Een ochtend in de dagkliniek

Gistermorgen moesten we ons om 8 uur aanmelden in het dagziekenhuis. Handig toch in de stad wonen, om 7u50 zijn we thuis vertrokken met de fiets en om 8u stonden we aan de balie van het ziekenhuis. Zo’n mobiscore van 9.4 is voor mij toch geen onzin haha… Enfin, het ziekenhuis dus. We hadden de avond voordien op de site van Sint Lucas al de filmpjes voor kindjes bekeken en wisten dus waar we ons aan konden verwachten en zo liep het ook in het echt. De Dochter kreeg een polsbandje en een kleurboek en -potloden en ik kreeg wat papierwerk om te ondertekenen waarna we door mochten naar de eigenlijke dagkliniek.

Ik heb er zelf ook al wat daghospitalisaties opzitten waarbij je na aanmelden meteen naar je kamer mag waar je dan wacht tot de ingreep, maar hier liep het anders. We moesten wachten in een ruime wachtzaal, gelukkig voorzien van een grote speelhoek en moesten hier een goed uur wachten. Na een tijdje werd ik nog eens geroepen om weer wat papierwerk in orde te maken en dan was het wachten tot een verpleegster ons kwam halen.

Die bracht ons naar een voorbereidingskamer. Ik moest al ons gerief in een locker doen en De Dochter werd nog eens gemeten en gewogen, opnieuw wat vragen beantwoorden en dan mocht ze een roze operatiekleedje aan. Het verplegend personeel was steeds superlief en overal in het ziekenhuis was het personage Lucas herkenbaar aangebracht, uit het filmpje en de boekjes, en ik merkte dat De Dochter dit wel fijn vond, die herkenbaarheid. De verpleegster verbaasde zich erover dat ze zo’n lage en stabiele hartslag had, ze had echt geen stress.

En dan mochten we door naar de kikkerruimte, een vrolijk aangeklede kamer vlak voor het Operatie Kwartier. Hier stond de film Lucas in het ziekenhuis ook aan en moesten we even wachten tot de dokter klaar was voor ons. En dan werden we het OK in gebracht waar de dokter ons begroette en ik De Dochter op de operatietafel mocht installeren alwaar de lieve anesthesist zich voorstelde en nog even kort toelichtte hoe het zou gaan. En dan kreeg ze het masker op en duurde het geen minuut eer ze sliep. Ook hier verbaasde de verpleger zich over het feit hoe kalm en rustig ze was. Ik was best wel fier. De Dochter viel dus rustig in slaap en ik stond daar iets minder rustig en met tranen in de ogen. Ik kon me zelfs niet meer oriënteren, ik moest twee gangen terug lopen naar de wachtplek voor ouders maar een vriendelijke verpleger nam de tijd om me op weg te zetten.

En daar zat ik dan, tussen twee papa’s met een prop in mijn keel en niks om mijn aandacht af te leiden aangezien mijn boek en gsm allemaal in de locker zaten. Gelukkig stond de radio op en was de muziek toevallig wel nog rustgevend. De verpleegster in de voorbereidingskamer had gezegd dat het 20 minuten tot een half uur kon zijn eer ik bij haar zou mogen in de ontwaakkamer, dus groot was mijn verbazing toen ze mij na een tiental minuten al riepen. Een seconde werd ik bang dat er iets heel erg mis was, maar aan de gelaatsuitdrukking van de verpleegster zag ik gelukkig dat er niks aan de hand was. En dan mocht ik haar zoeken in de kleine, druk bevolkte ontwaakkamer tussen de huilende/krijsende kindjes. Op dat moment werd ze net wakker. Onrustig, ze wou niet meer liggen. Ze klampte zich direct aan mij vast. Ik had gehoord dat de meeste kindjes onrustig wakker worden en dacht even dat we er supermakkelijk vanaf zouden komen, ze nestelde zich rustig tegen mij aan terwijl er rondom ons best wel luid gehuild en gekermd werd, maar dan werd ze plots ook heel verdrietig. Ontroostbaar eigenlijk. Met een piepstemmetje, helemaal overstuur, na een tijdje ook erg boos. Boos dat ze hier was, dat haar dit was aangedaan, dat er bloed uit haar neusje kwam, ze wou meteen naar huis. Dat was een lang half uurtje. Een bepaald moment dacht ik dat we naar de kamer mochten, maar dan moesten ze eerst een ander jongetje meenemen dat al iets langer wakker was terwijl zowel ik als De Dochter weg wilden uit die ruimte. Die laatste tien minuten leken uren te duren. Ook de ontwaakkamer was heel kindvriendelijk aangekleed, maar niks kon haar troosten. En dan kwamen ze ons eindelijk halen om naar de kamer te gaan en meteen werd ze rustig. Gewoon weg uit die bedrukte atmosfeer met allemaal huilende kindjes deed al veel.

