ze ons daar nog, bij die ongelofelijk afzetters van de VWgarage in Gent…

 

Film: The Namesake

Wie zin heeft in een niet-Amerikaanse film in deze tijden van Spiderman en Pirates of the Caribbean, in een niet-gehypte, eerlijke, ontroerende film die het van het verhaal moet hebben eerder dan de special effects, die kan dezer dagen een pareltje ontdekken in de bioscoop. Dit pareltje heet ‘The Namesake’ en is de nieuwe film van Mira Nair, ook wel bekend van ‘Monsoon Wedding’ en ‘Salaam Bombay!’.

In the Namesake, een verfilming van het gelijknamige boek van de Pulitzerprijswinnende auteur Jhumpa Lahiri, volgen we de familie Ganguli. Een in New York wonende Indiër trouwt in zijn thuisland met een Indisch meisje en neemt haar mee naar de VS, om daar samen een gezin te stichten en te proberen een goed leven op te bouwen.

Over het onderwerp van migratie en aanpassing, generatieconflicten en identiteit zijn al een heleboel films gemaakt, maar toch kan deze film nog iets toevoegen. Zo wordt het verhaal op een heel andere manier verteld dan we hier in het westen gewend zijn. In plaats van meteen te focussen op de opstandige tienerzoon, de conflicten met de ouders en dergelijke meer wordt de tijd opgenomen om een echt verhaal te vertellen. Op een bijzonder sprookjesachtige manier.

De film begint in de jaren ’70 wanneer Ashoke Ganguli voorgesteld wordt aan zijn bruid Ashima, en volgt het koppel dan gedurende 25 jaar. Het Indische koppel probeert zich te integreren in de Amerikaanse samenleving, maar houdt toch ook sterk vast aan de eeuwenoude Indische tradities en gebruiken die ze van thuis uit kennen. Anders is het voor hun kinderen, Gogol en Sonia, die in Amerika geboren worden en zich dus meer gewone Amerikaanse tieners voelen. Toch worden ook zij nog vaak geconfronteerd met hun afkomt, en de gevolgen die dit heeft. Allemaal proberen ze hierin een evenwicht te vinden, hun identiteit te bepalen, een evenwicht te zoeken tussen oude en nieuwe dingen.

namesake

 

Er wordt vooral gefocust op zoon Gogol. Die dankt zijn naam aan een vrij excentrieke Russische schrijver, waar zijn vader een speciale band mee heeft. Alhoewel het in India de gewoonte is om na enkele jaren een andere, echte naam te kiezen naast de roepnaam die men krijgt bij de geboorte, besluit de vierjarige Gogol om aan zijn naam vast te houden. Een beslissing waar hij als puber spijt van krijgt. De vreemde naam past immers niet bij zijn rijke blonde vriendin, zijn studies als architect, zijn moderne manier van leven. Hij zet zich af tegen zijn ouders en kiest alsnog een nieuwe naam.

De film volgt het gezin door de jaren, zowel in het soms koude New York als in het exotische maar drukke India. Het verhaal wordt erg menselijk verteld, zonder clichées, zonder overdreven meligheid of melodrama. Toch is het een ontroerend en mooi menselijk verhaal. Een verhaal over hoe onze wortels, onze familie uiteindelijk zo bepalend zijn voor ons leven, een leven waarin we toch ook onze eigen keuzes moeten maken en onze eigen weg zoeken.

 Uitnodigingen

Nog 44 dagen voor ons huwelijk. Na een serieuze dip de laatste week, begin ik er weer een beetje door te komen. Reden: we kunnen weer enkele dingen van de ellenlange to do-lijst schrappen.

