DAG 10

Spijtig genoeg de laatste dag van de Gentse Feesten, maar ergens toch ook wel goed, want zoals gezegd wordt een mens moe en treedt er toch ook enige gewenning en dus een dalend enthousiasme op…
 
Eerst wat rondgehost met mijn ma in de namiddag. Tot mijn grote verbazing stond daar plots ook mijn broer, net terug van zijn trekking door Noorwegen en toevallig in de buurt, dus tijd voor een gezellig terrasje met ons drietjes. Daarna samen met ma de St Baafs beklommen, op aanraden van een vriendin. Ik ben nogal gek op torens beklimmen in leuke steden, dus ook al heb ik geen conditie, daar gingen we… Het was nog niet zo simpel, de smalle wenteltrap op, af en toe dalende andere bezoekers laten passeren zonder naar beneden te totteren of iemand anders de dieperik in te duwen. Maar we raakten zonder noemenswaardige problemen boven, en het uitzicht was de inspanning dubbel en dik waard. Echt hemels was het, de stad zo aan je voeten, een zacht briesje om af te koelen, de zon die het bijzonder aangenaam zitten maakte. Geen wonder dat de meeste bezoekers een heel eind op de toren bleven… Echt enorm leuk…
 
’s Avonds dan de laatste keer dit jaar naar Boomwtown. Om het voorval van de vorige dag te vermijden (geen plek meer en een afgesloten plein als gevolg) waren we er redelijk vroeg bij. Maar aangezien we dus nog steeds bijzonder moe waren, hebben we ons weer geïnstalleerd op een bankje, met Goose op de achtergrond. Ik moet bekennen dat ik nauwelijks op de groep heb gelet, was gewoon te moe, en alles ging letterlijk het ene oor in en het andere weer uit. Mijn indruk is positief, maar meer kan ik daar eigenlijk niet over zeggen…
 
Tussen de optredens in drong mijn teerbeminde er dan op aan al naar het podium te stappen, want er was al veel volk daar en we moesten een goed plaatse hebben. Jaja, veel volk, zonder problemen konden we tot de 5e rij stappen, en eigenlijk zelfs tot de 1e, maar dat was nu ook weer niet nodig.
Het wachten tussen de twee optredens duurde bijzonder lang… Minzkov Luna kwam soundchecken en verdween daarna weer voor een ganse tijd. En dat terwijl ik mijn bed luid om mij hoorde roepen… Toen het optreden dan begon en de muziek zo luid was, dat mijn eerste refelex er een van ver weg vluchten was, begon ik natuurlijk helemaal te balen. Zo’n bombardement op mijn gehoor kon ik niet bepaald appreciëren, reken daarbij dus mijn vermoeide ledematen van het lange wachten en mijn metale gesteldheid (zen), en daarbovenop de ongelofelijk ergerlijke van hormonen overlopende en gewoon ronduit belachelijke 15 jarige trienen vlak voor mij (ik moest me bedwingen niet te bijten)(ik weet het, ik ben ook zo jong geweest, maar vast niet zo, en ik kan bij momenten die overdosis in het rond spattende hormonen echt niet aan), en het was dus niet echt genieten…
Maar gaandeweg kon ik me daar toch allemaal overzetten, en ik moet toegeven dat het een veelbelovende band is met een goed concert…
Ik kende tot nu toe maar een of twee liedjes (oa het ronduit zalige Mimosa), maar na dit optreden heb ik alvast zin die cd eindelijk eens te kopen.
De zanger is niet enkel heel mooi om naar te kijken (zo smal!) maar hij heeft ook een geweldige stem. Daarnaast ging veel van mijn aandacht naar de bassiste, ik snap ook niet waarom, daar was dan weer erg weinig aan te zien. Maar kom, spelen kon ze en zingen denk ik ook, al stond haar micro eigenlijk te zacht om het goed te kunnen beoordelen.
De muziek dan. Er zijn spijtig genoeg eerder weinig indrukken blijven hangen, ik wijt het weer aan de vermoeidheid, brein op automatische piloot (ademen, vriendelijk blijven, blijven rechtstaan,…), maar het leek dus zeker de moeite om meer van te horen.

