Gastbijdrage van Teerbeminde: Dinosaur Jr @ Vooruit (15/05/05)

Wegens drukke werkbezigheden met enige vertraging maar hier is hij dan toch: de enige echte Dinosaur Jr at Vooruit review.

Dinosaur Jr… één van die weinige echt legendarische groepen. Jarenlang de vaandeldragers in het alternatieve obscure underground scène van de jaren 80 toen de mensheid enkel oog had voor de knullige dance pop van duran duran en Wham!, toen metallica nog jong, razend snel, onbekend en razend gevaarlijk leek, toen punk niet de attitude van verwende kereltjes van 14 was, toen de new beat, de wielerbroeken en marina kuiven opgang maakten.

Samen met tijdgenoten als Husker du, Big Black, Sonic Youth en later de pixies en screaming trees (wie zin heeft om nog een name te droppen: doe gerust), en co zorgden deze groepen ervoor dat de muzikale erfenis van legendes the germs, the minutemen, black flag, Wire, Mission of burma niet verloren ging. Integendeel, door onvermoeid touren en de ene steengoede plaat na de andere wisten ze een nieuw publiek te veroveren en de wereld warm te maken voor wat nog moest komen: Nirvana, Pearl Jam en vandaar kan u waarschijnlijk de rest zelf wel schrijven.

Hoe vaak dacht een mens, had ik er maar bij kunnen zijn op zo een pukkelpop ‘88 toen al die groepen nog het onvermoeibare vuur bezatten, het heilige geloof dat ze de wereld konden veranderen.

Dinosaur Jr dus, de groep van klassiekers als Start Choppin’, take a run at the sun, feel the pain,… Dinosaur was en is J. Mascis (de J. staat voor jozsef blijkbaar): een golf van pure noise opgetrokken door de wall of sound van de gitaar van J Mascis, het neuzelige, breekbare stemmetje van J.en gevoelige breekbare songs en steeds ondersteund door kwaliteits personeel (Lou barlow, Murph, x Johnson, Thalia zedek,…)

Dat de groep in latere jaren meer en meer terugviel op het herkenbare concept van enkele goede singles per plaat en voor de rest een stevige brok alternatieve muziek en daardoor niet meer echt baanbrekend was, had waarschijnlijk evenveel te maken met het vertrek van de andere groepsleden (J. speelde op de laatste platen ongeveer alle instrumenten zelf), moegetergd door J., de opkomst van nieuwe, meer hongerige wolven als het feit dan mensen nu eenmaal ooit door de feiten worden ingehaald. Eind de jaren 90 blies Dinosaur dan ook zijn laatste kaarsje uit en daarmee verdween alweer een rocklegende.

Tot er het nieuws kwam dat hoe onwaarschijnlijk ook, J., Murph en Lou elkaar hadden teruggevonden en een aantal reünieconcerten zouden houden, zoals dat past in de Vooruit in Gent. Oude muziek door oude zakken in een oude zaal. Onmiddellijk voor mezelf en de eeuwige liefde tickets besteld. En ja hoor, het geheel bleek zelfs uitverkocht. Het publiek was al even belegen als al de rest, voornamelijk biergebuikte dertigers die hun helden van weleer kwamen groeten. Het voorprogramma was even jong als slecht als Ik zou het een oneer vinden hun naam hier te vermelden, misschien moeten ze wel nog leren.

Dinosaur dan. We hadden naar goede gewoonte postgevat in de eerste 10 rijen. De heren lieten hun set vooraf gaan de nodige stretch oefeningen, zo kon ik al turend in de backstage opmerken. Eerste teleurstelling: toen ze opkwamen waren ze oud, Murph bleek de lange wapperende haren voor een kaal hoofd ingeruild te hebben, J. was volledig grijs en Lou lijkt met de dag meer op een middelmatige boekhouder dan een rock icoon. Ze zouden enkel nummers uit hun glorierijke verleden spelen, de hele oude dan nog, uit platen die indertijd de wereld op zijn grondvesten deed daveren: Dinosaur, You’re living all over me en Bug. Songs zo oud dat niemand ze nog leek te kennen uitgezonderd een kern hardcore fans. De zang was grotendeels onverstaanbaar eens de distortion werd ingetrapt. De gitaar leek verschillende niveaus van luid te hebben: gewoon luid, luider, veel te luid en luider kan echt niet. De eerste rijen moesten dan ook snel wijken.

