Piemonte deel 1

Een week geleden alweer vertrokken we. Eerst de kindjes nog een halve dag op ballet- en voetbalkamp en dan hop de auto in voor de eerste helft van de lange reis (1200 km). Na zes uur rijden bereikten we ons hotel voor de nacht, het Ibis Styles in Chalon-sur-Saône. De wederhelft had per ongeluk een kamer geannuleerd in plaats van online ingecheckt dus moesten we een nieuwe kamer bijboeken, een beetje gedoe maar uiteindelijk kregen we nog vrij vlot onze kamers naast elkaar. De meisjes deelden een kamer, de jongens ook.

Om 7u opgestaan, ontbeten en dan alweer en route. Op naar de Alpen. De weg werd snel bochtiger en de Dochter misselijk. Een van een tante gekregen pilletje bracht gelukkig soelaas. Het bleef toch een beetje spannend. Wel mooi om de besneeuwde bergtoppen te zien naderen. Aan de dure Mont Blanc tunnel was het twintig minuten aanschuiven, maar voor de rest was er eigenlijk amper verkeer. Op een uur of anderhalf voor onze eindbestemming aten we nog een pizza in een verlaten Italiaans bergdorp.

Het leven in Piemonte is eenvoudig. Er is een gigantisch aanbod aan wijndomeinen en restaurants, maar zo goed als niks voor kinderen. Geen dierenparken, geen avonturenparken, geen kayaks. Er zijn kastelen, maar ze worden niet toeristisch uitgebaat. Tussen 12 en 16u valt het leven volledig stil is zijn winkels, kerken, musea gesloten. De terrassen leeg, de mensen nergens te bespeuren. Bovendien is alles ver weg door de ieniemini wegeltjes tussen de dorpjes in de heuvels. Voor een simpele wandeling zit je al gauw een uur in de auto.

Wat we dan al gedaan hebben?

Gezwommen. De kindjes spenderen elke namiddag vele uren in het zwembad. De Dochter voor het eerst compleet zonder bandjes en dat gaat haar goed af. De laatste dagen is het hier wel fris en bewolkt wat het zwembad heel koud maakt. Op onze heuvel is het dan nog enkele graden frisser dan beneden in Aqcui Terme.

Gewandeld. We deden al 3 tochten van 7 en 1 van 9km. De eerste in een wild natuurpark waar iedereen schrammen opliep en we meermaals onze weg verloren. De tweede tussen de wijngaarden en de derde hier in de buurt. Toen ging ook De Dochter mee en kreeg ik geregeld 16 kilo in de draagzak. Gezellig maar puffen.

Geocachen. Wanneer er schatten liggen, proberen we ze mee te pakken. Intussen alles in de onmiddellijke omgeving al gedaan.

Lekker eten. Om de dag gaan we met z’n tienen op restaurant. Geen spaghetti bolognaise of pizza Hawaï maar authentieke Italiaanse keuken met primi en secundo. Omdat die tweede vaak niet vegetarisch is, eet ik soms twee primi’s of een pasta en een dessert, de zogeheten dolci. Gister aten we pizza in een supergrappig afgelegen restaurantje uitgebaat door twee oude mannen (vader en zoon?) waar ik de lekkerste pizza at ooit.

Diertjes. Gisteren zagen we een hertje (het kwam voor de auto staan) en een konijntje. Maandag een eekhoorn. Elke dag wordt ik levend opgegeten door tijgermuggen (ik durf niet tellen maar gok op +40 beten). In de kamer van de kindjes wonen duizendpoten en op het terras speciale mega wespen die gelukkig niet echt in ons geïnteresseerd zijn.

Cultuur. Aqcui Terme is een aardig stadje met flink wat geschiedenis. Vier bogen van een Romeins aquaduct. Een bron met water van 74,5 graden. Een kasteel. Stadsmuren. Een Romeins zwembad dat maar twee uur per dag te bezoeken valt. Verlaten oude kuuroorden en nieuwere nog open kuurhotels.

Lezen. Ik las ‘de bekeerlinge’ van Stefan Hertmans op 6 dagen. Ben nu begonnen in Idaho van Emily Ruskovich. Met telkens 1 oog op de Dochter in het zwembad.

