Tien jaar Luca

Tien jaar geleden haalden we in een hondenschool in Aalter Luca op. Ze heette toen nog Valerie en werd door Greyhounds In Nood Belgium meegebracht uit Spanje. Mijn eerste eigen hond.

Het was een superspannende dag, die 29e oktober 2005. Ik had me grondig voorbereid en veel gelezen over windhonden, haal nieuwe mand en leiband lagen klaar. Ik had twee weken verlof om het beestje te helpen bij de aanpassing.

Zo zagen de eerste momenten eruit

adeoptieluca.jpg

Best emotioneel allemaal…

Ondertussen is Luca tien jaar bij ons en is ze dus ongeveer twaalf jaar oud. Een zeer respectabele leeftijd voor een galgo. Soms lijkt het alsof ze hier altijd geweest is. Onze honden (na een half jaar kwam Figo erbij) waren onze kindjes en stonden heel centraal in ons leven. Maar een leven evolueert. De kinderen kwamen erbij en de honden zakten enkele trapjes op de ladder der belangrijkheid. Toch bleven ze evenwaardige leden van het gezin. 

Het laatste jaar zijn we helaas wat op de sukkel geraakt. Er werd een ernstig nierprobleem vastgesteld bij Luca waar weinig aan te doen is. Als we geluk hebben, kan ze er nog een of meer jaren mee leven. Maar we is ook incontinent aan het worden, ze zeurt en piept soms veel, het is alle dagen dweilen en haar kussens wassen. Algemeen slapen ze veel en zit er minder leven in. Onze oude grijsaard. Ook dat is het leven. Moeilijker om te aanvaarden wel. Want het is toch niet niks, tien jaar.

IMG_3058.JPG

Gewoon een dinsdagochtend

Driewerf hoera, de dochter heeft doorgeslapen vannacht. Het is al 6u45 eer ze mij wekt voor een voeding en daarna pit ze rustig verder tot ik ze al na 8 uur kom wekken om de deur uit te gaan. Om iets voor 7 staat echter Zoon aan mijn bed, tijd dus om op te staan en aan de slag te gaan.

Tv aanzetten, flesje brengen aan het gezoonte, dan de badkamer in. Honden een snelle plas laten doen en terwijl nog wat mooie bladeren verzamelen want Zoons nieuw project gaat over blaadjes en hij wou er persé mee naar school nemen.

Terwijl ik de vaatwas leeg en fruit en boterhammen smeer, knutselt Zoon aan de keukentafel een olifant. Ineens is hij knutselminded geworden. Ik heb weinig tijd om te assisteren maar help hem toch nog vlug de oren van de olifant te knippen. Met keukenrol want ik vind even geen goed papier.

Aankleden dan. Meneer is gegroeid want met zijn broek van vorig jaar (een 92) heeft hij water in zijn kelder. De broek spant ook dus ik doe de rekkers erin los maar dan zakt ze af. Het ventje heeft een smalle kont, zoveel is duidelijk.

Tijd om de zus uit bed te halen. Die kan daar absoluut niet mee lachen, ze is nog moe. Een veel grotere slaapkop dan haar broer. Weinig tijd over dus het gaat van aankleden hop de draagdoek in. Veel gemanipuleerd worden tegen haar zin bevalt haar absoluut niet dus ze stribbelt een aardig potje tegen. Eens in de doek is ze wel gelukkig.

Zoon heeft een ding voor pompoenen en heeft met zijn juffen gecheckt dat er een pompoen meegebracht mag worden naar school dus sleep ik me een hernia met 10 kilo peuter op de rug in de draagdoek, Zoon aan de hand en in de andere hand een megagrote en loodzware knoeft van een pompoen. Alles voor het geluk van de kinderen nietwaar.

In de klas is het aanschuiven. Het is al bijna kwart voor 9 als de juf tijd heeft om onze pompoen te bewonderen. Daarvoor moest A zijn nieuw kapsel nog tonen en had de mama van N mooi papier met boompjes op gedrukt mee voor het project. Eens de pompoen in de kring gedeponeerd kan ik dan toch vertrekken naar de crèche.

In de crèche schuift Dochter direct aan de knutseltafel en ben ik dus vrij overbodig, oef, een vlot afscheid. Ik stap weer naar huis om te gaan ontbijten. Na het ontbijt ga ik naar boven en ontdek ik dat Figo de living heeft ondergeplast. Kuisen dus. Het beest heeft een probleem en plast voortdurend in huis, vooral als hij zich in de steek gelaten voelt. Zucht. Ik verbijt mijn boosheid en neem de twee oude langpoters toch mee op een lange wandeling door de stad. De zon schijnt en ik zet mijn verstand op nul.

