Orestes in Mosul

Vorige week zag ik het theaterstuk “Orestes in Mosul” in het NTGent. Een vriendin wou het stuk graag zien en het werd dit seizoen enkel in Gent opgevoerd eer het op Europese tournee vertrok.

Die avond kreeg ik ook het nieuws dat onze buurman was gestorven en zo kwam het er niet meer van er iets over te schrijven. Inmiddels zit het allemaal al wat verder weg en is het stuk helaas niet meer in ons land te zien. Maar het keert in een volgend seizoen wellicht terug en ik wou er toch nog enkele woorden aan wijden.

Omdat veel acteurs geen visum kregen om naar hier te komen, wordt er in de voorstelling voortdurend met video gewerkt. Dat werkt eigenlijk heel goed. Het stuk gaat ook erg persoonlijk. We krijgen van elk van de acteurs flarden levensverhaal die de link leggen tussen wat er gebeurd is in Mosul en hun eigen leven. Zo krijgt het allemaal een erg aangrijpende, persoonlijke dimensie. Soms wel een tikje verwarrend; wanneer zit iemand in zijn rol en wanneer niet? Maar echt heel belangrijk was dat niet.

De beelden en verhalen zijn pakkend, overweldigend. Het verhaal hier vanavond op de planken, de Griekse tragedie Oresteia, is maar een deel van het verhaal. De gruwel van een eeuwenoud verhaal wordt overgepoot naar de gruwel in een recent nabij verleden. En dat blijft aan je kleren hangen.

Het is een stuk dat tijd nodig had. Direct erna vond ik het goed, maar ook niet overweldigend. Maar in de dagen nadien moest er ik geregeld aan denken en groeide het verder. Wat wel een goed teken is. Eigenlijk is dit wel een must-see.

Toruk – Cirque du Soleil

Vorige zaterdag mochten we via het werk van de wederhelft naar Cirque do Soleil in Antwerpen. Eerst was het zonder kinderen maar dan mochten ze uiteindelijk toch mee. Weliswaar voor de avondvoorstelling. Dat beloofde een avontuur te worden.

Omdat je nooit weet hoe druk het is rond Antwerpen, zijn we maar meteen vertrokken toen we om 17u Zoon gingen ophalen aan de scouts. Dat is veel te vroeg, maar anders moesten we een half uur later toch vertrekken. De scouts waren wat aan de late kant die dag maar we hadden dus geen haast. We aten rustig in de auto.

In Antwerpen was het dan een zoektocht omdat onze GPS de parking van Spoor Oost niet wist zijn. Zelfs Waze had het er lastig mee. Daar kwam onze extra tijd dus al nuttig van pas. Na wat sightseeing en in de file staan in Borgerhout konden we dan toch onze auto parkeren op die immense parking.

Van daar is het nog een kort eindje stappen tot het Sportpaleis. We kruisten daarbij de massa die van de vroege voorstelling kwam. Het was zo druk dat de politie het verkeer stond te regelen rond het Sportpaleis. Aan de ingang was het dan nog even wachten eer we binnen konden. Beetje gedrum om binnen te raken waarbij de Dochter en ik er al in slaagden de wederhelft en Zoon kwijt te raken. Dat drummen was ook niet zo prettig met een minimensje van 1meter bij dat niet iedereen ziet, maar na een tijdje waren we dan toch goed binnen geraakt en was ons gezelschap ook herenigd. De kinderen wilden even de merchandising checken maar hebben wonder boven wonder niets echt willen kopen, al waren er wel wat poppetjes die hen aanstonden.

Dan moesten we nog even wat tijd zoek maken omdat de deuren naar de zaal nog gesloten waren. Paar keer een toertje rond het Sportpaleis gedaan en alvast de kinderen voorzien van popcorn en drank aangezien je niks mag meenemen.

Toen we uiteindelijk onze zitjes hadden gevonden, was het nog bijna een uur tot de voorstelling zou beginnen. We konden wel al wat kijken naar de vuurvliegjes in het decor beneden en wanneer we na aandringen van de stem doorheen de luidsprekers dan toch maar de Toruk app downloadden, konden de kinderen daarop ook wat spelen met die vuurvliegjes.

