Veertig worden in enkele hoogtepunten

  • Na het afleveren van de kindjes in de school een ontbijtadresje uitproberen dat we nog niet kennen. We belandden bij FranzGustav. Het pand werd verbouwd en geopend toen de Dochter nog in de crèche zat dus ik liep er bijna elke dag voorbij, maar was er nog nooit binnen gestapt. Ondanks enkele plannen in die richting. We hadden het kot bijna voor ons alleen, het onbijt was supersmakelijk (we hebben ons allebei wat beperkt, je kan er ook heel de dag door brunchen) en de koffie was van de beste van Gent. En dan zette de barman The Suburbs van Arcade Fire op. Een van mijn lievelingsplaten. Precies of ze wisten dat het een speciale dag was.
  • Schoon nieuw gerief kopen. Niet dat we echt iets nodig hadden. Maar altijd leuk om wat te shoppen samen. Ja, ik heb een man die graag mee gaat shoppen. Zalig. Enfin, we liepen eerst langs Miano voor kleine stekkeroorbelletjes omdat ik die regelmatig kwijt speel. Dan naar Juttu, een van mijn favoriete winkels waar ik een supermooi kleedje vond. Iets feestelijk dat ook gewoon gedragen kan worden. Prima, want ik vroeg me al af wat ik die avond moest aandoen. Ik vond er nog grappige kerstkaartjes ook en de wederhelft dook in de truien.
    2018-12-06 12_09_42-Anonyme Designers Jurk Perla _ Bestel eenvoudig _ Juttu.png
  • We vervolgden onze shoppingtrip op volledig verantwoorde manier bij Supergoods.
    Ik probeer enkel nog eco en faire jeans te kopen en na al de skinnies had ik zin in een mooi straight model. Ik kocht in deze winkel al een supermooie Kings Of Indigo maar kwam nu uit bij een jeans van Mud. Duurzaam en ecologisch gemaakt en nog supermooi ook. Ik content. Ik kocht er nog oorbelletjes bij die komen van een tewerkstellingsproject van andersvalide mensen in Kenia.
    mud jeans
  • Na een snelle lunch thuis (wegens geen plaats in de lekkere soepbar) fietsten we naar de Kinepolis voor Fantastic Beasts: the crimes of Grindelwald. Een must voor de Harry Potter-fans, mooie beelden, onderhoudend, maar geen oscarwinnaar of voer voor cinefiele zielen. Niettemin leuk woensdagmiddagentertainment onder ons tweetjes.
  • Terwijl de wederhelft de kindjes ging ophalen bij de oma en naar de voetbaltraining brengen genoot ik van een heet bad en kon ik mij rustig klaarmaken (nieuw kleedje en oorringen eens uittesten). Uiteraard werd dat gekoppeld aan nuttige activiteiten zoals de vaatwas legen, opruimen, de boterhammen van de kindjes smeren voor de volgende dag en de talrijke konijnenkeutels uit het kot scheppen. Konijnen houden hun keutels niet op omdat ik die dag toevallig jarig ben.
  • En dan was het wachten tot onze lieve babysit aankwam om de kindjes die net thuis kwamen van de voetbal over te nemen en naar Vrijmoed te wandelen, het in onze ogen beste Gentse restaurant en dan nog op 5 minuten van onze deur. We gingen er twee jaar geleden ook en toen schreef ik al een uitgebreide review hier.
    We twijfelden aan het aantal gangen maar aangezien mijn maag al maanden lastig doet, kozen we voor vier. Samen met de twee gangen van hapjes en al de versnaperingen bij de koffie achteraf kom je eigenlijk toch op 6 gangen uit.
    Het was puur genieten. Vrijmoed heeft een gewoon menu en eentje voor vegetariërs. Er kwam oa gebrande spitskool met limoen op tafel (superfris), een bereiding met een schorseneer en ei, witloof met miso die overheerlijk was en dat terwijl ik eigenlijk geen witloof lust en tot slot een werkelijk ongelofelijk dessert met appel, groene kruiden, selder en platte kaas. Superspeciaal bij de eerste hap en dan elke hap lekkerder en lekkerder.

vrijmoed

Oak

Vorig jaar voor mijn verjaardag streken we voor het allereerst neer in een sterrenrestaurant (Vrijmoed had toen 1 ster, inmiddels al 2). Dat bezoek blies me zo van mijn sokken dat ik besloot er een jaarlijkse gewoonte van te maken. In april mocht ik echter met een vriend al mee naar Publiek wat maakt dat ons bezoek aan Oak al de derde ervaring in een chique restaurant werd. 