Eens op de kamer nestelde ze zich in de zetel en was ze blij dat ze de My Little Pony film eindelijk mocht kijken die ik speciaal voor de gelegenheid had gekocht. Ze was enorm rustig, praten deed ze eigenlijk niet maar ook niet huilen of klagen, ze was gewoon aan het bekomen.

Tegen half twaalf was de dokter er al voor een snelle controle en om 12u15 mochten we naar huis. Net op dat moment werd ze misselijk. Maar eens buiten in de frisse lucht kikkerde ze meteen weer op.

Thuis heeft ze zich dan nog enkele uren in de zetel genesteld, een yoghurtje gegeten, maar tegen de late namiddag keerde het leven en de eetlust helemaal terug en was er eigenlijk aan niks nog te merken dat ze enkele uren daarvoor op de operatietafel had gelegen. En vanmorgen is ze gewoon vrolijk naar school vertrokken.

We hebben haar neuspoliepen mee naar huis gekregen en goed dat ze eruit is, dat ding is gewoon gigantisch…

En ik ben vooral blij dat het achter de rug is. Kleine ingreep of niet, je kind onder volledige verdoving is toch altijd heftig.

IMG_E2128.JPG

Naar het ziekenhuis

Morgen moet mijn kleine meisje onder het mes. De neusamandel(en?) moet eruit. Dagkliniek gelukkig maar. Maar wel volledige verdoving. Voor mezelf vind ik dat totaal niet akelig. Maar als het over mijn klein bolletje gaat, vind ik het maar niks.

We waren doorverwezen door de logopediste. De Dochter sprak niet zo duidelijk en de vraag was of haar grote keelamandelen daar een rol in speelden. De NKO-arts vond van niet. Maar omdat ze snurkt, open mond gedrag vertoont en wel regelmatig ziek is, ging die verder op onderzoek. Gehoor: prima. Allergietest: negatief. Neus: mega neusamandel. Dus die vliegt er morgen uit.

De eerste keer dat er een kind van mij verdoofd en onder het mes moet. Ik ga blij zijn als het goed en wel achter de rug is!

Eigenwijze dochter

De dochter danst en zwemt momenteel. Maar de laatste weken hing ze het serieus uit tijdens de lesjes. De leerkrachten compleet negeren. In de spiegel gekke bekken naar zichzelf trekken tijdens de balletles en haar hoofd in het water steken als de zwemleraar iets aan het uitleggen was. Het werd week na week erger. We hebben ze zelfs een of twee weken thuis gehouden van balletles omdat ze de andere kindjes te hard aan het storen was.

Het evaluatiemoment van de zwemles naderde. Ze moest 25m op de rug kunnen zwemmen. Ze doet dit groepje voor de tweede keer omdat ze bij het vorig evaluatiemoment nét niet goed genoeg was; vanaf het volgend niveau gaan er geen ouders of leraren mee in het water en ze vonden haar nog niet veilig genoeg alleen in dat diepe bad met de leraar op de kant. Maar tijdens de afgelopen 10 lessen werd ze eigenlijk totaal niet beter. Zelfs een beetje slechter.