En dan om 20u begon de show eindelijk. Ik kreeg al meteen een Dochter op schoot die niks kon zien door de volwassenen voor haar.

In 2013 hebben we een Cirque du Soleil show gezien in Las vegas en die was wel indrukwekkend. Toruk vond ik knap, maar ik was wel blij dat we niet de volle prijs van 400 euro hadden betaald voor onze tickets. Want zo geweldig was het ook niet.

Toruk speelt zich af in het universum van de film Avatar. Blauwe mannetjes dus. Er was een heel verhaal, met een Engelstalige verteller. Zoon vond dat leuk, de Dochter kon het allemaal niet zo veel schelen dat verhaal. Het kwam erop neer dat twee jonge mannen een soort queeste moesten doen langs 5 stammen om 5 voorwerpen te bemachtigen. Dat zat wel redelijk op niveau van onze zevenjarige, ingewikkeld was het niet. Bij elke nieuwe stam wisselde het decor waarbij er stukken bewogen maar er vooral veel gebruik werd gemaakt van visuele effecten, het ene moment was dat decor een waterval, het andere moment een klif, dan weer was er vuur. Dat was behoorlijk indrukwekkend om te zien, maar zoals Zoon nadien terecht opmerkte, dat is geen circus. Mensen die zingen en dansen en grootste bewegende decors heb je ook in een musical. Dat is geen circus. Gelukkig zaten er uiteraard veel circuselementen in verwerkt en was er hier en daar acrobatie te zien. Maar de voorstelling zou voor mij meer geslaagd geweest zijn als het circuselement met 20 tot 25% verhoogd zou worden en het totaalspektakel/musicalgebeuren wat teruggeschroefd.

Begrijp me nu niet verkeerd, Cirque do Soleil is altijd mooi. De kinderen hebben genoten en wij ook. Je verveelt je geen seconde en het zit allemaal heel ingenieus in elkaar. Maar ik miste toch wel wat magie en echte adembenemende acrobatie. Circus dus.

Na de pauze werd de Dochter toch wel moe. Ai ai dat komt niet goed vreesde ik. Maar toen kwam de langgerekte apotheose met een echte vliegende draak en dan was ze weer helemaal mee in het verhaal. En zat ze de voorstelling die tot 22u duurde met veel plezier uit. Maar we waren de parking nog niet af nadien, of er steeg al gesnurk op van de achterbank…

IMG_1746IMG_1748IMG_1750

Afscheid van een betoverende stad, onze laatste dag Istanbul

Vier dagen is niet niks, maar ze vlogen voorbij en al gauw was het alweer de ochtend van de laatste dag. We haastten ons niet, uitslapen is een zeldzame en dus te koesteren luxe. Ook uitgebreid ontbijten is zo’n luxe. En dus genoten we extra hard van beide. Een Turks ontbijt is trouwens niet echt aan mij besteed. Het is erg hartig; diverse soorten kaas, groenten, ei,… Ik beperkte me tot de alomtegenwoordige yoghurt, wat ei en wat brood of ontbijtgranen.

We reisden licht dus de koffers waren snel gepakt. We lieten ze achter in ons supercharmante Niles Hotel en trokken de stad in. Vandaag zouden we de oude stad achter ons laten en naar het hippere Galata trekken, aan de overkant van de Gouden Hoorn. Alhoewel dat prima te doen is te voet, namen we toch voor enkele haltes de tram aan het Beyazit plein vlakbij. Onze energie wat sparen voor de rest van de dag.

De tram bracht ons tot de buurt van de Galata brug die we over wandelden. Op zich al een belevenis. Het is, zoals overal in de stad, behoorlijk druk op de brug. Er staan overal mannen te vissen, eronder varen toeristenboten en aan de onderzijde van de brug zijn ook allemaal restaurantjes gevestigd.