DAG 9

Ondanks zowel zaterdag als zondag uitgeslapen te hebben, was ook deze dag een echte zombiedag. Na meer dan een week de drukte trotseren en zowat dagelijks naar optredens gaan, is de drive om alles te zien en te doen er ook wel wat uit. Bovendien was de affiche niet echt zo heel erg onweerstaanbaar.

 

Maar toch was er duidelijk de lokroep van de Gentse Feesten te horen… De uitgelezen kans om eindelijk eens wat van het 10e internationale straattheaterfestival mee te pikken, want eigenlijk vond ik het wel zonde dat we daar nog niks van hadden meegepikt. Uiteindelijk zijn er naast muziek nog veel interessante vormen van kunst…

In de namiddag had ik er de voorstelling Undertakers van Compagnie Bizar uitgepikt. De tekst in het programmaboekje was erg veelbelovend. Maar het beloofde halfuur werd een voorstelling van een kwartiertje, en enig echt theater of diepgang was er niet te bespeuren. Wat dan wel? Wel, voornamelijk slapstick. Het was leuk, soms enorm grappig, de jonge mensen waren enthousiast, de muziek was leuk, maar al bij al woog het toch net iets te weinig door. Leuk om te zien, fijn vertier, zeker, maar ik had toch net dat ietsje meer verwacht.

 

Dan was mijn avondkeuze veel meer een schot in de roos. Ondanks de motregen en de keiharde stenen ondergrond toch dikke 40 minuten neergezeten op een pleintje voor een ronduit schitterende (moderne) dansvoorstelling. Vaivén van het Spaanse gezelschap Erre que erre was van begin tot einde ademloos toekijken en echt genieten. Dit raakte me wél, dit was echt wel enorm de moeite. Het verbaasde dan ook niet toen ik achteraf las dat deze getalenteerde mensen met eerdere voorstellingen al prijzen hebben gekregen.

Wat was het dan? Wel, vier vrouwen/meisjes en 2 mannen, die in een vierkant met het publiek eromheen hun ding deden. Af en toe was er een andere vrouw, die live zong, of een soort gemene opdrachtgeefster speelde. Het geheel was op moderne beats.

Het concept was fascinerend, origineel, enorm mooi om naar te kijken allemaal.

Nadien had ik echt iets van ‘wauw, dat wil ik ook’, en ook een enorm gevoel van tevredenheid over mezelf, zo een stukje cultuur is uiteindelijk minder evident dan een avondje naar de film, maar de tevredenheid achteraf is dan ook veel groter.

Ik ken dus absoluut niks van moderne dans, maar ik vind het in elk geval tot nu toe een prachtige kunstvorm, en wil er zeker geregeld iets van meepikken!

Tenslotte is dit de tekst die bij de voorstelling te vinden was in het programmaboekje:

Het concept van ‘Vaivén’ is een compleet verhaal met als bijzonder kenmerk de transparantie van de bewegingen, de continuïteit van het komen en gaan, maar bijzonderlijk is het omgaan met de eindeloosheid. Het spontane blijft spontaan en komt niet ingestudeerd over. Kortom, een sterke voorstelling voor jong en oud gewoon op een hoek in de straat. “

’s Avonds laat hadden we nog graag Daan meegepikt, maar na een hele tijd aangeschoven te hebben, te worden platgedrukt en uitgerookt door de meest afschuwelijke verzameling van Hollandsen, inboorlingen, en superboertige (neem dit gerust letterlijk) Westvlamingen bleven de poorten van Boomtown gewoon dicht. Zonder ook maar een woordje uitleg. Tot Daan begon. En wij het maar afgetrapt zijn, zo belangrijk is het arrogante-doch-uitstekende-muziek-producerende-heerschap nu ook weer niet…
Nog een stukje De La Vega meegepikt op St Jacobs en gezellig iets gedronken en dan hielden we het voor die dag voor bekeken. Dachten we toch. Uiteindelijk bleek The Haunting op tv en hebben we nog reisbrochures zitten inkijken en was het toch nog 2u…

