Gentse Feesten 2018: laatste dagen

Vrijdagmiddag keerden we terug van zee; Zoon had ’s middags een playdate bij een vriendje en ik zou met de Dochter nog eens naar de Feesten trekken. Dat is er echter niet van gekomen wegens veel te warm, veel te veel was en uitpakwerk en de hond die nog opgehaald moest worden en niet meer alleen kan zijn wegens te oud, ziek en incontinent.

Over de dag valt dus weinig te melden, maar de avond werd wel nog heel leuk. Ik had met een vriendin annex superfan van Vive La Fête afgesproken op Boomtown. De eerste groep zijnde twee dj’s lieten we aan ons voorbij gaan, maar voor Vive La Fête werd ik met veel plezier meegetroond naar de tweede rij. Ik had de groep ooit al eens gezien, ergens diep in de jaren ’90 in een auditorium van de KULeuven voor een feestje van de Germaanse. Niet de beste omstandigheden voor eender welke groep (ik denk dat het in het illustere Maria Theresia Collega was dan nog) en dus ook een zeer vreemd optreden. Hoog tijd dus voor een herkansing.

Het optreden was leuk, de muziek is nog steeds maar voor de helft mijn ding maar die helft was dan wel een overtuigende helft, ik heb me geen moment verveeld. Maar ik kwam eerder om eens bij te praten en wat tijd op de Feesten te spenderen in goed gezelschap en dat kwam na het optreden ruimschoots aan bod. Ik voelde me een hele pief toen ik toegang kreeg tot de kiosk met ons VIP-bandje alwaar de frontman- en vrouw op enkele meters of soms gewoon vlak naast ons stonden te babbelen en te dansen.

Op zaterdag kwam een vriendin met haar drie kinderen helemaal uit Pellenberg afgezakt voor een eerste kennismaking met de Feesten. Zoon had wederom andere verplichtingen, de wederhelft moest op de hond passen, trokken wij samen met de kindjes naar de Feesten. Het was veel en veel te warm en het complete gebrek aan slaap en de lekkere gin tonic van de voorbije nacht speelden me zeer zwaar parten. Na wat aangenaam rondhangen in het Baudelopark en wat langs de diverse podia struinen waar op dat moment niet heel veel te beleven was, gaven we ons tegen de avond al gewonnen. Zonde dat Miramiro al gedaan was, daar had het wellicht nog veel aangenamer vertoeven geweest. Ik moest ook nog een beetje fris zijn voor mijn tweede afspraak van de dag, ’s avonds met een andere vriendin, die helaas helemaal platzak was wat de Feesten tot een sobere bedoening maakte want mijn budget kan ook geen vijf keer trakteren, daarvoor werk ik in de verkeerde sector vrees ik. Maar in het Baudelopark is het altijd gezellig, ook als je zo lang mogelijk wil doen met dat ene munttheekannetje. De Long Island Iced Thee die ik oorspronkelijk in het vizier had, is in het kraampje gebleven wat gezien de staat van mijn maag misschien wel de betere keuze was ook. Ik lag nog op tijd in bed ook. Niet dat een mens kan slapen bij deze temperaturen aan de Feestenzone, doe je het raam open dan lig je precies midden in een café te slapen en met het raam dicht maakt het gepuf van de hond je langzaam maar zeker compleet tureluut.

Zondag, laatste dag Gentse Feesten en weer zo warm dat de vliegen dood van de muur vallen. Deze keer had de Dochter een feestje en gingen we met Zoon een nieuwe ijsjeszaak uitttesten; Valeir. En dit viel heel erg mee. Wat een waanzinnig uitgebreid aanbod aan originele en superlekkere smaken. Het gemberijsje beviel me uitstekend en ook mijn gezelschap liet het zich smaken. Hier keren we terug.