Toen ik drie maanden geleden boekte (tijdig boeken is een must!) was er van een ster nog geen sprake, maar een week of twee geleden behaalde Oak zijn eerste Michelinster wat maakt dat ik nog harder uitkeek naar ons bezoek.

Oak ligt wat uit het centrum maar is nog op wandelafstand. Achter een beetje een grauwe inkom schuilt een eigentijds klein restaurant. We werden meteen hartelijk onthaald door een dame die ons naar ons tafeltje bracht. Ik denk dat er die avond zo’n 20 andere gasten waren. Groot is het er dus zeker niet. Gezellig des te meer.

Het onthaal was vriendelijk en ongedwongen. Je wordt een avond lang in de watten gelegd door twee dames die alles wat opvolgen en de drankjes brengen terwijl de koks zelf het eten aan tafel komen presenteren. Dankzij de open keuken kan je het keukenteam aan het werk zien.

Omdat we iets te vieren hadden, startten we met een negroni (14 euro) en een vermouth. Daarbij kwamen al snel een viertal amuses op tafel, waarvan vooral het kunstig geprepareerde tofublokje bij ons beiden in de smaak viel. De negroni was trouwens pittig en zeer straf, ik was er de hele avond zoet mee. Voor de rest beperkten we ons tot een fles plat water (ter plaatse gebotteld, ik vermoed dus veredeld kraanwater, 6 euro) en de wederhelft dronk bij het hoofdgerecht ook nog 1 (klein) glas rode wijn.

We kozen voor het zesgangenmenu. Voor hele grote eters is er ook nog het zevengangenmenu; maar de zevende gang waren oesters. En na zes gangen was mijn maag ook wel overvol moet ik bekennen. Voor 80 euro krijg je dan drie voorgerechten, een hoofdgerecht en twee desserts. Ik persoonlijk voelde me wel aangesproken door dat dubbele dessert…

Het eerste voorgerecht waren rode bietjes. Heel fris en op verschillende manieren klaargemaakt. Nu moet je weten dat ik eigenlijk geen rode bieten lust. En op mijn kleine bordje lag dus niks anders. Maar het was overheerlijk. Fris, eigentijds, fijn van smaak. Meteen een heel lekkere start. De porties zijn gelukkig aan de kleine kant, anders ben je na twee gerechten al overeten. 

oak, michelinster, gent

Ik had een foto van het menu moeten maken want ik ben de details inmiddels al een beetje kwijt. Het tweede voorgerecht was voor mij de topper van de avond. Iets met venkel, appel en een saus van gefermenteerde appel. En een gepocheerd eitje. Denk ik. In elk geval was het echt een hemelse combinatie van smaken waar ik gewoon heel erg blij van werd. Ongewoon maar perfect.

oak, michelinster, gent

Het derde voorgerecht was een pastaatje met eend (pas op voor de hagel zei de serveerster toen ze het kwam brengen I kid you not). Bij Oak is de vegetarische menu eigenlijk helemaal dezelfde als de gewone menu maar vervangen ze de vis en het vlees. Mijn pasta was dus gevuld met verschillende groenten. Lekker maar niet ongelofelijk memorabel.

oak, michelinster, gent

Enkel bij het hoofdgerecht was er een opvallend verschil tussen de standaard menu en de vegetarische variant. De wederhelft kreeg lamsnek op zijn bord (twaalf uur gegaard en dan kort op de barbecue of zoiets). Mijn hoofdgerecht was voor mij het minst lekkere die avond met dank aan het rijkelijke gebruik van verse koriander waarvoor alles voor mij naar dreft smaakte. Ook van het blokje kaas op mijn bord was ik niet echt fan alhoewel het op zich wel smakelijk was (ook deel van het kaas dessertbord van de wederhelft). De lamsnek aan de overkant van de tafel werd wel enorm gesmaakt.

oak, michelinster, gent

De wederhelft koos zoals gezegd dus voor een kaasbordje. En was daar zeer gelukkig mee.

oak, michelinster, gent

Ik was ook uiterst gelukkig met mijn twee dessertjes. Die waren opnieuw van een zeer hoog niveau. Het eerste dessertje was iets van pistache maar hiermee doe ik het gerecht oneer aan want er was nog veel meer en het was opnieuw een rijke en onverwachte combinatie van heerlijke smaken. Maar ik ben al een beetje vergeten wat precies allemaal. Appeltjes dacht ik. Maar het was subliem.