Ten eerste, de uitnodigingen zijn vandaag geleverd!. We hebben ze besteld via Kaartmix, en ik kan dat iedereen voor 200% aanraden.
In België vonden we onze goesting niet. De supermelige collecties van Buromac deden ons helemaal niets en de ontwerpers die wel mooie dingen maakten, vroegen €200 voor het ontwerp alleen, de drukker moest je dan zelf maar zien te regelen. En om zelf iets ineen te steken vonden we onszelf niet creatief genoeg…
Bij Kaartmix vonden we wel onze zin dus, en ook al zijn die in Nederland gevestigd, alles verliep onvoorstelbaar vlot. Geen verlof moeten nemen omdat drukkers enkel op weekdagen open zijn, maar gewoon op een avond of in het weekend via de website alles besteld. De opvolging verliep volledig via mail, en reeds na enkele dagen kregen we een eerste drukproef, een tweede, en de definitieve. Zaterdag gaf ik dan groen licht om te drukken en de juiste aantallen, en vanmorgen bracht een koerierdienst dan al de doos met de uitnodigingen.
En ze zien er schitterend uit. Ik ben super in mijn nopjes…
Enig probleem is dat ik ze hier niet op de bus ga durven doen, aangezien de Post nog steeds staakt…

Gisteren dan mocht ik mijn trouwjurk voor het eerst gaan passen. Toen ik hem op de kapstok zag hangen, smolt ik weer helemaal… De naaister heeft alles afgespeld zodat het helemaal als gegoten zit.
In de winkel verbaasde ik me voor de zoveelste keer over hoe anders wij wel zijn ten opzichte van andere koppels daar. De winkel werd gevuld met twee andere bruidjes uit West-Vlaanderen en hun moeders. Ze zagen er amper 21 uit.
Een moeder maakte een geweldige heisa over geld dat al betaald zou zijn door ‘de mémé’ en dat volgens de winkel nog niet betaald was. Na ruzie maken, geld tellen en hertellen kwam het uiteindelijk in orde. Daarna hoorde ik een andere westvlaamse uitleg geven over hoe ‘de schieting’ gebruikelijk is in Vlaanderen en wat dat dan wel is. Even schaamde ik me dood om ook Vlaamse te zijn. Volgens mij zijn dergelijke gebruiken meer en meer uit de tijd, en voornamelijk terug te vinden op de boerebuiten in de uithoeken van ons land, of niet? Nu ja…
Bij ons liep alles zoals gezegd dus gelukkig vlot. Mijn lief keek nogmaals goedkeurend naar mijn outfit, en we maakten een afspraak voor de tweede pasbeurt in juni.

Daarna dook ik nog even het Kruidvat binnen. Ik had op de radio gehoord dat paracetamolpijnstillers in Nederland 30% of meer goedkoper zijn dan bij ons, en aangezien we er dan toch waren… Voor €0.99 kocht ik een doosje van 50, daar zullen we normaal gezien wel de nodige jaren mee verderkunnen.

Voor de rest zijn we volop bezig met onze ‘personalisatie’; de tijd op onze plechtigheid op het stadhuis die we vrij mogen opvullen. We hebben maandagavond ook een afspraak bij de zaal om het menu vast te leggen. Eindelijk gaan de dingen een beetje vooruit! Doet deugd…

 

Zondagochtend ten huize Josie en Egel. Na een nacht vol woelen en de slaap niet kunnen vatten, kruipen we om 8u al uit ons bed. Op een zondag. Vol weemoed dacht ik terug aan de tijd dat we op een zondag om 16u ons bed uit rolden en panikeerden omdat we nergens nog ontbijt zouden kunnen kopen…
Ondertussen zijn we dus drieënhalf jaar verder, en zijn we om 9u al met de honden aan het wandelen, terwijl in de stadsparken sommige mensen hun roes nog liggen uit te slapen…
Na een fikse ochtendwandeling kruip ik achter onze huispc, vol goede moed om een van de 500 dingen aan te vatten die op onze trouw-to-do lijst staan. Mijn wederlhelft gaat aan de andere kant van onze eettafel achter zijn werkpc zitten en begint aan enkele uurtjes werk. Want anders krijgt hij zijn werk vandaag niet af en mag hij dinsdag geen dag vrij nemen. En die dag vrij dinsdag is behoorlijk essentieel, want ik moet dan in Nederland mijn trouwkleed gaan passen en ik heb geen rijbewijs…

Tegen 12u houden we beiden op met werken. Twee items van mijn lijst geschrapt, nog 498 te gaan…

