Naar buiten!

Het mag dan nog volop winter zijn, aan het weer te zien lijkt de lente in het land. Blauwe lucht en superveel zon. Dan MOET ik naar buiten. Elke zonnestraal gaan opslorpen. En al helemaal in het voorjaar. In de zomer is het vaak gewoon té warm en dan begin ik me na korte tijd alweer ongemakkelijk te voelen. Maar de lentezon, die doet echt deugd. Fysiek, maar ook mentaal.

En dus sprong ik vrijdag op de fiets voor een vertrouwde tocht op mijn eentje van een uur. En liep ik nog de stad in voor een ontbijt met een vriendin en wat gesnuister in enkele winkeltjes. Ik wou tot slot nog wat gaan lezen aan het water, maar toen was het alweer tijd om de kinderen van school te halen.

Zaterdag was er niet echt overdreven veel buitentijd door de hobbies van de kinderen maar we haalden wel ons eerste ijsje van het seizoen, of toch de dochter deed dat en wij liepen mee. En ik fietste/wandelde van en naar de hobbies.

En zondag was een en al buiten genieten. Eerst opnieuw een fietstocht van een uur, met verdomd stevige tegenwind, daar heb ik toch wel op gevloekt. Wel leuk was de ruiters die ik onderweg tegenkwam. Dat zorgde direct voor heimwee naar mijn eigen vele wandeluren op een paardenrug. Na het middageten trokken we dan naar een park in de buurt zodat Zoon kon voetballen en de Dochter wat in de zandbak en op het klimrek kon aanmodderen. Kon ik heerlijk lezen in de zon. Tot twee Gentse acteurs met kroost arriveerden. Ja mensen wat zijn die extraverte medemensen luid. Probeer dan maar een te lezen. Grote fan als die op een podium staan, maar zo op een zondagmiddag waren ze toch wel heel aanwezig. En ik heb weinig focus dus dat combineerde minder goed. Maar zo heb ik weer alle acteursroddels gehoord en en in de zon gezeten.

Avondje uit in Brussel

Gisteren had ik na het werk afgesproken met een vriendin die ik al zeker 35 jaar ken. Wow wat klinkt dat trouwens oud. Zij woont in Leuven, ik in Gent, we hebben allebei kleine kinderen en een drukke job en geen tijd. Wat maakt dat we mekaar minder zien dat we zouden willen. Tot zij op het simpele maar lumineuze idee kwam om eens na het werk halverwege af te spreken, in Brussel. Zelfs dan nog duurde het een maand eer we een datum vonden dat we allebei konden, maar soit.

En zo troffen we elkaar gisterenavond in de stationshal van Brussel Centraal. Het lekkere Aziatische fusionrestaurant waar ik naartoe wou, zag er heel erg gesloten uit. Intussen viel de regen met bakken uit de lucht en bleken mijn schoenen totaal niet waterdicht meer. We trokken naar de aloude Dansaertstraat en belandden bij Le Kasbah, een Marrokaans restaurant waar ik al enkele keren kwam.

Daar wachtte ons warmte, lekker eten en eindelijk de kans om eens deftig bij te babbelen. En deugd dat dat deed. Er was precies zoveel te bespreken dat we maar een tiende konden zeggen van wat er te zeggen viel. Of dat was toch mijn gevoel. Werk, relatie, vakantieplannen, kinderen, … Er is zoveel te zeggen.

Tegen half 10 begon ik me echter moe te voelen, ik ga tegenwoordig eerder vroeg slapen. En dus trokken we terug naar het station. We hadden geen flauw idee wanneer er treinen waren, maar we hadden voor een keer veel geluk en er we hadden elk een trein binnen de 4 minuten, wat het afscheid nogal overhaast maakte. Op de trein whatsappten we er nog wat op los en wist ze me te vertellen dat er een kerel over haar zat te breien. Say what? De kerel schuin over mij zat dan weer te knorren en te brommen.