Eens de Dochter thuis was trokken we met hen dan nog eens naar de kermis waar ze een squishy konden vissen en dan gingen we op zoek naar eten. De pad thai uit het vietnamees vegetarisch kraam aan St Jacobs was erg lekker maar de portie was zo belachelijk klein dat ik er lang niet mee had gegeten, wat anders wel had gemogen voor 9 euro. De kinderen kregen elk nog een pastabeker aan de Vrijdagmarkt en daar liet ik me nog eens gaan met de Frozen Yoghurt. En zij nadien ook. Waarbij de Dochter alleen de toppings op wou eten…

Gentse Feesten 2018 eerste weekend

Na een lange warme autorit van zo’n 10 uur kwamen we vrijdagavond aan in Gent. We waren wat bang om op de eerste Feestenavond te moeten parkeren en de auto uit te laden, maar sinds onze straat tijdelijk geknipt is en enkel bewoners er mogen parkeren, is de opdracht om te parkeren een stuk minder onmogelijk geworden. Oef.

Gefeest werd er die eerste avond echter niet, daar waren we toch wat te murw voor.

Op zaterdag doorkruiste de wederhelft het halve land om Figo op te halen bij mijn pa en zat er niks anders op dan met de kindjes alleen de stad in te trekken. Ze hebben daarbij zo hun gewoontes ontwikkeld. Eerst op het verlanglijstje stond de kermis, om eendjes te gaan vissen. Op weg daarheen passeerden we de Oase van de jeugddienst waar de Dochter zich in een regenboog eenhoorn liet schminken en Zoon eerst kwaad was omwille van het oponthoud en zich na vijf minuten mokken bedacht en in een dino liet schminken. Tof plekje dit trouwens om even op adem te komen, echt een rustige oase. Na het eendjes vissen even thuis uitpuffen en dan was mijn plan op naar Miramiro te trekken waar Zoon het volledig mee eens was, maar Dochter wou naar de springkastelen van Gentopia aan de Zuid. En mevrouw krijgt meestal haar zin. Dus op naar de Zuid voor wat springplezier. Tegen dat we terug waren was het hoog tijd om te eten en zo misten we helaas de voorstellingen van straattheater die ik die dag gepland had. ‘S Avonds eens de Dochter in bed lag, trok ik enkel met Zoon nog naar Miramiro voor Belly of the Whale van Ockham’s Razor. We zagen vorig jaar hun magistrale Tipping Point dus had ik deze voorstelling aangekruist als niet te missen. En het was absoluut de moeite.

We waren twintig minuten op voorhand maar de zitbankjes zaten allemaal vol. Gelukkig mogen kinderen tot het laatste moment vooraan op de grond bijschuiven waardoor we wel helemaal op elkaar gepropt zaten maar wel goed konden kijken. Het valt me trouwens op hoe de populariteit van Miramiro maar blijft toenemen. Vroeger kon je altijd nog wel een plekje vinden, dit weekend greep ik meerdere keren naast een voorstelling omdat ze volzet was en je er niet meer bijkon. Kom je geen half uur op voorhand bij een voorstelling met beperkte toegang, vergeet het dan maar. Een wijze les, volgend jaar dus nog vroeger vertrekken. Want nu heb ik wel een aantal mooie dingen moeten missen, zoals het Animalium (we waren nochtans een half uur op voorhand) en Follow me… Het festival is de hele dag vrolijk druk met gezinnen met kinderen en ook wel een hele toffe plek om de zitten tijdens de Feesten, het is echt helemaal volwassen geworden en een volwaardig event om te bezoeken eerder dan een beetje streetperformance in de marge. Mijn favoriete plek tijdens de Feesten. Maar ik dwaal af en nog geen beetje.

Belly of the whale dus, een voorstelling op een soort bewegende half pipe met een mix van moderne dans en acrobatie, met een belangrijke rol voor de live gespeelde soundscapes erbij. Ontzettend mooi. Zoon en ik keken onze ogen uit.

703C56BA-5441-4EDB-AB08-CEE490CAE020

Op zondag trokken de kindjes nog eens naar de kermis en ging ik erna met hen naar Miramiro om wat rond te hangen op het fantastische Carnivale, met twee bijzondere draaimolentjes (kapitein die elk kind een heel aantal vragen stelt voor ze op de Jules Verne achtige molen mogen plaatsnemen en een van de papa’s gevraagd wordt de molen twee minuutjes aan te drijven.