Toch kwam er halverwege een beetje vaart in het concert en een aantal nummers brachten de halve zaal in beweging. Maar na een minuut verdween de muziek weer in de loeiende geluidsmassa van de gitaar vanJ. Jammer. Even overwogen om het concert van op grotere afstand te gaan volgen maar toch bleven we staan: zo oud zijn we nog niet, dat we de eerste rijen moeten achterlaten. Die dagen zijn waarschijnlijk geteld, maar we geven nog niet op. Er is meer voor nodig dan een rammelende 80ties groep om ons te ontmoedigen. Dat de liefde tussen de drie heren nog steeds niet bijzonder groot was bleek uit de conversaties en blikken op het podium: beperkt, vijandig.

Toch een paar hoogtepunten: little fury things, sludgefeast, in a jar, freak scène en de afsluiter: just like heaven. Geen show me the way, ondanks herhaalde verzoeken van het publiek. Jammer.

Om na te denken: wat is het nut van zo een reünie: het beeld verstoren van het legendarische Dinosaur dat wij voor ogen hadden? De mythe ontkrachten. Geld verdienen? Jongere mensen de kans te geven die oude nummers live mee te maken. The pixies die terugkwamen waren muzikaal niet meer relevant maar hoogst entertainend. Dinosaur Jr. dus niet. Enkel een beetje leuk en vooral oud geworden. Was het de moeite waard? Ik vond van wel, zoals de U2 liefhebbers na uren te wachten en uiteindelijk uit de verte een paar nummers te horen, zullen zeggen: we waren er bij. Maar dat was het dan ook.

Laatste noot: er is al een tweede reunie aangekondigd: u bent gewaarschuwd…

Weekend en Brussel Vlaams Deluxe

Van woensdag tem vrijdag hadden we bezoek, mijn pa en een oud-collega van hem kwamen in ons huis parket leggen en een plafond. Aangezien ze van ‘ver’ moeten komen (toch een goed uur autorijden, zonder files dan) hadden ze besloten om te blijven slapen. We zijn nog niet verhuisd, dus ruimte zat in het huis…

Zo zat ik dus 3 dagen met logés! Bovendien moesten de troepen niet enkel voorzien van eten en drinken (vooral dat laatste met dit weer), maar ook van hulp, wegwijs in een voor hen vreemde stad en een terrasje om af te koelen na een lange dag hard werken…

Aangezien het werk vrijdagavond niet af is geraakt, kwamen ze vandaag terug. Maar vandaag kon ik niet ‘superviseren’, dus ik hoop dat alles vlotjes verlopen is.

 

De resultaten mogen er alvast zijn, in de slaapkamer is de oude, kapotte en vuile plankenvloer uitgebroken, vervangen door stevige en waterpasliggende OSB-platen (er zat een niveauverschil van maar liefst 6 cm in onze vloer) en daarop ligt nu ons mooi, nieuw parket (grijsgeborstelde kastanje). Nu moeten enkel nog de gaten van de oude plinten geplamuurd, de nieuwe plinten gelegd en dan kan de definitieve laag verf op de muur en die kamer is toch al af… We streven ernaar om 3 leefbare ruimtes te hebben, en dan hebben we er na 2 maanden werken toch al 1!

 

Vrijdagavond was het ook nog de opname van Brussel Vlaams in de AB in Brussel. Het was enorm heet, dus het heeft me wat zweet gekost om er te raken. Gelukkig was de hitte in de volle aircotrein nog goed te doen… In de AB was het wel behoorlijk warm, en het publiek leek voor 80% uit uitgelaten pubers te bestaan. Het einde van de examens moest blijkbaar gevierd worden.

 

De opname is zondagavond uitgezonden op Studio Brussel,  dus misschien hebben jullie het gehoord. Ik heb alleszins gehoord dat het goed was.

De avond begon met Arsenal, die erin slagen  een lekker zomerse, dansbare, poppie, goedklinkende set te brengen, live zelfs nog meer dan op de (eveneens zeer geslaagde) cd. Met een ganse groep op het podium hadden we hier wel degelijk te maken met een groep, met een vol geluid en niet enkel 2 studio pipo’s. Deze muziek past bovendien als geen ander bij de tropische temperaturen…

 

Daarna was het de beurt aan Millionaire. Gehypt door de pers, aanbeden door enkele Amerikaanse grootheden, maar mij konden ze niet overtuigen. Ik had op voorhand al besloten Tim Vanhamel maar een poser te vinden, en dan was er weinig dat mij nog van gedacht kon laten veranderen. Al dachten de 15 jarige meisjes op de twee rijen voor ons daar duidelijk anders over, die leken me in staat direct het podium op te duiken en zich voor Vanhamels voeten te willen werpen…

De muziek was zeker in orde, maar na 2 nummertjes waren ze mijn aandacht volledig kwijt, tot er op het eind van de set weer een bekend singletje aankwam.