oak, michelinster, gent

En alsof het allemaal nog niet perfect genoeg was en mijn maag al een beetje begon te protesteren dat het echt wel too much begon te worden, kwam daar nog een zesde en laatste gang aan. Maar die was opnieuw zo fris en smakelijk dat mijn zieltogende maag toch nog akkoord gaf om het op te eten. De combinatie van mango en een bepaalde citrusvrucht waar ik nog nooit van had gehoord was een explosie van smaken. Zoet en toch fris. Licht en smakelijk. Zalig gewoon.

oak,michelinster,gent

Het viel me op hoe de mensen rondom ons, allemaal op andere tijdstippen toegekomen, toch min of meer gelijk elke gang geserveerd kregen. Omdat elke gang uitgebreid van uitleg werd voorzien en je vrij dicht op elkaar zit, kon ik dus telkens al goed horen wat er nog allemaal zou volgen. Het was grappig hoe het koppel naast ons ook uit een vegetarische en niet-vegetarische helft bestond en het koppel aan de andere kant niet later dan 22u30 wou blijven om de babysit te sparen. We bevonden ons een beetje tussen gelijkgestemden blijkbaar.

Het is onvoorstelbaar hoeveel topadressen Gent tegenwoordig heeft voor fijnproevers. En hoe veel van hen ook uitstekende vegetarische opties bieden. Oak heeft een standaardmenu, maar als je iets niet lust of wil eten wordt hier zonder morren rekening mee gehouden. De Michelinster was absoluut verdiend. Hier moet je gewoon eens gaan eten. Het werd een onvergetelijke verjaardagsavond.

 

Roots

Onze huwelijksverjaardag vierden we in Roots, een klein restaurantje in het Patershol. Het is er niet makkelijk om aan een reservatie te raken, zeker niet op een vrijdag, maar enkele maanden geleden had ik er dan op tijd aan gedacht en de eerste beschikbare vrijdag was net 7/7, ideaal dus.

Het is een formule waarbij je niet kan kiezen wat je eet, de chef bepaalt. Wel staan ze zeer open voor aanpassingen. Ik had bij reservatie doorgegeven dat ik volledig vegetarisch eet en dat was geen enkel probleem. En toen de wederhelft aangaf niet zo dol te zijn op mosselen, vervingen ze zonder morren in het voorgerechtje de mossel door een stukje vis. 

Voor 49€ krijg je vier gangen en enkele hapjes. Het was heel, héél lekker. Veel verse groentjes. Luchtig. Seizoensgebonden en lokaal. Modern. Gezellig. Zeker nu we konden buiten zitten in de kleine binnenkoer, onder vrolijke lichtjes en naast een vogelhuisje. Met een to die for dessert met een mini stukje cheesecake en basilicumijs. Absolute aanrader!

IMG_4954.JPG

IMG_4956.JPG

IMG_4958.JPG

Get out

Afgelopen weekend was er een van zelfverwennerij. Vrijdagochtend gaan ontbijten met een vriendin en daarna veel te veel nieuwe kleren gekocht in de Brooklyn; een blauw kleedje, een zwierig rokje, een gecentreerd jeansvestje en wat losse truitjes, ik kon niet weerstaan. ’s Avonds zoals altijd tegenwoordig Mad Men gekeken. Topreeks.

Zaterdag eerst gaan zwemmen met de kindjes, ’s namiddags eens de stad in en ’s avonds kwam onze babysit. We vonden een vrij tafeltje op het terras van de Ellis Burger. Gelijk of iets na ons kwamen nog twee of drie koppels toe. Die kregen meteen alle aandacht van het talrijk aanwezige personeel en wij waren precies onzichtbaar. Na een tijdje werden we dan toch gevonden en bleek de wachttijd die avond op te lopen tot minstens een half uur. Slik. De jongen die zich over onze tafel ontfermde kwam op een bepaald moment zelfs melden dat hij niet kon garanderen dat we de film van 20u zouden halen. Toen begon ik me wel wat zenuwachtig te maken, zeker omdat zijn collega’s ons de eerste 10 minuten hadden genegeerd. Gelukkig was de cinema maar enkele meters verder. En uiteindelijk kregen we ons eten om half 8 en hadden we nog tijd genoeg om er met smaak en rustig van te eten. Want mijn sunny carrot burger was echt verschrikkelijk lekker moet ik zeggen. Ellis blijft voor mij toch de top van de Gentse gourmet burger zaken.