Galata geeft een heel ander gevoel. Iets meer ruimte, meer statige oude gebouwen zoals je ze ook kan vinden in Londen of Parijs, iets minder de volgestouwde chaos van Fatih, de oude stad waar wij verbleven. Het publiek is er ook jonger, de winkels een stuk hipper, het personeel niet langer uitsluitend mannelijk en veertig plus maar ook jong en vrouwelijk. Spijtig dat we hier maar enkele uren konden besteden.

We gingen in de lange rij staan om de Galata toren te beklimmen. Beklimmen is trouwens relatief want het ding heeft een lift. Boven geniet je van een uitzicht over de stad. We struinden nog wat door de eindeloze winkelstraatjes op zoek naar cadeautjes voor de kinderen en gingen dan lunchen in een leuk eethuisje. Bij het zoeken naar iets om te eten bleek trouwens dat de adresjes uit onze Lonely Planet daterend uit 2017 ofwel gesloten waren wegens zondag, ofwel niet meer bestonden. Het gaat snel in Istanbul. Maar we vonden lekker eten, opnieuw met genoeg vegetarische opties. Als je naar Istanbul gaat, hou je overigens maar beter van zuivel. Als voorgerecht krijg je bijna standaard een plat brood met yoghurt en ook in de warme gerechten zit de helft van de tijd yoghurtsaus. Ze drinken er ook een soort melk of yoghurt bij hun eten en in bijna alle gerechten verwerken ze iets van kaas.

We hadden met het taxibedrijf om 17u afgesproken voor onze vlucht van 20u dus na de middag begonnen we er wat vaart in te zetten. Het cadeau versieren voor Zoon bleek iets lastiger dan gedacht nu de Grote Bazaar gesloten was op zondag. Verder was bijna alles van winkels trouwens wel open. De Spice Bazaar was wel open en daar kocht ik nog granaatappel en appelthee en kruiden. We deden ook nog wat Turks Fruit mee als cadeautje. En zo zakten we stukje bij beetje terug af richting ons hotel.

In een dessertenketentje in de buurt stopten we nog voor een koffie en saffraanpudding. Ook in pudding zijn ze hier sterk, nooit eerder zo lekkere pudding gegeten. Daarna nog even voor kebab gestopt aan ons Beyazitplein, wat een aaneenschakeling is van kebabzaken. Bij twaalf graden op een terrasje kebab eten in de drukte van de stad, die ook op zondag nauwelijks rustiger is. Het was een mooi afscheid.

En dan was het alweer tijd dus om de koffers op te halen. We kregen nog een afscheidscadeautje van ons hotel. In het heengaan had de rit van de luchthaven een poos geduurd en stond er vrij veel file, maar nu ging het supervlot en stonden we op een klein half uur aan de luchthaven. Om daar in een werkelijk eindeloze file terecht te komen om de luchthaven in te komen. De luchthaven is veel te klein (de nieuwe had overigens al open moeten zijn) en om erin te komen moet je door een security check. Resultaat, klein uurtje aanschuiven. Het inchecken verliep daarna gelukkig wel vlot en dan mochten we nogmaals door een veiligheidscheck. Het aantal keer dat ik die vier dagen door metaaldetectoren ben moeten stappen en gefilmd ben geweest door veiligheidscamera’s is overigens echt niet te tellen. De politie fronste nog even de wenkbrauwen toen bleek dat ik mijn inreisdocument kwijt was, maar dan had iemand me maar moeten vertellen dat ik dat had moeten bewaren. Uiteindelijk was het geen probleem. Maar ook daar was het toch weer even aanschuiven.

Met een kwartiertje vertraging stegen we uiteindelijk om met Turkish Airlines. Behalve de beide vertragingen overigens geen slecht woord over de vliegmaatschappij. We kregen warm eten (twee keer hetzelfde maar wel heel smakelijk) en konden filmpjes kijken tijdens de vlucht (The Black Tower gezien).