Plannen?

Maandag heb ik een alpacawandeling geboekt, daar kijk ik wel naar uit. Verder gaan we zeker Genua verkennen (anderhalf uur rijden). Nog een paar keer gaan eten en wat wandelen of geocachen. En nog meer zwembadplezier.

De vakantie is begonnen

Vrijdagmiddag is de zomervakantie begonnen voor de kindjes. Nog een drankje op school, nog een babbeltje met iedereen en dan een pizza gaan eten met een tante van mij die toevallig in de stad was. De rest van de middag hebben ze dan gewoon thuis wat gezeten, ze waren precies heel moe.

Zaterdag dan direct een heel drukke dag. Zoon moest om 12u aan de Gentbrugse Meersen staan voor de eindactiviteit van de scouts. Er waren welgeteld 6 kindjes. Vond ik toch wel heel weinig voor zo’n jaarafsluiter. Maar hij heeft zich geel goed geamuseerd. Om 14u mocht dochter dan weer naar een superleuk verjaardagsfeest van een vriendinnetje en haar broertje. Dat ging door in een lagere school. Ideale locatie, koel, enorm veel plaats, springkasteel en speelgoed a volonté. En toen we haar ’s avonds mochten ophalen was er zelfs eten voorzien, we hebben daar nog anderhalf uur met de andere ouders zitten babbelen.

Zondag dan trokken we met maar liefst 6 kindjes naar Huisdiergeheimen 2, met dank aan Ketnet. Geweldige film. De jongste kleuters waren net 5 en niemand was bang. En zowel ik als de wederhelft hebben ons echt kostelijk geamuseerd met de volwassenenhumor die er hier en daar in zat. Ideale familiefilm voor deze zomer als je het mij vraagt.

Vanmorgen is de kroost dan blij vertrokken naar hun allereerste Musicalkamp, van compagnie Mila, hier in Gent. Bij allebei gaat het rond een jungle thema zijn. De Dochter is dus vertrokken verkleed als panter en de oudste als ranger. Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat meevallen. De jongste is een waar podiumbeest en zingt de hele dag. Zoon is verlegen maar danst en zingt eigenlijk wel graag en de juf zei op het oudercontact nog dat hij eigenlijk wel creatief is. Hopelijk is deze week dus een schot in de roos. Vrijdagnamiddag mogen we naar de show gaan kijken…

La Palma dag 5 – La Zarza

Een frisse maar zonnige dag vandaag. Na het ontbijt even discussie over wat we gaan doen. We besluiten voor iets in de buurt te gaan gezien de wagenzieke Dochter en trekken naar La Zarza, een soort archeologisch minimuseum met een laurierbos erachter waardoor je naar prehistorische rotstekeningen wandelt van de originele bewoners van dit eiland.

La Zarza is maar 3 dorpen verder maar de tocht is weer behoorlijk stijl en kronkelig en duurt al gauw een half uur. Het ligt wat hoger in de heuvels en het is er merkelijk kouder. Eens daar treffen we vooral doorwinterde wandelaars met fleece en outdoorkleding en vallen we wat uit de toon met onze t-shirts en zomertruitjes. Stevig schoeisel hebben we gelukkig wel.

We bezoeken eerst het minimuseumpje dat de geschiedenis probeert te schetsen van de eerste bewoners maar heel veel lijkt er niet geweten. Het is charmant en de toegang bedraagt maar 2,5 euro. We besteden toch wat tijd in de ene kamer die het museum rijk is.

En dan trekken we het vochtige, donkere soortement oerbos in waar het echt fris is. De tocht is niet lang maar wel een klein beetje avontuurlijk zodat de Dochter het op eigen kracht kan, wel lichtjes klagend. Een natuurmens zal ze niet worden, net zomin als ik.

Het is een fijn tochtje en de tekeningen (spiralen vooral) zijn leuk om te ontdekken. Het is wel echt koud, we zijn wat underdressed. Je kan hier in de buurt nog enkele langere tochten doen, maar dat is met onze kleine meid geen goed plan helaas. Dus laten we de hikers hun ding doen en besluiten wij op Na de wandeling terug naar ons dorp te rijden en daar wat te gaan eten. De terugtocht blijkt een uitdaging, de Dochter wordt misselijk en we moeten onderweg regelmatig even stoppen midden op een berg. Gelukkig zijn er hier en daar uitwijkstroken waardoor we kunnen stoppen, dat is hier lang niet altijd het geval. De kotsemmer blijft dus leeg al scheelde het soms heel weinig.

