Nog steeds verkouden. Al 9 dagen. Ik heb een schitterend imuunsysteem zo blijkt… Nu bezorgt die verkoudheid me echt wel kopzorgen. Ik moet zoals zo vaak al hier beschreven donderdag onder volledige verdoving voor de wijsheidstanden, en ik vraag me af of dat wel mag als je ziek bent. Langs de andere kant, is een verkoudheid ziek zijn? Het is nu eindelijk een beetje aan het overgaan, al hoest ik nog enorm. Zo erg dat ik zondagnacht ei zo na het huis ben uitgegooid door een boze wederhelf én dito hond die niet konden slapen met al mijn lawaai…

Dankzij de verkoudheid ook een redelijk lui weekend gehad. Zondag Luca extra in de watjes gelegd voor haar verjaardag/adoptiedag. We hadden ze een extra groot knaagbeen gekocht, en daar heeft ze op liggen knauwen tot haar kaakspieren het bijna opgaven heb ik de indruk. Ondertussen lag Figo uiterst jaloers te loensen vanuit zijn mand (want die sloopt zo’n botje in 2 minuten tijd). Moeilijk te geloven dat we hare neurotischheid al een jaar in huis hebben. Time flies!

Gisteren was ze trouwen echt niet te genieten. Het was weer eens oorlog op de achterbank. Figo kroop direct op een bolletje in de linkerhoek, die weet al dat hij lichaamsdelen riskeert als hij teveel beweegt. Maar Luca wou ook perse in de linkerhoek zitten, en perste zich dus helemaal tegen hem aan, alhoewel de rest van de achterbank helemaal vrij is. Plots merk ik dat ze gewoon bovenop Figo zijn hoofd zit! Huh?!? Ik maak me boos, roep, trek haar weg en dus haar aan haar eigen kant van de achterbank. Doorgaans reageert ze daar erg op, ze kan niet tegen stemverheffen of tegen geduw en getrek. Tien minuten later echter zit ze weer bovenop de arme Figo, die mij hulpeloos aanstaart. Ik maak me héél erg boos, en ze gaat in haar hoek liggen.
Wanneer we bijna thuis zijn, hoor ik echter gepiep. Ik kijk om, en ja hoor, Figo staart me benauwd aan vanonder hare majesteit haar kont. Dat hondje is niet te schatten…

En afsluiten doen we vandaag met een tip. Huur nooit, maar dan ook nooit, de film Whisky (Juan Pablo Rebella en Pablo Stoll). Eigenlijk wou ik Good Night and Good Luck bekijken zaterdagavond, maar de kaartjes lagen blijkbaar verkeerd, want toen ik de film aanzette, kreeg ik dus Whisky te zien. Het verhaal van een oudere Joodse kousenfabrikant uit Urugay, zijn werkneemster en zijn broer. Een bijzonder trage, repetitieve film waarin weinig tot niets gebeurt. Diepe zucht.

Update: Ben al een half uur de dokter van de operatie overmorgen aan het proberen bereiken, maar die is dus niet vast te krijgen. Zenuwen dat ik daarvan krijg… En morgen feestdag. Pffft!

Luca hier bijna 1 jaar…

Het goede nieuws: de keelpijn is over!
Het slechte nieuws dan? De keelpijn laat zich vervangen door een verstopte neus, het gevoel dat er een oude, stoffige dweil in mijn sinussen gepropt zit en een kriebelhoest.

