Dagje blaarmeersen

De kinderen zijn inmiddels bijna 7 en 9, maar nog nooit waren we in de zomer naar het strand van de blaarmeersen gegaan. Ik ben geen strandmens en ik haat drukte dus de rekening is dan snel gemaakt. Maar nu met de extreme hitte was ik toch aan het twijfelen. Toen ik dan woensdag op het radionieuws hoorde dat al zulke domeinen volzet waren, besloot ik toch maar snel te kijken om te reserveren. En de eerste dag waarvoor het kon, was zondag. Perfect voor ons.

Na de misselijkmakende hitte van gisteren en de slapeloze nacht met straatlawaai en geen verkoeling bij 31 graden op de slaapkamer twijfelden we of we wel zouden gaan. Je kan pas binnen vanaf 10u30 en dat was de afgelopen dagen zowat het uur waarbij het buiten niet meer te doen was en we ons binnen verschansten. Maar binnen zitten is ook niet fijn dus besloten we toch maar te gaan, desnoods voor een uurtje.

Bij het toekomen was het even aanschuiven om aan toegangsbandjes te raken waarbij het soms langer duurde dan nodig omdat er nog mensen zonder reservatie opdoken die dan kwaad werden als ze geweigerd werden. Voor de loketten stonden nochtans tientallen borden dat het strand volzet was. Spijtig toch dat de opties om in het water te verkoelen zo beperkt zijn in Gent. In feite heb je enkel de Blaarmeersen en die zaten dus vol. De stad heeft met de huidige opwarming echt nood aan meer watermogelijkheden. Het is er al warmer dan op het platteland en er zijn weinig mogelijkheden om af te koelen…

Dan zochten we de weg naar de krekenplas, het stuk voor kinderen tot 12 jaar. Daar was nog bijna geen volk. We konden ons zowaar in de schaduw van enkele bomen nestelen. Dat was onze redding, door die schaduw bleef het doenbaar op het hete strand.

Het bleef heel de tijd rustig. Ik dacht dat er later op de dag nog gezinnen zouden aankomen, maar er vertrokken er meer dan de bijkwamen. De Dochter had vaak een vijfde van het water voor haar alleen en op het strand moesten we ons stukje schaduw delen met drie andere families, op de stukken in de zon zat vaak helemaal niemand. Op die manier voelde het allemaal wel zeer coronaproof aan.

De Dochter is een krak in alleen spelen. Het is een supersociaal diertje, maar deze keer maakte ze geen vriendjes maar dat deerde haar niet, ze heeft 4 uur alleen gespeeld in het water. Als het aan haar lag, zat ze er nu wellicht nog in. Na een uurtje lezen en een boterhammetje uit de koeltas kroop ik bij haar in het ondiepe warme water. Ze smeerde me helemaal in met licht stinkend blaarmeersenzand. Gratis beauty arrangement. Het was echt zalig in het water. Voor het eerst in dagen raakte ik es niet oververhit. Ik wisselde af tussen lezen en in het water afkoelen.

Uiteindelijk begon ik me toch wat zorgen te maken over die vele uren zon bij code rood op dat wit velletje en hoofdje en tegen 15u30 zijn we dan maar opgekrast. Op zich moet je op het terrein een mondmasker dragen maar de meeste mensen lapten dat aan hun laars. De politie was zeer talrijk aanwezig. Op weg naar de uitgang kruisten we drie combi’s en twee agenten op de fiets. Wat ons opviel, was dat de mensen die voor het groot strand kwamen erg jong en Franstalig waren. Weinig Gentenaars gespot zo op onze weg naar buiten. Hebben die allemaal een zwembad in de tuin? Vergeten tijdig reserveren? We waanden ons even weer op reis in Frankrijk…

In elk geval was het een supergeslaagde dag. Eindelijk verkoeling, veel kunnen relaxen en lezen en mijn kleine badeend/modderkruiper heeft zich enorm geamuseerd. Morgen zal het weer wat anders zijn, werken bij deze temperaturen. Daarbij mag de dochter op balletkamp en gaat de wederhelft Zoon ophalen van scoutskamp. Benieuwd naar de verhalen, want we hebben een hele week geen nieuws gehad van het kamp. Geen nieuws is wellicht goed nieuws?

