’t Gaat snel…

Het leven blijft tegenwoordig aan een rotvaart voorbij vliegen… Gisteren de ganse dag in de weer geweest met vanalles en nog wat, en ’s avonds de laatste afspraak bij onze trouwzaal. We hebben daar uiteindelijk nog anderhalf uur gezeten en de details doorgepraat. Aangezien ik soms nogal besluiteloos kan zijn en heel veel van die details mij en mijn lief ook gewoon totaal niet kunnen schelen, was dat niet altijd even makkelijk. Maar kom, ze hebben ons verzekerd dat we weliswaar in de komende week nog veek moeten doen en regelen, maar dat op de dag zelf dan alles voor ons gedaan zal worden en dat we dan geen seconde zullen moeten stressen. I hope so…
Alhoewel ik weinig heb met bloemen hebben ze ons toch overtuigd om eens te gaan kijken voor wat tafelversiering en een klein bruidsboeket. Ik weet het toch nog niet hoor. Misschien als het iets klein en basic is, dan lijkt me dat nog wel leuk, dan heb je toch altijd iets om vast te houden he, dat geeft wat steun, lol. Maar als ik lees dat een doorsnee bruidsboeket 70 euro kost, no way dat ik daar zo veel aan wil uitgeven. Zelfs de helft is me al teveel…

Vanmorgen het geboortekaartje gekregen van mijn kersverse nichtje Tuva. Door al de drukte op het werk en met de trouw nog niet op bezoek kunnen gaan, maar vandaag ben ik vrij, mijn moeder (die meter is) komt nog eens op bezoek en ik ga mee. Ik sta echt te popelen… Dan gaan mijn wederhelft en ik morgen nog wel eens samen…

Op het werk alles goed, vanaf eind juli mag ik dus voltijds gaan werken in plaats van halftijds zoals nu. Voor die bijkomendeprojecten staan er volgende week wel drie vergaderingen gepland, maar ik ben in verlof vanaf dinsdag. En je verlof een paar uur/dagen moeten onderbreken, helemaal naar Brussel komen om een paar uur te vergaderen, dat zag ik echt niet zitten. Ik heb al meer dan een jaar geen deftige vakantie meer gehad, en ik voel dat ik het nodig heb om echt eens wekenlang weg te zijn van het werk, om afstand te kunnen nemen, te ontstressen, echt daar eens drie weken niet mee bezig te zijn. En dat lukt niet echt als je die eerste week dan twee dagen moet opofferen, zeker niet aangezien er nog veel geregeld en voorbereid moet worden… Maar gelukkig was er alle begrip voor, en mag ik twee vergaderingen skippen… Ik zal dan later wel serieus moeten bijbenen, maar daar zit ik niet echt mee in…

Een van de knopen die we moeten doorhakken, is trouwens de openingsdans… We hebben nog nooit(!) geslowd samen, dus onze openingsdans zal de eerste keer zijn, lol… En we zijn nog aan het twijfelen tussen een drietal liedjes…

Geboren!

Gisterenavond kregen we bericht van mijn broer dat om 22u hun dochter Tuva geboren was. Enkele uren eerder had hij nog laten weten dat de geboorte waarschijnlijk niet meer voor die dag zou zijn, maar uiteindelijk is ze dan toch nog de 26e geboren, twee uur voor de dag waarop ze was uitgerekend.

De bevalling heeft zo’n vijftien uur geduurd en is enkele keren stilgevallen, en af en toe was er ook wel wat ongerustheid (de hartslag die plots daalde, een beetje een verkeerde ligging) maar uiteindelijk bleek alles in orde en bracht mijn schoonzus doodmoe, maar voldaan een flinke dochter ter wereld (3.440 kg).

Via de website van de winkel waar de geboortelijst ligt, heb ik al twee fotootjes gezien en al een cadeautje gereserveerd, maar het zal nog even geduld oefenen zijn tot we kunnen gaan bezoeken… Vanavond moet ik immers laat werken en morgenavond hebben we een afspraak bij onze trouwzaal. Ik sta nochtans te popelen om mijn nichtje te gaan bewonderen. Was er vanmorgen helemaal emotioneel en soppy van geworden…

Why does it always rain on me?