Behoorlijk moe maar helemaal ontspannen en boordevol indrukken landden we drie uur later op Zaventem. Wat een trip! Wie op zoek is naar een citytrip en het eens wat anders dan anders wil aanpakken, kan ik deze stad zeer warm aanbevelen. Vier dagen is lang niet genoeg, je kan hier gerust een week slijten. Je zal je niet vervelen. Ook voor vegetariërs is dit een fijne bestemming, want elk restaurant heeft veggie opties op de kaart staan.

Istanbul – Blauwe Moskee, Aya Sofia, Basilica Cisterna

Op onze derde dag trokken we na ons uitgebreid Turks ontbijt waar ik helaas nooit veel van kon eten want ik kan zo’n hartige dingen ’s morgens niet binnen krijgen, richting Blauwe Moskee. We hadden wat langer geslapen en rustig ontbeten dus we zetten er nu wat de pas in om genoeg tijd te hebben eer de moskee sluit voor bezoekers tijdens de een van de vele gebedsmomenten. We zijn het intussen al gewend dat tijdens die momenten van overal in de stad opgeroepen wordt tot gebed van de talrijke minaretten.

We wandelen langs de oude Romeinse hippodroom richting moskee. Een van de buitenmuren staat in de stellingen en dat blijkt een voorbode te zijn. We schuiven aan om de moskee binnen te komen. Ik dacht er te komen met gewoon een trui met een kap, maar dat stond precies aangegeven dat dat niet op prijs gesteld werd. De herfst is gelukkig een makkelijk seizoen voor een moskeebezoek, van blote armen of benen heb je bij 11 graden doorgaans weinig last en ik kon gewoon mijn sjaal van mijn hals verhuizen naar mijn hoofd en zo raakte ik zonder problemen de moskee binnen. Bij het binnengaan nog even de schoenen uitdoen en meedragen in de verstrekte plastic zakjes en we mochten binnen.

De blauwe moskee is gigantisch. Het grootste deel van de ruimte is wel voorzien voor het gebed, als bezoeker ben je beperkt tot een strook achterin de moskee. Helaas stond het merendeel van het plafond in de stellingen wat het wauw-effect van deze wellicht magistrale teniet deed. De moskee is heel mooi versierd met de typische tegeltjes en je kijkt je ogen uit, maar helaas stootten we weer op de stellingen of het feit dat je niet naar voor of naar boven mag.

Hierna struinden we nog even rond buiten aan de hippodroom en besloten dan af te dalen in de basilica cistern. Blijkbaar ooit een basiliek, waarvan de vele zuilen getuige zijn, daarna vooral een ondergrondse wateropslagplaats. Een speciale plek om in rond te wandelen. Helaas ook wel een drukke plaats en blijkbaar verplicht voer voor schooluitstapjes, zelfs op zaterdag. Je kan er trouwens ook je foto laten nemen in sultan of haremkostuum, geen idee waarom maar als de Turken ergens een lira uit kunnen slaan, zullen ze het niet laten, of het nu past in het decor of niet. Maar last heb je daar natuurlijk niet van.

Op het einde van de wandeling in het waterreservoir staan trouwens twee medusa-hoofden, een beetje de trekpleisters. Het is onduidelijk waarom die hoofden daar staan en waar ze vandaan komen. In steden doe ik niks liever dan torens beklimmen of onder de grond duiken, dus ik kon mijn hartje hier ophalen.

We aten een soort brood met choco van een straatventer en gingen dit opeten in het Gulhane park, een van de weinige parken die het centrum van Istanbul rijk is. Zoals op alle pleinen en parken wonen hier een soort van wilde honden. Ze liggen overal te slapen, spelen al eens en hebben allemaal een plakkaat in hun oor, zoals de koeien. Het waren precies ook allemaal mannetjes. Honden worden enkel op zo’n openbaar plein getolereerd, katten kom je dan weer overal tegen, in alle vormen en maten, maar toch vooral klein en mager.

Na ons broodje dronken we nog een koffie in het cafeetje in het park, wel buiten op het terras want binnen waren alle tafeltjes gedekt om iets te eten. In Istanbul zitten de terrassen eind november trouwens nog steeds goed vol. Als er een terras is, gaan de mensen erop zitten. Veel van die terrassen zijn overigens ook verwarmd en er liggen soms ook dekentjes klaar. Hier deed de verwarming het niet zo geweldig goed en kreeg ik het wel wat fris.