DAG 8

In vergelijking met de euforie van de vorige dag, was dag 8 een stuk rustiger. Een gat in de dag geslapen, en als gevolg daarvan een ganse dag loom rondgelopen. Inkopen gedaan zonder echt veel te kopen, een terrasje willen doen zonder er echt toe te komen, wat heen en weer slenteren, genietend en al gauw ook puffend in de zon.
Tegen de avond CMS gespot en even hallo gaan zeggen, aldaar ook Mus en Panda begroet, maar de drang om andere oorden te verkennen stak de kop op en daar gingen we alweer. De halve stad afgedweild omdat teerbeminde zin kreeg in een milkshake, en uiteindelijk in de Quick beland. Heel veel rare mensen gezien terwijl we al wandelend die milkshake door dat rietje probeerden te krijgen (wie het fenomeen milkshake-van-de-quick kent, weet ongetwijfeld wat ik bedoel). Naar Boomtown gestapt, ons daar neergezet, maar op een ongelukkige plaats, want de mensenmassa liep constant tegen onze voeten. Sukilove op de achtergrond, niet slecht, maar te moe om enig enthousiasme te kunnen opbrengen. Als twee living dead zaten we daar de freakshow gade te slaan. Ook daar stak de onrust weer op, en ook al wou ik Sioen heel graag eens zien, toch niet de moeite kunnen opbrengen om te blijven staan. Op het boombal wat rondgestruind, de andere pleinen eens bekeken, maar nergens niks dat de loomheid kon verslaan.
Tegen half twee bersloten thuis even te gaan rusten, en al snel aan het indommelen, tot CMS met luid gerinkel der gsm de stilte doorbrak. Met een leuke uitnodiging tot verkeninning der paradijselijke oorden weliswaar, maar helaas, na 8 dagen Gentse Feesten was de schreeuw naar slaap sterker dan die naar amusement en gezelschap…

DAG 7

Om met de deur in huis te vallen, Ultrasonic 7 gezien en voor mij was dit het allerbeste optreden van deze Gentse Feesten! Super megamega ongelofelijktastisch leuk. Maar laten we beginnen bij het begin.

 

Eerst een lange, stressy werkdag (evaluatie! Gelukkig goed verlopen), dan naar huis met het openbaar vervoer, tegen half elf aangekomen in onze nederige stulp, om dan zoals elke vrijdag totaal uitgeblust in de zetel te ploffen en naar ons flikkerend kastje alias TV te staren met de interesse en het enthousiasme van een overjaarse kamerplant. Ik was moe, op, leeg,… Een beetje een typisch vrijdaggevoel dus…

Maar geen rust voor deze arme ziel, want om 1u stond Ultrasonic 7 geprogrammeerd op St Jacobs, en die moest en zou ik zien.

Nu was, ben ik nog steeds en zal ik altijd gek zijn van (gitaar)rock, of alleszins hetgeen doorgaans onder de noemer ‘alternatieve’ muziek wordt gestopt. Maar cd’s kopen doe ik volgens een gevoel. Vroeger minstens twee elke maand, de laatste jaren eerder af en toe, als de zin plots de kop opsteekt. En zo komt het dat ik een paar weken terug in een grote cdwinkel rondzwief, vol solden, en daar niet kon weerstaan aan het blinkende schijfje van Ultrasonic 7. Compleet verslaafd aan de twee singletjes die ik ervan ken, maar voor de rest eigenlijk totaal geen voeling hebbend met die muziek. Een beetje bang voor wat er op de cd zou staan (toch niet te ‘plat’???) en tegelijkertijd vol verwachting dan thuis eens opgezet. Eerst vond ik het ok, maar het waren toch vooral die paar singletjes en dan een aantal andere nummertjes in die aard die ik steeds opzette en de rest bleef een beetje voor wat het was. Toch zeker niet mijn genre! Toch niet hetgeen waar ik doorgaans naar luister. Toch maar een beetje raar. Maar met het concert in het vooruitzicht, waar ik toch mezelf toch echt toe aangetrokken voelde de cd dan zowat grijs gedraaid en helemaal gaan appreciëren.