Terug in Gent haalde ik mijn fiets uit de verlaten stalling en besloot ik mijn regenbroek aan te doen, het regende niet zo heel hard meer maar dan had ik ze niet voor niks bij. Fluovest, regenbroek, ik ben tegenwoordig goed voorzien! Wel zonde dat mijn voeten al uren nat waren. En bijzonder koud. Onderweg was ik blij dat met mijn vestimentaire beslissing van de regenbroek want het begon te gieten en het koppeltje studenten dat vrolijk zij aan zij fietste zette er geen vaart achter. Thuis kon ik meteen al mijn kleren te drogen hangen, maar mijn benen waren toch lekker droog gebleven.

En zoals steeds na een avond uit kon ik de slaap niet vatten. Ik had nochtans tegen mijn gewoonte in geen koffie meer gedronken op restaurant, we hadden muntthee en gebak gedeeld. Maar het was toch dik 1 uur eer ik de slaap kon vatten. En veel te snel weer ochtend.

Kijktips

Ik had het al over donkere dagen. Alhoewel ik best nog regelmatig buiten kom in deze periode van het jaar, kan ik toch ook wel genieten van onder een dekentje achter de tv te hangen ’s avonds. En niks zo goed daarbij als een goede serie. Hieronder enkele die ik recent bekeek.

  • Nieuw op tv en verplicht kijkvoer: De Weekenden. De fantastische Joris Hessels laat mensen voor wie 2018 een cruciaal jaar was zichzelf filmen en die fragmenten bespreken ze dan in groep als ze elke maand op weekend gaan. Ik heb reeds twee afleveringen gezien en het is zwaar beklijvende tv. Niet te missen. Op woensdag en vrijdag op Canvas.
  • Op Play: Westworld. Originele plot en hoe minder je ervan weet hoe beter. Gewoon kijken.
  • Netflix: La casa de papel: Spaanse mix van spanning en drama. Gaandeweg blijf je laagjes ontdekken en kom je nieuwe dingen te weten. Spannend van begin tot eind.
  • Over Water: Vlaamse fictie. Pas afgekickte ex-tvpersoonlijkheid gaat in de Antwerpse haven aan de slag bij zijn schoonvader. Veel meer weet ik nog niet want afgelopen zondag werd pas de eerste aflevering uitgezonden. Maar onder de oppervlakte broedt er vanalles, zoals blijkt uit korte flash forwards. Goed geacteerd en knap gemaakt. Elke zondag op Een.
  • Netflix: Gilmore Girls: mijn treinontspanning. Net heel de reeks uit oftewel 7 seizoenen. Je volgt een moeder en dochter. Zalig humoristisch. Werd vervolgd door 4 films die zich 10 jaar verder in de tijd afspelen maar die zijn helaas niet downloadbaar van Netflix dus niet geschikt als treinvoer.
  • Netflix: In de plaats kijk ik nu Maniac, een dystopische reeks over een psychoot die denkt dat hij de wereld moet redden. Nog maar 1 aflevering gezien maar lijkt spannend, al word je er niet vrolijk van.

Donkere dagen

Pfff die donkere dagen, het is toch niet aan mij besteed. Een geluk dat het nog niet te koud is. Dat verzacht de pijn toch een beetje. Maar het is donker als ik moet opstaan en zelfs als we thuis vertrekken naar school en naar het werk, wordt het nog maar nét licht. En anderhalf uur voor ik op het werk weer naar huis kan vertrekken, is de zon alweer weg. Het lijkt wel of het amper licht is op een dag.

Thuis branden de lichtjes van de kerstboom wel. We hadden dat vroeger niet in huis, maar op een bepaald moment vond Zoon toch dat er een boom moest komen en nu wordt die dus elk jaar trouw boven gehaald eens de Sint het land uit is. Dit jaar hebben we dubbele sfeerverlichting; er brandt ook een spot boven het aquarium waar Zoon zijn triops aan het kweken is. Die beesten hebben 14 uur licht nodig op een dag én ook warmte. Hij had ze beter in de zomer gekweekt. Maar ja, de set was een (origineel!) verjaardagscadeau en hij heeft mijn geduld geërfd.