Nadien was ik eigenlijk nog altijd vermoeid en had ik niet de mentale energie om direct weer dingen te gaan bekijken en dus keerden we even terug naar het hotel. Dat even was toch een stukje verder dan ik had gedacht. Maar ik had toch echt wel wat nood aan rust.

Dan haasten we ons naar de Aya Sofia. Eerder op de dag was de wachtrij daar werkelijk enorm, vandaag dat we verkozen om even te gaan rusten. De wachtrij was er echter nog steeds en de ticketstalletjes sluiten in het laagseizoen al om 16u dus we gingen toch maar snel in de rij staan. Dit gebouw is echt een wereldwonder en vervult je met bewondering als je de muren betreedt. In het jaar 300 stond hier al een kerk, maar het huidig gebouw dateert van 532 en werd op amper 5 jaar gebouwd. Het is een enorm gebouw en je staat echt perpleks van de majestueusiteit ervan. Ooit een kerk, dan een moskee en ten slotte een museum. Een gebouw waar doorheen de eeuwen veel is aangepast en veranderd, wellicht de reden dat het er vandaag nog altijd staat. Ook hier weer stellingen, maar ze benamen minder het zicht op het geheel. We waren nog net op tijd om de eerste verdieping ook te bezoeken, waar blijkbaar na 16u15 niemand meer toelaten wordt en die niet enkel schitterende mozaieken van eeuwen terug huisvest maar ook gewoon een prachtig zicht op beneden. Ook vreemd dat je er niet via een trap komt, maar via een soort helling.

Alles in dit gebouw ademt de eeuwen uit. Scheve muren en vloeren. Enorme proporties. Waanzinnige schoonheid. Dat ze dit hebben kunnen bouwen in die tijd en dat het tot op de dag van vandaag te bezoeken is…

We hadden niet echt geluncht en ook al geen vieruurtje gesnoept, dus tegen de avond begonnen we echt scheel te zien van de honger en bijzonder knorrig te worden, hangry zoals ze dat dan noemen. Aan ‘ons’ plein Beyazit zijn echter enkel kebabstalletjes en daar had ik nu eens echt geen zin in. Ik wou een gewoon restaurant met gezond eten. Gelukkig bood de wifi in het hotel raad en kwamen we na een wandeling terecht aan een rooftop restaurant zoals er in deze stad veel zijn; bovenop de meeste gebouwen poten ze gewoon een afsluiting en nu in de winter overkappen ze die en hop, je hebt een bar/restaurant.  De keuken stelde niet veel voor maar zoals steeds waren we mensen supervriendelijk en er stonden een vijftal vegetarische gerechten op de kaart. Ik liet me het stoofpotje aanpraten. Ook zoals steeds kregen we eerst een kommetje yoghurt en vers plat brood dat op zich een godenmaal was nu we zo uitgehongerd waren. Het stoofpotje was ook erg smakelijk en na ons eten kwam er nog gratis koffie en thee en zelfs een gebakje. Het restaurant hoorde bij een hotel en je moest gewoon dat hotel door helemaal naar het dak, een beetje vreemd, maar we hebben alleszins heel lekker gegeten.

Istanbul – Topkapi Palace en Grand Bazaar

Hoe rustig onze hotelkamer ook is, een wekker hebben we niet nodig want om half zeven wordt de hele stad wakker van de gezangen van de geestelijken op hun minaretten. Toch nog wat gedoezeld nadien.

Na een typisch Turks ontbijt op het – gelukkig overdekte- dakterras van ons hotel, met zicht op de zee van Marmara, besloten we meteen te trekken naar hetgeen ons het meest aantrok; het Topkapi Palace, verblijf van sultans en concubines. Na een frisse wandeling (12 graden en bewolkt) doorheen de drukke en licht chaotische stad kwamen we bij het mooie en rustige Gulhane Park en vandaar bij de ingang van de zeer grote paleisgronden waar verschillende grote honden zonder duidelijke eigenaar speelden of lagen te slapen.