Hitte

Ik kan niet goed tegen de hitte. Ik word prikkelbaar, kan niet meer eten en kan me ook niet meer focussen. Gelukkig moet ik nu niet pendelen naar een stikheet kantoor en op treinen zonder airco… Tot gisteren was het in huis ook te doen. Maar ondanks het sluiten van ramen en gordijnen overdag is de hitte inmiddels binnen geslopen. 32 graden in de slaapkamer en ook onze immer koele keuken is opgewarmd..

Wat doet een mens met zo’n weer? S morgens vroeg op tijd opstaan zodat we ten laatste om 9u naar buiten kunnen. De koelte opzoeken van een park en daar wat lezen terwijl de Dochter speelt. Maar vandaag werd het voor 11u al veel te heet en kropen we maar binnen. Iedereen zit achter zijn boek of scherm, voor wat anders is het te warm. Maar ik zit niet graag binnen passief te zijn…

Ook ‘s avonds wordt het lastiger. Woensdag was het om 20u aangenaam om een lange wandeling te maken en donderdag was het gewoonweg zalig op het water in de kayak omstreeks dat uur. Ik voer met een vriend naar het immer populaire Houtdok waar iedereen zat te chillen rond het water. We dobberden daar wat rond in de boot bij een ondergaande zon. Genieten. Na een tijdje zochten we de zon zelfs actief op, het deed deugd, maar in de stad verstopt ze zich snel achter de gebouwen. Maar gisteren was het om 21uur nog steeds 30 graden en was het wachten tot na 22uur om de ramen open te gooien. Ik werd ook niet moe. Gelukkig was er een film van Guillermo del Torro op tv waar we toevallig op uitkwamen na een rondje Netflix.

Voor morgen heb ik een reservatie in de Blaarmeersen, 10u30, het vroegste dat kon. Meer geen idee of we er gaan raken. Wellicht sowieso maar even. Het water trekt aan, maar de verzengende hitte niet.

Septemberwaanzin

Het schooljaar is in zijn derde week en mijn hoofd staat al op ontploffen. Wat een drukte. Ik loop al een halve week met spanningshoofdpijn, sinds Harry zijn avonturen. Weinig tijd om tot rust te komen, ook.

Vorige zaterdag mochten we voor geen geld naar De Efteling met het werk van de wederhelft. Toffe dag, maar niet stilgezeten van 7u ’s morgens tot 10 u ’s avonds. De dag nadien dan heel de dag in een waas geleefd uit bezorgdheid om meneer konijn. Maandag zoals steeds weer heel druk op het werk, dinsdag idem, laat thuis. Woensdag voor dag en dauw op en naar Mechelen om daar heel de dag een boeiende maar intensieve opleiding te volgen die bovendien way buiten mijn comfortzone zit (spreken voor publiek, met veel oefenmomenten…). Daar dan net de trein naar Gent missen, tijdje wachten in het station, dan op een stoptrein die speciaal nog enkele extra stops maakte om dan thuis te maken en tegelijk eten te maken, een nieuwe drinkbak te monteren voor de konijnen (want een mogelijke oorzaak van Harries probleem was te weinig drinken), de ladder in hun hok te fiksen (gaat altijd stuk, vreselijk irritant) en Zoon te helpen met zijn ‘raadsel van de week’ (ik gok dat het Afrikaans was deze keer).

Morgen wordt ik om 9u30 aan het SMAK verwacht om bij te springen als de klas van Zoon daar op bezoek gaat, 13u start er een nieuwe poetsvrouw, 17u30 voetbaltraining en om 20u mag ik met een vriendin gratis mee naar de première van “Wie is er bang” in het NTGent.

Zaterdag op tijd opstaan, 9u15 eerste zwemles, 10u30 eerste balletles en om 14u de overgang van zoon van de bevers naar de welpen bij de scouts. In de namiddag zou ik dringend bij Telenet moeten raken want onze modem werkt langs geen kanten meer.

En soms doet een mens het zichzelf aan, natuurlijk. Zo waren we de voorbije weken ’s avonds laat vaak nog bezig met het zoeken van vluchten en betaalbare hotels in Sevilla, omdat we onszelf op een citytripje trakteren deze herfstvakantie. Luxeprobleem, maar ook daar kruipt dan weer tijd in want we willen wel graag een tof goed gelegen hotel en het meeste was blijkbaar al volzet…

Hoe is’t het bij jullie? Ook zo’n septemberwaanzin?