Zaterdag vooral bezig geweest met trouwfeest. De dip van de voorgaande dagen bleef nog wat aanslepen, maar minder erg nu. Gewoon in een beetje een rare bui… Mensen opgebeld die nog niet bevestigd hadden, een soortement draaiboek opgesteld, van die dingen. Al een deel van de belastingsbrief ingevuld ook. De rest is voor van de week…

Normaal zouden we ook een kijkje gaan nemen op de cricketdemonstratiematch, aangezien ik mijn leven deel met een fan van die vreemde Engelse sport, maar door de aanhoudende regen wijselijk binnengebleven. In de late namiddag nog eens door de Veldstraat gepasseerd want ik heb nog steeds ‘last’ van een shopmanie, maar helaas geen leuke kleren meer gezien.

Zondag ouders en schoonouders op bezoek, voor het eerst dat die elkaar zagen sinds onze verhuis. Thuis aperitiefje gedronken en dan heel lekker Siciliaans gaan eten bij Il Cortile. Nog wat over de trouw gebabbeld. Daarna terug naar ons huis voor het dessert, zijnde een ongelofelijk lekkere chocolade-banaantaart, en koffie.
Aan die taart is bovendien nog een klein verhaaltje verbonden…

Mijn wederhelft en ik lieten die zondagochtend samen de honden uit, en op de terugweg besloot mijn lief bij de bakker om taart te gaan. Ongeduldig als ik was had ik geen zin om te staan wachten, en liep al met de twee honden verder naar huis. Onderweg moest ik een marktje passeren waar ze op zondag dieren verkopen; kippen, eenden, konijnen,… De honden kennen dat maar al te goed, gefokt om hazen en konijnen te vangen als ze zijn… Ik had echter slecht geslapen en was in feite gewoon ook vies gezind, en dacht totaal niet na wat ik aan het doen was. Ik liet de honden dus lopen aan een veel te lange lijn in plaats van ze kort bij mij te houden en me schrap te zetten. Het gevolg was dan ook dan Figo, toen hij een konijntje ergens bovenop een kartonnen doos zag zitten (dus niet in een kooitje) daar gewoon naartoe sprong en hapte. Figo is 70cm hoog, en die dus een serieuze sprong maken… Nog voor ik de leiband korter kon nemen sprong hij opnieuw, hapte, en gelukkig sprong het konijn weg naar de andere kant, anders was het daar zeer triest geëindigd… Ik mij rotgeschrokken, de martkramer boos, plots was ik klaarwakker…

From mania to depression

Voorlopig werk ik dus halftijds. Mogelijk komt daar binnenkort verandering in, maar ik heb nog steeds geen bevestiging gekregen van de directie, dus dat is afwachten. Maar momenteel werk ik halftijds, en deze week had ik dus drie volle dagen vrij.

Dinsdag afgesproken met een vriendin om naar de fototentoonsteling Lymphoma te gaan. Het is een vrij kleine tentoonstelling, waar je op een half uurtje zeker klaar mee bent. Maar het is gratis, en echt wel de moeite.
In enkele grote foto’s contrasteert de fotograaf beelden van zijn eigen ziekte en het kille ziekenhuis met foto’s van hem en zijn jonge, mooie nieuwe liefde. Hoop versus wanhoop, aftakeling en kilte versus groei en warmte. Ik vond het soms erg pakkend…

Nadien de donkere stemming verdreven en nog een terrasje gaan doen, wat niet evident bleek in een met toeristen gevuld zomers Gent. Zon, 28 graden, ik waande me op vakantie eerlijk gezegd. Maar alle plekjes in de schaduw op de leuke terrasjes bleken overvol, waardoor we uiteindelijk op de Vrijdagmarkt strandden.
Langzaam kwam de zon blijkbaar toch door de blaadjes van de ons beschuttende bomen, want toen ik tegen de avond thuiskwam, had ik barstende hoofdpijn en een verbrande arm en hals…

Woensdag dan. Het begon wat in mineur, mijn moeder en tante kwamen op bezoek en ik had er eerlijk gezegd weinig zin in… Er zijn spannender dingen dan met twee vrouwen van in de vijftig/zestig op sleeptouw door de stad te hossen, geef toe. Het werd echter een superplezante dag. Gewandeld met de hondjes, zalig lekker couscous gegeten op het terras van Sarabande, daarna nog een grote kan verse muntthee soldaat gemaakt, mmmm, ben ik volledig aan verslaafd…
Een tochtje door de Veldstraat leverde dan nog een tof Tshirtje op (ik heb dringend Tshirts nodig!) en een heel mooi maar eigenlijk te duur haltertopje. De leuke bikini die ik vond, was er helaas enkel in de verkeerde maten. En wat heeft een mens dan nog nodig? Wel, een straf kopje koffie op een terrasje…