Plots besef ik hoe ik me voel. Ik voel me zoals in mijn studententijd, in de blok, of erger nog, zoals toen mijn thesis bijna binnen moest. Zes lange weken van eenzame afzondering achter de pc, dagen die uit niets anders bestonden dan werken, werken en nog eens werken. Geen vrienden, geen ontspanning, enkel werken, eten en slapen. En stress. Dat vooral. Elke dag een dikke donkere wolk boven je kop vol angst en dreiging dat het niet op tijd af zal zijn, en dat het niet goed genoeg zal zijn.
Een gelijkaardige periode waren de weken voor onze verhuis, waarin elke vrije seconde al behangend, schilderend en vloeren leggend werd doorgebracht in ons totaal onbewoonbaar lijkend nieuw huis.
En nu is die onrust, die stress, die ‘eenzame afzondering’ terug. Besef ik plots haarscherp. En ik had het niet gemist…

Zondagnamiddag. Eten, honden uitlaten voor de plensbui, douchen. Ik ben nog geen half uur de douche uit, de knopen zijn nog niet allemaal uit mijn haar ook al heb ik tegen speedtempo zitten kammen, als er bezoek aan onze deur staat. Twee bloggers/vrienden die deze zondagnamiddag door een uitgestorven Gent dwalen en ons met een ongepland bezoekje kwamen vereren. Het was een verademing; in plaats van zelf prei (lekker, maar toch bepaald geen haute cuisine gerecht) klaar te maken trokken we naar een superlekker Siciliaans restaurant, in plaats van met ons tweetjes en onze twee bedelende langpoters te eten hadden we entertainend gezelschap en de late namiddag vloog voorbij.

Zondag kreeg ik op de koop toe ook een telefoontje van mijn beste vriendin die enthousiast inging op mijn vraag om iets van poëzie/tekst voor te lezen op onze huwelijksplechtigheid, en daarmee mijn dag goed maakte… Echte vrienden, ze mogen dan wel zeldzaam zijn, kostbaar zijn ze alleszins!

En ik weet het, ik bén een beetje melig vandaag.

Rampspoed

Een half jaar geleden, een koppel uit de vriendenkring van mijn wederhelft kondigen hun huwelijk aan (een jaar na ons, maar ze trouwen wel twee maanden voor ons).
Een maand geleden, de uitnodiging valt in de bus.
Vandaag is het huwelijk.

Dilemma. Gaan we naar dat feest of niet????
Die vriendenkring dateert uit de studententijd van mijn wederhelft en is de laatste twee jaren vrij hard uit elkaar aan het vallen. We spreken daar eigenlijk maar een keer per jaar mee af, en dat zijn telkens tenenkrullend vervelende avonden. De vrouwen uit het gezelschap zijn nog enigszins te doen, maar de mannen zijn verschrikkelijk, toch sommige ervan.
Twee jaar geleden waren ze allemaal aanwezig op het huwelijk van een van hen. Happy happy joy joy, een huwelijk met alles erop en eraan; de bruid in het wit, de mannen met gehuurde pakken en hoge hoed, the works dus.
Twee maanden na het huwelijk is de vrouw van het koppel op zwier gegaan, heeft ze een andere man gezocht en gevonden en is ze uit hun pas gebouwde sleutel-op-de-deur getrokken om in te trekken bij de andere man en zijn kinderen. Het koppel kan nog niet scheiden, want ze zijn nog niet lang genoeg getrouwd. Enfin.
Het dilemma, want ik dwaal af, is dat al die mensen uiteraard op ons feest over twee maanden moeten komen als wij nu naar dit trouwfeest vandaag gaan.

En dat was iets waar we totaal geen zin in hadden. Mijn lief durfde echter ook niet zeggen dat we niet naar het huwelijk kwamen, want hij wilde het koppel dat vandaag trouwde ook niet kwetsen, want dat waren nog de meer sympathieke, ook al lieten ze nooit iets van zich horen. Neen zeggen durfde hij niet, ja zeggen wilde hij niet, en ik kon me er voor de rest moeilijk mee moeien…

Resultaat, niet durven neen zeggen, twijfelen, enfin, je hoort me aankomen, hij heeft dus gewoon niks laten weten.