Nog anderhalve dag werken en ik begin aan mijn 12 dagen kerstvakantie. We hebben nog geen vaste plannen, behalve de twee obligatoire familiefeesten. Maar wel veel vage plannen. Eens gaan schaatsen; cinema, theater, kerstmarkt, op babybezoek bij een collega, afspreken met vrienden,…

Datenight

Joepiedepoepie, het is datenight vanavond! Thuis werken eerst, kindjes afhalen en om 18u komt de babysit zodat we lekker (gourmet) hamburgers kunnen gaan vreten en ons dan overlaten aan de horror van It in de cinema. Met dank aan Telenet voor de gratis cinematickets (wel stom dat je in Kinepolis voor bijna elke voorstelling moet opleggen omdat het een specialer soort projectie is, niet dat ik daarom heb gevraagd).

Maar eerst dus nog wat werken, beetje chilly hier ondanks dat ik net toch maar de verwarming in gang heb gestoken. De regen klettert vrolijk tegen de ruiten maar af en toe schijnt ook de zon. Today is a good day.

Iets minder wel voor Grant Hart van de jeugdhelden van mijn wederhelft Husker Du, die het van bij Therapy? bekende Diane hebben gemaakt, want die mens heeft op amper 56 jarige leeftijd de strijd tegen kanker verloren. Veel te jong.

De Efteling

efteling.jpgZondag trokken we met ons gezin naar De Efteling. Ik weet niet of ik er zelf ooit al geweest ben, misschien eens met mijn oudere broer, maar ik herinner me er in elk geval niks van, dus voor mij was het allemaal een grote ontdekking.

We zijn er een hele dag geweest en iedereen heeft zich echt kostelijk geamuseerd. We hadden geen plan gekregen bij de inkom dus in het begin wisten we niet goed naar waar (en de app wou niet aanslaan in het begin) maar toen vond de immer behulpzame Dochter ergens een plan en konden we er tegenaan gaan. 

We wilden meteen naar Symbolica maar bij opening liep de wachtrij al op tot een uur dus dat plan bliezen we meteen weer af. We besloten rustig aan te starten met De Pagode, waarna de kindjes ondanks het feit dat het regende en er werkelijk niemand anders aan die attractie stond, toch koste wat kost in de zelfvarende kleine bootjes wilden en de eendjes voeren met hun lunch. Ze wilden overigens ook overal 2 keer in. Daarna hebben we 2 geweldige tochtjes gedaan in de Piraña ‘wildwater’bootjes waar het amper 5 minuutjes aanschuiven was. Ik denk dat we dit allevier een van de toppers vonden.

Ook heel mooi waren de Fata Morgana en de Droomvlucht, alhoewel de Fata Morgana soms wel te akelig en duister was voor de Dochter, die had duidelijk een voorkeur voor de poezelige elfjeswereld van Droomvlucht. We waagden ons ook aan de misselijkmakende Villa Volta (ik veel misselijker dan de kinderen natuurlijk) en het totaal niet akelige spookhuis. En deden een tochtje op de slakjes boven het Land van Laaf alwaar de Dochter erin slaagde haar tut te laten vallen in een struik en we het wonder boven wonder nadien nog teruggevonden hebben.

Tegen 15u trokken we naar de show van Raveleyn, die de kindjes ook wel erg konden smaken. Dochter was wel wat bang van de draak. Toen we er zaten hoorde ik ook dat de adviesleeftijd 6 was, en de onze zijn maar 3 en 5 natuurlijk. Maar we hebben er toch wel van genoten.

Nadien wou Zoon vooral naar zijn Sprookjesbos, naar Rapunzel gaan kijken en Dochter was helemaal weg van de heks in het peperkoekenhuisje. En natuurlijk moesten er munten gevangen afgeschoten uit de ezel zijn poep. En ijsjes gegeten.