Netflix aanraders

Er is de laatste maanden weer ontzettend veel goed te zien op Netflix. Tijd dus om hier heel kort wat tips op te lijsten.

  • La Casa de Papel: absolute topper. Seizoen 3 is net verschenen en het blijft even geweldig als seizoen 1 en 2 waren, wat een unicum is bij reeksen. Doorgaans is na reeks twee toch wel wat het sop van de kool. Maar deze blijft ongelofelijk straf. Spannend, menselijk, goed gemaakt. Je wil altijd weten hoe het verder gaat en het verveelt nooit. De personages zijn goed uitgewerkt.
  • The Alienist: geregisseerd door een Belg. Voor liefhebbers van eerder gotische reeksen (denk ook aan Penny Dreadful). Speelt zich af op het einde van de 19e eeuw in New York. Denk aan een donkere sfeer waarbij een zelf door behoorlijk wat demonen gekwelde psychiater samen met een journalist op zoek gaat naar een moordenaar.
  • Russian Doll: korte reeks met Nastasha Lyonne (Nicky uit Orange is the new black) in de hoofdrol. Een vrouw beleeft haar verjaardag steeds opnieuw. Telkens sterft ze aan het einde van de dag waardoor de dag gewoon herbegint.
  • Orphan Black: superspannende Canadese reeks waarbij een jonge vrouw plots getuige is van de zelfmoord van haar dubbelganger en ontdekt dat er behoorlijk wat aan de hand was met die dubbelganger.
  • Lucifer: de duivel besluit dat hij de hel beu is en komt naar de Aarde om hier een nachtclub uit te baten. Grappig en lichtvoetig entertainment.
  • Las Chicas del cable: een groepje jonge vrouwen probeert zich staande te houden in de mannenwereld die de telefoonmaatschappij van Madrid in 1920 was.
  • Dark: zeer vreemde Duitse reeks waar je voortdurend je hoofd bij moet houden of je bent de draad kwijt. Ingewikkeld maar wel het bekijken waard. Kijk liefst beide seizoenen direct na elkaar. In een klein Duits stadje met een kerncentrale verdwijnen er mensen en zijn er rare dingen aan de hand.
  • Stranger Things: heel sterke reeks over de eighties en vreemde buitenaardse toestanden, met een terugkeer voor Winona Ryder. Ik vond seizoen 3 wel een pak minder goed dat de voorgaanse seizoenen, maar het blijft niettemin een heel mooie reeks.

Geocaching

Toegegeven, ik vond het een beetje raar toen een goeie vriendin me tijdens een bezoekje meetroonde naar een sluis in de buurt van ons huis omdat daar een ‘cache’ lag. We vonden de schat snel, ze noteerde haar nickname op een rolletje papier in een klein doosje en dat was het. Ik snapte het gedoe niet goed. Moet je daar nu zo enthousiast over doen?

Enkele maanden later was ze weer op bezoek en wisten we niet goed wat gedaan (ze bleef twee dagen logeren en we hadden al veel terrasjes gedaan, gegeten, gedronken en bijgepraat en zochten nu een kidsproof activiteit) en toen stelde ze voor om te gaan geochachen. Ik had niet direct een beter plan, dus daar gingen we, haar smartphone achterna. En deze keer kregen Zoon en ik wél de smaak te pakken. Op een uurtje tijd vingen we 4 schatten, een vijfde liet zich niet vinden. En deze keer vond ik het zoeken wél leuk. Ook al is de enige beloning een smiley op je scherm en je naam in een mini-logboekje.

De week erop maakte ik dus ook een account aan en ging ik meteen een schat vangen, en nog een tweede met de kinderen ’s morgens vroeg op weg naar de opvang. Gent ligt er vol van. Na het werk aan het station, hop, schatje zoeken. Vorige zaterdagavond met Zoon op de fiets gesprongen en een tocht gedaan langs enkele schatten die wat verder weg verstopt liggen. Ons goed geneteld ook want een reeks ligt knal in de verwilderde stadsnatuur… Op 1 weekje tijd kon ik er tien afvinken in de app. En het kriebelt naar nog… Ik ben dus al aan het kijken waar er allemaal liggen als we straks naar zee gaan en welke we nog kunnen doen in Gent en dan later op reis in Italië…

Eigenwijze dochter

De dochter danst en zwemt momenteel. Maar de laatste weken hing ze het serieus uit tijdens de lesjes. De leerkrachten compleet negeren. In de spiegel gekke bekken naar zichzelf trekken tijdens de balletles en haar hoofd in het water steken als de zwemleraar iets aan het uitleggen was. Het werd week na week erger. We hebben ze zelfs een of twee weken thuis gehouden van balletles omdat ze de andere kindjes te hard aan het storen was.