Vanmorgen laten we de honden uit, we passeren zoals zo vaak in de buurt van het stadhuis, daar parkeert zich een auto en geloof het of niet, maar het was dat koppel. Dat koppel op wiens uitnodiging wij nooit gereageerd hebben.

Over een pijnlijke, schaamtelijke situatie gesproken! Hoe groot is de kans dat zoiets voorvalt? Maar wij hadden het aan ons been… Pijnlijk mensen, pijnlijk!

 Kiss a veggie, taste the difference!

Onze feestdag gisteren besteed aan huwelijksvoorbereidingen. Zo hebben we beslist ongeveer welke gerechten en hapjes we willen serveren op de receptie en op het feest. Al het eten zal volledig vegetarisch zijn, en daar ben ik alvast super tevreden mee. Als veggie kan ik er me er immers onmogelijk mee verzoenen dat er voor een feest dat ik organiseer dieren moeten sterven. Het zal trouwens een ideale gelegenheid zijn om aan de aanwezige die-hard-vleeseters te bewijzen dat er geen grote lap vlees op je bord moet liggen om lekker gegeten te hebben…

Daarnaast zijn we nog steeds bezig met de uitnodigingen. Omdat ik uit de gastenlijst van mijn schoonmoeder totaal niet wijs raak (deels door het geschrift, deels omdat al die namen mij gewoon niks zeggen en ik die achternamen niet kan linken aan de lijst met enkel voornamen die mijn wederhelft me eens gegeven heeft) kan ik ook het totale aantal gasten op dit moment nog niet berekenen. En kunnen we de uitnodgingen vandaag dus weer niet bestellen. Zucht… Onlangs stond in de krant dat die van Kim Clijsters al twee weken de deur uitzijn, en die trouwt een week NA ons… Onze moeten nog besteld, gedrukt en geleverd… Maar omdat je daarbij afhangt van ouders en schoonouders, die moeilijk bereikbaar zijn en vanalles vergeten, loopt dat allemaal niet bepaald vlot.

Daarnaast overweeg ik een relatiebureau te beginnen, samen met mijn lief. Zondag zal er ergens ten lande een date doorgaan die voor een groot deel aan ons te danken is. Mijn wederhelft die het eerste idee kreeg, en ik die dan op dit idee heb voortgeborduurd waarna de respectievelijke mensen vlotjes de klus afmaakten en een date hebben vastgelegd.
Lieve mensen, als daar iets uit voortkomt, gedenk dat de milde matchmakers op jullie trouwfeest of bij de geboorte van het eerste kind he 😉

DSC00129uitsnedeweb

Honden muilkorven?

De burgemeester van een Waalse gemeente zou een politiereglement willen invoeren dat bepaalt dat bepaalde, als gevaarlijk bestempelde hondenrassen verboden zijn op het grondgebied van zijn gemeente. Aan het houden van alle honden zwaarder dan tien of vijftien kilo worden bovendien strenge regels opgelegd: de honden moeten gemuilkorfd wanneer ze de openbare weg betreden, de tuin moet goed afgesloten zijn en de eigenaars moeten een verzekering afsluiten.

Dit voorstel is behoorlijk waanzinnig.

Ten eerste bestaat er in de wetenschappelijke wereld totaal geen akoord over welke hondenrassen als gevaarlijk beschouwd kunnen worden en welke niet. Dit is ten slotte puur racisme. En was racisme in België niet strafbaar? Blijkbaar enkel als het over tweevoeters gaat.
Als men deze redenering zou doortrekken, zouden bepaalde automerken of types van voertuigen veboden moeten worden omdat er met deze wagens significant meer ongelukken gebeuren. Er worden zo veel onschuldige kinderen doodgereden, maar er wordt nooit de vraag gesteld of auto’s verboden zouden moeten worden, of bepaalde auto’s. Waarom dan wel bepaalde hondenrassen verbieden omdat er met een of enkele honden van deze rassen incidenten zijn geweest?
Moeten we dan preventief alle Duitsers naar de maan schieten omdat er onder de Duitsers ooit een volkerenmoordenaar is opgestaan? Want dat zit daar dan vast ook in de genen?