 

Niet slecht dus, maar voor mij was het toch vooral wachten op de komst van Admiral Freebee. Helaas niets vernieuwends, zowel qua set als qua show hadden we een paar maanden terug alles al eens gezien in de Zwerver in Leffinge. Meer van hetzelfde is, en gelukkig is dat dan ook dik in orde: goeie muziek, een podiumbeest van een zanger en goeie muzikanten om hem te flankeren. Daarbovenop stevige oerdegelijke rockers als nummers, en ik ben dik tevreden. Als extraatje dan nog eens een heel erg mooie bassist én dito gitarist (een mens weet op den duur niet meer waar eerst kijken)…

 

Helemaal vol energie door zoveel goeie muziek begonnen we zaterdag dus goed gezind aan de dag. Een magere dag echter, vooral weer veel in de auto gezeten om vanalles in orde te brengen voor het huis. In de voormiddag wel gaan paardrijden, altijd super. Wel 10 minuten voor het einde moeten stoppen wegens een plots opkomende en enorme golf van misselijkheid. Mijn ontbijt is ei zo na in de piste geëindigd. Nog steeds geen idee vanwaar dat zo plots kwam. De hitte misschien?

 

Zaterdagavond dan sloegen de stoppen vrees ik compleet door, de stress van het huis werd ons allebei serieus teveel. Nog zoveel dat in orde moet komen, en nog zo weinig tijd… Gelukkig had Teerbeminde het lumineuze idee om ipv ons zondag weer te gaan afbeulen, de dingen gewoon te laten voor wat ze zijn en eens naar de Ardennen te rijden. Samen met mijn ouders en de hond een dagje in Durbuy gezeten: beetje wandelen, vooral veel gekeken naar de hond die getransformeerd is in een echte waterrat (heeft een uur onafgebroken in het water gespeeld en rondgezwommen, de kayaks achterna), wat in de zon gezeten (het was eerst behoorlijk fris, geen 20°, en toen de zon kwam piepen wou ik me opwarmen, want ik ben absoluut geen zonneklopper, ik had het gewoon erg koud, en natuurlijk nu verbrand…), veel tijd en aandacht gehad voor elkaar, leuk terrasje gedaan. En het was precies wat we nodig hadden…

 

Vandaag dan aan het werk. Er is een idee aan het gisten. In oktober begint er een interessante postacademische vorming die perfect aansluit bij mijn werk. En alhoewel ik,  zeker in deze examenperiode, ongelofelijk blij ben dat ik ben afgestudeerd, begint het toch serieus te kriebelen om die opleiding te gaan doen. Het is maar een jaartje, een avond in de week. Maar ik zie het ab-so-luut niet zitten om te moeten blokken en examens doen, de trauma’s van enkele jaren geleden zitten nog behoorlijk diep én vers… Ik ga er toch eens over nadenken…

Uur Cultuur…

Per mail is gisteren de bevestiging binnengerold van mijn portie cultuur voor 2005-2006: 4 (moderne) dansvoorstellingen (oa Les Ballets C de la B en Wim Vandekeybus), 3 keer theater (oa het omstreden Aalst van Victoria, gemist bij de vorige doortocht) en 1 keer geletterde mensen met Guy Mortier. Door de abonnementsformule wordt het een stuk goedkoper en ben je alvast zeker van je plaatsen (want anders vergeet ik dat toch en is het weer uitverkocht eer ik het doorheb), maar het blijft toch prijzig!
Nu ja, een vakantie zit er niet in, een mens mag toch iets hebben om bij weg te dromen he!
 
Vanavond ga ik nog eens langs bij mijn ouders. Normaal doe ik dat om de week, maar nu met de ‘renovatie’ komen mijn ouders zelf altijd naar ons om te helpen en komen wij er niet meer toe naar ginder te gaan. Straks na het werk zakken we dus toch af naar ginder om materiaal te gaan halen voor de werken van morgen, en ik ben behoorlijk in mijn nopjes, want dan zie ik de hond eindelijk nog eens. Heb ‘em al bijna 2 maanden niet meer gezien en mis het beest enorm!!!
 
