Tripje zonder kids

Morgen vertrekken we naar Sevilla voor enkele dagen. Helemaal onder ons tweetjes, no kids allowed. Vooral de jongste is daar niet volledig akkoord mee. Ze vindt dat zij ook naar Spanje moet kunnen gaan. Ze vindt het ook niet door de beugel kunnen dat we Halloween daardoor niet samen kunnen vieren. De oudste heeft niet echt gepiept, voor hem is naar oma en opa gaan ook wel echt vakantie.

Voor mij is het een beetje dubbel. Ik heb ontzettend veel nood aan, de stress stapelt zich om en maakt van mij soms echt een minder aangenaam persoon, dus ik tel bijna de dagen af naar enkele dagen van rust en puur ons goesting kunnen doen. Slapen tot wanneer we willen, eten wat en wanneer we willen, zo lang op terrasjes blijven plakken als ons hartje begeert, musea op ons tempo kunnen doen zonder dat ze kindvriendelijk moeten zijn of dat ik alles moet vertalen op kindermaat, zonder enige gêne volop volwassen dingen doen. Ik heb het nodig als mens, maar ik voel ook dat we er als koppel nood aan hebben. Maar toch voel ik me ook ergens wel een beetje schuldig ten opzichte van de kinderen en ga ik hen ook wel heel hard missen. Want uiteindelijk is samen met hen op reis gaan ook heel tof. En dan hoeven ze mij niet te missen en een beetje boos te zijn.

Maar het positieve gevoel overheerst – gelukkig- wel. We deden al eens een trip van een nachtje naar Lille, 2 nachtjes naar Werchter en vorig jaar 3 nachten Istanbul. En dat is zo immens hard genieten. Zorgeloos reizen. 300% genieten en de batterijen opladen. Eens we weg zijn, merk ik ook dat de kinderen zich echt amuseren bij hun grootouders en ons niet verschrikkelijk hard missen, het occasionele traantje daar gelaten. En alhoewel we als baby redelijk symbiotisch waren en ze jarenlang op onze kamer sliepen en ik heel hard heb ingezet op een veilige hechting, zijn we nu wel op een punt gekomen waarin aandacht voor elkaars noden en eens een tripje zonder kinderen of van hun kant zonder ouders alleen maar deugd kan doen.

Istanbul – het begin

Vlot. Verbazend vlot verliep het eerste deel van onze reis gister. Kindjes vlot afgezet in de voorschoolse opvang, amper file naar Brussel, snel geparkeerd, niemand voor ons aan de incheckbalie, rustig ontbijtje, snelle veiligheidscheck en hop naar de gate.

Aan de gate echter bewoog er niks toen de boarding tijd kwam. Uiteindelijk gingen we pas aan boord toen het vliegtuig normaal had moeten opstijgen. Met een half uurtje vertraging kwamen we ervan af.

Het vliegtuig was uitgerust met een entertainmentsysteem en ik keek een saaie film met Keanu Reeves (Siberia) die bovendien gecensureerd bleek. Intussen kregen we eten dat nog lekker bleek ook.

En dan kwamen we van een superrustig Zaventem terecht in de heksenketel Istanbul waar de rij een de paspoortcontrole groter was dan de voorziene plaats voor die rij. Dat werd een uurtje aanschuiven. Met een krijsende peuter achter ons want kindjes laten voorgaan doen ze hier blijkbaar niet.

Na dat uur konden we op zoek naar onze chauffeur en een kwartier later zaten we in de taxi. Rijvakken zijn hier blijkbaar maar indicatief en je hebt vooral een toeter nodig en stalen zenuwen. Maar na een half uur werden we zonder kleerscheuren afgezet aan ons hotel Niles. We werden superhartelijk ontvangen met de lekkerste appelthee die ik ooit heb geproefd en een stukje lokum waarna we naar onze mooie en gezellige kamer werden begeleid.

Hier is het twee uur later dus het was intussen helemaal donker en al avond. We lieten ons nog de weg wijzen naar een restaurantje in de buurt waar ik een schotel at op basis van spinazie en ui. Voor het eten komt er blijkbaar steeds een versgebakken plat brood op tafel begeleid door zoute yoghurt of kaas of een soort dip. Nadien kregen we nog een tasje thee van het huis. Dat alles kostte ons amper 25 euro fooi inbegrepen.

Citytripping

In december komt er een verjaardag aan. Een heel gevoelige verjaardag. Zo het genre waarbij je op de dag zelf besluit om in bed te blijven liggen met de gordijnen toe en je gsm niet aanzet uit pure ontkenning. OF ervoor kiest om de hort op te gaan en ver weg te zijn van felicitaties en andere confronterende toestanden maar op die manier wel te vieren. Mijn dertigste verjaardag vierden we in Parijs en dat beviel eigenlijk uitstekend. En omdat deze niet-nader-te-noemen-verjaardag nog veeeeeeeeel erger is dan die toen, wou ik weer weg.

De vraag is dan naar waar. En wanneer. Want verjaren op een woensdag en schoolplichtige kindjes beperkt de opties voor spontane ontvluchtingen nogal sterk. En de kerstvakantie is te duur. Gelukkig heeft de school besloten eind november een pedagogische studiedag in te lassen op een vrijdag wat dicht genoeg is bij dé dag en ons tijd genoeg geeft om iets van ontsnapping aan de realiteit te regelen.

De vraag is dan nog, naar waar. Ik wou zon, maar zelfs op de zonnigste bestemmingen in Zuid Europa valt dan zo ongeveer het meest regen. Veel bestemmingen passeerden de revue; Italië, Canarische eilanden, Malta, London, Kaapverdië en Aruba (dat bleek al snel te duur en te ver), New York, Berlijn. Een bepaald moment leek Marrakech het te halen. Exotisch, warm, leuk. Wel slechte vluchturen (te vroeg, we kregen de kinderen niet meer afgezet op school). En toch een paar kritische noten in de omgeving (opdringerig, moeilijk om je ginder te verplaatsen).

Maar na lang afwegen, opzoeken en discussiëren slaagden we er toch in om zaterdagavond onze vluchten te boeken. Naar Istanbul. Een regio waar we nog nooit geweest zijn. Ik ben zeer, zeer benieuwd!