Tegen dat ik goed en wel weer thuis was en een boterham door de strot kon persen, drong herr Jeronimo aan op een babbel en een fris glas op café. Ik voelde me super in mijn nopjes, op en top, tevreden en gelukkig. Soms kan het leven van een eenvoudige schoonheid zijn…

Donderdagochtend kwam er echter een abrupt einde aan die zelfzekere en blije bui. Opgestaan met een depressief, triest en supernegatief gevoel, dat maar blijft hangen. Donderdag de hele dag ongelukkig gelopen, donderdagavond zo mogelijk nog ongelukkiger, enkel zin om in een donker hoekje weg te kruipen, en na een slechte nacht opgestaan met knallende hoofdpijn en een absoluut gebrek aan levensvreugde, werkijver of concentratie.
Waarom? Ik weet het zelfs niet… De eeuwige trouwvoorbereidingen die maar blijven aanslepen? Stress? Plots zijn er gewoon niks anders dan twijfels en doemgedachten…
Het kan verkeren…

Tessa slaat de bal mis

Tessa Vermeiren van Knack had het in haar column over windhonden. Ze verwonderde zich over een georganiseerde wandeling van windhondeneigenaars in haar straat en schreef:
Het was een beetje een onwezenlijk tafereel. Met tientallen waren ze, ieder met ten minste een van die rare, dure beesten op hoge poten aan de lijn. Ze schijnen ook allemaal verschillende ‘merken’ en beroemde stambomen te hebben, die kort- en langharige, witte, gevlekte en bruine beesten. Hun eigenaars zijn zo trots op hun statussymbolen dat ze met zijn allen een lange showwandeling maken op zo’n zondagmiddag. Er viel geen lijn op te trekken, op die eigenaars, al liepen ze van trots op bijna even hoge poten als hun huisdier. Er waren nuffige dametjes bij met een Vuittonhandtas over de schouder, maar net zo goed bonkige types met opzichtige T-shirts, die recht uit hun populaire stamcafé leken te komen.

Ik heb Tessa de volgende mail gestuurd als reactie.

“Geachte mevrouw Vermeiren,
 
Gisteren was ik op bezoek bij mijn schoonouders, en een van mijn vaste activiteiten daar is de Knack eens doornemen. Groot was mijn verontwaardiging en vooral mijn verbazing toen mijn blik op uw column viel…
 
Waar uw analyses en meningen doorgaans scherp, to the point en verfrissend zijn, vrees ik dat u deze keer de bal mis heeft geslaan. En geen klein beetje ook.

U vindt het nodig de georganiseerde wandeling van windhonden en hun eigenaars belachelijk te maken. Deze dieren zijn duur en hun eigenaars ijdel volgens u…

Zelf ben ik de trotse – ik geef het toe- eigenaar van twee Spaanse windhonden. Deze dieren heb ik geadopteerd via de vzw Greyhounds in Nood Belgium. Zij investeren al hun tijd, geld en energie om verschillende keren per jaar naar Spanje te rijden en daar tientalle dieren te redden van een gewisse, gruwelijke dood.
Deze honden worden in Spanje gebruikt voor de jacht, en op de meest gruwelijke manieren mishandeld en gedood. Levend op de barbecue gelegd, langzaam verstikt, achter de auto voortgesleept, verbrand, noem maar op, hoe gruwelijker, hoe liever ze het doen.

De honden die geluk hebben gehad komen in plaatselijke asielen terecht, waar ze met honderden tegelijk moeten vechten om het weinige eten dat er is. Een adoptie naar België (via greyhounds in nood, Greyhounds rescue, galgo aid europe of een andere organisatie) of Nederland is hun enige kans op een toekomst.

Dit probleem bestaat niet enkel in Spanje.
Ik heb goede contacten met de eigenaars van greyhounds, de ierse versie van mijn galgo’s over heel de wereld: ook in het Verenigd Koninkrijk, Ierland, de VS en Canada zetten honderden vrijwilligers zich in om gepensionneerde greyhounds van de renbaan een toekomst te geven. Anders is een testlabo voor cosmetica of een kogel in de kop hun lot.

Al deze duizende mensen over gans de westerse wereld houden deze honden niet voor de show. Het zijn immers getraumatiseerde honden, die er soms (gelukkig niet altijd!) jaren over doen eer ze geaaid kunnen worden door een mens, die door de slechte voeding soms zware gezondheidsproblemen met zich meebrengen.