Er was nog een tweede molentje voor de kindjes kleiner dan 5, een schietkraam waar mijn kindjes nog niet op mochten en een viskraam waarbij ze niet de vissen maar de plastic flessen moesten vangen. Er waren ook twee reuzeschildpadden voor de kindjes waarbij een ouder, doorgaans de papa, moesten fietsen op een rar antieke fiets maar die wachtij was al afgesloten toen we wilden gaan aanschuiven en dus ook voor de voorstelling in het rariteitenkabinet konden we geen tickets meer versieren. Maar verder niks dan lof over deze prettig gestoorde kunstzinnige kinderplek op MiraMiro.

’s Avonds ging ik met Zoon dan nog naar Landscape(s) kijken van de Franse Cie. migration. Waarbij twee acrobaten zich uitleven op een rare ijzeren constructie met ook een tight rope en een soort schommeleffect. En opnieuw live muziek. Ook deze voorstelling was een schot in de roos. Poetisch, adembenemend, sierlijk, krachtig. Ik vind het echt fantastisch dat ik mijn kinderen dit soort ervaringen kan meegeven, de poezie, de beweging, de kunst, allemaal op enkele meters van onze deur en elk jaar opnieuw wonderlijke dingen om te ontdekken. En ok, ze zijn meer gebrand op de eendjesviskraam maar ze hebben het toch maar gezien en zijn er enthousiast over en dragen het hopelijk mee.

IMG_0857

Zoon ging met de wederhelft daarna nog naar het vuurwerk waarbij ik gewoontegetrouw thuis de wacht hield bij de slapende hond en kleine Zus en maandagmiddag zijn we naar Oostende vertrokken om wat rust te hebben en wat zeepret. Vrijdag keren we terug naar de bruisende drukte van de Feesten.

Lichtfestival Gent

Yes! Morgen start het langverwachte Lichtfestival. Van woensdagavond tot zondagavond kan je in het centrum van Gent een parcours volgen langs tal van lichtkunstwerken/installaties. En ik kan je vertellen dat het zwaar de moeite gaat zijn.

Ik lees dezer dagen op Facebook en blogs heel vaak de vraag of het doenbaar is om met kinderen te komen. Ik kan daar volmondig ja op antwoorden. Misschien dat het ook plezant is om het alleen met vrienden of als koppel te doen, dat weet ik eigenlijk niet. Maar het is absoluut geweldig om met kinderen op ontdekkingstocht te gaan. In 2012 was Zoon nog maar enkele maanden oud en heb ik het festival minimaal beleefd (een uitje van een uurtje of anderhalf met vrienden terwijl de wederhelft thuis bleef met de baby, volop de tijd dat mijn vrije tijd volledig bepaald werd door de tijdstippen waarop de baby wilde eten en dus mijn borsten nodig had). Maar in 2015 zijn we enkele avonden op stap geweest met de toen 1 en 3 jarige en de Zoon spreekt daar dus nog altijd van. Je moet dus niet vragen hoe diep dat toen indruk op hem gemaakt heeft. We hebben het geluk dat het parcours niet door de straat loopt maar dat onze straat erop uitgeeft en we dus in feite in een straal van een paar honderd meter tal van installaties konden meepikken. Echt heel ver zijn we toen niet gestapt. Maar er was genoeg te beleven dicht bij huis. Een draak in de toren die we vanuit ons raam konden zien, walvissen in het water en konijnen aan het pannenkoekenkraam, om maar iets te zeggen.

En dit jaar zijn we er al heel lang naar aan het uitkijken. Omdat de school van de kindjes niet alleen op de route van het Festival ligt maar ook actief meedeed en de kinderen heeft betrokken in een heus kunstwerk, leeft het Festival hier al sinds kerst, toen de kunstenaar aan de schoolmuren is beginnen werken. Dat maakt het natuurlijk allemaal heel tastbaar en we waren dus nog meer betrokken dan anders al het geval is. Zalig toch in de stad wonen. 