Er zijn nog wel wat dingen die we niet hebben kunnen zien en doen, maar we spelen al lang met het idee om volgend voorjaar eens een weekend te komen bij wijze van alternatief voor een communiefeest.

Mental note voor een volgende keer: eens proberen warm eten in het park. Nu hebben we gegeten in een Lunch Garden bij Antwerpen omdat het al 19u was en we vreesden dat de kinderen in de auto in slaap gingen vallen en niks meer kunnen eten, maar dat was echt niet te vreten…

Rozebroeken uitgetest

Ik snap eigenlijk niet goed waarom we er nooit eerder naartoe waren geweest, gezien het er reeds 5 jaar is, maar afgelopen vrijdag hebben ik, een vriendin en de kinderen eindelijk subtropisch zwembad Rozebroeken uitgetest. En ik moet zeggen, dat smaakt absoluut naar meer.

Van wat ik al had gehoord, is het er altijd verschrikkelijk druk. Ik wou daarom zo vroeg mogelijk op de dag gaan. Maar die vriendin kon er pas tegen de middag zijn. Maar we hadden teveel zin in een uitstapje om het te schrappen en wat doet een mens anders met twee kleuters in de vakantie als het regent, en dus gingen we op stap.

We hadden in elk geval veel geluk met de bus, die stopt op 10 meter van onze deur, was vrij stipt en bracht ons op amper 10 minuten tot bijna voor de deur van het zwembad. Met de bus gaan, is op dit moment sowieso punten scoren met de kinderen. Eens binnen kwamen we echter terecht in een lange file voor de kassa’s. Dat beloofde weinig goeds. Tien minuten later en 26.5 euro amper (en dan zwemt de kleinste nog gratis!) konden we naar de kleedkamers.

De kleedkamers waren op dat punt (13u) al nat en aan de vuile kant. Het was ook even zoeken naar een locker maar uiteindelijk verliep dat deel ook wel vlot. En dan eindelijk het zwembad verkennen.

Het baby en peuterbadje is leuk. De oudste vond het wat saai, maar de kleinste vond het geweldig. Heerlijk warm water en veel speeltuigen. In het midden loopt wel een soort muurtje waardoor ik mijn kinderen nooit lang in de gaten kon houden en altijd weer op zoek moest naar die twee gladde alen. Het niveauverschil in het badje deed zowel de dochter als mij al eens struikelen. Maar eigenlijk was dit het mooiste peuterbadje by far dat ik al heb gezien.

Zoon wou echter in de wildwaterbaan. Er waren twee exemplaren en we kozen uiteraard voor de meest rustige. Die was ideaal om met kleine kindjes te doen. Ik had helaas maar 1 paar ‘bandjes’ gevonden en die waren voor de kleinste, dus kon Zoon er niet alleen door en hielden de vriendin en ik elk 1 kind goed vast. Ook al zeurden ze allebei om het alleen te mogen doen, de hele tijd. Ik ben de tel een beetje verloren, maar vermoed dat we die wildwaterbaan zeker 30 keer hebben gedaan. 

Na een tijdje keerde de Dochter terug naar het peuterbad en het vrij kleine golfslagbad, dat door zijn beperkte omvang heel snel overvol zit. Zoon bleef eindeloos in de wildwaterbaan.

We gingen nog eens snel in het wellnessdeel kijken, maar dat vonden de kindjes ‘veel te saai’… Wij vonden het anders wel leuk. Maar ook daar zeer, zeer druk.

Na 2 uurtjes kreeg de kleinste honger en begonnen we dus maar stilaan aan de terugtocht.

Ons oordeel: veel te druk, maar dat wisten we op voorhand. De kleedkotjes kunnen een pak properder. Maar voor de rest? Geweldig zwembad, het leukste dat ik al heb gedaan.