Wat doet een mens op zo’n verkouden baaldag? De oude biogroenten van vorige week verwerken tot soep. Met als resultaat home made volledig biologische knolselder-wortel-preisoep. Heb meteen een gigantische pot vol gemaakt, zodat ruim de helft in de diepvries kan. Noodrantsoen. Voor volgende week. Want op 2/11 worden mijn 4 wijsheden chirurgisch verwijderd en met al de horrorverhalen die ik op het net al heb gelezen over bont en blauwe en zeer gezwollen kaken en de onmogelijkheid om vast voedsel te eten, voorzie ik mij dus maar met een kleine zee aan soep…

Gisteravond was het leuk. Wanneer je met een onbekend iemand afspreekt, kan dat serieus tegenvallen, maar kan dat ook best meevallen. Gelukkig was het gisteren optie 2. We bleken voldoende gemeen te hebben om de avond rustig keuvelend en lachend door te brengen. Lachend wegens de grappige punten van overeenkomst, zoals een deathmetalverleden, zodat je herinneringen kan ophalen aan al die megagrote Tshirts waar je toen mee rondliep, de hopen cd’s die je gehoord nu niet meer aankan, de kleerkast met enkel zwarte kledij, enfin, het was dus erg gezellig… En wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar…

Wat dit weekend zal brengen, weet ik nog niet. Momenteel heb ik vooral zin om in de zetel te liggen zielig zijn.

Zondag is het alvast feestdag, want dan hebben we Luca 1 jaar. We hebben geen geboortedatum van haar, dus dan is haar adoptiedag maar meteen haar verjaardag, en gaan we ervan uit dat ze zondag 3 jaar wordt. Ons klein venijn, ben zo onnoemlijk gelukkig om die neurotische lieve gekke galgo al een jaar (wat vliegt de tijd) in huis te mogen hebben. Een dag vol verwennerijtjes dringt zich op!

IMG_0561_bewerkt1web2

En als je denkt dat het niet erger meer kan…

dan belt de spreker een kwartier voor de deelnemers aan de intervisie gaan aankomen, af met buikgriep…

Gisteren dus, 17u45, op een na alle collega’s naar huis, vanaf 18 worden onze vrijwilligers verwacht en vanaf 19u begint de vorming, en dan belt de spreker af… Ik baas gebeld, en die zegt dat de deelnemers aan de vorming zelf maar moeten beslissen wat ze willen: de vorming laten doorgaan zonder spreker (het ging om casussen bespreken, dus dat kon op zich wel) op het geheel verplaatsen naar een later tijdstip…
Ondertussen ben ik dus ziek en heb ik geen tijd gehad om die casussen voor te bereiden, had nog niet de helft kunnen doornemen…

Enfin, van de voorziene 7 vrijwilligers komen er 4 opdagen, en die beslissen dat de avond maar best zal doorgaan…

Dus gisteren was al geen superdag, en dan zoiets….

Nu ja, het is goed gegaan, het was van mijn studententijd geleden dat ik nog zoiets had gedaan, maar was het blijkbaar toch nog niet verleerd, en ik heb de indruk dat de vrijwilligers het ook wel ok vonden… Oef!

Vanavond dan heb ik een blind-date…
Met een andere vrouw nog wel! Ha!
Afgesproken met een mailvriendin om eens iets te gaan drinken, ben benieuwd hoe het zal meevallen!

Voor de rest nog geen nieuws van mijn mama, die zal nog wat te ziek zijn… Hopelijk is het deze keer niet té erg.

Het Leven

  • Ik ben ziek, al sinds maandag: keelpijn, moe, koud en warm, hoesten,…
  • Mijn mama krijgt vandaag haar 4e chemokuur, altijd enkele donkere dagen zijn dat.
  • Moet vandaag, ondanks ziek-zijn, werken tot 21u.
  • Mijn wederhelft is overspannen, overwerkt en uitgeput door zijn werk, klopt dagen van 12u, en dat heeft zijn effecten op ons privéleven ook uiteraard.
  • Mijn hoofd loopt over: werk, enkele vragen/issues die mijn denken domineren maar waar ik nog verre van klaar in zie.
  • Mijn honden doen weer neurotisch…

Mooi, ’t leven is mooi!