Even aanschuiven voor de tickets ( 60 Turkse lira voor het paleis en nog eens 35 voor de harem) en dan op ontdekking. We starten in de keukens, waar ooit maaltijden voor duizenden mensen bereid werden en nu vooral mooi servies, waarvan opvallend veel Chinees, staat uitgestald. Het paleis bestaat uit vier binnenplaatsen met daarrond dan de te bezoeken gebouwen. Helaas mag je binnen zelden foto’s nemen. Ik denk dat het hier in het hoogseizoen een enorme overrompeling is, maar nu is het goed te doen. De paleisgronden zijn enorm groot. Helaas zijn er ook een stuk of 6 delen gesloten. Toch valt er veel te zien en is het allemaal echt adembenemend mooi. Oude klokken, wapens, een stuk gewijd aan Mekka waar dan een geestelijke gewoon live zit te bidden/zingen/hoe moet je dat eigenlijk noemen, een bibliotheek, audiëntie ruimte,…

Na een goed uur ofzo duiken we de harem in. Daar werd er echt gewoond. Volgens het plan is er helaas maar een vijfde ofzo van deze uitgestrekte gebouwen te bezoeken. Spijtig, want dit is zo mooi en fascinerend. Hier geen glazen kisten vol geëxposeerde artefacten maar gewoon de architectuur. Koepels. Overal tegeltjes aan de muur. Spiegels. Een ontzettend rustige binnenplaats met overal adembenemende vergezichten. Wauw. Ik hoop dat ze ooit de volledige harem gerestaureerd krijgen en open stellen…

Intussen is het middaguur gepasseerd en gaan we op zoek naar eten. We komen in een nauw straatje terecht vol restaurants. Op sommige plekken staan ze tot buiten aan te schuiven, enkel mannen. Locals. Op andere is het publiek wat toeristischer. Overal staan mannen buiten wiens enige job is om mensen binnen te lokken. We worden moe en gaan ergens binnen waar wat vegetarische gerechten op de kaart staan. Ik ga voor een pide met groenten, de wederhelft voor een soort mixed grill. We zitten binnen in plaats van op het verwarm terras en de warmte en de rust doen deugd.

Hierna duiken we de bazaars in. Eerst de Spice Bazaar. Mooie winkeltjes, mooi historisch gebouw, beetje druk. Maar niets in vergelijking met de straten errond, waar de locals shoppen en je hopeloos verloren loopt in eivolle kleine straatjes. Elk straatje of buurt lijkt gespecialiseerd in een soort koopwaar; kleren, loodgieterij, electriciteit, stof, garen, trouwjurken, schoenen, eten,… na een tijd komen we dan aan de Grote Bazaar. Opnieuw een hele belevenis met indrukken die massaal op je afkomen, mensen, geuren, antiek en plastic rommel, kledij (eindeloos veel namaak), eetstalletjes,… je wordt voortdurend aangesproken maar het went snel en je kan ze meestal snel afschudden. Maar 1 seconde naar iets kijken en ze zijn daar. Wel altijd superlief. Vanavond wees een restauranthouder ons zonder morren naar de concurrentie. ‘Misschien tot morgen dan’.

Na de bazaars waren we echt op en stopten we voor baklava en koffie in de buurt van het hotel. Het aanbod was gewoon te groot. Eindeloos veel soorten baklava maar ook veel soorten pudding (met smaken als kastanje en saffraan), Turks fruit, ijs, taart,… we overaten ons een beetje vrees ik. Zo danig dat we geen trek meer hadden in avondeten. Tegen 21u trokken we toch maar terug de stad in. In een gezellig restaurantje kregen we een plaatsje op het terras (bij 10 graden. En ik moest nog jas en sjaal uit doen, zo heet was het onder de warmtestralers) voor het lekkerste eten tot hiertoe. Ovengebakken vlees voor de wederhelft en gegrilde groenten met rijst en yoghurt voor mij. Na de pide en de baklava snakte ik naar iets lichtverteerbaar en gezond. En op dat terras zijn we een uur of twee blijven zitten, nog een drankje na het eten. En intussen de mensen bekijken, de mannen die mensen naar hun zaak proberen lokken, de bezigheden in de luide shishabar naast het restaurant, de obers die een dasje deden met 3 meisjes,…