Dat evaluatiemoment kwam dus alsmaar nader en haar presteren alsmaar slechter en ik had absoluut geen zin om nog eens 15 lessen op datzelfde niveau te blijven hangen. Dus maakte ik met haar de deal dat we iets leuk zouden doen als ze haar uiterste best deed tijdens de laatste twee lessen EN het proefje haalde. Ze probeerde daar nog op te onderhandelen en vroeg of het ook OK was als ze haar best deed maar het proefje niet haalde. Niet dus. We gingen er helemaal voor.

Ze had echter behoorlijk wat pech, in de 12 lessen voorafgaand aan haar “examen” kreeg het groepje maar liefst 5 verschillende lesgevers te verwerken die precies allemaal telkens van nul begonnen. Waardoor ze helemaal niet het programma afwerkten dat ze normaal zouden moeten volgen. En dat ze die 25 meter rugslag geen ene keer hebben geoefend voor het proefje. Ter vergelijking; toen Zoon dat niveau zwom hebben ze de laatste 5 lessen niks anders gedaan dan opgebouwd en geoefend op die 25 meter…

En dan breekt de bewuste zaterdag aan. Die ochtend is er eerst kijkmoment in de balletles. Ook daarvoor had ze beloofd haar best te doen. En dat deed ze. Meer nog, ze danste daar de pannen van het dak. Geen idee hoe ze het deed aangezien ze de laatste lessen totaal niet had opgelet, maar ze kon alle oefeningen en dansjes en was bij de beste van haar les.

Namiddag dan de zwemles. De proef bestond uit drie delen. En daar stond mevrouwtje, hypergemotiveerd, vol zelfvertrouwen, als eerste in het rijtje van kindjes en superenthousiast.

Deel een, onder een mat doorduiken in het diepe, geen enkel probleem. Ze werd zelfs boos toen sommige kindjes opnieuw moesten proberen omdat het nog niet goed ging en zij niet omdat het van de eerste keer goed was.
Onderdeel twee, een combinatietestje met drijven, zwemmen op de buik en op de rug; feilloos. Maar die onderdelen kon ze in december ook al goed, het was vooral die 25 meter waar het van afhing. Daarvoor waren we op donderdag en vrijdag na school nog gaan oefenen (waarbij we door de redders van stad Gent uit het diepe moesten omdat ze nog geen 25 meter kon zwemmen, euh nee, net daarom kwamen we dus oefenen, zucht, dat begrepen ze maar niet, frustrerende ervaring) en dat liep nog niet 100% goed.

Maar ze sprong in het water, draaide op haar rugje, zette haar beentjes aan (ze moeten met de armen gestrekt als een pijl achter zich zwemmen) en begon te peddelen. En zwom zonder enig probleem het zwembad over. Met de big smile. Waar ze tijdens het oefenen na 5 meter nog zonk en alle richtingen uitging behalve rechtdoor.

Om zot te worden! Want ze KAN het dus allemaal. Als ze WIL. Maar ze WIL vaak niet… En dan heeft het dus geen zin. Dat wordt er dus zo één die alleen onder druk gaat kunnen presteren… Maar wat waren we allemaal blij!!! (Zoon en Wederhelft waren speciaal meegegaan om te komen supporteren. En Zoon haalde uiteraard die ochtend ook zijn proefje bij het zwemmen).

Eerste (pré)balletles

Ik ben gezegend met kinderen met een uitgesproken eigen mening en karakter, dat heb ik hier wellicht al meermaals verteld. Vooral de Dochter is best een straffe tante die nogal onverstoorbaar haar eigen ding doet. Wat mij soms wel wat stress bezorgt. Zoals in de zwemlessen, waar ze hoe langer hoe meer daar liever doet waar zij zin in heeft dan wat de zwemjuf meent dat belangrijk is om te oefenen. Alhoewel ze de oefeningen eigenlijk heel goed kan en best goed ‘zwemt’ (ze zit op het niveau leren overleven intussen).