Voila, ziedaar een beetje een schets van de situatie (haha, net of ik die een uiterst belangrijk verhaal!).

 

Dus tegen middernacht met een beetje weerzin de comfy zetel verlaten en ons in het feestgedruis gesmeten. Op St Jacobs konden we gelukkig ons vermoeid achterwerk neerpoten op een houten stoeltje, wat een luxe…

Iets voor het concert zou beginnen dan maar een plaatsje gezocht al staande, niet te ver van het podium. Volk van diverse pluimage bleek komen opdagen voor de show…

 

Tegen 1u begon de groep eraan. Eerst een instrumental. Altijd goed om mee te beginnen volgens mijn teerbeminde, maar op dit moment stond zijn gezicht toch maar bedenkelijk. Beetje ver van zijn bed vermoed ik. Maar na enkele songs was ook hij wel gewonnen voor de charmes van de bende op het podium.

Het was al veel te lang geleden dat ik nog eens echt had kunnen dansen. Ik doe niet liever, maar ben wel kieskeurig (geen boenkieboenkie for me thank you very much). Maar na meer dan een jaar opgehoopte frustraties over slechte muziek en nooit eens een leuke gelegenheid, heb ik me eindelijk eens goed kunnen laten gaan. En daarom was dit by far het beste optreden van de Gentse Feesten. Omdat het gewoon ideaal was: leuke muziek, goede muzikanten, charismatische performers, en genoeg ritme en ambiance om er achteraf zere voeten en stramme spieren aan over te houden (ik ben niet veel gewend he).

Ook al hebben de mensen maar een cd, ze hebben dik anderhalf uur gespeeld. Qua bezetting stonden er twee mannen achter draaitafels om voor beats en samples te zorgen, maar was er daarnaast nog een ganse keure aan steengoede muzikanten: een gitarist, een bassist, een trompet, een percussionist (geweldig!) en een zanger en een zangeres.

Over de zanger kan ik ook een ganse lofzang houden… Dat hij een erg mooie stem heeft, wist ik al, dat was een van de redenen waarom ik de cd gekocht heb in de eerste plaats. Dat hij daarnaast zo gek is als een achterdeur (dat lijkt wel een vereiste voor goede muzikanten), geweldig mooi om naar te kijken, charisma heeft en een echt podiumbeest is, daar ben ik nu allemaal achtergekomen. Compleet geen schaamte en lekker exhibitionistisch staan shaken. Meestal kan ik daar niet tegen, maar bij deze manspersoon was het echt genieten.

De zangeres was ook verre van slecht, maar de zanger zoog alle aandacht zo danig naar zich toe dat de rest van de groep automatisch wat in de schaduw kwam te staan.

Elk nummer werd live lekker uitgesponnen, superdansbare ritmes, sfeer, een echt hemels gewoon… De ‘gewone’ nummers waren al zalig, de bekende nummers gewoon puur de max (en dus telkens helemaal uitgesponnen) en daarbovenop kregen we van de volgens mij oprecht tevreden groep nog een bisnummertje. Ze namen afscheid van het publiek als een theatergezelschap, allemaal naast elkaar en dan een buigingkje. Leuk! Ook wel indrukwekkend, zo’n gans podium vol muzikanten…

Het was 3u eer we in ons zacht bed lagen te bekomen, maar absoluut de moeite!

DAG 6

Na eerst de verslagjes van de anderen gelezen te hebben, moet ik toch ook nog even mijn versie van de feiten doen, nietwaar…
 
Na een tropische dag ploffen mijn teerbeminde en ik ons neer in de zetel. Zouden we vanavond buiten komen? Best wel zin in, maar ook zo moe… En het is zo warm… En nog zo vanalles. Tot Herr CMS onze peis en vree op brutale wijze doorbreekt via het gerinkel van mijn gsm. He’s on his way. Dus zullen wij ook maar eens in actie schieten zeker?
 