Net een sms van mijn broer gekregen, die zit op een camping in Noorwegen! Dan wordt het hier zomer en zoeken sommige mensen bewust de kou op, haha! Hij en zijn vrouw zijn echte Noorwegenfreaks, ze gaan bijna elk jaar voor een maand naar ginder. Dit jaar is het weer iets apart, omdat ze met hun “sportwagen” zijn, een klein knalgeel dingetje (voor de kenners: een Caterham) waar bijvoorbeeld totaal geen plek in is voor bagage…
Ik zou er niet van willen dromen, maar ieder zijn meug he…

Melting!!!

Gelukkig is het vandaag al een beetje draaglijker dan gisteren zeg, toen was ik bijna gesmolten. Zowel op het werk als op ons appartement swingen de temperaturen echt de pan uit. Heb zelfs al 3 nachten nauwelijks kunnen slapen daardoor…
 
Maar ja, nog altijd beter dit dan een miezerig Belgisch zomertje, alleen mag het van mij onder de 30° blijven!
 
Zaterdag en zondag aan het verven geweest. We zijn onze slaapkamer aan het onderhanden pakken. Zaterdagvoormidag moesten we in het huis zijn, omdat ze ons plafond voor de living kwamen leveren. We konden daar tussen 9 en 12u dus niet weg. Die gelegenheid hebben we aangepakt om het plafond van de slaapkamer te schilderen (kleur: eierschaal). Ik stilaan mijn hoogtevrees overwonnen en steeds vakker die ladder opgekropen, die door de losliggende plankenvloer soms echt wel vervaarlijk kan wiebelen.
Tegen 13u waren we klaar, en het resultaat mag er zijn. Het eerst gifgroene plafond (is dat nu een kleur? Daar krijgt een mens toch nachtmerries van!) ziet er weer wat menselijk uit…
Die namiddag viel minder goed mee, in de hitte in ons blikken doosje (lees: auto) rondracen beviel me absoluut niet, en bovendien konden we niet vinden waar we naar op zoek waren. Al gauw zakte mijn humeur onder nul. Net voor sluitingstijd toch nog een paar potten verf gekocht.
 
Daar zijn we dan zondag meteen mee aan de slag gegaan, weer in de slaapkamer. De eerste laag zit er al op. Het is dus nog niet af, maar je kan wel al zien dat het resultaat mooi gaat zijn. Zoals misschien eerder al gezegd, gaan we voor een moderne, strakke maar toch ook rustige slaapkamer. De muur waar het bed tegenkomt, schilderen we in chocolade (van de Levis Ambiance collectie): een donkere maar ook heel warme kleur, echt prachtig eigenlijk. De andere muren komen in linnen, iets lichter maar ook niet heel licht. De schouw dan weer in chocolade voor het contrast, de deur krijgt een laagje verf…
 
Woensdag komen ze dan in die kamer ook de vloer herstellen (er moet iets mis zijn met een van de balken die de vloer draagt, maar nog geen idee wat precies, hopen maar dat het geen al te groot probleem is!!!) en parket leggen. Waneer na de zomer dan de nieuwe ramen erin zitten, hebben we alvast een kamer die helemaal pico bello is!!!
 
Ik hoef er niet bij te vertellen dat het zondag behoorlijk pokkeheet was om te schilderen zeker 🙂
 
Met de keuken zitten we met meer problemen. Die is, zoals in zoveel oude huizen, in een achterbouw. Helaas langs geen kanten onderhouden, het houtwerk van het dak is rot en de dakbedekking ook alles behalve in orde. Er lekt dus vocht door, we weten nog niet vanwaar precies, en die vocht zit in de achterste muur. Daar hebben we een halve muur pleister moeten verwijderen, omdat die compleet gesatureerd was van het vocht, deels vanzelf naar beneden kwam en bovendien ook wel een beetje stonk!
Op termijn moeten er dus grote werken aan die keuken komen, best zelfs het ganse bijbouwtje slopen en helemaal heropbouwen, maar daar is nu geen geld voor. Dus moeten we met tijdelijke oplossingen en lapmiddeltjes werken, zonder er echter veel geld aan te geven. Het zou immers te stom zijn zware kosten te doen aan iets wat op termijn toch moet veranderen… Maar we hebben voorlopig dus zelfs nog geen idee wat we best doen met die vieze, kleine, vochtige keuken!
 