Heeft u er bij stilgestaan dat de wandeling die u zag, mogelijk georganiseerd was door een van de rescueorganisaties en voor het goede doel? Zou u even hard lachen met een wandeling georganiseerd door de vzw Hachiko, die honden opleiden voor gehandicapten? Hachiko en Greyhounds in Nood zijn immers bevriende organisaties…

Ik vind het een erg spijtige zaak dat u een oordeel velt zonder te weten waarover het gaat.
Deze honden zijn immers niet altijd duur en exclusief, maar zijn soms gewoon gered uit de hel.

Ik vermoed dat u zeer veel mensen op de ziel heeft getrapt met deze coluumn. Mensen die het hart op de juiste plaats hebben en iets willen verbeteren aan het lot van deze dieren.

Ik raad u aan www.greyhoundsinnood.be eens een bezoekje te brengen, wie weet kan dit uw vooroordelen milderen…
 
Mvg”

Foto’s van zo’n door mevrouw Vermeiren verguisde wandeling georganiseerd door Greyhounds In Nood Belgium.
20070128_0026web

20070128_0031web

Shoppen

The dress has entered the building! Vandaag mijn trouwkleed gaan afhalen bij Bruidshuis Ellen in Nederland. Bij het passen bleken er nog een paar details aan de top niet 100% goed te zitten, en hebben ze dat ter plekke nog versteld, tot alles aansloot als een handschoen. En dan mochten we hem eindelijk meenemen, een dik half jaar nadat ik gekozen had. Nog exact drie weken en ik kan hem eindelijk dragen…

Daarna nog gaan shoppen, hier thuis dan. We hadden van die kortingsbonnen van de Visa spaaractie, die eind deze maand vervielen. Heb me dan eens goed laten gaan in de Inno. Een superleuk groen kleedje in laagjes, drie topjes en een tshirt. En alle zeven de bonnen waren uitgegeven! Het kleedje was eigenlijk te duur, maar ik kon het gewoon niet laten hangen, daar paste het veel te leuk voor.

Gisteren gaan paardrijden, al bleek dat net als eergisteren in het water te vallen; een uur voor we in de manège moesten zijn begon het te regenen… Nadat het een hele dag droog was geweest, je zal het altijd zien. We zijn dan toch maar naar de manège gereden, en tegen dat we met de paarden van de wei kwamen kwam de zon erdoor en stopte de regen. We zijn dan op buitenrit vertrokken, heerlijk zo ’s avonds, al werden wij, en vooral de paarden wel bijna opgegeten door de ‘dazen’ en alhoewel de lucht op een bepaald moment inktzwart zag, toch droog weergekeerd.
Toch wel straf hoe sommige automobilisten zich gedragen… Wat doe je als je met de auto paarden moet passeren? Je VERTRAAGT. Je vlamt daar niet door tegen 90km/u. Tenzij je een paar hoeven door je voorruit wil.Of een dode ruiter (nog geen twee weken geleden is er een elfjarig meisje zwaar gewond geraakt door een val te paard in de streek).
Maar sommige mensen vinden het nodig om toch de straat door te scheuren. En het had geregend, dus er lagen diepe plassen op straat. Die auto’s vliegen door die plassen, de paarden schrikken en springen opzij… Héél gezellig is dat, als ruiter. Is het nu zo veel gevraagd om ook eens aan de veiligheid van andere mensen te denken, en gedurende 1 minuut te vertragen…?

 Aftellen tot het weekend

Vrijdag via de website onze bestelling van twee Vooruitabonnementen doorgegeven. Zaterdag reeds de bevestigende mail in mijn bus, en meteen het geld overgeschreven. En vanmorgen al de tickets in de postbus! Lang leve de Vooruit!

Gisteren was mijn ma op bezoek. Beetje geprutst in huis, met de honden gaan wandelen en vooral lekker gaan eten in het veggierestaurant Avalon. Voor amper 12€ kregen we daar een enorme kom venkelsoep met een sneetje bruin brood erbij, een dagschotel met weer venkel, champignons, rijst, rauwe worteltjes, sla en een seitankroketje en als toetje een stukje chocoladetaart die zo vers was, dat ze nog lauw was. Lekker! En als lid van EVA krijg je er nog 10% korting ook…

Het geplande paardrijden ’s avonds is letterlijk in het water gevallen, en dan maar verzet naar deze avond. In de plaats hebben we dan lui in de zetel gekeken naar Catch me if you can, niet bepaald mijn soort film, maar wel onderhoudend genoeg. Af en toe leidde Luca onze aandacht af, die was naast ons in de zetel gekropen en was behoorlijk luid aan het dromen, ondertussen langzaam haar pootjes strekkend en zo steeds meer zetel veroverend… Sluw beest!