We begeven ons naar St Jacobs, alwaar het groot mysterie is (voor ons toch) welke groepen er hun opwachting zullen maken op het grote Oxfam solidariteitsgedoe. We horen net de laatste tonen van de eerste groep, maar wederom was mijn brein te moe om er veel van te merken. CMS, hyperactief als steeds, sleept ons echter mee het plein rond op zoek naar Aisling, die hij al snel gedetecteerd heeft. We staan daar een beetje rustig te staan, te luisteren naar de toespraken van de vriendelijke donkerhuidige medemens en allerlei andere belangrijke mensen op het podium, af te wachten tot ze eindelijk de tweede groep laten aanrukken. Ondertussen zie ik de lucht almaar grauwer worden, en gonzen de woorden van Sabine Hagedoren door mijn hoofd: onweer, regen, ganse nacht,… Niet lang daarna plots een enorme knal, vlakbij ons hoofd. Een blikseminslag? Nee hoor, er was gewoon een grote stelling half naar beneden gevallen. Gelukkig maar half, anders waren er gewonden gevallen. Minstens!
Op slag voelde ik me niet meer veilig en kon de hele Oxfamsolidariteit me gestolen worden. Heel mooi om in ‘den vreemde’ levens te redden, maar moeten er daarvoor hier geofferd worden? I think not!
Toen dan ook nog de hemelsuizen zich openden, hielden we het tijdelijk voor bekeken, op zoek naar een schuilplaats! In de onmiddellijke omgeving stonden alle tentjes vol, maar in een donker gangetje aan de Charlatan was nog plaats met hopen. Daar stonden we dan, met de bliksem als verlichting, een niet al te slecht groepje dat van jetje gaf in het café ernaast, het gezelschap van een halfnaakte (ik meen het) Luc De Vos, een hoogzwangere vrouw, een bende compleet geschifte pubers, en een man met een doorweekt spannend wit t-shirt (ik ben bij deze volledig voorstander van een male wet tshirt contest!). Hoe gezellig en uniek deze momenten ook moge zijn, na een half uur ofzo vond ik het meer dan welletjes, en zijn we door de plensbui naar huis gegaan. Behoorlijk indrukwekkend trouwens, de donder was zo luid dat het echt wel pal boven ons hoofd leek te zijn… Ik was er niet helemaal gerust in…
CMS nog even gelaafd en voorzien van keukenpapier om zijner haren mee af te drogen, en dat was het dan voor deze dag Gentse Feesten…

DAG 5

Vandaag eerst wat bij mijn ouders vertoefd, genoten van de gemoedelijke rust van het platte land, heel loom lang geslapen en de ganse dag verder gesoesd, lekker gegeten (toch aangenaam als andere mensen eens koken nietwaar) om dan tegen de avond weer richting drukte en mensenmassa te vertrekken.
Verbazingwekkend snel parking gevonden, en tegen 21u richting Boomtown getrokken.
Ik was echter veeleer in een gezellige keuvelbui dan dat ik echt zin had in de optredens. Maar geen probleem, er was daar plek op een bankje, en het ganse eerste optreden hebben we gewoon lekker iets gedronken (zo grappig, die miniflesjes cola) en gebabbeld, supergezellig in het mooi weer, muziek op de achtergrond, en een komen en gaan van vogels van zeer diverse pluimage om ons heen.
Na dat eerste groepje (geen idee wat het was) dan eens rustig een plekje gezocht, eerder achteraan, maar toch met een degelijk zicht.
 
Van Das Pop ken ik enkel de singles, dus ik had geen superhooggespannen verwachtingen ofzo, maar ik had er ondertussen toch wel zin in gekregen.
Het optreden stelde niet teleur! In het eerste deel was ik niet echt mee, ik voelde me een beetje zweverig, de klanken kwamen op me af, dwaalden door mijn gehoor en hersenpan, maar lieten weinig of geen indruk achter. Wat toch bijbleef, was de gele das van de zanger, zijn leuke stem, zijn immer mooie Engelse accent (waarom zingen al die andere bandjes toch op zijn amerikaans???), de hitjes die af en toe passeerden en door mijn ledematen die zich een beetje wilden losgooien zeer gesmaakt werden. Hier en daar een echt goede alternatieve versie gehoord van de paar liedjes die me bekend waren. Het concert was degelijk, met bepaalde stukken die ronduit super waren. Uiteindelijk hebben we ons echt wel enorm goed geamuseerd, en het het dik de moeite waard geweest om te gaan kijken.
Het bleek overigens ook het afscheidsoptreden van een zekere Lieven, maar ik ken de groep dus niet goed genoeg om te weten wie die Lieven nu precies was…
 