Zondagavond na de werkzaamheden dan ons stikheetappartementje ontvlucht (letterlijk) en ons een plekje gezocht op een terrasje aan het water (waar je ons bij dit weer wel vaker kan vinden). Mijn grootste zomerhobby beoefend! Daar de ganse avond blijven zitten, tot het eindelijk wat was afgekoeld. Gezellig gekeuveld en een uiterst bonte verzameling mensen zien passeren (soms is zomerkleding toch echt wel weinig flatterend…); mooie exemplaren, lelijke, grappige, dikke, dunne, luidruchtige (de gasten aan het tafeltje achter ons waren zo luid dat al de mensen eromheen soms niet wisten waar kruipen van plaatsvervangende schaamte),… Daarna nog een leuke laatavondwandeling door de stad gemaakt en thuis de versgeplukte aardbeien verorberd die mijn ma had meegebracht (en zo de lokroep van het ijskraamje kunne weerstaan)

Brussel Vlaams Deluxe

Ik wist het nog voor ik mijn mailbox opende (een voorgevoel!!), ik heb eindelijk nog eens iets gewonnen!!! Mijn zielig verbouw en werk-verhaal heeft de gevoelige snaar beroerd van Dave Peters (of een van zijn helpjes), want ik heb 2 kaartjes gewonnen voor de opnames van Brussel Vlaams Deluxe nu vrijdag, met Arsenal, Admiral Freebee en Millionaire.
(je moest mailen waarom je die kaartjes verdiende…)
 
Qua timing niet ideaal, want woensdag, donderdag en vrijdag komen ze een vloer en een plafond leggen in ons huis, maar of ze nu klaar zijn of niet, vrijdagavond ben ik weg!!!

Ja hoor, sinds maandagavond zijn de verloren sleutels weer t

Ja hoor, sinds maandagavond zijn de verloren sleutels weer terecht. De verstrooide ziel alias Teerbeminde was ze op het werk vergeten…
 
Voor de rest weinig inspiratie. De zon schijnt, da’s in elk geval al wat. Wie weet wil het nog lukken met die zomer…
 
Morgen staat er in elk geval weer een brokje cultuur op het programma, meer bepaald het concert van Dinosaur Jr. Hopelijk is het de moeite!
 
Donderdag dan een ganse dag rondcrossen en dingen regelen voor het huis. ’s Avonds (als het niet regent dan toch) paardrijden. De vorige lessen waren overigens echt super, dus hopelijk blijft het op die manier verdergaan! Ben behoorlijk gek aan het worden van een klein (nu ja, wat is klein!) wit paardje, zalig dier om te rijden, vinnig en toch betrouwbaar. Enig nadeel zijn zijn exhibitionistische trekjes (oh yes, it’s a male!)…
 
Voor de rest dus geen nieuws. Tempation gisteren was maar flauwe kost vond ik. Al dat gezwam tegen elkaar. Pfft, ik zie mensen liever in de fout gaan (hoe vettiger etc) dan ik ze er een compleet debiele pseudopsychologische uitleg aan hoor geven. Van echte communicatie was er weinig sprake, en hoe kan dat ook anders met die camera’s erop. In de schoenen van Hans Otten zou ik me overigens behoorlijk schuldig voelen, zo geconfronteerd worden met de gevolgen van je ‘amusementsprogramma’ (VT4 versus koppels: 3-1!!).
 
Ook voor de rest niks dan kommer en kwel, onderzoek meldt ons dat ons libido wel eens permanent naar de vaantjes zou kunnen zijn door de pil (wat een opbeurend en geruststellend nieuws is dat toch), dat Spanje al half droog staat, dat Chinese kindjes dan weer sterven door een overstroming, maar geen nood, want enkel U2 blijkt hoofdnieuws te zijn. Nu ja, bleek, daar zijn we ook weer even van verlost!
 
Nu ja, de freaks/mooie mensen op trein/tram observeren blijft toch altijd een kleine bron van genoegen. En aan weirdo’s in elk geval geen gebrek.
 
Nog 1 ding: het programma van de optredens op de Gentse Feesten is al bekend, en ik ben al volop selecties aan het maken *grijns*. Bij gebrek aan een vakantie is dit immers het enige wat ik momenteel heb om naar uit te kijken! En wie weet komt er zelfs een blogmeeting van???
 
 

Gezien bij Casper…(en nageaapt)

You scored as Materialist. Materialism stresses the essence of fundamental particles. Everything that exists is purely physical matter and there is no special force that holds life together. You believe that anything can be explained by breaking it up into its pieces. i.e. the big picture can be understood by its smaller elements.