Elke mens die ook maar een ons verstand over honden heeft, weet dat de sleutel bij gedragsproblemen ligt bij de opvoeding van de hond, en vooral dan de opvoeding in die cruciale eerste weken/maanden als puppy. De socialisatie van de hond. Loopt het daar mis, en dat gebeurt helaas vaak, dan heb je een potentieel gevaarlijke hond. Wordt er hier iets aan gedaan? Neen.
Is er een voorstel om de verkoop van honden aan banden te leggen, dan staan verschillende handelaars en politieke partijen op hun achterpoten. Jaren reeds is er het voorstel om mensen verplicht enige tijd hondenschool te laten doorlopen. Volgens mij zou dit veel leed voorkomen. Men zou toekomstige eigenaars kunnen screenen. Men zou een soort rijbewijs kunnen opleggen, waardoor mensen verplicht worden na te denken eer ze zich aan een hond wagen. Gebeurt dit? Neen.

Als het fout gaan, wordt altijd de hond gestraft, en nooit de eigenaar. Terwijl de fout voor het grootste deel bij hem of haar ligt, en niet bij de hond. Bijna dagelijks zie ik op straat mensen op een foute manier omgaan met hun hond…

Stel dat deze geschifte regel landelijk wordt ingevoerd. Dan moet ik mijn twee uiterst zachtaardige windhonden van 20 en 24 kilo muilkorven gewoon omdat ze teveel wegen? Wat met de kleinere hondenrassen, die doorgaans een pak zenuwachtiger en bijtgrager zijn, denk maar aan de o zo populaire Jack Russel, een ras dat op zich weinig geschikt is voor een gezin met kinderen en een kleine tuin maar o zo vaak op die manier wordt gehouden? De hond van mijn ouders, een labrador van 33 kilo is al verschillende keren aangevallen en gebeten door kleine hondjes van minder dan 15 kilo. Hondjes die dus geen muilkorfje aanmoeten. Wat is hier in godsnaam de logica van.

Als je naar de statistieken kijkt, staan de zogenaamd gevaarlijke rassen totaal niet op 1 wat betreft bijtincidenten. Wie staat er dan wel op 1? DE kindervriend bij uitstek, de fluffy knuffelachtige golden retriever. Kijk je naar de cijfers, dan is dat de hond waar je kinderen het meest bang van zouden moeten zijn. Toch is er niemand bang van zo’n lieve gouden reus. Terecht trouwens, want doorgans zijn het ook erg lieve dieren. Toch gebeuren er veel ongelukken mee. Ook maar verbieden dan, die lieve kwispelaars?

Onderaardse gangen vs Japanners

Het is on-voor-stel-baar druk op het werk. Het is nog maar 15u, en ik weet al niet meer waar mijn hoofd staat… Wat mij betreft mocht deze werkdag nu al eindigen!

Na de frustrerende zaterdag werd zondag een rustige dag. Gaan wandelen met de honden. Figo zijn verjaardag gevierd. Een bos bloemen gekocht voor moederdag en die gaan afgeven. Beetje opgeruimd en gekuist. Het meest memorabele was de begeleide wandeling Gent Ondergronds, die we met het Project hebben gedaan. Ik doe dat best wel graag, zo van die wandelingen rond een of ander interessant thema, of langs plekken waar je anders toch nooit raakt. En ook ondergrondse dingen als grotten, kelders en onderaardse gangen hebben me altijd gefascineerd…
Die fascinatie werd ruimschoots bevredigd door de zwerftocht door de immense kelders onder het stadhuis, het belfort en de onderaardse gang die de Duitsers ooit nog hebben aangelegd. Het grappige was dat de ingang van de gang in de damestoiletten ligt, en dat de grote rij aanschuivende Japanse vrouwtjes grote ogen opentrok toen ze een groep Belgen in die oude gang zagen kruipen… ‘Zou de oorlog uitgebroken zijn…’

Stress in het weekend, it is not so nice

Vandaag meer stress gehad dan op de doorsnee werkdag. Sta zenuwachtig, stressy en zeer licht ontvlambaar…
Reden: de planning van onze trouw. Ik ben een planmatige ramp. Mijn lief ook. En ramp x ramp = ramp²…