Vanalles

Hiep hoi, de babyboom slaat nog steeds toe in alle hevigheid. Vrijdag is een collega van mijn wederhelft bevallen van een tweeling, twee jongetjes die luisteren naar de (vreemde?) namen Ibe en Sem. Volgend weekend is er de babyfuif van een andere collega van hem, wiens vrouw een tijdje terug een kleine Allessander op de wereld heeft gezet. En vandaag is het ganse gebouw hier even superhappy omdat mijn collega heel waarschijnlijk zwanger is (en het gaat via IVF, dus dan is dat nog een grotere opluchting dan anders)…
Overal babies…

Een mens hoeft echter niet noodzakelijk een kleine spruit te hebben om geconfronteerd te worden met kwaaltjes. Zo zijn mijn honden dit weekend een beetje ziekjes in de darmen. Figo liep zaterdagavond door het huis te hossen als gek, en we snapten er niks van. Bleek het arme beest last te hebben van diarree. De volgende dag alles weer normaal, maar nu was Luca aan de beurt, die voor het eerst ook nog eens autoziek leek te worden ook… Gelukkig was vandaag de situatie weer onder controle heb ik de indruk…

Het FilmFestival is weer afgelopen, een jaar wachten op de volgende editie, en het is echt afkicken moet ik zeggen. Twaalf films heb ik uiteindelijk gezien, een is jammerlijk in het water gevallen omdat mijn lief net die avond moest overwerken en ik op zo’n korte tijd geen waardige vervanging meer kon optrommelen. Dat suckt. Maar kom, het was iets minder goed dan twee jaar geleden, toch hebben we weer een hoop leuke films gezien. Blijven mij voorlopig het meest bij: Little miss sunshine, The devil wears Prada, Edmond, Pavlovs Dog, Brick, Old Joy.

Ben opgestaan met keelpijn, en dat is slecht nieuws, want ik zou morgen mijn mama wat gaan helpen, maar met keelpijn mag ik dat eigenlijk niet doen, het risico dat ik haar besmet is veel te groot en zoiets is op dit moment echt behoorlijk gevaarlijk…

Moeten nog 5000 dingen regelen en vooral eerst eens nadenken hoe we het gaan aanpakken, ivm ons trouwfeest. Schoonouders informeerden toen we er een week geleden onze buiken zaten te vullen hoe het stond met de gastenlijst. Kregen het totaal niet over ons hart om te zeggen dat we de 50 familieleden van hun kant eigenlijk liever niet willen vragen, omdat we die mensen nauwelijks kennen en omdat we liever niet zo veel familie erbij willen. Ik begin stilaan te wanhopen en te vrezen dat we dit nooit over ons hart gaan krijgen. Het zou het begin zijn van WOIII, en dat heb ik niet graag op mijn geweten. Maar dat betekent dat we die ganse bende moeten uitnodigen. Wil ik zelf dan nog wel naar dat feest gaan… Urgent need for brainstorm dus, maar dat zeggen we al 9 maanden, en om de een of andere reden vinden we precies nooit de ‘tijd’ (lees: zin).

Figo heeft zondag huilconcerto’s gegeven voor elke seconde dat hij niet in dezelfde ruimte was als ons. Normaal doet hij dat gelukkig niet. Vraag me af wat het beest bezielde…

Teleurgesteld

Devil%20Wears%20Prada

De dag begon super, met onze laatste FilmFestivalfilm van het jaar, The devil wears prada, een film a la sex and the city en dus een ab-so-lu-te aanrader. Grappig en leuk! Zelfs om 10u ’s ochtends na een ganse nacht (i kid you not, vanaf 3u al) een galga uit het bed geweerd te hebben en dus erg slecht geslapen te hebben…