Na het concert de toch volgelopen Beestenmarkt verlaten, en wat gaan rondzwerven in de stad. Ondertussen waren zowel de geest als de ledematen doodmoe, maar toch nog een ganse tijd door de straten en langs de volle pleinen gedwaald, af en toe serieus gedégouteerd van al dat vettig vlees dat in allerlei wansmakelijke kramen wordt bereid…
Tijdens deze dwaaltocht kwamen we langs een kraampje waar een jonge gast zijn foto’s en schilderijen aan de man poogde te brengen. Een rare snuiter, compleet niet commercieel ingesteld (onwaarschijnlijk groot was de verbazing in zijn ogen toen we meldden dat we een zijner creaties wilden kopen), een beetje van de wereld (of hier al dan niet legale middelen voor iets tussenzitten of dit de natuurlijke geestesgesteldheid is van deze jongeling laat ik in het midden), maar heel sympathiek. En met talent. Ik kon dus zoals gezegd niet weerstaan, en heb een zwartwitfoto gekocht van de stad by night. Er spreekt iets uit die foto. Ik hou van dat soort sferen… Ergens raakt me dat…
Dus nu nog een goede plek zoeken voor mijn gesigneerde (wie weet word ik ooit stinkend rijk!) aanwinst!

DAG 4

Mijn vierde post vandaag, wat een inhaalmanoeuver he lol…
 
Dag 4 van de Gentse feesten laat ik echter aan mij voorbij gaan, ik moet laat werken vandaag en aangezien we dan toch nergens geen parking meer gaan vinden (wel een enorm nadeel van het feestgedruis, nooit nog kunnen parkeren in de buurt van je stekkie) en Eddy Wally vanavond zijn opwachting maakt, profiteren we van de gelegenheid om eens een familiebezoek te brengen en een nachtje wat op adem te komen. Anders zou het feesten vast beginnen vervelen en dat kan nu ook niet de bedoeling zijn…
Ben trouwens enorm sleepy vandaag…
 
Ik heb echter vernomen dat CMS wel activiteit plant vanavond, dus voor een verslag van dag 4 kan je vast op zijn blog terecht (als dit geen reclame is) (de rekening volgt)…
 
 
 

DAG 3

Al die verslagen typen, een mens wordt er moe van!

Op dag 3 trokken we naar Boomtown. A Brand was daar al aan het spelen. Ik kende ze niet echt, maar op basis van de beschrijving in het boekje dacht ik wel een singletje als eens gehoord te hebben op de radio. Interessant om eens te gaan luisteren dus.

Het concept beviel me ook, 3 mannen op gitaar en maar liefst 5 op zang, de ganse groep dus. Dat zou wel eens leuk kunnen worden.

En inderdaad, ze waren best de moeite, de 3 gitaren zorgden voor een stevige sound, en daar zijn we altijd wel voor te vinden. Het zag er ook leuk uit, de mannen hadden zowaar een kleine act; allemaal gekleed in zwarte besten, mooi op een rij op het podium, en bij een bepaald nummer gingen ze allemaal gelijk met hun rug naar de mensen staan. Best amusant. Ook het feit dat ze allemaal zongen beviel me. Eens iets helemaal anders. Mijn wederhelft merkte terecht op dat deze sterkte ook wel een zwakte is, uiteindelijk doen ze elk liedje hetzelfde en zou het misschien interessanter zijn moest er meer afwisseling zijn en ze ieder om beurt stukken van de zangpartij voor zich zouden nemen (wat een enkele keer wel gebeurde).