Toen we tegen half elf naar huis stapten, viel op hoe levendig de stad nog was. Koffiezaken nog open, restaurant draaien nog op volle toeren, nog mensen met kinderen op pad, druk tramverkeer,… alles blijft hier lang open.

Onze indruk na de eerste volledige dag? Istanbul is een geweldige stad. Ontzettend veel te zien. Je kijkt de hele dag je ogen uit. Druk, licht chaotisch (verkeer, stadsplanning of gebrek eraan), luid, charmant. Overal lekker eten op elk moment. Veel jonge mensen. Veel jonge mannen vooral in die publieke en horeca jobs. Een beetje opdringerig maar altijd bereid om te helpen. Rijke cultuur. Overal winkeltjes, iedereen probeert je iets te verkopen. Groot. Druk. Fascinerend. Rijk. Wauw! Ik wil hier langer blijven dan de geplande 4 dagen!!

Istanbul – het begin

Vlot. Verbazend vlot verliep het eerste deel van onze reis gister. Kindjes vlot afgezet in de voorschoolse opvang, amper file naar Brussel, snel geparkeerd, niemand voor ons aan de incheckbalie, rustig ontbijtje, snelle veiligheidscheck en hop naar de gate.

Aan de gate echter bewoog er niks toen de boarding tijd kwam. Uiteindelijk gingen we pas aan boord toen het vliegtuig normaal had moeten opstijgen. Met een half uurtje vertraging kwamen we ervan af.

Het vliegtuig was uitgerust met een entertainmentsysteem en ik keek een saaie film met Keanu Reeves (Siberia) die bovendien gecensureerd bleek. Intussen kregen we eten dat nog lekker bleek ook.

En dan kwamen we van een superrustig Zaventem terecht in de heksenketel Istanbul waar de rij een de paspoortcontrole groter was dan de voorziene plaats voor die rij. Dat werd een uurtje aanschuiven. Met een krijsende peuter achter ons want kindjes laten voorgaan doen ze hier blijkbaar niet.

Na dat uur konden we op zoek naar onze chauffeur en een kwartier later zaten we in de taxi. Rijvakken zijn hier blijkbaar maar indicatief en je hebt vooral een toeter nodig en stalen zenuwen. Maar na een half uur werden we zonder kleerscheuren afgezet aan ons hotel Niles. We werden superhartelijk ontvangen met de lekkerste appelthee die ik ooit heb geproefd en een stukje lokum waarna we naar onze mooie en gezellige kamer werden begeleid.

Hier is het twee uur later dus het was intussen helemaal donker en al avond. We lieten ons nog de weg wijzen naar een restaurantje in de buurt waar ik een schotel at op basis van spinazie en ui. Voor het eten komt er blijkbaar steeds een versgebakken plat brood op tafel begeleid door zoute yoghurt of kaas of een soort dip. Nadien kregen we nog een tasje thee van het huis. Dat alles kostte ons amper 25 euro fooi inbegrepen.

Verjaardagsfeestje organiseren

Dinsdag wordt Zoon zeven. We vierden echter gisteren al, omdat wij volgend weekend onder ons tweetjes op citytrip gaan. Zeven jaar is zeven vriendjes uitnodigen en dat vond de wederhelft veel te veel om in ons huis te hebben rondkoersen, hij stelde dus voor om het feestje extern te doen. En dan begon onze zoektocht…