In Puntagorda blijken alle restaurants gesloten en eindigen we in de supermarkt waar we compleet uitgehongerd snel wat stokbrood kopen. Daarna gaan de kinderen zwemmen en lees ik wat. De zon is zalig maar de wind maakt het behoorlijk fris. Na het zwemmen zitten Zoon en ik nog wat te kleuren en te lezen op het terras, maar stevig ingepakt en onder een deken, best een grappig gevoel.

Dan trekken we terug naar het centrum en nu blijken de restaurants wel open. We kiezen voor Jardin de los Naranjas, een gezellig restaurantje met een ruime keuze aan vegetarische gerechten naast traditionele gerechten met konijn en geit. Ik krijg een smakelijke couscous, Zoon een veggie lasagne en de Dochter een soepje. De wederhelft eet iets met rund. Dit is zogezegd een prijziger restaurant maar 10 euro voor een vegetarisch hoofdgerecht en 4 voor een dessert vinden wij heel erg meevallen. De kindjes krijgen nog een handvol snoep achteraf en wij een proevertje Baileys. Grote aanrader dit plekje.

La Palma dagen 3 en 4: camino real de la costa (GR 130)

Toen we vertrokken vroeg er iemand waarom we in de paasvakantie naar een Canarisch eiland trokken; dat zit daar toch vol toeristen? Vergeet dat maar als het over La Palma gaat en zeker als je in het Noordwesten zit. Er zijn hier geen stranden en het eerste hotel moeten we nog tegenkomen. Gisteren hebben we 3 uur gewandeld en zijn we in die tijd welgeteld twee andere wandelaars tegengekomen. Verder nog een tweetal boeren en een handvol honden. Het is hier ontzettend rustig.

In de reisgids stond dat het hier vroeger populair was bij hippies. Die zijn inmiddels grotendeels uitgestorven, maar je ziet er nog restanten van; mensen op leeftijd met fleurige kleren, wat dreadlocks, afgelegen zelfvoorzienende kleine huisjes, en verlaten juwelenkraampjes waar je het geld in een spaarvarken moet stoppen als je iets wil kopen.

Gister trokken we eerst naar de markt in Puntagorda. Vrij klein maar ontzettend populair, de enige keer dat we wat andere toeristen zagen. 2/3 van de markt is gewijd aan eten, 1/3aan handgemaakte hebbedingetjes. Buiten stonden wat gasten wiet te roken, binnen kon je vers geperste suikerrietlimonade drinken of voor amper4 euro een caiperinha. Er was zelfs vegan cappuccino en ijs.

Omdat het zondag de warmste dag zou zijn, wilden we van de namiddag een zwembadmiddag maken. Maar na een uur of twee kwamen de wolken opzetten uit de oceaan en werd het gemeen koud. Het was al 16u maar zoon en ik wilden onze benen nog eens strekken. Ik had ontdekt dat het GR pad dat de hele kust van het eiland volgt pal bij passeerde. Het was 10km naar Tijarafe, een volgend stadje. Veel te ver volgens de wederhelft. Maar Zoon wou graag nog een klein stukje van het pad verkennen. Ik pakte voor de zekerheid de rugzak met voldoende water en een koekje en we trokken op weg.

Het bleek een geweldige wandeling. Direct spectaculair een kloof in en aan de andere kant er weer uit. Zoon zette er een goed tempo in. Hij bleef stappen en we hadden er geweldig veel lol in. We kwamen in een verlaten naaldbos terecht. We kwamen na een dik uur in het volgend dorp terecht. Zoon wilde verder, heel het pad af. We stapten tot de helft. Ik besloot naar de wederhelft te bellen om ons plan even af te checken. Bellen lukte niet, geen ontvangst aan de andere kant,gelukkig lukte facetimen wel. De wederhelft stemde toe om ons binnen anderhalf uur in Tijarafe te komen ophalen.