Dat we meer dan 1 keer op stap gaan en dat de kinderen mee gaan, dat staat dus al lang vast. Voor de rest moet ik er nog eens goed over nadenken. Ik denk dat ik het parcours ga opsplitsen op de een of andere manier en elke avond een stukje ga doen. Misschien doen we de dingen vlakbij die ze het leukst vinden gewoon meerdere malen, dat kan ook. Ik hoop dat het niet te hard over de koppen lopen zal zijn en dat het ook niet gaat uitregenen.

Over Zoon maak ik me overigens totaal geen zorgen, die is het gewend met mij op avontuur te gaan en is een goede stapper. De editie drie jaar terug deed hij ook op eigen benen. Kleine zus is een ander verhaal. Die is traag en soms ook wel een beetje lui. Een buggy is echt geen optie in de drukte. Dus denk ik dat ik de kleuterdraagzak nog eens ga bovenhalen. Die ligt al 5 maanden stof te vangen. Maar een draagzak lijkt me wel ideaal nu eigenlijk in de drukte. Dan kan ze ook meteen alles goed zien.

IMG_0063.JPG

Laatste weekend van de Gentse Feesten

Na een vijftal daagjes zee keerden we zaterdagnamiddag terug naar ons geliefde Gent voor de laatste dagen van de Feesten. Zaterdag zelf zijn we er mede dankzij de regen dan niet meer geraakt, maar het viel me wel op dat het buiten veel luidruchtiger was dan het eerste weekend. Ondanks het feit dat onze straat doodlopend was en enkel bewoners er konden parkeren, was het ’s nachts moeilijk de slaap vatten met het vele dronken gebral en was ik om 7u alweer klaarwakker dankzij dat zelfde gebral dat nog steeds aan de gang was.

Maar de allerlaatste Feestendag waren we weer allemaal van de partij. De dochter wou heel graag geschminkt worden aan de Oase van de Jeugddienst, dus gingen we daar aanschuiven en transformeerde de kleine mevrouw in een heel mooi vlindertje. Ze had mij daarbij ook totaal niet nodig, ze regelde dat allemaal zelf wel, dat aanschuiven en schminken. Ervoor trok mijn addergebroed nog eens naar het eendjesviskraam en sleepten ze weer de fijnste plastic brol made in china ons huis in. Een geweer voor meneer en roze hakjesmuiltjes voor mevrouw. Totaal niet gender-bevestigend enzo. Zucht.

gentse feesten, #gf17

Na een korte tussenstop thuis voor wat pannenkoeken en koffie trokken we allemaal samen naar de Minnemeers voor Hut van 4Hoog. Ik ben zwaar fan van alles wat zij maken en ik moet zeggen dat de kinderen het ook allebei konden smaken. Ze zaten op het puntje van hun bankje en reken reikhalzend naar alles wat er voor hen gebeurde. En de voorstelling die ging over een kleine zus en grote broer was ook behoorlijk op hun kleine lijfjes geschreven. En ik moet zeggen dat ik even hard heb genoten.

’s Avonds trok ik dan nog een allerlaatste keer alleen de Feesten in. Ik had afgesproken met een vriendin. We struinden eerst wat doelloos rond en eindigden tenslotte op een zeer druk maar best gezellig terras. Beetje mensen kijken. Beetje bijpraten. Plots was het 22u en besloot ik om toch maar huiswaarts te gaan, aangezien vandaag een werkdag is.

En zo zit het er alweer op, deze editie van de Feesten. Mijn conclusies?

Ik vond het aangenaam qua drukte. Je moest nooit echt voetje voor voetje schuifelen of duwen en trekken om ergens te raken. Door het hele centrum bewonersparkeren te maken werd het een stuk leefbaarder, al blijft het lastig om de hele tien dagen gewoon thuis te zijn, ik merkte dat een deel van de buren op reis gaat in deze periode omdat ze het te lastig vinden anders. Het eerste weekend konden we relatief goed slapen, maar de laatste zaterdagnacht was wel luid. De politie was alomtegenwoordig maar op een goede manier.

Het is zeker niet alleen eten en zuipen. We gingen drie keer naar theater en er waren nog veel andere dingen van cultuur die ik doodgraag gezien zou hebben. Miramiro en 4Hoog zijn allebei top.