Materialist

81%

Postmodernist

75%

Modernist

69%

Cultural Creative

56%

Existentialist

50%

Idealist

38%

Romanticist

19%

Fundamentalist

13%

What is Your World View? (updated)
created with QuizFarm.com

Rampjes en andere tegenslagen…

Van’t weekend mocht het gewoon niet zijn. Het begon al op vrijdag, Teerbeminde ging koken, dus ik wacht tot die er is, ook al is er weinig tijd (we hadden immers concert SKC om 20u15). Ik word sms-gewijs op de hoogte gehouden van gemiste trams, metro’s en trage treinen. Ik begin al een beetje te vrezen voor ons warm eten, het wordt immers al maar later. Plots de deurbel, hoe, Teerbeminde heeft toch een sleutel?
HAD een sleutel dus, sleutels plots kwijt. Alle sleutels: huis, appartement, auto, werk,…
Paniek!!!
Er desondanks toch ingeslaagd te koken (ondanks een venijnig spattende risotto) en dat eten op 10 minuten tijd binnen te werken.
 
Door de afwezigheid aan auto-sleutels viel wel meteen de ganse zaterdagvoormiddagplanning in het water. En het is nu niet alsof we tijd teveel hebben en niks te doen. Bovendien werd ik zowat horendol van het idee dat die sleutels misschien echt kwijt waren. Geen zin om al de sloten te gaan veranderen nog voor we in ons huis wonen!
Op deze vrolijke noot vertrok ik naar het werk, wat op zich al geen prettige activiteit is op een zaterdagnamiddag.
Daar aangekomen kwam ik niet in een rustig gebouw, maar hoorde ik het alarm al van ver loeien. Inbrekers??? Het bleek gelukkig gewoon een vergeetachtige collega te zijn.
 
Zondag dan, mijn ouders kwamen weer een dagje helpen. De verloren sleutels lagen echter nog steeds zwaar op mijn maag. Bovendien ook vandaag geen geluk, het enige deel van ons huis waar we redelijk gerust in waren, zijnde de recent vernieuwde electriciteit, bleek niet bepaald vakkundig en betrouwbaar. Bovendien zag mijn pa het niet zitten hier nog zelfs verder iets aan te doen (na 3 keer bijna aan de stroom gehangen te hebben!). Dat worden dus ook weer extra, onvoorziene kosten!
(gisteren geen tijd gehad om dit af te maken, dus ik ga hier vandaag gewoon verder)
We zijn natuurlijk niet bij de pakken blijven zitten, we zijn de slaapkamermuren en het -plafond al te lijf gegaan met primer, zodat we volgend weekend meteen aan de slag kunnen met het schilderen. Als we eruit raken welke muur nu precies in welke kleur moet, want zoals steeds heeft op het net en ook in real life iedereen een andere mening en geeft iedereen ander advies. Wat dus niet altijd strookt met mijn idee over de zaak. Nu ja, de slaapkamer is toch al ongeveer beslist, het zullen 2 muren in chocoladekleur worden en 2 linnen (de ambiance collectie van Levis). Samen met het parket (grijsgekleurde kastanje) en het plafond (eierschaal) zal het resultaat volgens mij behoorlijk zen zijn. Niet slecht voor een slaapkamer toch! Een plekje om dat tot rust te komen na een hektische dag…
De andere kamers zullen dan een beetje levendiger kleuren krijgen, een toscaanse-terracottakleur voor de living, de rest weten we nog steeds niet. Niet alle ruimtes hoeven ook afgewerkt te zijn tegen de verhuis, dus…
 
Deze week gaan we alleszins nog eens ramen bekijken, gaan we verder verf kopen, zou er eindelijk ook eens een nieuwe wc moeten worden gekocht en moeten we met een oom van teerbeminde eens bespreken hoe die ons wat kan helpen met radiatoren leggen, een afvoerpijp verleggen etc.
 

10/06/05: Stef Kamil Carlens en Olaf Bär

Lui vleiden we ons neer in de rode klapzeteltjes van de Handelsbeurs, lekker vooraan, op de derde rij.
De affiche van klassiek versus modern had, zoals verwacht, een vrij divers publiek gelokt; van studenten tot grijzende vijftigers en zowat alles wat daar tussenin zit.

 

Ondanks 4 of 5 jaar muziekschool in een ver verleden beschouw ik mezelf als een absolute leek in de klassieke muziek. De naam Olaf Bär zei me dus niks. Ook de beschrijving uit de folder van de Handelsbeurs maakte me niet veel wijzer: “De bariton Olaf Bär, die van operahuizen en concertzalen zijn tweede thuis maakte, deelt al jaar en dag het podium met wereldsterren van de klassieke muziekscene als Anne Sophie von Otter, Dawn Upshaw en Juliane Banse. Vanavond brengt hij de liederen ‘Drei Gedichte von Emmanuel Geibel’ en ‘Dichterliebe’ van Schumann, begeleid door pianist Camillo Radicke.”