Wij stapten dapper voor. Soms werd het plots heet en moesten we onze trui uitspelen, wat later liepen we in de wolken en was het fris. Het terrein werd almaar lastiger met een eindeloze afdaling langs verraderlijke dikke stenen. Gelukkig was het pad uitstekend aangegeven. Het schoot alleen niet op. Na twee uur wandelen moesten we nog meer dan 3 km afleggen en het werd stilaan laat.

Idyllisch was het wel, door verlaten dalen en door bossen, nooit 5 meter plat maar altijd stijgen en dalen. En dan viel Zoon. Niet erg, maar de fut was eruit. En we moesten nog een dik half uur flink doorstappen. Met een beetje motiveren en een koekje lukte het weer. Doodmoe en met 10km en 3uur in de benen kwamen we aan in Tijarafe. Daar was het even zoeken naar de rest van het gezin maar dan vonden we elkaar en staken we de vermoeide benen onder tafel in een kleine pizzeria.

Op de terugweg slaagde Dochter erin haar pizza in haar maag te houden en toen we aankwamen, zagen we de zon net in de oceaan verdwijnen. Magisch…

Vandaag werden we wakker met veel wolken en nu en dan wat regen. De mannen gingen eerst boodschappen doen. Ik ging op zoek naar activiteiten. In onze reisgidsen worden maar enkele bladzijdes aan deze regio gewijd, maar in combinatie met het internet vond ik toch een leuke wandeling die niet verder was dan een kwartier rijden. Want met de Dochter is onze actieradius erg beperkt.

We reden verder naar het noorden, naar La Tricia’s, alweer je opnieuw de Camino real de la costa kan volgen naar Buracas, een afgelegen dal met dragos, de typische drakenbloedbomen en grotten waar de oorspronkelijke bevolking tekeningen heeft achtergelaten. Omdat de Dochter bepaald geen wandelaar is besloten we de tip van een blog op te volgen en het eerste deel af te snijden met de auto. Wat de blog niet vermeld had, was dat de straat supersmal was en stijl naar beneden liep. En uiteraard kwamen we tegenliggers tegen. De assertieve Duitse hippies op leeftijd dwongen ons om een eind achteruit te rijden tot we konden kruisen. Er was ook nergens echt parking. Dus toen we een klein parkeerplaatsje tegenkwamen aan een molen lieten we de auto achter.

De molen bleek het gofio museum; een half gerestaureerde molen geweid aan het speciaal soort granenpap eigen aan het eiland. Ik denk dat de molen 5 bezoekers krijgt op een dag maar de man daar liet het niet aan zijn hart komen en gaf ons een bezielde privé-rondleiding waarbij de kinderen hun handen diep in allerlei meel staken en helemaal wit werden.

Van daar liepen we de weg verder tot we aan het GR pad kwamen en iets verder aan de bio finca Aloe waar vegetarische Duitse hippies zelf brood bakken en bio en veggie hapjes maken. In een idyllische tuin aten we een stukje vegan chocoladetaart en zelfgemaakte Ice tea terwijl het weer aan het regenen sloeg.

Daarna trokken we de kloof in. Hier kan je dus klauteren langs enkele grotten en natuurlijke bronnen. Heel leuk maar soms een beetje te gevaarlijk met de kleinste, zeker omdat je langs een ravijn stapt. Op een bepaald punt werd het pad echt te gevaarlijk (steil omhoog langs rotsen klimmen) en keerden we, net als alle wandelaars, terug langs de finca. Het was te slotte nog een lange klim terug tot aan de auto. Tot ieders verbazing deed ook de kleinste alles op eigen kracht en mocht de draagzak in de rugzak blijven.

Ik ben intussen helemaal verliefd op La Palma. De sfeer is zalig, met de restanten van de hippie cultuur en verder vooral wandelaars en lokale bewoners. Overal de oceaan. Miljoenen bloemen. Snachts een prachtige sterrenhemel. Lekkere kleine banaantjes…

Vakantieregelingen

De kindjes zijn gisterenavond nog naar de schoonouders vertrokken voor twee dagen. Want zij hebben misschien wel vakantie, wij uiteraard niet. Dat zorgde voor een zeer rustige ochtend. Een half uur langer slapen. Rustig ontbijten. Zonder rush naar het station. Helaas wel met de propvolle trein vanuit Dampoort en geen ontspannend fietsstochtje naar het station, met zoveel regen én wind zag ik dat laatste niet zitten.