Het evaluatiemoment van de zwemles naderde. Ze moest 25m op de rug kunnen zwemmen. Ze doet dit groepje voor de tweede keer omdat ze bij het vorig evaluatiemoment nét niet goed genoeg was; vanaf het volgend niveau gaan er geen ouders of leraren mee in het water en ze vonden haar nog niet veilig genoeg alleen in dat diepe bad met de leraar op de kant. Maar tijdens de afgelopen 10 lessen werd ze eigenlijk totaal niet beter. Zelfs een beetje slechter.

Dat evaluatiemoment kwam dus alsmaar nader en haar presteren alsmaar slechter en ik had absoluut geen zin om nog eens 15 lessen op datzelfde niveau te blijven hangen. Dus maakte ik met haar de deal dat we iets leuk zouden doen als ze haar uiterste best deed tijdens de laatste twee lessen EN het proefje haalde. Ze probeerde daar nog op te onderhandelen en vroeg of het ook OK was als ze haar best deed maar het proefje niet haalde. Niet dus. We gingen er helemaal voor.

Ze had echter behoorlijk wat pech, in de 12 lessen voorafgaand aan haar “examen” kreeg het groepje maar liefst 5 verschillende lesgevers te verwerken die precies allemaal telkens van nul begonnen. Waardoor ze helemaal niet het programma afwerkten dat ze normaal zouden moeten volgen. En dat ze die 25 meter rugslag geen ene keer hebben geoefend voor het proefje. Ter vergelijking; toen Zoon dat niveau zwom hebben ze de laatste 5 lessen niks anders gedaan dan opgebouwd en geoefend op die 25 meter…

En dan breekt de bewuste zaterdag aan. Die ochtend is er eerst kijkmoment in de balletles. Ook daarvoor had ze beloofd haar best te doen. En dat deed ze. Meer nog, ze danste daar de pannen van het dak. Geen idee hoe ze het deed aangezien ze de laatste lessen totaal niet had opgelet, maar ze kon alle oefeningen en dansjes en was bij de beste van haar les.

Namiddag dan de zwemles. De proef bestond uit drie delen. En daar stond mevrouwtje, hypergemotiveerd, vol zelfvertrouwen, als eerste in het rijtje van kindjes en superenthousiast.

Deel een, onder een mat doorduiken in het diepe, geen enkel probleem. Ze werd zelfs boos toen sommige kindjes opnieuw moesten proberen omdat het nog niet goed ging en zij niet omdat het van de eerste keer goed was.
Onderdeel twee, een combinatietestje met drijven, zwemmen op de buik en op de rug; feilloos. Maar die onderdelen kon ze in december ook al goed, het was vooral die 25 meter waar het van afhing. Daarvoor waren we op donderdag en vrijdag na school nog gaan oefenen (waarbij we door de redders van stad Gent uit het diepe moesten omdat ze nog geen 25 meter kon zwemmen, euh nee, net daarom kwamen we dus oefenen, zucht, dat begrepen ze maar niet, frustrerende ervaring) en dat liep nog niet 100% goed.

Maar ze sprong in het water, draaide op haar rugje, zette haar beentjes aan (ze moeten met de armen gestrekt als een pijl achter zich zwemmen) en begon te peddelen. En zwom zonder enig probleem het zwembad over. Met de big smile. Waar ze tijdens het oefenen na 5 meter nog zonk en alle richtingen uitging behalve rechtdoor.

Om zot te worden! Want ze KAN het dus allemaal. Als ze WIL. Maar ze WIL vaak niet… En dan heeft het dus geen zin. Dat wordt er dus zo één die alleen onder druk gaat kunnen presteren… Maar wat waren we allemaal blij!!! (Zoon en Wederhelft waren speciaal meegegaan om te komen supporteren. En Zoon haalde uiteraard die ochtend ook zijn proefje bij het zwemmen).