We twijfelden qua film tussen Get Out en The Lost City Of Z maar aangezien die laatste al om 19u45 begon en de file aan de kassa van de Sphinx totaal niet vooruit ging (tijdens het eten waren we ook al 2 keer om kaartjes proberen gaan maar dat was dus niet gelukt wegens te laat open en te traag), hadden de omstandigheden voor ons beslist en werd het dus Get Out om 20u.

En daar kregen we gelukkig geen spijt van. Als je zin hebt in een ongemeen spannende thriller en eens omver geblazen wil worden, dan kan ik je deze film aanraden. De inhoud is beknopt en hoe minder je op voorhand over de film weet, hoe beter het is. Een blank-zwart koppel gaat voor het eerst op bezoek bij de blanke familie van het meisje. Er is iets raar aan de hand met die familie, ze lijken heel erg pro zwarte schoonzoon maar toch klopt er iets niet.

Het is de eerste film van acteur/regisseur Jordan Peele en echt, ik vond alles eraan super, de sfeer zat van de eerste seconde goed.

Nadien gingen we nog iets drinken in het Sphinx Café. Ik wist niet goed wat en nam maar de cocktail van de dag, de mij onbekende Negroni. Dat bleek ook al een schot in de roos. Wat een superlekker drankje. Volgens sommigen de opvolger van de gin tonic. Ongewoon straf spul, een tikje bitter maar oh zo lekker. Het is een mix van gin, vermouth en campari en werd in het begin van de 20e eeuw uitgevonden in Firenze. 

Publiek

Totaal onverwacht streek ik gisteren voor de tweede keer neer in een sterrenrestaurant. Een goede vriend had een reservatie staan in Publiek en zijn date had afgezegd, waardoor ik mocht invallen. En dat zag ik volledig zitten. Niet alleen hou ik enorm van lekker eten, Publiek lag op weg naar de creche vroeger waardoor ik de verbouwing destijds heb kunnen volgen en nadien wel lichtelijk geintrigeerd was door die nieuwe plek waar iedereen over sprak.

Er was keuze tussen een vijf- en een zes gangen menu en op eenvoudige vraag kreeg ik een aangepast en volledig vegetarisch menu. We kozen beiden voor de vijf gangen en ik dus de vegetarische variant.

Het restaurant ademt een ongedwongen sfeer uit. Het zit in een burgerhuis waarbij men tijdens de verbouwing een mix heeft gemaakt van authentieke elementen (de houten trap, de vloer in de inkom) en strakke nieuwe beton. Alle ruimten lopen over in elkaar wat het een open gevoel geeft. Het personeel viel op door zijn jeugdigheid maar even goed door zijn vriendelijkheid.

We sloegen aperitief over en kregen meteen ons hapje, een veelheid van kleine bordjes met ondermeer Hinkelspelkaas, biet, opgelegde peer en kwartelei.

De eerste gang bestond voor mij uit een heleboel groentjes, een sausje, een beetje een breder bemeten variant van hetgeen ik aan de overkant op tafel zal verschijnen aan bereiding bij de makreel. Heel, heel erg smakelijk gerechtje. Zoals steeds kreeg je er een hele uitleg bij, maar die ben ik inmiddels alweer vergeten helaas.

michelinster, foodie, Publiek, vegetarisch

De tweede gang bestond uit een soort deegje met op hoge temperatuur gegaarde knolselder en aan de overkan zat er dan ook nog beenham bij. Prima en lekker maar minder speciaal.

Het derde gerecht was een smakelijk bordje met asperges, iets klassieker dus. Mijn tafelgenoot had er nog een stukje vis bij. De vegetarische gerechten zijn hier dus steeds een variant op het ‘gewone’ gerecht, maar met meer groenten en vaak ook wel enkele extra toetsen. 

michelinster, foodie, Publiek, vegetarisch

De vierde gang was iets met varkensnek voor de overkant en ik kreeg rataardappelen, look en broccoletti. Absoluut smakelijk, maar dit vond ik het minst lekkere van de avond. De aardappel was best zwaar en het geheel was heel erg lokerig. Het mag iets verfijnder.

michelinster, foodie, Publiek, vegetarisch

Qua dessert mochten we kiezen. Mijn kameraad koos voor iets fris en speciaal met jonagold appel. Ik ging voor iets evenzeer fris speciaal. Verse room tussen een heel lekker krokantje met een sorbet van zoete groene kruiden. Dit was een van de lekkerste en origineelste desserts die ik ooit heb gegeten. De sorbet van kruiden was echt een smaakervaring, zoet en toch fris en zorgde er mee voor dat dit dessert zoals te vaak niet als een baksteen op je al overvolle maag plofte maar net heel erg afsmaakte. De room en het krokantje gaven de zoete toets die je toch wat wil in een dessert. Echt waanzinnig lekker dit.

michelinster,foodie,publiek,vegetarisch

We sloten af met wat thee en koffie waar nog een te delen cake bij hoorde met warme whiskey.