Vanavond gaan we wellicht na het werk snel een hapje eten onder ons twee. Snel want het zal al 19u30 zijn eer ik thuis ben en we moeten nog even met de kindjes Facetimen eerst. En dan morgen weer uitslapen. Wedden dat ik zoals altijd voor 7u wakker ben, ook al hoeft het niet. Maar toch relax.

Woensdag dan wel rushen want dan moeten ze voor het werk nog afgezet in de buitenschoolse opvang en die is net iets verder weg dan de school dus wat vroeger vertrekken. Donderdag idem.

En vrijdag ben ik dan thuis met het klein grut. Ik zit niet graag stil dus ben mijn hoofd aan het breken over een toffe activiteit. Heel lang mag het echter niet duren, want op de middag moet de Dochter naar de logopedie en om 17u30 moet Zoon dan weer naar de voetbaltraining vertrekken. Maar iets waar we ons een uur of 2, 3 mee bezig zouden kunnen houden zou welkom zijn. Voorlopig kom ik niet verder dan cinema, binnenspeeltuin of zwemmen, en ik weet niet of ik het wel zie zitten, helemaal alleen gaan zwemmen met die twee.
Als iemand leuke suggesties heeft voor een activiteit met twee kindjes in Gent deze week, hoor ik het graag.

Intussen ben ik al een tijd druk bezig met de voorbereidingen voor de volgende vakanties. De inschrijvingsperiode voor de opvang voor de Paasvakantie loopt. Dus moeten er knopen doorgehakt. Zoon kan kiezen tussen opvang, voetbalkamp of scoutskamp. Al is voetbal enkel op papier een optie, want het is in Melle en ik krijg hem daar niet ’s morgens. De dochter afzetten in de opvang, dan naar Melle met fiets of openbaar vervoer en dan naar Brussel, dat zou in de praktijk al gauw meer dan 3 uur kosten. En dan moet de werkdag nog beginnen. Ver is het allemaal niet, maar zonder auto ben je snel heel lang onderweg. Dus ben ik hem een beetje aan het stimuleren om op scoutskamp te gaan. Dat is 5 nachten weg van huis, het langste ooit. En zijn beste vriend gaat niet mee. Dus heb ik wat rondgehoord bij andere kindjes die hij als vriendjes opgeeft maar die niet van zijn school zijn en die blijken wel mee te gaan. En is hij gematigd enthousiast om het ook te wagen. Hij vindt 5 nachten eigenlijk te lang, maar ja, daar is weinig aan te doen, het is met zo’n dingen natuurlijk alles of niks. Ik heb dus alleen de Dochter ingeschreven in de opvang en we gaan ervan uit dat Zoon op kamp gaat.

Intussen ben ik aan het mailen met de konijnenopvang om het verblijf van Harry en Pluisje tijdens onze vakanties in april en augustus te regelen, dat moet ook op tijd gebeuren of er is geen plaats. En Harry moet tussendoor nog een vaccinatie krijgen.

Als ik dan vertel dat de collega op het werk ook de komende weken afwezig blijft, dan weet je het wel, drukke tijden…

Zomervakantiepuzzel, nu al?

De wereld draait door. Op de laatste dag van vorig jaar, middenin de kerstvakantie, kreeg ik de eerste mail met de vraag om eventueel samen de kinderen in te schrijven voor een kamp in de zomer. Begrijp me niet verkeerd, vorige zomer hebben we voor het eerst met andere ouders afgesproken om de kinderen samen in te schrijven en ik vind het supertof dat mensen dit jaar opnieuw spontaan initiatief nemen. Zoon staat ook niet open om iets nieuws te proberen of ergens naartoe te gaan als hij daar niemand kent. Dat deel van het verhaal vind ik de max. Maar dat betekent wel dat ik 7 tot 8 maanden op voorhand de zomer moet plannen. Sta me toe dat vroeg te vinden.