 

Het publiek, vooral het oudere deel, begon luid te klappen toen er 2 mannen in kostuum op het podium verschenen. Een ging achter de vleugelpiano zitten, de andere bleek dus het heerschap Bär.

Vol humor gaf deze man een ganse inleiding aan zijn deel van de avond, bezorgd als hij was dat het ‘pop-gedeelte’ van de zaal niet bekend was met de klassieke liederen. Hij hoopte enkele zieltjes te kunnen bekeren. Een aangename man was het in elk geval.

Toen hij de eerste noten aanhief, moest ik oppassen om niet in lachen uit te barsten, zoveel drama, zulke theatrale klanken, ik ben het niet gewoon. Maar ik vond deze confrontatie tussen moderne en klassieke muziek toch de moeite waard om wat moeite te doen om het genre echt te proeven. En dus probeerde ik me open te stellen voor de muziek. Wat tijdens de eerste drie nummers amper lukte (wat is Duits toch een rare taal), maar wel in de songcyclus die daarna volgde. Die nummers bleken effectief in staat me even mee te voeren en ik kon toch heel wat appreciatie opbrengen voor die deftig uitziende mens in kostuum daar op het podium.

 

Na de pauze kwam dan het deel waarvoor we eigenlijk gekomen waren, Stef Kamil Carlens die enkel onder begeleiding van Tom Pintens een resem songs brengt.

Het heerschap Carlens was zoals steeds opvallend gekleed: een wit glitterhoedje, een losse gestreepte broek, een korte zwarte jekker, knalrode schoentjes,…

Het werd een erg geslaagd optreden, de man was zoals steeds een en al bezieling en charisma, ging van starend fluisterend over teer zingen naar vol bezielig schreeuwen, trok alle registers weer wijdopen.

Qua nummers werd er weer uit het ganse oeuvre geput, gaande van in de Moondog Jr periode (TV song) tot de meest recente cd (de quoi a besoin l’amour, thinking about you all the time). Daarnaast stonden ook een heleboel covers op het programma: Robert Palmer, Leonard Cohen, Morphine, Voilent Femmes en raar maar waar Elton John.

 

Wat opviel, na de griezelige perfectie van de klassiek geschoolde zanger, was de gans andere manier van zingen; Bär kon zonder enig probleem de ganse zaal bereiken zonder micro, wanneer Carlens even zonder micro ging was dat mooi en breekbaar, maar ook duidelijk enkel mogelijk voor heel even. De complete toonzuiverheid in contrast met de soul.

 

Bovendien hadden Pintens en Carlens niet altijd hun huiswerk gemaakt, TV song ging tot 2 keer toe helemaal de mist in.De eerste noot die Pintens uit zijn klein orgeltje haalde was zo vals dat niet enkel de hele zaal, maar ook de muzikanten er de slappe lach van kregen. Ook nadien leek het niet te lukken, tot uiteindelijk weer werd overgeschakeld naar de vleugelpiano. Maar dit soort (voor een man als Bär waarschijnlijk onvergeeflijke) ‘rampen’ droeg in dit geval wel bij tot de relaxte en fijne sfeer in de zaal. Iets wat bij een zittend optreden ook niet altijd evident is.

 

Al bij al dus een interessant experiment en meer dan dat, een uiterst geslaagde avond!

Geeuw!

Ken je dat gevoel, dat je zo moe bent, dat je niet meer goed kan nadenken. Dat je weet dat je dingen moet doen, maar niet meer weet wat. Dat je over iets een uitleg kan geven, maar met de beste wil van de wereld niet meer weet hoe het nu precíes zat…?
Zo voel ik me nu, dus als dit allemaal wat warrig gaat klinken, heb je meteen een verklaring.
 
DRUK weekend achter de rug, er zijn nog 3 mensen een offerte komen maken voor een nieuwe verwarmingsketel, 2 van Viessman en 1 van Junkers. Het leuke is dat die kerels elkaar geregeld tegenspreken in hun advies en meningen. Ook de dingen die je op het internet leest kunnen nogal van elkaar verschillen. Wat niet bepaald helpt als je je als complete leek een gefundeerde mening probeert te vormen. Nu ja, we zullen er wel uitraken.
 