Te lang gewandeld, ik mis mijn trein naar het werk. Gelukkig is er 6 minuten later alweer één. Op de trein heeft iemand het geweldige idee om de ramen open te zetten. Eind oktober. Some people.

Werk. De late shift vandaag. Een eindeloze to do lijst. Een artikel schrijven over Narcos en Pablo Escobar, een tekst herwerken na een uitgebreide feedbackronde van de baas, een online interventie proberen inschatten op basis van wat er aan zou moeten veranderen om ze bruikbaar te maken, het moet allemaal af voor het einde van de week. Maar mijn hoofd zit vol beton. Hopelijk werkt de koffie snel.

Weer in de lappenmand

Al anderhalve week ziek. Sinusitis, hoesten, noem maar op. Eerst nog gewoon gaan werken maar afgelopen maandag naar de dokter en drie dagen thuis gezet. Drie dagen geslapen en tv gekeken (Grimm). Bloeddruk van 5 over 9, probeer daar maar eens veel anders mee te doen. Heb bovendien geen greintje honger. Enfin, ziekteverlof afgelopen dus aan het werk vandaag. Nog een geluk dat ik kan thuiswerken want het gaat eigenlijk nog niet. Zit nochtans aan de antibiotica en alles, driewerf hoera…

‘En de kindjes’ vragen de mensen dan. Die hebben het ook gehad ja. Dochter heeft geen crechedag gemist al was ze wel enkele dagen slap en Zoon is vorige vrijdag een dagje thuis gebleven van school. En die heeft hoestbuien ’s nachts. Maar voor de rest niks meer aan te merken. En ik twee weken in de lappenmand. Typisch…

Tattoo; de verzorging

Hoe het ondertussen met de tattoo is? Geweldig. Hij is ondertussen al gewoon deel van mij. Mensen die niet zo tattoo-minded zijn moeten soms even slikken over de grootte of het feit dat het zo definitief is en zo duur en vervelend om er weer af te doen. Ik kan me dan weer niet voorstellen dat je zoiets moois ooit kwijt zou willen. Zoals gezegd, het is een deel van jezelf. Of misschien is het omdat ze op mijn rug staan en ik er dus niet van ’s morgens tot ’s avonds op kijk. Ieder zijn ding zeker. 

Maar ik ging het dus even over de genezing hebben toch. Je komt dus thuis met zo’n lap keukenfolie over je rug. Dat eraf halen, alles wassen en insmeren ging goed. Het was wel verschrikkelijk gevoelig om in te smeren. Ik moest bij de apotheek bepanthol gaan halen en dat er drie keer per dag aan smeren. En de eerste pakweg 4 dagen was dat niet altijd een aangenaam gevoel, sommige plekken vielen goed mee maar er zaten echt een paar verduiveld gevoelige stukjes in. Omdat het op een plaats is die ik zonder spiegel niet alleen kan insmeren vroeg ik op het werk even de assistentie van twee collega’s.

De eerste ochtend was ook een spannend moment. Na het slapen kan je shirt in de tattoo plakken, dat was de eerste keer een klein beetje gebeurd. Nu gelukkig niet. Oef.

Ik had een stapel oude t-shirts klaargelegd. Ten eerste omdat de inkt kan afgeven, maar die bepanthol is ook best een vettig goedje en om mij niet te hard te martelen hadden mijn insmeerders de neiging het redelijk vetjes te smeren waardoor die t-shirts ook gewoon geruineerd zijn. Of anders ligt het aan de Ecover waarmee ik was, dat kan ook.

Die eerste 5 dagen liep alles dus gevoelig maar goed. Geen geplak, geen vervellen, geen krabben, geen jeuk. Daarna begon er echter inkt uit te komen. Eerst een paar kleine brokjes maar elke dag wat meer. En dat heeft toch ook weer een dag of 5 geduurd. Dat er vieze zwarte brokjes in de zalf en aan je handen plakten. Dan voelde het de hele tijd smerig en jeukerig. Dat was de minst fijne periode eigenlijk. Maar ook dat stopte en ondertussen staat hij ook niet gevoelig meer.

En nu zijn we dus drie weken verder en ziet het er in mijn ogen echt goed uit. Het enige dat ik nu nog moet zien uit te vogelen of het volledig ok is om in de herfstvakantie (dan staat hij er 5 weken op) elke dag te gaan zwemmen…

Een gerief om in huis te hebben

Vanmorgen was ik wat besluiteloos over mijn vestimentaire keuze. Ik wist niet wat aan te trekken dus. Zoon liep ook rond in de badkamer, dus ik besluit hem in te schakelen. “Wat zou ik kiezen”, vraag ik hem, “de mooie lange broek van gisteren of een rokje”. Waarop hij zonder aarzeling het rokje kiest. Handig zo’n kinderen…

Skinny Love

Skinny jeans, daar doe ik niet aan mee. Been there, done that. Toen ik zo’n jaar of 16 was heette dat nog gewoon een stretch jeans en lag mijn kast daar vol mee. We hebben dat achter ons gelaten en lang leve de boot cut, veel mooier toch. Laat de tieners maar denken dat ze het warm water hebben uitgevonden. Ha.