Op het moment van die mail hadden we zelf nog totaal geen zicht op de zomer. Want eer je kampen en opvang kan plannen, wil je toch ergens een idee hebben welke weken je verlof gaat nemen en op reis wil gaan. Niet? Want als je nu dingen reserveert en betaalt, dan ligt het wel vast, natuurlijk. Dan kan je niet plots van gedacht veranderen als er ergens een toffe reis op je pas komt.

Ik ben niet alleen geen erg goede planner, ik heb ook niet graag dat alles te vast ligt. Ik wil me niet vastleggen als dat niet nodig is. Een reis boeken, doen we normaal 4 à 5 maanden op voorhand. Zelfs verre reizen die veel planning vereisen. En dat vind ik al vroeg.

Intussen hebben de schoonouders hun grote vakantie vastgelegd en weten we dus dat we de laatste twee weken van augustus met de familie naar Italië gaan. En de week van de Gentse Feesten nemen we ook altijd vrij (als centrumbewoner heb je weinig opties op dat vlak). En dus weet ik nu welke weken we opvang nodig hebben. En legde ik alvast 1 kamp vast voor de eerste week van de vakantie. Maar voor de rest ga ik toch nog wat wachten, denk ik. Het groot kamp van de scouts bv valt in augustus, maar hoe kan Zoon nu al weten of hij daar naartoe mee wil? Eerst afwachten of hij het Paaskamp gaat meedoen en hoe dat bevalt.

Dat je met kinderen niet echt ‘op den bots’ kan leven, heb ik intussen aanvaard. Normaal maken wij na de Paasvakantie de puzzel voor de zomer, want dan gaan de inschrijvingen voor onze opvang open. En dat vond ik al vroeg eerlijk gezegd. Sta me toe december en januari echt extreem vroeg te vinden… Of ben ik daar alleen in?

Dordogne 2018: einde

Op dinsdag 10 juli bezochten we in de ochtend het Chateau de Fenelon. We parkeerden beneden in het dorp van Saint Mondane en stapten dan naar het kasteel. De aangegeven 1kilometer bleek volgens mij zowat het dubbele te zijn en in de hete zon was dat met de Dochter en de kleine immer vermoeide beentjes geen sinecure. Maar zo konden de kindjes de drie ezels in de open weide aan de voet van de heuvel nog eens uitgebreid knuffelen.

IMG_0793

Het kasteel kent een bewogen geschiedenis met een episode van groei en bloei gevolgd door verval waarna het door prive-eigenaars weer in zijn glorie hersteld werd. Het is geen kasteel waarvoor je honderd kilometer moet omrijden, maar als je in de streek bent, is het absoluut de moeite waard. De kamers gewijd aan diverse stromingen oud meubilair konden de kinderen niet echt boeien, maar het rariteitenkabinet absoluut wel. Toch wel een plek met veel geschiedenis, aangezien hier al sinds het jaar zeshonderd mensen leefden.

IMG_0792

Drie keer raden wat we in de namiddag deden. Inderaad, zwemmen.

Woensdag elf juli werd een heel sportieve dag. Zoon, oma, opa en ik begonnen de dag, na ontbijt op het terras uiteraard, met een fietstocht van achttien kilometer, de voie verte in de andere richting gevolgd. Ik genoot er weer ontzettend van. Toen we een bepaald moment de pas werden afgesneden door een veel te grote vrachtwagen, opperde opa om een brief aan de president te sturen en om een schadevergoeding te vragen. De hele rest van de tocht hebben opa en zoon die vraag verder vorm gegeven en een heel kasteeldomein uitgedacht. Eer we het goed en wel beseften, stonden we terug thuis.

Na de lunch ging het naar de Monkey Forest van Sarlat. Gelegen recht tegenover het andere klimparcours. Dochte mocht alleen het kleinste parcours doen, het laatste deel ervan was ze zelfs wat te klein voor, Zoon mocht daarna het parcours voor kindjes van een meter dertig proberen. Het eerste deel ervan alleen, op het tweede deel moest een volwasene mee. En dus moest ik ook een klimharnas aan. Om er even in te komen en het leren omgaan met je beveiliging en ‘tirolienne’ deden we samen eerst nog even het oefenparcours en dan het eerste grote parcours opnieuw. En ik heb er zwaar van genoten. Een beetje spijtig dat het zo druk was dat we veel langer moesten aanschuiven overal dan echt klimen, maar kom. Een ontdekking en absoluut voor herhaling vatbaar.