Qua songs was het ook best goed, nog geen hoogstaande superkunst, maar wel de moeite waard. Soms een tikkeltje puberaal, maar wie struikelt er daar nu over…

 

Daarna liep het plein stilaan bomvol voor Flip Kowlier. Raar volk dat er op dat optreden afkwam trouwens, een bepaald meisje zag eruit alsof ze weggelopen was uit een r&b clipje, het was zo over the top dat ze volgens mij leek op boy George, terwijl mijn wederhelft het meer hield op Milli Vanilli. Om maar een idee te geven. Voor ons stonden dan weer noest heen en weer zwaaiende en met hun armen maaiende, af en toe oerkreten uitstotende ongelofelijke stoere (in hun eigen ogen wel te verstaan) mannelijke pubers… Nou nou…

Enfin, Kowlier dus, ondanks het feit dat ik weinig of niks kon zien ook al stond ik redelijk vooraan (die mannetjesdieren waren namelijk een kop groter dan ondergetekende) en af en toe eens dekking moest zoeken voor maaiende armen en zweterige lijven, was het dikke ambiance. Geen idee hoe Kowlier het doet, maar keer op keer zijn zijn optredens gewoon een groot feest. Zijn goeie muziek is een constante, de stomende live versies ervan een andere, en dan is de man ook nog eens ongelofelijk grappig… Echt steeds weer ongelofelijk fun om te zen. En daarenboven dus gewoon erg goed…

DAG 2

Overdag de drukte wat ontsnapt, familiale verplichtingen, maar na het avondeten terug het feestgedruis ingedoken. Het viel meteen op dat het stukken rustiger was dan de dag ervoor. Mijn wederhelft kon de lokroep van de kermis niet weerstaan, en moest bewijzen dat hij erg handig is van het met zo’n grijper vissen van pluche knuffels uit zo’n bak en me een leuke knuffel kon geven. Ik heb maar liefst twee hele schattige pluche puppies gekregen, Buster en Merrie genaamd (er hangt een naam aan hun halsbandje), en dus hebben we de rest van de avond elk met een pluche hondje rondgelopen. Af en toe zorgde dit wel eens voor een rare blik, maar ik ben maar wat blij met mijn knuffels…

 

We wisten net niet direct meer wat te doen toen we op een straatartiest stootten die erg druk bezig was met volk aantrekken voor zijn act. Hij kondigde een truuk aan met 3 kettingzagen, maar zijn act was wel enorm langgerekt… We moesten allerlei gedol met het publiek (zoals een dansje dat hij 3 macho’s uit het publiek liet opvoeren), wat gewoon jongleren en het publiek uitlachen doorstaan voor hij tot wat echte actie overging. Ondertussen had hij zijn gewone kleren verruild voor een opvallende fluo string, en kroop hij op een enorm hoge eenwieler om zo even rond te toeren. Daarna begon hij dan eindelijk aan de act met de kettingzagen, maar omdat hij alles zo lang had zitten rekken, had ik niet eens meer zo veel zin om nog te kijken. Maar kom, uiteindelijk was het wel heel spectaculair en was de mens enorm grappig, alleen een beetje vol van zichzelf… De straatartiest van de dag ervoor viel wat dat betreft wel een stuk sympathieker uit… (maar dan ook niet zo spectaculair).

 

Maar zo was er plots een uur voorbij en ging Monza beginnen.

Ik was wel benieuwd naar het optreden, echt een fan ben ik niet, maar nu ze er toch speelden wou ik wel een stukje meepikken. Uiteindelijk zijn we het ganse optreden blijven staan. Het werd echt leuk, ze openden meteen met een nummer van Noordkaap, en zo was de sfeer gezet. Door de set zaten hier en daar nog wat oudere nummers. Conclusie: ik vond Noordkaap beter dan Monza, en Stijn Meuris is echt zo gek als een deur. Freaky… Hij gaf zich helemaal, dat moet je hem wel nageven. Brullen als een gekooide leeuw, de ene dramatische pose na de andere aannemend, vol overgave die teksten brengen, kortom een en al gekwelde kunstenaar. Panamarenko, druk in Leuven, Van God Los, Een heel klein beetje oorlog passeerden allemaal de revue. Ook de meer recente single (naar men zegt), die redelijk dansbaar begint, maar dan besef je plots dat je daar vrolijk staat te bewegen op een nummer dat gaat over die zelfmoord, en dan leek het toch wel redelijk ongepast om nog een vin te bewegen. Raar…

Tijdens de tweede bisronde (Stijntje was vrijgevig) zijn we doorgegaan, we werden moe eb het nummer (de ogen van Jenny) beviel ons niet echt.

