22 uur in Rotterdam

Een grieperige dochter zorgde er helaas voor dat we pas omstreeks 15u aankwamen bij ons hotel in Rotterdam en dat er na het inchecken dus maar een drietal uur restte tot onze reservatie in het restaurant van het hotel. Weinig tijd voor grote escapades dus. Maar meer dan genoeg tijd om de buurt te verkennen.

Ik had een hotel gekozen rechtover de Maassilo wat betekende dat we dus wel een beetje buiten het toeristisch centrum zaten in stadsdeel Charlois. Volgens wikipedia was onze wijk daar overigens niet echt veilig maar we voelden ons meer dan veilig genoeg.

We verbleven in het Art Hotel op de elfde verdieping, in een heel grote en recent gerenoveerde kamer voor een zeer schappelijke prijs. We besloten dat we best uitgehongerd waren en stapten richting centrum op zoek naar een koffiebar. Onze tocht leidde langs oude havendokken met de metrobaan in de lucht en grote drukke autobanen. Langs de ene kant niet echt pittoresk, maar langs de andere kant was het duidelijk dat dit stadsdeel opgewaardeerd wordt wat bleek uit de opgekuiste kades waar het heel leuk wandelen was en de grote bouwprojecten hier en daar. Ik heb wel een zwak voor havensteden overigens, dat industriële erfgoed, dat rauwere kantje,…

IMG_3658

Na een stuk pompoentaart en koffie in een vrij leeg en saai klein shoppingcentrum staken we de mooie Erasmusbrug over en dwaalden we wat door het centrum. Rotterdam is mooi. Je kijkt voortdurend je ogen uit naar de interessante moderne architectuur. In Vlaanderen kan geen steen verlegd worden of er wordt geprotesteerd en gezeurd (denk aan de Stadshal of het protest tegen nieuwe hoogbouw in Gent). Extra pijnlijk als je ziet tot wat gedurfde en vernieuwende keuzes in staat zijn.

Tijd om iets te bezoeken was er helaas dus niet, maar we wandelden langs oude dokken, het maritiem museum, bezochten de nieuwe Markthal, de kubuswoningen en de potlood, de koopgoot,… In het heengaan viel de afstand amper op, omdat je voortdurend rondkijkt en overal even stopt, maar op de terugweg voelden we de tocht van 4km toch in onze benen. Het leverde wel supermooie beelden op van de zonsondergang op de Erasmusbrug, pure poëzie.

IMG_3677

Omdat ik in onze wijk niets deftig van eten had gevonden online en het ook nog eens Valentijnsavond was, dus druk bezet in alle restaurants, had ik gereserveerd in het restaurant van ons hotel, Mio Papa. Niks speciaal maar wel degelijk. Uitgebaat door Oost Europeanen die een beetje Italiaans pretendeerden te zijn. Met verschrikkelijk irritante knuffelrock op de achtergrond. Maar we hadden honger van onze tocht en dat is nog altijd de beste saus.

Na het optreden nog wat gedronken in de hotelbar en dan helaas begonnen aan een lange slapeloze nacht. Niet alleen is het hotel heel gehorig (je hoort elke deur dichtknallen alsof die deur op een meter van je bed staat en bovendien wordt dichtgesmakt door een reus), we hadden ook naast of boven ons buren from hell die tot 4 uur ’s morgens irritante muziek luid hadden staan, voortdurend riepen en op elkaars deur bonkten en mij het gevoel gaven in een kot te logeren in plaats van een hotel. Tot zo ver een rustige kinderloze nacht…

De volgende ochtend besloten we niet in het hotel te ontbijten maar de stad in te trekken naar de Harvest Coffee Brewers en dat bleek een uitstekende keuze. Zelden zo lekker ontbeten. Het kleine zaakje met zicht op het water zat afgeladen vol, we hadden nog net een van de laatste tafeltjes. Mijn maag was niet echt OK na de korte nacht dus ik koos voor de overheerlijke ‘porridge’ terwijl de wederhelft iets kreeg met toast en eitjes. Het zaakje had wat een alternatieve vibe alhoewel er evengoed gezinnen met babies en peuters zaten.

IMG_3686

Het was al wat later, dus besloten we ons ontbijt gewoon als brunch te zien en de lunch te skippen. We doolden nog wat door de stad, bleven versteld staan van hoe goed alles georganiseerd is (die fietspaden overal!!!) en tegen de middag was het alweer tijd om de auto op te halen die nog aan het hotel stond en terug richting Belgische chaos te tuffen.

IMG_3670

Tripje zonder kids

Morgen vertrekken we naar Sevilla voor enkele dagen. Helemaal onder ons tweetjes, no kids allowed. Vooral de jongste is daar niet volledig akkoord mee. Ze vindt dat zij ook naar Spanje moet kunnen gaan. Ze vindt het ook niet door de beugel kunnen dat we Halloween daardoor niet samen kunnen vieren. De oudste heeft niet echt gepiept, voor hem is naar oma en opa gaan ook wel echt vakantie.