trouwringen

De namiddag, het trouwkleedding, was een ware teleurstelling. Ten eerste reden we verloren. Toen we de winkel dan toch redelijk snel vonden, moesten we wachten; het was een redelijk kleine winkel en er was nog een ander bruidje-to-be aan het passen. Na 10 minuutjes geduld oefenen tot die haar schup afkuiste, was het dan eindelijk aan ons. Direct teleurstelling nr 1, mijn droomjurk uit de collectie van 2006 was niet meer te krijgen. En qua gekleurde trouwkleedjes in het merk dat ik wil, hadden ze er nog maar eentje binnen. Een heel mooi, dat wel, maar slechts een, al de rest moest nog binnenkomen. Dus vertelden ze me dat ik veel te vroeg was en dat ik over een maand (EEN MAAND!!) nog eens mocht terugkomen.
Nu moet je weten dat ik die afspraak had vastgelegd omdat ze me in mail hadden gezegd dat ik zeker niet meer te lang moest wachten als ik nog kleedjes van de vorige collectie (die ik in het algemeen gewoon net iets mooier vind dan de nieuwe) wou zien. Zeker niet wachten, en als je dan komt, sturen ze je naar huis. De teleurstelling stond op mijn gezicht te lezen…
Ga nu eerst bij wat andere winkels informeren of zij de nieuwe collectie al binnenhebben en die paar jurken uit de vorige collectie nog hebben; ik ken dat merk ondertussen zo goed dat ik perfect weet wat ik wil…
Nadien terug in de stad nog langs een andere bruidwinkel/ontwerpster gelopen, maar haar winkel bleek uitzonderlijk net deze namiddag gesloten. Toen we dan maar naar een derde winkel liepen, om de dag niet helemaal verloren moeite te laten zijn, zag ik daar een meisje passen. Zo’n typisch trouwkleed: strak, sober, wit, rok en bustier… Lief en ik keken elkaar aan en besloten dat het welletjes was voor vandaag, in zo’n traditioneel witte jurk zien we mij geen van beiden ooit kruipen…
Nu ja, ik zal dan maar geduld moeten oefenen, ik zal mijn eigen droomkleedje wel vinden zeker…

Naast het trouwkleed zijn we nog aan een andere van mijn “nieuwe obsessies” zoals ik het voorlopig zal noemen, aan het werken. Maar ik durfde niet vandaag. To be continued…

weekend

Het weekend staat voor de deur, en het belooft weer een druk weekend te worden ook…
Vanavond paardrijden. Morgen om 10u onze laatste film van dit FilmFestival: The devil wears prada. Eens iets licht om af te sluiten, na sommige zwaardere films zoals Tomorow Morning, die we gisterenavond zagen.
Om 15u dan afspraak in de bruidsboetiek; vind het eigenlijk best erg dat mijn mama niet meekan, zoiets is toch een moeder-dochterding, maar ja, het kan helaas écht niet…
Om 20u dan toneel, een voorstelling uit ons Vooruit-abonnement.
Voor zondag staat er nog niks op de planning, maar op zich hebben we genoeg te doen: verder werken aan trouwplannen, huis is een ongelofelijke chaos, rekeningen die al een week geleden betaald moesten,…

Enfin, we zullen ons niet vervelen…

IMG_0007_2_web

 

Help een handje…

Voor een verbod op stroomhalsbanden voor honden!

Blaffen is voor de hond een natuurlijk communicatiemiddel om uiting te geven aan zijn gevoelens zoals angst,ongemak en verveling. Blaffende honden waarschuwen ook voor gevaar en indringers. Onophoudelijk lang blaffen wijst echter op een probleem en er bestaat maar één goed middel om dit gedrag te stoppen,namelijk de oorzaak wegnemen.

Een voorbeeldje:
Rikki begint te blaffen vanaf het moment dat zijn verzorger  de deur uitstapt om te gaan werken tot die weer thuis is. Dit is voor Rikki de manier om te zeggen: “Ik verveel me, ben bang alleen, kan niet op tijd mijn plasje gaan doen…”
Indien Rikki’s verzorger hem had geleerd alleen thuis te zijn met een speeltje om de tijd te verdrijven en zou zorgen voor een oppas die hem  eens  lekker laat rennen ,was het probleem opgelost.