Voor haar derde verjaardag vroeg ze aan de oma een balletoutfit van de H&M en dus ging ik eind vorig schooljaar eens naar de kijkdagen in de dansschool. We keken een half uur naar het pré-ballet voor de tweede kleuterklas en ze besloot dat ze dat volgend schooljaar ook wou doen. En sinds broer in augustus aan zijn voetbalseizoen is begonnen, vroeg ze heel regelmatig wanneer ze nu eindelijk naar ballet mocht.

Vorige zondagmiddag was het eindelijk zo ver. En ik moet zeggen dat ik er best wel stress voor had. Verschillende rampscenario’s speelden door mijn hoofd, genre strenge balletlerares die vraagt om dit klein krulharig ongeleid projectiel alsjeblief ver van haar dansschool te houden tot een milder scenario waarin we vriendelijk verzocht werden de lesjes voor de eerste kleuterklas te volgen wegens haar grote speelsheid. Of een scenario waarin ze niet van mijn been zou wijken en nog eerder haar balletpakje zou opeten dan één pas op die dansvloer te doen. Ik zeg maar, er ging vanalles door mijn hoofd. 

Helemaal onterecht, zo bleek zondag. We kwamen terecht in een als een bijenkorf zoemende drukke dansschool in een groep van zo’n 18 in diverse soorten van roze gehesen kleuters waarvan er toch wel verschillende ofwel aan hun ouders kleefden met traantjes in de ogen ofwel door de juf onder de vleugels genomen moesten worden. En dan waren er nog enkele meisjes die al wat groter waren en duidelijk ervaring hadden in het hele dansgebeuren en die liever wat onder vriendinnen fluisterden en speelden dan te luisteren naar de juf. Wat maakt dat mijn kleine (weer zowat de kleinste van de groep) eigenwijze spruit zowat bij de betere van de groep was qua aandacht en focus. Wie had dat gedacht. Ze deed een uur aan een stuk (!) enthousiast mee en wanneer ze toch eens zat te dromen en duidelijk niet hoorde wat de juf zei, dan pikte ze het vrijwel meteen op van de kindjes rondom haar. Het was echt zalig om ze zo blij en actief bezig te zien. En ook wel onnoemlijk schattig zo in haar balletpakje en schoentjes.

Mijn dochter zou evenwel mijn dochter niet zijn moest dit verhaal toch geen ‘twist’ hebben op het einde. Want alhoewel ze glunderend en fier als een gieter op mij en Zoon kwam toegelopen (de eerste les mochten we nog kijken, vanaf nu niet meer) en direct zelf zei dat ze het heel leuk vond, zei ze drie minuten later in de auto al doodserieus dat ze niet meer terug wou gaan. Ze vond het enorm leuk, dat wel, maar volgende week weer dansen, toch liever niet. En zo doet ze me dus meteen weer kopzorgen aan, want we hebben voor een heel jaar al lesgeld betaald. Ze zei het trouwens met een twinkel in haar ogen. Het is me nog niet helemaal duidelijk of ze gewoon ons wat wil jennen (omdat ze weet dat het wel de bedoeling is dat ze de lessenreeks afmaakt, dat kent ze goed genoeg van de zwemles die ze al een jaar volgt) of omdat ze echt niet graag dingen doet omdat andere mensen, zoals een ballet- of zwemjuf, zeggen dat het moet en liever haar eigen ding doet. Maar aangezien ze een uur lang zo gestraald heeft, zal ze volgende week toch moeten gaan van ons, ze heeft er immers zelf voor gekozen en genoot er duidelijk van.

Op een rapke

Net een uur gewandeld. Met de dochter in de draagdoek. Puur genieten. Ik heb dan wel vrij veel bekijks, zeker met de twee honden erbij, moet een zicht zijn. Maar ik doe niets liever, dochter dicht bij mij, handen vrij, wat wil een mens nog meer. Vooral als ik andere mensen zie sukkelen met een lompe koets op de tram of op een trap ben ik driedubbel content dat het allemaal zo vlotjes gaat met de doek.