Overdag maar ook ’s avonds zie je enorm veel gezinnen. Zondagmiddag bijna uitsluitend gezinnen met kleine kinderen gezien, maar ook als ik ’s avonds zonder kroost op stap ging zag ik bijvoorbeeld in het Baudelopark nog heel veel kleintjes rondlopen. Er is tegenwoordig ook een enorm aanbod op hun maat. Gentopia konden de mijne dit jaar niet echt smaken, maar ik heb het gevoel dat we maar een fractie van het volledige kinderaanbod hebben gezien op de Feesten. 

Qua optredens vind ik er niet echt mijn ding meer. Toen Boomtown nog op de Beestenmarkt zat woonden we bijna tien dagen lang op dat plein, en waren er ook her en der elders nog toffe concerten, maar de laatste jaren heb ik geen enkel optreden gezien. 

De toiletten zijn gratis!

Nieuwe eetkramen dit jaar. Het is niet alleen eten en drinken, maar eten en drinken blijven toch ook wel een belangrijk deel.

 

 

Gentse Feesten met kindjes, onze tips

Als je op 100 meter van de Gentse Feestenzone woont, kan het niet anders dan dat je Gentse Feesten-kinderen krijgt. Ze gaan al mee op stap van toen ze een half jaar oud waren (ik herinner me nog dat ik onze Kind en Gezin verpleegster tegenkwam, Zoon in de draagdoek, cocktail in de hand, en eigenlijk drink ik bijna nooit). Je kan ook niet anders. Als je woont waar wij wonen, heb je in feite maar twee opties: ofwel zorg je dat je de stad uit bent, ofwel ga je feesten. Gewoon elke ochtend opstaan en gaan werken nadat je tot 4u bent wakker gehouden door feestende medemensen is echt niet cool. Vroeger gingen we dus zelf 10 dagen de hort op. Met babies/peuters/kleuters is dat allemaal net iets minder evident (zeker omdat je ook geen babysit te pakken krijgt in Gent in deze periode) en sinds enkele jaren doen we dus een combinatie. De weekends doen we de Feesten, in de tussenliggende week vluchten we naar zee. Naargelang de kinderen ouder worden en meer kunnen meedoen en ikzelf ook weer meer zin heb om uit te gaan, merk ik wel dat de feestweekends stilaan langer worden en de tussenliggende periode korter.

Maar die Feesten dus en vooral onze tips als insiders.

Mijn voornaamste tip is het geweldige Miramiro. Het verbaast me echt hoe dit door andere Gentenaars met kleine kinderen zo weinig wordt aangehaald. Dit is een beetje ons hart van de Feesten. In het festivaldorp is er eigenlijk doorlopend vanalles te beleven voor alle leeftijden. En nu en dan zijn er grandioze voorstellingen te zien. Sommige betalend, maar heel veel is gewoon gratis. Zorg wel dat je op tijd bent, want waar dit vroeger een goed bewaard geheim was en je altijd nog een zitplekje kon veroveren, kan het hier nu erg druk zijn. Ook als mens zonder kinderen is dit trouwens top, we gaan al zo lang ik in Gent woon. Dit jaar gaan we voor het eerst ook eens naar de voorstelling in de grote circustent (betalend) met acrobaten, ik ben benieuwd. Maar echt, dit kan je niet missen.

Ook altijd gezellig is een boottochtje. We deden al de piratentocht, het verhaal van ridder vince met Alina Pralina en dit jaar gaan we ons misschien eens aan de Vikingtocht wagen.

Iets wat we zelf maar laat hebben ontdekt, is Gentopia. Oftwel zet de Zuid vol gratis springkastelen en ander kindervertier. Heel plezant voor de kleintjes. Ze zijn er gerust enkele uurtjes zoet en zijn dan nadien misschien rustig genoeg om mee te gaan kijken naar iets wat ik graag wil zien 😉 Feesten is ook compromissen sluiten, toch.

Tijdens de Feesten pikken we ook altijd een theaterstuk van 4Hoog mee in de Minnemeers, dit jaar spelen ze Hut voor de kleintjes.

En natuurlijk stappen we ook gewoon veel rond en kijken naar de straatartiesten en de fanfares en de grappige winkeltjes en eten ijsjes en pannenkoeken en zien veel zotte en zatte mensen in diverse graden van ontbinding/kleding.