Figo zijn wonden zijn redelijk aan het genezen heb ik de indruk. Ze zien nog een tikje rood, maar ze staan wel proper en heb gelukkig niet het idee dat er infectie inzit.

En morgen is het dan eindelijk weekend! Zaterdagvoormiddag worden we in Nederland verwacht in de bruidswinkel. Mijn kleedje zou normaal gezien klaar moeten zijn dan, dus nog een keertje passen en dan is dat helemaal in orde. Spannend! Over 22 dagen is het dan zover…
Ondertussen nog steeds amper bevestigingen binnengekregen voor ons avondfeest, de mensen die iets laten horen zeggen allemaal af… Hopen maar dat al de bevestigingen dan deze week beginnen binnenstromen? We hadden immers gevraagd om iets te laten weten voor de 21e…

Leuven enzo

Zondag was gelukkig niet voor de volle 100% een deprimerende dag… Want zondag werden we in de namiddag verwacht ten huize van mijn beste vriendin en haar man in Leuven. En de honden waren uiteraard ook welkom!
Na een fijne babbel over trouwfeesten, familiehistories en de verkiezingen begonnen we allemaal honger te krijgen, en trokken met zijn allen (honden dus incluis) naar het centrum. Daar streken we neer op het drukke terras van een Mexicaans restaurant in de Muntstraat, waar we voor 18€ zelf een schotel konden samenstellen… De honden hadden enorm veel bekijks, zoals gewoonlijk, en we werden weer door verschillende mensen aangesproken. Figo, groot van gestalte maar klein van hart probeerde verschillende keren te ontsnappen als de mensen te geweldig waren, hem probeerden aaien of rare bewegingen maakten, maar Luca liet zich alle aandacht welgevallen.

Met een werkelijk overvolle maag wandelden we daarna via het stadspark terug naar hun appartement.
Ik was al lang niet meer in Leuven geweest, en het voelde bijzonder vreemd aan om er terug te zijn. Ik heb vijf jaar op kot gezeten vlak langs datzelfde stadspark, en toch voelde die omgeving totaal niet meer vertrouwd. Wanneer we het verlieten langs een andere uitgang dan die waardoor we waren binnengekomen, had ik zelfs even moeite om me te oriënteren, en dat terwijl ik dat traject honderden keren afgelegd moet hebben; op weg naar een vriendin, op weg naar de les, om weg om iets te gaan eten,…
Leuven heeft altijd aangevoeld als ‘thuis’, als supervertrouwd, en het was de eerste keer dat ik me er vreemd voelde, als een toerist, een bezoeker,…

Iets anders nu, gisteren heeft onze arme Figo zich serieus bezeerd. Het ganse verhaal kan je lezen op hun eigen blog , maar het komt erop neer dat hij tijdens een gigantische sprong over een afsluiting met koorden is gesprongen en is blijven haken en gevallen… Eerst dacht ik dat er niets aan de hand was, maar toen bleek dat er op beide voorpoten toch wel een serieuze wonde ontstaan was. Omdat galgo’s zo’n dunne huid hebben zonder veel haar als bescherming en zonder veel lichaamsvet eronder, scheuren ze heel makkelijk open… En gisteren dus ook, hij heeft twee japen van zo’n vier cm lang waar de huid gewoon weg is en het vlees eronder bloot ligt… Een andere hond zou van zo’n val niks mankeren, maar arme Figo dus wel… Hij was de rest van de avond behoorlijk zielig…

couch

Brief aan een Lijst Dedecker-stemmer

Mijn teerbeminde wederhelft, tevens Lic. pol & soc en verzot op het analyseren van de politiek mailde dit naar een ex-collega van hem die vol trots wist te melden dat hij de de Lijst Dedecker gestemd had.
Een mooie analyse vind ik zelf…


Ook wakker geworden in een ander land, dacht ik maandagochtend, toen ik mensen de verkiezingsuitslag zag bediscussiëren, alsof ze geschrokken waren van hun stemgedrag.

Deze keer niet de oprechte of gespeelde verontwaardiging na de zoveelste overwinning voor het blok/belang.

 

Neen. De vlaming is nog erger dan ik dacht.
 