De rest van het weekend hebben we gevuld met bezoeken aan houthandels, en in de file staan en verloren rijden hierbij. Vrijdag was een complete ramp, na een ganse dag in de weer te zijn geweest, had ik het gevoel dat we helemaal nergens stonden. Meer zelfs, ik begon weer te twijfelen aan eerder gemaakte beslissingen, en ik zag echt nergens nog een oplossing. Concreet gaat het dan over de slaapkamervloer: laminaat is betaalbaar maar daar houden we niet van (teveel plastiek), houten planken zoals we nu hebben zijn mooi en betaalbaar, maar we horen er hoe langer hoe meer negatieve dingen over (oa dat je na 10 jaar er toch een vloer moet bovenleggen omdat er kieren tussenkomen en daar kruipt dan veel stof in, en dan heb je dus dubbele kosten uiteindelijk). In de winkels en de brochures hadden ze dan weer vooral parket: mooi, maar echt wel heel duur. Niet echt een optie dus.
Compleet gedeprimeerd vrijdagavond in slaap gesukkeld, en dan natuurlijk slecht geslapen, ken je het (zelfs in mijn slaap in de houtwinkels aan de slag).
Zaterdag hadden we dan meer geluk, we keerden ten einde raad terug naar 1 van de winkels die we vrijdag reeds hadden bezocht, en plots zag ik ergens een aanbieding, een ‘lot’ parket noemden ze het zelf: precies de afmetingen die we zochten, mooi hout, mooie kleur en ook goed van prijs (relatief dan, het blijft best duur). Even rondgebeld naar advies, wat besproken, maar we waren het eigenlijk van in het begin eens: dit vinden we mooi, dit is de oplossing van ons probleem, dit moeten we kopen!
Om de heleboel te kunnen vervoeren dan de pa van Teerbeminde ingeschakeld, even wachten, dan al de formaliteiten afgehandeld (duurde ook een tijdje, de kassierster geraakte er niet uit wijs) en dan met wat moeite al de osbplaten voor de ondervloer en het parket ingeladen, vervoerd en weer uitgeladen. Ondertussen was het 15u gepasseerd en hadden we die dag nog geen eten of drinken gezien!
Maar het was de moeite wel waard, we zijn echt behoorlijk in onze nopjes met dit koopje!
Snel snel brood gehaald, gegeten, en hup, alweer onderweg. Op naar een verfspeciaalzaak waarvan ik het adresje had opgesnord. Dat viel ook mee, ruime keuze en goed advies. Al enkele dingen gekocht, voor de rest gaan we nog eens terug. Wel een beetje verkeerd gereden en zo nog een tijdje sightseeing gedaan, lol.
Ondertussen liep het al tegen 18u, maar nog zat de dag er niet op, we hadden geen eten meer in huis. Dus nog op naar de Colruyt!
Ik hoef vast niet te vertellen dat er ook die zaterdagavond van uitgaan niks meer in huis kwam en dat het neerploffen in de zetel en vroeg gaan slapen was… Hoe saai dat gegeven ook mag zijn…
 
De zondag dan hebben we ons bezig gehouden met het afwassen van de muren, kasten en het plafond in onze keuken. De meest lelijke en vieze plek in ons huis, en tot nu toe een beetje vermeden door iedereen. Maar ja, het moet ooit, dus gewapend tegen de spinnen trokken we als moedige strijders het slagveld op, alwaar enkele grote en kleine spinnen het onderspit moesten delven. Een keuken waar de spinnendraden gewoon lekker tegen de muren plakken, waar de kastjes vanbinnen letterlijk zwart zien en plakkerig zijn, bevordelijk voor de eetlust is het toch niet. Dat mensen daar ooit hebben gekookt, ik snap het niet…
Zondag is dan ook nog de vorige huurder van de studio die ons stulpje rijk is, zijn meubels komen ophalen, dus daar zijn we ook ineens vanaf.
’s Avonds uitgeput aan het zappen, en toevallig op een Nederlands cultuurprogramma gestoten, waar de zanger van Kane te gast was, toevallig in mijn ogen een van de schoonste mannen van het moment, dus daar ook met veel aandacht en grote ogen naar gekeken…
 
Morgen komt er een potentiële huurder naar ons appartement kijken. Hopelijk valt het wat mee, ik hou daar zo niet van. Zeker omdat het er enorm rommelig bijligt, en eigenlijk ook wel een beetje vuil. Tijd om te kuisen is er gewoon niet meer! Nu ja, ik heb maandag wat opgeruimd, daar moeten ze het dan maar mee doen!
 
Voor de rest is de week goed gevuld, morgen normaal gezien paardrijden, vrijdag gaan we naar een concert van Stef Kamil Carlens en Olaf Bär. Die laatste ken ik niet, maar ik vertrouw erop dat het wel goed zal zijn, dat is het met SKC altijd wel…