Maar als je aan Zoon vraagt wat het beste is aan de Gentse Feesten, dan troont hij je zonder tegenspreken mee naar de kermis op de Vrijdagmarkt. Draaimolens en eendjes vissen en dan met de zelfgewonnen plastic trompet door de Feestenzone trekken en overal applaus oogsten, daar is hij helemaal voor te vinden.

Mijn grote Rock Werchter 2017 verslag

Na 8 jaar afwezigheid betreedden we donderdag terug de ‘heilige wei’. Ik moet zeggen dat ik een klein beetje vreesde dat we ondertussen te oud zouden zijn voor dit soort vertier, maar hierin werd ik vrijwel meteen gerustgesteld; ik heb het gevoel dat de gemiddelde leeftijd op Werchter vrij hoog is. Hoger ook dan toen ik zelf studeerde. Maar misschien beeld ik mij dat laatste gewoon in, I don’t know.

Na een lange file rond Brussel en een kleine file in Werchter kwamen we terecht op de parking van onze Rock Village (leuk is dat het een alternatieve aanrijroute heeft dus minder file vermoed ik). Daar nog een kwartiertje aanschuiven en we kregen de sleutel van onze ‘luxe chalet’, lees, een houten huisje zoals op de kerstmarkt met daarin twee bedden (met echt een goede matras en een fijn dik donsdeken), een klein matje en een lampje. Klein en donker er kwam langs alle mogelijke kieren winderig maar dus met een goed bed en ’s morgens een uitgebreid ontbijtbuffet in een grote tent. Er was ook een bar en randanimatie (sportlessen, bubbelbaden, een barbier,…) maar die hebben we gelaten voor wat het was. Maar als je meerdere dagen wil gaan en je gruwelt bij het idee van in een tent te moeten slapen, dan is dit echt wel een goed (zij het duur) plan.

De muzikale hoogtepunten dan. Ik vond het in elk geval een sterke editie.

Absoluut hoogtepunt was Arcade Fire. Volledig verwacht en alle dromen kwamen ook effectief uit. Vanaf het eerste nummer (nieuwe single Everything Now) met direct erop Rebellion (lies) en Here comes the night time. De sfeer kwam er (na een grommelende Win Buttler dat het publiek te mak zou zijn) helemaal in met No Cars Go gevolgd door The Suburbs en Ready to start. Anderhalf uur perfectie en een betere wereld, I kid you not. Ik loop nog altijd een klein beetje op wolkjes.

rock werchter, rock werchter 2017, werchter, festival, nathaniel rateliff, arcade fire, kings of leon, tamino, warhaus

Mijn tweede hoogtepunt was Nathaniel Rateliff & The Night Sweats. Deze wou ik al een hele tijd life zien en ook hier zijn de verwachtingen 100% uitgekomen. De rest van het publiek liet het een beetje afweten, want we raakten zonder enig probleem tot op de achtste rij ofzo (en zijn in beeld gekomen op Canvas enkele keren bij het verslag) maar de sfeer zat er toch wel in naar het einde toe. Heel leuk optreden, goeie nummers, fijne muzikanten en heel grappige pasjes van Nathaniel Rateliff en de koddige gitarist. Echt feest.

rock werchter, rock werchter 2017, werchter, festival, nathaniel rateliff, arcade fire, kings of leon, tamino, warhaus

Ontdekking van deze Werchter was zonder twijfel Tamino. Ik ken enkel de twee singles en werd samen met de voor dit vroege uur van de dag verbazingwekkend gevulde Barn compleet weggeblazen door een half uur van breekbare perfectie. Wat is het mannelijk equivalent van een nimf? Leuk ook om Tom Pintens nog eens op een podium te zien. Maar als er 1 naam is die je in de gaten moet houden en waarvan ik erg benieuwd ben wat er nog allemaal gaat gebeuren, dan is het Tamino.

Ook leuk waren Warhaus, al heb ik de helft moeten missen omdat ik Nathaniel Rateliff wou zien. Maar heel prettig gestoorde muziek en bezielde, getalenteerde muzikanten. De sfeer zat er ook dik in.