Voor mij is het een beetje dubbel. Ik heb ontzettend veel nood aan, de stress stapelt zich om en maakt van mij soms echt een minder aangenaam persoon, dus ik tel bijna de dagen af naar enkele dagen van rust en puur ons goesting kunnen doen. Slapen tot wanneer we willen, eten wat en wanneer we willen, zo lang op terrasjes blijven plakken als ons hartje begeert, musea op ons tempo kunnen doen zonder dat ze kindvriendelijk moeten zijn of dat ik alles moet vertalen op kindermaat, zonder enige gêne volop volwassen dingen doen. Ik heb het nodig als mens, maar ik voel ook dat we er als koppel nood aan hebben. Maar toch voel ik me ook ergens wel een beetje schuldig ten opzichte van de kinderen en ga ik hen ook wel heel hard missen. Want uiteindelijk is samen met hen op reis gaan ook heel tof. En dan hoeven ze mij niet te missen en een beetje boos te zijn.

Maar het positieve gevoel overheerst – gelukkig- wel. We deden al eens een trip van een nachtje naar Lille, 2 nachtjes naar Werchter en vorig jaar 3 nachten Istanbul. En dat is zo immens hard genieten. Zorgeloos reizen. 300% genieten en de batterijen opladen. Eens we weg zijn, merk ik ook dat de kinderen zich echt amuseren bij hun grootouders en ons niet verschrikkelijk hard missen, het occasionele traantje daar gelaten. En alhoewel we als baby redelijk symbiotisch waren en ze jarenlang op onze kamer sliepen en ik heel hard heb ingezet op een veilige hechting, zijn we nu wel op een punt gekomen waarin aandacht voor elkaars noden en eens een tripje zonder kinderen of van hun kant zonder ouders alleen maar deugd kan doen.

Istanbul – het begin

Vlot. Verbazend vlot verliep het eerste deel van onze reis gister. Kindjes vlot afgezet in de voorschoolse opvang, amper file naar Brussel, snel geparkeerd, niemand voor ons aan de incheckbalie, rustig ontbijtje, snelle veiligheidscheck en hop naar de gate.

Aan de gate echter bewoog er niks toen de boarding tijd kwam. Uiteindelijk gingen we pas aan boord toen het vliegtuig normaal had moeten opstijgen. Met een half uurtje vertraging kwamen we ervan af.

Het vliegtuig was uitgerust met een entertainmentsysteem en ik keek een saaie film met Keanu Reeves (Siberia) die bovendien gecensureerd bleek. Intussen kregen we eten dat nog lekker bleek ook.

En dan kwamen we van een superrustig Zaventem terecht in de heksenketel Istanbul waar de rij een de paspoortcontrole groter was dan de voorziene plaats voor die rij. Dat werd een uurtje aanschuiven. Met een krijsende peuter achter ons want kindjes laten voorgaan doen ze hier blijkbaar niet.

Na dat uur konden we op zoek naar onze chauffeur en een kwartier later zaten we in de taxi. Rijvakken zijn hier blijkbaar maar indicatief en je hebt vooral een toeter nodig en stalen zenuwen. Maar na een half uur werden we zonder kleerscheuren afgezet aan ons hotel Niles. We werden superhartelijk ontvangen met de lekkerste appelthee die ik ooit heb geproefd en een stukje lokum waarna we naar onze mooie en gezellige kamer werden begeleid.

Hier is het twee uur later dus het was intussen helemaal donker en al avond. We lieten ons nog de weg wijzen naar een restaurantje in de buurt waar ik een schotel at op basis van spinazie en ui. Voor het eten komt er blijkbaar steeds een versgebakken plat brood op tafel begeleid door zoute yoghurt of kaas of een soort dip. Nadien kregen we nog een tasje thee van het huis. Dat alles kostte ons amper 25 euro fooi inbegrepen.

Citytripping

In december komt er een verjaardag aan. Een heel gevoelige verjaardag. Zo het genre waarbij je op de dag zelf besluit om in bed te blijven liggen met de gordijnen toe en je gsm niet aanzet uit pure ontkenning. OF ervoor kiest om de hort op te gaan en ver weg te zijn van felicitaties en andere confronterende toestanden maar op die manier wel te vieren. Mijn dertigste verjaardag vierden we in Parijs en dat beviel eigenlijk uitstekend. En omdat deze niet-nader-te-noemen-verjaardag nog veeeeeeeeel erger is dan die toen, wou ik weer weg.

De vraag is dan naar waar. En wanneer. Want verjaren op een woensdag en schoolplichtige kindjes beperkt de opties voor spontane ontvluchtingen nogal sterk. En de kerstvakantie is te duur. Gelukkig heeft de school besloten eind november een pedagogische studiedag in te lassen op een vrijdag wat dicht genoeg is bij dé dag en ons tijd genoeg geeft om iets van ontsnapping aan de realiteit te regelen.

De vraag is dan nog, naar waar. Ik wou zon, maar zelfs op de zonnigste bestemmingen in Zuid Europa valt dan zo ongeveer het meest regen. Veel bestemmingen passeerden de revue; Italië, Canarische eilanden, Malta, London, Kaapverdië en Aruba (dat bleek al snel te duur en te ver), New York, Berlijn. Een bepaald moment leek Marrakech het te halen. Exotisch, warm, leuk. Wel slechte vluchturen (te vroeg, we kregen de kinderen niet meer afgezet op school). En toch een paar kritische noten in de omgeving (opdringerig, moeilijk om je ginder te verplaatsen).

Maar na lang afwegen, opzoeken en discussiëren slaagden we er toch in om zaterdagavond onze vluchten te boeken. Naar Istanbul. Een regio waar we nog nooit geweest zijn. Ik ben zeer, zeer benieuwd!