Weekendplannen

Ik weet dat het tegenwoordig hip is om te zeggen dat je het druk hebt, alhoewel het tegenwoordig nog hipper is om daar tegenin te gaan en grandioos te gaan onthaasten en ontspullen en toestanden, maar het is een feit dat het hier druk is. Ongelofelijk druk op het werk. En we staan ook voor een druk weekend. Druk, maar tof. Versta me niet verkeerd. Allemaal leuke dingen op de agenda. Dus je hoort me niet klagen.

Het weekend start vrijdag want ik werk 4/5e. Op vrijdagochtend gezellig op stap met een vriendin. ’s Avonds koken voor de kinderen zodat Zoon op tijd naar de voetbal kan en dan zelf gaan eten daarna, eens de babysit klaar is met stage en de wederhelft en de Zoon terug van de training. We gaan nog eens naar het Pakhuis; niks superspeciaal maar wel altijd lekker. En als we ons wakker kunnen houden zouden we daarna graag eens The Cobbler uittesten als daar plaats is. Of Jiggers, ook alweer heel lang geleden.

Zaterdag staat de wekker dan om 8u want om 9u moeten we de deur uit, ik met de dochter naar ballet, de mannen naar de zwemles. Van daaruit gaan ze naar de voetbal en dan moeten ze zorgen dat ze op tijd terug zijn zodat de Dochter kan gaan zwemmen. Ongeveer op hetzelfde moment vertrekt Zoon naar de scouts. Tijd om boodschappen te doen ook voor de week die komt.

’s Avonds dan snel eten en op naar Antwerpen want we hebben (vrij)kaarten voor Toruk van Cirque Du Soleil. De avondvoorstelling weliswaar maar de kindjes kunnen zich wel wakker houden ALS het hen voldoende boeit. We zien wel.

Zondag worden we dan verwacht bij de schoonfamilie.

Naar buiten!

Het mag dan nog volop winter zijn, aan het weer te zien lijkt de lente in het land. Blauwe lucht en superveel zon. Dan MOET ik naar buiten. Elke zonnestraal gaan opslorpen. En al helemaal in het voorjaar. In de zomer is het vaak gewoon té warm en dan begin ik me na korte tijd alweer ongemakkelijk te voelen. Maar de lentezon, die doet echt deugd. Fysiek, maar ook mentaal.

En dus sprong ik vrijdag op de fiets voor een vertrouwde tocht op mijn eentje van een uur. En liep ik nog de stad in voor een ontbijt met een vriendin en wat gesnuister in enkele winkeltjes. Ik wou tot slot nog wat gaan lezen aan het water, maar toen was het alweer tijd om de kinderen van school te halen.

Zaterdag was er niet echt overdreven veel buitentijd door de hobbies van de kinderen maar we haalden wel ons eerste ijsje van het seizoen, of toch de dochter deed dat en wij liepen mee. En ik fietste/wandelde van en naar de hobbies.

En zondag was een en al buiten genieten. Eerst opnieuw een fietstocht van een uur, met verdomd stevige tegenwind, daar heb ik toch wel op gevloekt. Wel leuk was de ruiters die ik onderweg tegenkwam. Dat zorgde direct voor heimwee naar mijn eigen vele wandeluren op een paardenrug. Na het middageten trokken we dan naar een park in de buurt zodat Zoon kon voetballen en de Dochter wat in de zandbak en op het klimrek kon aanmodderen. Kon ik heerlijk lezen in de zon. Tot twee Gentse acteurs met kroost arriveerden. Ja mensen wat zijn die extraverte medemensen luid. Probeer dan maar een te lezen. Grote fan als die op een podium staan, maar zo op een zondagmiddag waren ze toch wel heel aanwezig. En ik heb weinig focus dus dat combineerde minder goed. Maar zo heb ik weer alle acteursroddels gehoord en en in de zon gezeten.

Avondje uit in Brussel

Gisteren had ik na het werk afgesproken met een vriendin die ik al zeker 35 jaar ken. Wow wat klinkt dat trouwens oud. Zij woont in Leuven, ik in Gent, we hebben allebei kleine kinderen en een drukke job en geen tijd. Wat maakt dat we mekaar minder zien dat we zouden willen. Tot zij op het simpele maar lumineuze idee kwam om eens na het werk halverwege af te spreken, in Brussel. Zelfs dan nog duurde het een maand eer we een datum vonden dat we allebei konden, maar soit.