De hele avond werd onze tafel bijzonder nauw opgevolgd door het zaalpersoneel. Meteen afruimen, nieuw bestek brengen, horen of alles goed verliep en dan na een aangename wachttijd de volgende gang brengen. Was ons water bijna op, kregen we meteen nieuw.

We klokten af op zo’n 150 euro, wat ik echt een heel schappelijk bedrag vond voor zo’n avond. Uiteindelijk hebben we bijna 3 uur zitten tafelen. De sfeer was modern, jong, ongedwongen (leuke muziek op de achtergrond, hoera!). 

Omdat ik maar in 1 ander sterrenrestaurant geweest ben (Vrijmoed), heb ik wat de neiging om te gaan vergelijken, wat misschien fout is van mij. Maar om er dan toch in door te zetten; Vrijmoed eindigt hoger in mijn persoonlijke rangschikking. Het is nog net dat tikje lekkerder. Wel is het ook wat stijver en chiquer, specialer toch ook wel. Maar in Publiek zat ik dan weer meer op mijn gemak. En het was echt superlekker en leuk.

Conclusie: Publiek is een enorme aanwinst voor Gent. Absoluut eens gaan als je er nog niet geweest bent. Prijs kwaliteit is uitstekend. Echt een ervaring!! Ik keer zeker nog terug. 

Geen huismus

Ik hou ervan om rond te zwerven in de stad, naar theater en de film te gaan en vooral ook van lekker te gaan eten. Dat laatste heeft alleen maar aan belang gewonnen sinds de kinderen er zijn. Een etentje met de wederhelft is bij uitstek een moment voor ons alleen. Maar los daarvan is het natuurlijk ook gewoon leuk. En in dat opzicht zijn de laatste dagen zeer geslaagde dagen.

Vrijdag kwam onze vaste babysit en trokken we voor een uitgebreid diner naar het Pakhuis. Een vaste waarde aangezien ze er een degelijk vegetarisch aanbod hebben. De kindjes waren trouwens ook gelukkig want zij kregen “pizza van het brommertje”. Kon niet beter volgens Zoon. Zondag moest er al evenmin gekookt worden, want vierden we de verjaardag van de schoonvader. En omdat het vakantie is, bleven de kindjes daar ineens al slapen, wat ons ook een vrije maandagavond opleverde, die we met veel enthousiasme bij Thaitanee spendeerden.

Vanavond is het opgewarmde kost hier op mijn werk en de komende dagen zijn ook gewone dagen, maar zaterdag staat er een dagje Leuven op het programma met een lunch met een vriendin. En volgend weekend vieren we de verjaardag van de wederhelft en staat er dus weer een etentje op het programma.

Het is trouwens de laatste dag van Tournée Minérale. De horeca klaagt steen en been, maar eigenlijk is dat toch niet zo moeilijk, op restaurant gaan zonder alcohol? In het Pakhuis hadden ze een mooi aanbod aan mocktails bijvoorbeeld die we met veel enthousiasme hebben gekeurd. Bij de Thai kwamen we dan weer bij de obligate cola en ice-tea uit. En op familiefeesten verschenen er afgelopen maand vaker lekkere non-alcoholische opties nu ik niet langer de enige in het gezelschap was die geen bier of wijn dronk. Niet echt een reden dus om saai thuis te blijven.

Tournée Minérale

Yes, we zijn al bijna met 25.000 die meedoen aan Tournée Minérale. Een aantal trouwens de stoutste verwachtingen van initiatiefnemers De DrugLijn en Stichting Tegen Kanker overtreft.

Het doel is simpel, in februari eens geen alcohol drinken. Piece of cake, toch? En waarom? Redenen te over zou ik zeggen. Een tijdje zonder alcohol leven zorgt voor een mooiere huid, een betere slaap, meer energie, minder calorieën, minder uitgaven, betere sportieve prestaties, geen lastige katers, noem maar op.

Zoals gezegd hebben zich al bijna 25.000 mensen geregistreerd op de website. Maar jij kan daar zéker nog bij. Hoe meer mensen de uitdaging aangaan, hoe leuker het wordt, toch!