Tot ik er plots toch zin in kreeg, in terug strakkere broeken. Maar ik wou er niet zomaar één, ik wou eens Nudie Jeans uittesten. Zouden zo fijne broeken zijn volgens velen. En dus stapte ik Today is a good day in, Gents fijn adresje voor fair fashion en vroeg naar een mooie broek. Op de site had ik een hele mooie grijze gezien. 

Er was echter nog niks van de nieuwe collectie binnen en in de hele winkel lag er 1 jeans in mijn maat, een zwarte dan nog. Maar het was liefde op het eerste gezicht, om eerlijk te zijn. Ze zit gewoon als gegoten. Heel even wennen, dat wel, maar ik zie het wel zitten.

skinny jeans, today is a good day, fair fashion, nudie jeans, jeans

Zon en vrolijke kinders die hun plan trekken

Warme herfstzon. Een avontuurlijke tuin niet te ver van Gent. Een terras. Food and drinks. Een gezellige babbel. Fijne mensen, een troep kinderen tussen de 2 en de 10 die zich gruwelijk hard vermaken zonder veel tussenkomst van volwassenen en een groepje oude vrienden die gewoon zitten te genieten. 

Had je me dit plaatje vijftien jaar geleden getoond, ik had het misschien saai gevonden. Het was geen festival, geen hippe cocktailbar, geen grote stad. Maar jongens toch wat een deugd heb ik eraan gehad. Want eindelijk piept er aan de einder een sprankel. Een kleine blik op kinderen die stilaan zelfstandiger worden en die je al eens tien minuten kan laten doen zonder dat ze in zeven sloten tegelijk lopen.

We doen dit elk jaar en de afgelopen jaren was het ook bijzonder gezellig, maar waren wij de mensen met de kleinste kinderen die eigenlijk geen drie seconden gewoon konden zitten en praten. Altijd wel ergens iets aan de hand. Onze kinderen waren niet van het soort baby van ‘je legt dat ergens en dat geeft drie uur geen kik’ en onze peuters hadden het zo niet op urenlang in een hoekje braaf spelen. Zeker eens er twee waren was er eigenlijk geen geruste seconde, zonder overdrijven. En dat is niet erg ofzo, maar dat kan zo vermoeiend zijn. Soms, heel soms wil een mens ook gewoon eens op zijn gat zitten en met andere volwassenen kunnen praten. En het ziet er stilaan naar uit dat zo’n momenten wat haalbaarder worden. Schaars, dat nog wel, maar het gebeurt al eens.

Zondag dus. Zoon om 9u door vrienden opgehaald om naar de Efteling te gaan en enkel de dochter mee naar de bbq. Ik heb ze van de hele dag bijna niet gezien. Er was nog 1 ander kind van bijna 2, al de rest was flink wat ouder, maar ze heeft zich gewoon te pletter geamuseerd. Af en toe kwam ze eens eten, knuffelen of gewoon dag zeggen, maar verder had ze ons niet nodig. Soms hoor je kwatongen beweren dat een peuter die veel gedragen wordt, bij zijn ouders slaapt en borstvoeding krijgt nooit zelfstandig kan worden. Die nodig ik dan uit om eens naar mijn dochter te komen kijken. Ongelofelijk aan ons gehecht, maar tegelijk het meest zelfstandige kind dat ik ooit heb gezien. En dan wordt het, na 4 lange, mooie jaren van voeden en pamperen en dutjes en baby- en kleine peuter-dingen gewoon zo hard genieten om zo’n klein spook keihard hard plan te zien trekken tussen dat groot geweld. Om eens te eten zonder dat er kleine vingers mijn eten komen stelen. Om eens een gewoon gesprek te voeren. Om in die herfstzon te zitten met een hoofd dat niet op ontploffen staat. Geweldig.

Zaterdag was trouwens al evenzeer een dag om te koesteren. Zoons juf had een brunch op poten gezet voor alle kindjes en ouders in de Gentbrugse Meersen. Een beetje hetzelfde scenario dus maar dan met mensen die je eigenlijk niet kent; zon, eten en drinken en een troep blije kinderen die vrolijk hun ding doen. Ik word er gewoon blij van.