En zo troffen we elkaar gisterenavond in de stationshal van Brussel Centraal. Het lekkere Aziatische fusionrestaurant waar ik naartoe wou, zag er heel erg gesloten uit. Intussen viel de regen met bakken uit de lucht en bleken mijn schoenen totaal niet waterdicht meer. We trokken naar de aloude Dansaertstraat en belandden bij Le Kasbah, een Marrokaans restaurant waar ik al enkele keren kwam.

Daar wachtte ons warmte, lekker eten en eindelijk de kans om eens deftig bij te babbelen. En deugd dat dat deed. Er was precies zoveel te bespreken dat we maar een tiende konden zeggen van wat er te zeggen viel. Of dat was toch mijn gevoel. Werk, relatie, vakantieplannen, kinderen, … Er is zoveel te zeggen.

Tegen half 10 begon ik me echter moe te voelen, ik ga tegenwoordig eerder vroeg slapen. En dus trokken we terug naar het station. We hadden geen flauw idee wanneer er treinen waren, maar we hadden voor een keer veel geluk en er we hadden elk een trein binnen de 4 minuten, wat het afscheid nogal overhaast maakte. Op de trein whatsappten we er nog wat op los en wist ze me te vertellen dat er een kerel over haar zat te breien. Say what? De kerel schuin over mij zat dan weer te knorren en te brommen.

Terug in Gent haalde ik mijn fiets uit de verlaten stalling en besloot ik mijn regenbroek aan te doen, het regende niet zo heel hard meer maar dan had ik ze niet voor niks bij. Fluovest, regenbroek, ik ben tegenwoordig goed voorzien! Wel zonde dat mijn voeten al uren nat waren. En bijzonder koud. Onderweg was ik blij dat met mijn vestimentaire beslissing van de regenbroek want het begon te gieten en het koppeltje studenten dat vrolijk zij aan zij fietste zette er geen vaart achter. Thuis kon ik meteen al mijn kleren te drogen hangen, maar mijn benen waren toch lekker droog gebleven.

En zoals steeds na een avond uit kon ik de slaap niet vatten. Ik had nochtans tegen mijn gewoonte in geen koffie meer gedronken op restaurant, we hadden muntthee en gebak gedeeld. Maar het was toch dik 1 uur eer ik de slaap kon vatten. En veel te snel weer ochtend.

Kijktips

Ik had het al over donkere dagen. Alhoewel ik best nog regelmatig buiten kom in deze periode van het jaar, kan ik toch ook wel genieten van onder een dekentje achter de tv te hangen ’s avonds. En niks zo goed daarbij als een goede serie. Hieronder enkele die ik recent bekeek.

  • Nieuw op tv en verplicht kijkvoer: De Weekenden. De fantastische Joris Hessels laat mensen voor wie 2018 een cruciaal jaar was zichzelf filmen en die fragmenten bespreken ze dan in groep als ze elke maand op weekend gaan. Ik heb reeds twee afleveringen gezien en het is zwaar beklijvende tv. Niet te missen. Op woensdag en vrijdag op Canvas.
  • Op Play: Westworld. Originele plot en hoe minder je ervan weet hoe beter. Gewoon kijken.
  • Netflix: La casa de papel: Spaanse mix van spanning en drama. Gaandeweg blijf je laagjes ontdekken en kom je nieuwe dingen te weten. Spannend van begin tot eind.
  • Over Water: Vlaamse fictie. Pas afgekickte ex-tvpersoonlijkheid gaat in de Antwerpse haven aan de slag bij zijn schoonvader. Veel meer weet ik nog niet want afgelopen zondag werd pas de eerste aflevering uitgezonden. Maar onder de oppervlakte broedt er vanalles, zoals blijkt uit korte flash forwards. Goed geacteerd en knap gemaakt. Elke zondag op Een.
  • Netflix: Gilmore Girls: mijn treinontspanning. Net heel de reeks uit oftewel 7 seizoenen. Je volgt een moeder en dochter. Zalig humoristisch. Werd vervolgd door 4 films die zich 10 jaar verder in de tijd afspelen maar die zijn helaas niet downloadbaar van Netflix dus niet geschikt als treinvoer.
  • Netflix: In de plaats kijk ik nu Maniac, een dystopische reeks over een psychoot die denkt dat hij de wereld moet redden. Nog maar 1 aflevering gezien maar lijkt spannend, al word je er niet vrolijk van.