  • een voetbalfeestje aan Dok Noord: top, maar de helft van het publiek bestaat uit meisjes en ik denk dat die niet allemaal zo graag voetballen.
  • Bowlen en minigolven in Dok Noord. Meteen goedgekeurd door de jarige. Probleem: je kan niet reserveren tenzij je blijft eten. En het eten is junkfood dat bovendien online slechte kritieken kreeg. Dat verplicht warm eten maakte het ook kostelijk. Als vegetariër werd het helemaal onhandig. Plan afgevoerd.
  • Binnenspeeltuin: hadden wij weinig zin in wegens al veel gedaan. Is wel betaalbaar.
  • Een museum. Ik vond opties bij het Designmuseum, de tuin van Kina, het MIAT, het Gravensteen, het Huis van Alijn en de Sint Pietersabdij. Na overleg met Zoon kozen we voor de Sint Pietersabdij; een zoektocht gevolgd door een knutselworkshop. Leek ons top. Toen ik mailde om te reserveren, bleek het volzet voor de rest van 2018. Maar dit lijkt ons wel een plan voor volgend jaar.
  • Film. Bij Sfinx kan je naar de film gevolgd door een knutselatelier, maar je kan de film niet zelf kiezen en de film dit weekend was er een voor kleuters. Dan maar naar Kinepolis. Daar krijg je een film naar keuze en popcorn en drank voorafgegaan door een rondleiding en een zoektocht. Bij reservatie bleek het zaterdag ook al volzet te zijn, dus verschoven we het feest dan maar naar zondagochtend, 9u45. Een beetje een raar moment voor een feest, maar ook wel een moment dat de meeste kindjes thuis zijn en dus konden komen.

Zo gezegd zo gedaan dus. Zondag stonden wij om 9u30 in de Kinepolis. Het in ontvangst nemen van de cadeaus wat was onhandig, daar was geen moment voor dus deden we dat voor de rondleiding gewoon in de inkomhal op de grond. Gelukkig nam een van de ouders al wat inpakpapier en ander afval mee naar huis.

Om 10u werden we dan opgehaald voor een rondleiding langs een zaal en dan naar de projectorruimte. Daar kregen de kindjes uitleg en mochten ze vragen stellen. Dat vonden we wel een unieke ervaring. De ons beloofde zoektocht naar de popcornschat is helaas niet doorgegaan omdat de persoon die dat altijd doet er niet was en de invalster niet wist hoe dat ging, maar ze deed wel haar best om ons een fijne rondleiding te geven. Met een verkleedkoffer werd er nog een foto gemaakt aan een soort wall of fame die de jarige dan mee naar huis kreeg. En dan mochten ze het popcornkot ontdekken en kregen ze eten en drinken mee de zaal in. Als compensatie voor de in de mist gelopen zoektocht, kregen de kinderen in de pauze dan nog een extra ijsje aangeboden.

En dan keken we samen de nieuwe Sint film (Sinterklaas en de wakkere nachten). Heel leuk entertainment, perfect voor de leeftijd (nog net) en de tijd van het jaar. Een kindje bleek wel wat hoogsensitief en wou de hele tijd naar buiten omdat hij niet tegen het geluid of de spanning kon. En er waren er ook twee die geen popcorn lusten. Maar voor de rest liep het allemaal erg gesmeerd en waren alle aanwezige kinderen volgens mij superblij. En op het einde kregen ze nog allemaal een rijkelijk gevulde goodiebag mee naar huis.

Is het een aanrader? Voor mij wel. Het is prijzig (je moet minstens met 10 komen en dan betaal je 170€, er komt 17€ bij per extra persoon). Maar voor dat geld is het dan wel helemaal af; leuk entertainment, die kijk achter de schermen, de film, de snacks tijdens de film, de foto, heel lieve mensen ter plekke,…

Het hele feest liep uiteraard goed uit, waardoor we amper een uur eer de familie aankwam voor het volgende feest zelf thuis waren. Er volgden nog meer toffe cadeaus en spelletjes spelen met de meter en de nichtjes en lego bouwen en éclairs en spaghetti eten en ’s avonds besloot mijn bijna zevenjarige dat het een perfecte dag was geweest. Waardoor ik, compleet op van vermoeidheid en nog steeds half ziek, tranen in de ogen kreeg van ontroering…