Vanuit de verte zagen we ook nog Prophets of Rage en Royal Blood. De eerste een jukebox uit de jaren ’90, van de andere hoorde ik vergelijkingen met QOTSA die het naar mijn gevoel absoluut niet kan invullen maar de wederhelft vond het wel een goed concert.

Er waren ook groepen die een beetje tegenvielen. Mark Lanegan bijvoorbeeld was echt niet bij stem en zag er gewoon erg slecht uit. Hij speelde niet slecht maar het was ook niet top en we zagen tijdens het optreden veel volk weer vertrekken. We hebben ook zelf het hele concert niet uitgezeten. Kings Of Leon vond ik ook de beste groep ter wereld. Dit optreden was niet verkeerd, er was niet echt iets fout muzikaal gezien en de mannen leken ook echt wel hun best te doen, maar er zat niks begeesterend, prikkelend of gevaarlijk aan. Het was allemaal nogal egaal. De laatste nummers hebben we dan ook maar zo gelaten. Dat zou ik me vroeger echt niet hebben kunnen voorstellen, toen deed ik alles om die mannen live te kunnen zien. Ook van Bazart had ik veel meer verwacht. Opnieuw niet echt iets aan op te merken, maar het kon me ook niet echt boeien. Leuk, maar niet geweldig.

 

Valentijn

Valentijn. Weinig romantische plannen want ik moest laat werken en zou pas tegen 21u30 thuis zijn. Zoals altijd Facetimede ik eens met de kindjes voor ze naar bed moesten. Zoon wist me te vertellen dat hij en papa een cadeau hadden en gaf me meteen tonnen tips om zelf ook nog iets te kopen. Dat laatste is niet gelukt geef ik eerlijk toe, de winkels waren al dicht, ik moest werken en had weinig inspiratie. Maar ik was wel erg benieuwd wat er dan thuis op mij zou liggen wachten!

Het bleken hartvormige pralines te zijn. Dacht ik toch. Daar was ik geweldig blij mee. Een lieve kleine attentie, wat wil je nog meer op zo’n dag. Uit gaan eten hebben we lang geleden al na 1 poging opgegeven trouwens; bij andere koppels op schoot in een overvol restaurant waar er maar 1 standaardmenu was, we zijn toen gewoon gaan lopen nog voor het aperitief kwam. Maar een kleine attentie voor elkaar, waarom niet, alle redenen daarvoor zijn goed toch.

Maar de pralines waren maar een afleidingsmanoeuver zo bleek! Plots kreeg ik van mijn snoodaard/wederhelft een papier in handen geduwd met deze foto

rockhotel.JPG

Ik was serieus het noorden kwijt. Een weekendje in een soortement houten chalet? Huh? Ik ben een stadsmeisje dus ik vond het al raar dat de wederhelft mij een weekendje in de natuur zou schenken. Dat is wel het overwegen waard als gezinsvakantie, maar we hebben dit jaar al maar liefst 4 tripjes als gezin gepland dus als we nog iets extra zouden doen dan toch liever iets voor ons tweetjes alleen. Wat ook klopt met dat hele Valentijnconcept. Maar waarom dan zo’n hutje ergens in een bos? Ik kon het allemaal niet rijmen in mijn hoofd. Pas op, ik was blij hoor, ik had er het volste vertrouwen in dat mijn betere helft iets geweldig plezant had geregeld, maar ik snapte totaal niet wat.

En dan wees hij ergens op de link. Rock Village. 

En dan nog moest het even bezinken.

Maar… We gaan dus twee dagen naar Werchter! En we gaan daar logeren in zo’n klein houten ding. Dus toch een weekendje onder ons twee maar naar de festivalwei!

Wauw!

We waren al eeuwen aan het twijfelen om een kaart te kopen. Van zodra Arcade Fire als naam was bekend gemaakt. Maar het kwam er zo niet van. Een dag gaan, meer dagen, waar slapen, niemand had precies zin om dat eens uit te zoeken en de knoop door te hakken. Dacht ik. Maar blijkbaar zijn er intussen dus wel degelijk knopen doorgehakt!

I love it!