Gentse Feesten DAG 1

Mijn eerste editie van de Gentse Feesten. Wou al jaren eerder gaan, maar het was er –zoals steeds – nooit van gekomen. Ik was wat benieuwd of het me wel zou bevallen, want ik ben niet echt te vinden voor grote massa’s, veel drukte en lawaai, maar tot nu toe vind ik het dus absoluut super!

 

In de namiddag gezien de tropische sferen blijven plakken bij Polé polé. Daar zagen we de lucht stilaan alle schakeringen van grijs doorlopen. Zouden we best naar huis gaan? Ach nee, we waren er pas, en als de bui dan overtrok zaten we binnen voor niks. De wind stak op, op een kwartier koud werd het een heel stuk kouder, en dan barstte het onweer in alle hevigheid los. De Columbiaanse groep op het podium kreeg al meteen een prachtige indruk van ons landje… Gelukkig waren er wat tentjes en daar dromde iedereen dan ook samen. Van zodra de stortbui veranderde in gewone regen, zijn we naar huis gehold, zigzaggend tussen de mensen, de dikke druppels en de plassen.

 

’s Avonds kwam mijn vriendin I langs, vergezeld van haar nieuwe liefde. Spannend, want ik had de gelukkige in kwestie nog niet eerder gezien. Na de kennismaking ging plots mijn gsm. Het was de beruchte CMS die te melden had dat hij samen met Aisling op Boomtown te vinden zou zijn. Dus trokken wij ook maar daarheen. Eens daar zat het plein al goed vol, en nergens kon ik onze vriend, groot van geest doch iets bescheidener van gestalte, ontdekken. Waarop de gsm redding bracht, ik stuurde CMS het verzoek om eens te springen en veel kabaal te maken en nog geen minuut later had mijn wederhelft hem gespot.

 

Ondertussen hadden de mannen van Gorki het podium beklommen. Gorki vond ik vroeger wel goed, maar de laatste jaren vind ik Luc De Vos wat te zeer vervallen in zijn typetje en met Gorki ook weinig vernieuwends doen, dus ik had eigenlijk niet bijster veel zin in het optreden. Maar dat viel goed mee, De Vos was hilarisch en geschift en er passeerden wel een paar nummers die me bekend in de oren klonken en best te pruimen waren. Na een half optreden hielden we het toch maar voor bekeken en besloten we Aisling en gevolg achter te laten en de rest van de podia eens te gaan verkennen. Leuke straatanimatie gezien, iets gedronken, veel gelachen, uiteindelijk in een cafeetje beland. De meest hilarische puberteitsverhalen kwamen spontaan bovendrijven, het ene nog grappiger dan het andere. I en ik haalden herinneringen op aan onze schooltijd, mijn teerbeminde vertelde honderduit over het arme gepeste jongetje van de klas dat dan plots kwam binnengewandeld en zich een paar tafeltjes verder installeerde, ondertussen natuurlijk in volwassen versie. En ook CMS deed zo nu en dan een stevige duit in het zakje met straffe verhalen en vinnige opmerkingen. En natuurlijk was hij degene die als eerste het opvallende décolleté ontdekte van een meisje wat verderop…

Na een tijdje hadden we frisse lucht nodig, en daar hoorde een suikerspin bij (met alle plakkerige gevolgen vandien).

Tegen half 3 namen we afscheid van CMS en de vriend van I en kropen we uitgeput maar voldaan ons zacht warm bed terwijl I genoot van de gastvrijheid van onze zetel.

De geluidsoverlast viel ook goed mee, veel minder erg dan gevreesd, ik heb geslapen als een roosje…