Fabrikanten van stroomhalsbanden beweren in hun reclamefolders een ‘gemakkelijke’ oplossing te bieden tegen overdreven blaffen en het gezeur van de buren hierover.Leg je hond het zwijgen op met een stroomhalsband, die bijvoorbeeld door een ontvanger de trillingen van de stemband opvangt  en elektrostatische schokken geeft. Je kan die schokjes zelfs sterker maken tot de hond stopt met blaffen!

Indien Rikki, de hond uit ons voorbeeld,die halsband had gekregen, zou hij wel gestopt zijn met blaffen,maar uit frustratie en ellende was hij ander probleemgedrag gaan vertonen, zoals plassen op het tapijt, aan de meubels knagen of deuren kapot krabben.

Naast de antiblafhalsbanden, bestaan er soortgelijke stroomhalsbanden om honden te trainen of binnen de tuin te houden, de zogenaamde onzichtbare omheiningen. Al deze systemen zijn gebaseerd op straffen, wat al haaks staat op moderne opvoedingsmethoden  die beloningsgericht werken.
Gedragsdeskundigen  hebben door onderzoek aangetoond dat de hond stress en pijn ervaart bij die elektronische banden. Bovendien is het gevaar van onoordeelkundig gebruik en zelfs opzettelijk misbruik zeer groot. Honden, die niet vlug genoeg gehoorzamen naar de zin van het baasje kunnen immers zo vaak sterkere schokjes krijgen dat de grens van mishandeling bereikt wordt of zelfs overschreden.
Pijn en straffen horen niet thuis in de opvoeding van levende wezens en daarom zou de verkoop van die stroomhalsbanden onmiddellijk moeten verboden worden. Om bovenstaande redenen heeft de Dierenbescherming in Nederland zich al hevig uitgesproken tegen het gebruik van deze halsbanden. Op 2 oktober 2003 besprak de Belgische Vereniging voor HondenGedragsTherapeuten (BVHGT) de problematiek van de halsbanden en kwam tot de conclusie dat het vrij verkopen van de elektrische halsbanden zou moeten verboden worden. Ook de Vlaams Diergeneeskundige Werkgroep Ethologie stelt dat er een verbod moet komen op de vrije verkoop, het gebruik en in bezit hebben van deze elektronische toestellen.

In november 2003 stelde mevrouw Magda De Meyer (sp.a-spirit) een vraag aan bevoegde minister Demotte over de problemen met de antiblafhalsbanden. Zijn antwoord hierop was dat het probleem hem, zoals volksvertegenwoordiger Magda De Meyer aangaf, een overtreding op de wet van 1986 betreffende het dierenwelzijn leek. Op basis van artikel 4 van deze wet wordt gesteld dat niemand de bewegingsvrijheid van  het dier dat men houdt, verzorgt of te verzorgen heeft, zodanig mag beperken, dat het dier onvermijdbare pijn lijdt of aan letsels wordt blootgesteld. Het gebruik van  stroomstoten om het dier te beletten weg te lopen bijvoorbeeld, wordt beschouwd als een vermijdbare pijn, aangezien hiervoor andere manieren bestaan, alsook om het blaffen te stoppen of dieren af te richten.
Minister Demotte zou onderzoeken op welke wijze de verkoop en het gebruik van deze banden zou verboden kunnen worden.
We staan nu 3 jaren verder, en de dieronvriendelijke halsbanden zijn nog steeds vrij in de handel te verkrijgen, en lijken wel aan een opmars toe.

Help ons mee om te ijveren voor een verbod op deze halsbanden. In Denemarken, Finland, Slovenië, Zweden, Noorwegen en Zwitserland is de vrije verkoop trouwens al verboden. België mag niet achterblijven! Stuur daarom onderstaande brief naar Minister Demotte, en vraag hem om hoogdringend werk te maken van een verbod.

Minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid
Dhr. Rudy Demotte
Kunstlaan 7
1210 Brussel
Fax.: 02/220 20 67
info@rudydemotte.be

 

Voorbeeldbrief :


Geachte minister Demotte,
 
In 2003 lanceerde volksvertegenwoordiger Magda De Meyer een oproep om de vrije verkoop van stroomhalsbanden te verbieden. Uw antwoord op haar vraag was dat het voorgelegd probleem u inderdaad een overtreding op de wet van 1986 betreffende het dierenwelzijn leek, dat u de mening deelde dat de stroomhalsbanden een te verwerpen manier zijn om honden in bedwang te houden en dat u zou onderzoeken op welke wijze de verkoop en het gebruik ervan zou kunnen worden verboden.
 
We zetten u nog even enkele argumenten voor een verbod op een rijtje:

  • studie aan de universiteit van Utrecht heeft uitgewezen dat deze banden stress en pijn veroorzaken bij de hond;
  • gedragsdeskundigen in binnen- en buitenland, dierenartsen en beloningsgerichte hondenscholen keuren het gebruik van deze dieronvriendelijke banden af;
  • onoordeelkundig gebruik en opzettelijk misbruik kunnen ernstige nadelige gevolgen hebben voor het gedrag en welzijn van de hond;
  • er bestaan  voldoende diervriendelijke alternatieven  om honden op te voeden;
  • straffen en pijnigen is ethisch onaanvaardbaar en ondoeltreffend  als opvoedingsmethode, zelfs bij probleemgedrag

We staan nu drie jaren verder en omdat de halsbanden op steeds meer plaatsen vrij te verkrijgen zijn,  zou ik u met aandrang willen vragen om het verbod op de verkoop en het gebruik van deze stroomhalsbanden (antiblafhalsbanden  en elektronische afsluiting) in de dierenwelzijnswet op te nemen.
In de hoop op een snelle positieve ontwikkeling, groet ik u,

Hoogachtend,

 

——————————————————————————————-
Mogen we u ook vragen een mail te sturen naar ColliShop van de keten Colruyt. Bij deze on-line winkel kan je ook nog steeds antiblafhalsbanden en africhtingsbanden kopen. Zoals boven aangegeven kunnen deze bij onoordeelkundig gebruik ernstige nadelige gevolgen hebben voor het gedrag en welzijn van de hond.

Onderstaand vindt u de adressen en een voorbeeldbrief.

ColliShop: ColliShop@colruyt.be; rode.telefoon@colruyt.be; dirk.berteloot@collishop.colruyt.be

 

Voorbeeldbrief:

 

Beste,
 
In de najaarscataloog 2006 zijn de Pets Safe Instant Fence en  Pet Safe  Pro Dog Trainer  opgenomen. Deze elektronische hulpmiddelen zijn zeer dieronvriendelijk.
Een studie aan de Universiteit van Utrecht  door Dr. Schilder heeft aangetoond dat honden wel degelijk stress en pijn ervaren bij het gebruik van stroomhalsbanden.
Dit systeem, waarbij in het geval van de Dog Trainer, 8 correctieniveaus kunnen ingesteld worden, is gevoelig voor onoordeelkundig gebruik én zelfs misbruik, waarbij de grens van het ethisch toelaatbare overschreden wordt. Indien de
hond niet meteen doet wat het baasje verlangt, kunnen de impulsen versterkt en telkens herhaald worden, waarbij de grens van mishandeling bereikt of overschreden wordt.
De Belgische Vereniging voor HondenGedragsTherapeuten heeft zich trouwens al op 2 oktober 2003  tegen het gebruik van elektronische  halsbanden gekant. Ook de Vlaams Diergeneeskundige Werkgroep Ethologie stelt dat er een verbod moet komen op de vrije verkoop, het gebruik en in bezit hebben van deze elektronische toestellen.
We zetten u nog even enkele argumenten voor een verbod op een rijtje:

  • studie aan de universiteit van Utrecht heeft uitgewezen dat deze banden stress en pijn veroorzaken bij de hond;
  • gedragsdeskundigen in binnen- en buitenland, dierenartsen en beloningsgerichte hondenscholen keuren het gebruik van deze dieronvriendelijke banden af;
  • onoordeelkundig gebruik en opzettelijk misbruik kunnen ernstige nadelige gevolgen hebben voor het gedrag en welzijn van de hond;
  • er bestaan  voldoende diervriendelijke alternatieven  om honden op te voeden;
  • straffen en pijnigen is ethisch onaanvaardbaar en ondoeltreffend  als opvoedingsmethode, zelfs bij probleemgedrag

Ik vraag  u om de verkoop van deze producten te stoppen en  een diervriendelijk alternatief om honden op te voeden te steunen.
 
Met beleefde groeten,
 

 

Laat ons ook even weten indien je een mail stuurde: info@biteback.be
Bron: http://www.biteback.be/action/e_action_detail.php?actid=2789

FilmFestival: Little Miss Sunshine

De stad Gent heeft de fijne gewoonte om tijdens het Filmfestival steeds ook een voorstelling te organiseren die gratis is voor de Gentenaars. Enige vereiste is dat deze film doorgaans geprogrammeerd wordt om tien uur ’s morgens op een zaterdag en dat je dus op tijd uit je nest moet zien te raken…


Vorig weekend was het dus weer zover, en kon je gratis naar Little Miss Sunshine, een roadmovie van Jonathan Dayton & Valerie Faris. Deze film maakt deel uit van het plus parcours, een selectie films gericht op de actieve 55-plusser en samengesteld door Roel van Bambost. Wat uiteraard niet wil zeggen dat jongere mensen niets te zoeken hebben in deze films… De film werd ingeleid door iemand van het Filmfestival en ook, en dit voor de laatste keer, door Frank Beke.

Little Miss Sunshine behoort zeker niet tot de ‘moeilijke’ of donkere festivalfilms. Het is waarschijnlijk een van de meest lichtvoetige films die er deze editie te zien is. Desondanks was het de film een publiekslieveling op het Sundance filmfestival en is het de film waar ik me tot hiertoe het meest mee geamuseerd heb.

Het verhaal is simpel, de personages zijn licht karikaturaal en erg grappig, maar zitten ook volledig juist.

little miss

De zevenjarige Olive is gefascineerd door miss-verkiezingen, alhoewel het kind absoluut niet het lichaam heeft van een kleine miss; een beetje mollig en een grote bril zijn niet bepaald de attributen die de doorslag geven in zo’n verkiezing. Maar het meisje gaat er volledig in op, wordt ook nog eens opgejut door haar op winnen-gefocuste goeroe achtige vader en wanneer een andere deelnemer uit de lokale verkiezing gediskwalificeerd wordt, mag Olive naar de grote verkiezing in Californië. Omdat vliegen van Albuquerque naar Redondo Beach in Californië te duur is en de suïcidale Proust-kenner oom Frank niet alleen mag achterblijven van de psychiater, gaat dan maar het ganse gezin mee op tocht, in een krakkemikkig VW-busje.
Het ganse gezin, dat is Olives broer Dwayne, die 7 maanden voordien besloten heeft geen woord te zeggen zo lang hij niet geslaagd is in het toelatingsexamen van de militaire academie en zich daar erg strikt aan houdt. De grootvader die uit zijn service flat is geschopt wegens heroïnegebruik en die Olive coacht in haar act voor de miss-verkiezing (een act die voor de nodige verrassingen zal zorgen bovendien). Vader Richard die een eigen stappenprogramma voor succes heeft ontworpen en dit nu wanhopig via workshops en een boek aan de man probeert te brengen, zonder veel succes overigens. En tenslotte moeder Sheryl die deze bonte verzameling in het gareel tracht te houden…
Resultaat is een bij momenten hilarische, maar even goed ontroerende en soms subversieve feelgoodmovie.
Eerder vandaag ook verschenen op Gentblogt, waar je uiteraard ook terecht kan voor een boel ander festivalnieuws…