Je hebt een partij vol mensen die het goed bedoelen, gesteund door duizenden militanten, jongeren, gedragen door een wereldwijd erkende problematiek. Met capabele verantwoorde kandidaten. Die haalt 6,2% of zoiets. Je kan het oneens zijn over de manier waarop ze het aanpakken en verkondigen maar niet ontkennen dat ze fundamenteel juist zijn en gelijk hebben.
Groen heeft vaak niet de juiste personen op de juiste plaats, die vervelende neiging van de bende leraars en wereldverbeteraars waaruit groen gegroeid is, van met het vingertje omhoog “wij weten het beter”, gaat er nooit uit. Maar ik vind het thema te belangrijk om er niet voor te stemmen.
 
Je hebt een partij geleid door een ruziemaker, een pipo die mislukt in zijn duistere zaakjes, een beetje succes oogst in een marginale sport en dan uit pure armoede politieker geworden, buitengesjot en met een bende marginale pipo’s, ruziemakers die overal elders terecht niet aan de bak komen een partij begint. Die een programma heeft “wat de mensen willen” zoals minder belasting, 200 km pr uur op de snelweg, en de mensheid dood tegen 2071. Die halen 6,5%.

 
Wij sterven terecht uit.

De Hollanders zullen dijken bouwen. In Vlaanderen komt het water tot aan de vlaamse ardennen, tot Asse, tot diep in de kempen.

Maar wij mochten met onze bedrijfs 4*4 ooit 200 rijden.

Hopelijk rijden we er mee tot Zwitserland.

 
Proteststemmen is fijn, dat de mensen graag hun eigen 500 m² vlaanderen hebben en verdedigen ook fijn, maar binnen 50 jaar zijn ze de trotste bezitters van een stukje zeebodem. Gelukkig loopt Oostende als eerste onder.

 
Een stem voor Leterme tot daar aan toe. De partij verdedigt al 100 jaar het status quo in Vlaanderen.

 
Dedecker is zo oervlaams hee. Onze neiging om voor de underdog te gaan. Het kleintje tegen de gevestigde waarden. We zijn een landje van KMO’s en zelfstandigen, van eenieder die opkomt en vecht voor vooral zijn eigen belang. Het “individueel verantwoordelijkheidsgevoel” dat bij Nederlanders en scandinaven zo dominant is, hebben wij veel minder.
 
Dat merk je aan de vele kleine partijtjes, die telkens weer wortel kunnen schieten. Wij hebben allemaal graag onze eigen mening, liever dan ons aan te sluiten bij één groot project. We weten het altijd net iets beter dan onze buurman. En onze 500m² gras rond ons huis is liefst net een beetje groener.
Het is onze grootste troef en tegelijk zwakte.
 
En De Decker past daarin.
 
En de walen die zijn meer zuiders. Die zijn voor de “grote PS familie” of het MR blok. En misnoegde PS kiezers die gaan naar Ecolo omdat die zichzelf als links beschouwen. En CDH en MR die dat zijn ook communicerende vaten. Typisch Frans, je bent links of rechts, en de partijen bepalen wel wat belangrijk is in de maatschappij en lossen dat op.
 
Wij Vlamingen hebben liever elk ons eigen gedacht.
 
En dan krijg je Spirit en NVA en De Decker.
 
Zal er iets veranderen neen?
Ik verwacht roomsblauw nu.
 
MR/CDH en CD&V staan lijnrecht tegenover inzake staatshervorming maar in al de rest gaan die het eens zijn. Dus als de FDF en NVA elk een koek kunnen krijgen in de vorm van een leuke ministerpost zal het snel beklonken zijn. En verandert er dan niets, neen.
Same shit as always. En dan kunnen de vlamingskes verder gaan met zeggen dat ze het beter weten, de volgende keer nog eens een “ambetante” stem afleveren of kiezen voor behoud van al hun kostbare eigendommen, hun pelouse afrijden en belastingen ontduiken. Want dat doen we nu eenmaal graag.


Positief.
Het belang heeft voor de moment afgedaan. Het zijn al 10 jaar dezelfde gezichten, mensen kennen het verhaaltje van Vanhecke en Annemans nu wel. Volgende keer komt de laatste troef van het vlaams belang oude stijl, Dewinter als kopman bij de vlaamse verkiezingen. Ik denk dat een achteruitgang daar het einde van de huidige generatie belangers inluidt.
Of de nieuwe garde (morel en co) dan het tij kan keren, ik betwijfel.
Het belang gaat afkalven tot de harde kern van 5 a 10 % extreem rechts.