Vandaag eindelijk mezelf zo ver gekregen om naar ‘bruidslingerie’ te gaan zoeken. In gewone lingeriezaakjes, want de traditionele witte kant, het is zo mijn ding niet. Winkel 1: mogelijk iets, maar geen idee of het aan de criteria voldoet, want ik was de foto van mijn kleed vergeten. De criteria zijn: zeer lage rugsluiting én strapless. Winkel 2: onvriendelijke winkeljuffrouw die beweert dat wat ik zoek, niet bestaat, en die me de meest gruwelijke bh’s uit oma’s tijd wil opsolferen. Winkel 3: in de verste verten niets te zien wat nog maar in de buurt komt, wegwezen dus. Winkel 4: hebben niks, hadden dat vroeger wel, dergelijke dingen, maar nu niet meer. En ondertussen ben in het BEU.

Missie 2: de kapper. We trouwen over exact 8 weken, dus ik ben LAAT, ik wéét het. Ik ging in februari een afspraak maken, maar ik heb het niet gedaan… Vandaag dan maar binnengelopen bij die mens, en ramp o ramp, bleek een goede vriendin van hem ook die dag te trouwen, en die wil blijkbaar een ingewikkeld kapsel dat twee of meer uur zal duren. Ik wil niks ingewikkeld, maar kom, die mens neemt graag zijn tijd, en hij wist niet of hij mij erbij zou kunnen nemen. Hij ging eens zien wat hij kon doen en mij binnen de 2 weken iets laten weten. Ik hoop dat het lukt, want ik heb een megahekel aan kappers en ik heb geen zin om op deze korte termijn nog een andere te zoeken.

Het is mijn eigen schuld, ik begin veel te laat aan alles, en daardoor maak ik het mezelf moeilijk. Maar ja, ik bén zo… Struisvogelpolitiek gevolgd door grote paniekaanval en alle hens aan dek want ik red het niet meer. Zo is het al mijn hele leven. En dat moet iedereen springen, vliegen en heksen om mij ter hulp te komen en de dingen alsnog te laten werken… Een complete ramp, maar hoezeer ik me elk jaar voorneem om te veranderen, it just never happens…

Wat er wél gelukt is, is een afspraak vastleggen om mijn trouwkleed nog eens te gaan passen en op maat te maken, over anderhalve week. Toch al iets dat vlot loopt. Wat mijn kleed betreft, daar was ik tenminste eens ruim op tijd mee, heb het in december 2006 al gekocht 🙂

Vrijdag nog een lange werkdag gehad, mét een lange vergadering erbij. Ook een update gekregen over het liefdesleven van een collega, dat in volle beweging is, zéér interessant dus. Ook in mijn vrienden- en kennissenkring is de lente aangebroken en dus blijkbaar ook het datingseizoen. Waarbij mijn wederhelft en ik tips en advies moeten geven, niet altijd makkelijk. Maar wel spannend!
Het is trouwens véél makkelijker om goede tips te geven als je ze niet zelf moet uitvoeren, als je zelf de zenuwen en de spanning niet moet ondergaan 😉
Het zijn rare tijden. Sommige mensen uit mijn kennissenkring zijn aan het daten, stappen in prille relaties, staan onder spanning en worden geplaagd door vlinders in de buik. Anderen zijn dan weer bezig met zwanger worden, zwanger zijn, bevallen of doopfeestjes en communies te organiseren.
En wij zelf, wij werken dus aan het project trouwfeest. Nog 8 weken, het komt superdicht bij nu… Nog zo veel te doen!

Neen, dan was donderdag toch een véél relaxter dagje. Rustig thuis, afgesproken met een goede vriendin die ik al bijna een jaar niet meer gezien had, zo veel bij te praten dat je niet weet waar te beginnen en van thema a naar z host en weer terug, lekker potje thee drinken en de honden uitlatend tussendoor. Altijd super, zo’n kletsnamiddagje… Het leven moet toch niet altijd tegen 200km/u gaan…

PS: morgen is het Figo zijn verjaardag. Hij is dan exact een jaar bij ons. En omdat we zijn geboortedatum niet kennen, vieren we dan maar ineens zijn derde verjaardag. Zijn cadeautje (een groot knaagbot) licht al klaar…

DSC00064web