Na een duik in het zwembad reden we opnieuw naar Sarlat voor ons laatste restaurantbezoekje van deze reis. We nestelden ons op het gezellige terras van L’Entrepote in het centrum. Voor Zoon helaas enkel friet want ze weigerden een vegetarische kindermenu te maken en het wokgerecht dat ik had wou hij niet eten. Echt flexibel waren ze niet want het vlees van de schoonvader weigerden ze ook fijn te snijden. Maar het eten was wel lekker. Bij het naar huis rijden nog geschaterd omdat zowel de opa als de wederhelft voortdurend verkeerd reden waardoor ons kort tochtje naar huis wel even duurde…

Donderdag, onze laatste dag begon met de activiteit waar zowel Zoon als ik volgens mij het hardst naar uitkeken, een wandeling met een ezel. Nadat onze gps ons door een bosweg probeerde te sturen die enkel voor voetgangers en quads toegankelijk was en we een meneer die zijn auto gewoon midden op de baan had geparkeerd omdat er toch nooit verkeer in de straat is twee keer moesten vragen om opzij te gaan en om de weg te tonen, kwamen we met wat vertraging aan op La Combe aux Anes. Daar bleek er een vergissing gemaakt met onze boeking waardoor alles in het water dreigde te vallen maar er toch geen probleem bleek te zijn toen we maar een ezel vroegen. De ontzettend lieve mensen namen hun tijd voor uitleg over de boerderij en de ezels en om samen met ons de ezel Cesar te poetsen en op te tuigen en dan nog een tiental minuten mee op pad te gaan om ons wat op weg te helpen.

IMG_0820

Onze tocht van zogezegd anderhalf uur bleek een stuk sneller te gaan omdat Cesar een verleden had als koetsezel en ontzettend snel kon stappen. Zoon wou hem eigenlijk heel de tijd vasthouden maar zeker op de openbare weg was dat te gevaalijk gezien onze bijzonder grote en sterke Cesar waardoor er wat licht conflict was over wie dan hoe lang op de rug mocht. Ik haalde in het bos ook mijn arm en mijn been open, de ezel kon langs de doornen maar ik niet. Desondanks was het een geweldige ervaring. Met dieren bezig zijn, voor mij en Zoon is er eigenlijk niks dat daartegenop kan. Na onze tocht kregen we opnieuw nog heel wat uitleg van dit vriendelijke koppel van middelbare leeftijd. Ben je ooit in de buur, zeker hier een ezeltochtje boeken.

Omdat Zoon op de boerderij een tshirt van de ezels gekregen had, gingen we in de namiddag nog eens naar Sarlat om te gaan shoppen en iets uit te kiezen voor de Dochter. Omdat het zowat honderd graden was enwe voortdurend onze weg verloren in het kleine middeleeuwse centrum, bleek dat moeilijker dan gedacht. Ze wou een prinsessenkleed maar ze heeft er al vier of vijf… Toen ik een heel mooie juwelenwinkel vond en een arband voor mezelf kocht, wou ze wel een klein goudkleurig armbandje met haar naam in. Omdat ik dit zelf ook had als kind en het haar eerste echte juweeltje is, was dit toch een wat emotioneel moment. Met Zoon kocht ik nog een ontzettend mooie poster van een plaatselijke illustrator. We sloten af met een megablok nougat voor mij en een zakje snoepjes voor de kindjes.

En dan was het alweer tijd om alles in te pakken en voor het laatst te barbecuen op ons terras. Op vrijdag vertrokken we weer aan onze lange rit terug, met alleen in Parijs file maar wel behoorlijk veel file, we verloren er een uur…

Het was een ongelofelijk geslaagde vakantie. De kindjes zijn al net iets ouder waardoor het reizen gewoon een pak relaxer verloopt. In de streek waren eindeloos veel activiteiten voor kinderen. Het water van ons eigen zwembad was lekker warm. Het eten was lekker. We hebben zowel geluierd, gelezen als heel actief geweest en grenzen verlegd en dingen ontdekt. Een topvakantie!