Nog 2,5 weken en ik moet weer gaan werken. Aaaaargh! Kijk er zo naar uit om weer wat dingen van mezelf te hebben, werk, een uur op de trein om te lezen, eten zonder krijsende baby op schoot. Maar langs de andere kant, dat klein mensje nu al achter moeten laten in de creche, pfffffffffft! Bovendien kost de creche ons dan zowat 2/3e van mijn maandloon, gezellig, haha…

Ik tel precies de dagen af, langs de ene kant vol vrees, langs de andere kant ben ik er toch ook wel erg klaar voor. Vreemd, zeer vreemd…

Laatste maand thuis – reisplannen

Man man, ik hoest me de longen uit het lijf maar kan geen medicatie nemen (borstvoeding). Weleda tijmsiroop mag ik wel nemen en dat helpt wel iets. Hopelijk betert het snel. Vannacht ook weinig geslapen, Dochterlief op tot 2u, om 5u alweer en om 8u weer. Anders slaapt ze makkelijk 6 tot 8u aan een stuk maar vannacht dus niet. En zij ligt nu nog lekker bij te slapen maar ik niet natuurlijk…

We zijn aan het kijken om in mei een reisje te doen, naar Sardinie. Niet te ver vliegen, toch mooi weer normaal gezien, rustig. Hebben een appartementje op het oog in het oosten van het eiland, in een havenstadje. Helaas is de wederhelft ondergesneeuwd in het werk, anders konden we misschien al boeken. We zien wel. Het wordt wel een hele onderneming, met een dochter van 7 maanden en een zoon van 2,5. Maar ik zie het eigenlijk wel goed zitten.

Ik ben ondertussen uit moederschapsrust en begonnen aan mijn maandje ouderschapsverlof. Bij Zoon was ik nu ongeveer terug aan het werk. Kan het me echt nog niet voorstellen. Zelfs volgende maand lijkt veel te vroeg. Te vroeg voor dochter, die nog zo klein is. Voor mijn eigen mentale gezondheid kan het niet snel genoeg gaan, want ik ben die lange, eenzame, donkere dagen thuis nogal beu. Als de zon schijnt en we lange wandelingen kunnen maken is er niks aan de hand, maar zo dat grijze en die regen, bah…

Even zagen

Pffffff, het slaaptekort begint hier serieus te wegen. Het frustrerende is dat dochterlief op zich heel goed kan slapen. Vannacht bijvoorbeeld heeft ze tussen 1 en 7u geen voedingen meer gevraagd. Wat zo goed is als doorslapen en dat op 7 weken al (en ze doet dit al enkele weken). Fantastisch, toch. Helaas is het elke dag tussen 1 en 4u ’s morgens eer ze echt slaapt. Waardoor de nachten beperkt zijn tot een uur of 3 tot 5. En dat nacht, na nacht, na nacht. Eergisteren 1 goede nacht gehad waarbij ze voor het eerst zonder gedoe in haar wiegje is gegaan, wel voedingen vroeg maar voor- en nadien rustig sliep. Op zich zit ik er totaal niet mee om nachtvoedingen te geven, zo lang ze tussendoor maar SLAAPT…

Ik kan echt niet tegen zo’n slaapgebrek. De wederhelft zit er ook onderdoor. Pas op, 1 goede nacht en we zien het leven meteen al pakken beter zitten, maar zo een paar slechte op rij en de spanning loopt op. Je bent al van in de late namiddag lastig van vermoeidheid en onrustig omdat je vreest voor de nacht. In de zomer zou je nog kunnen zeggen om middernacht van ik heis ze in de draagdoek en ga ermee stappen, zo raakt ze wel in slaap, maar in de winter is dat allemaal veel minder een optie. Ook het ’s nachts rondlopen in pijama (brrrr) en gewoon het feit dat het precies altijd donker is slaan op een mens zijn gemoed.

Ze is ondertussen 7 weken wat betekent dat de ergste periode stilaan achter de rug zou moeten zijn. Ze groeit gelijk een kool. Ik zie ze doodgraag. Zoon gedraagt zich super de laatste dagen. Allemaal zeer hoopgevende dingen… Nu nog enkele uren slaap…