Bijzitter in een stembureau

Zondag had ik de eer om mij ‘ten laatste om 7u30’ te mogen aanmelden in mijn stembureau. Er stond alleen ‘ten laatste’, geen richtuur vanaf wanneer je je dan moet aanmelden, dus ik besloot logischerwijs gewoon op tijd te komen. Slechte keuze. Er waren 4 mensen voor mij aangekomen en 1 na mij. De eerste twee, die dus veel te vroeg aanwezig waren, mochten beschikken. Vijf minuten later kregen we nog een laatkomer over de vloer en die mocht ook naar huis. Mensen die stipt zijn, worden beloond met een dagje de maatschappij helpen. Nu, ik had er mij op ingesteld en had weinig zin om truukjes uit te halen om mij toch maar onder mijn plicht uit te wurmen, maar dat de laatkomer mocht vertrekken vond ik niet zo eerlijk.

De 4 ‘gelukkigen’ aangevuld met secretaris en voorzitter werden meteen aan het werk gezet. Eerst moesten we geheimhouding zweren. Dan moesten we de stembrieven stempelen en in stapeltjes van 10 leggen. Ik dacht dat het half uur voor de deuren van het bureau zouden openen benut zouden worden aan een briefing en taakverdeling, maar daar was eigenlijk geen tijd voor. Toen de deuren om 8 uur open zwaaiden, gaf de voorzitter iedereen nog snel snel een taak. Ik was verantwoordelijk voor de ‘aanstiplijst’, iedere kiezer die zich aanmeldde opsporen op de lijst en aankruisen.

De collega’s van de dag waren vlotte en aangename mensen. De voorzitter was wat een droogstoppel maar wel kundig en efficiënt en een iemand heeft geen woord gezegd maar met de rest was het vlot en fijn samenwerken. Er was water en koffie, een zak croissants en drie stoffige sandwiches de man. Waarvan er wel 1 met kip en 1 met iets onbestemd dus ik had er maar 1 die ik kon eten. Maar de voorzitter wou zijn broodje kaas wel afstaan aan deze arme vegetariër. Ik heb dus geen honger of dorst geleden, maar we moesten wel al werkend eten.

Het was hard werken, echt wel. We hebben nooit een wachtrij gehad aan ons bureau, in tegenstelling tot vorig jaar toen het er een dik half uur aanschuiven was. De mensen kwamen mooi gespreid over de hele ochtend en middag, een bijna constante stroom met nu en dan eens een piekmoment. Af en toe begonnen de nummers voor mijn ogen te dansen, dat moet ik eerlijk bekennen. Gelukkig moesten we de lijst met twee doen en konden we elkaar op zo’n moment wat helpen.

Het was plezant om een deel van onze buurt zo te zien passeren. Zot hoeveel mensen uit mijn eigen straat ik precies nog nooit had gezien! Door de band genomen waren ook de stemmers allemaal heel vriendelijk en liep het vlotjes. We kregen twee bekendere mensen over de vloer, geen enkele amokmaker en maar enkele mensen van wie de papieren niet in orde waren en die we naar huis moesten sturen om ze te gaan halen. Een kranig oudje van in de 90 die nog zelf tot daar was gestapt, zonder enige begeleiding.

Om 14u sloten de deuren en moesten we nog helpen met de afronding; de papierwinkel invullen, alles tellen wat geteld moest worden en alles op de correcte manier afhandelen en verzamelen. Dat heeft toch ook nog een volledig uur in beslag genomen. Om 15u mocht ik eindelijk naar huis.

Op zich was het dus een fijne dag. Wel eens boeiend om het van de achterkant mee te maken. Ik ga volgende jaren superveel respect hebben voor de mensen die de stem- en telbureaus passeren. Grappig hoe de ‘gelukkigen’ van het telbureau zich vaak kenbaar maakten, zo samen in hetzelfde schuitje schept een band blijkbaar. Maar om 15u was ik echt wel doodop, al had de zeer drukke zaterdag en de onrustige slaap zaterdagnacht daar wellicht ook wel wat mee te maken.

Opgeroepen voor de verkiezingen

Bij thuiskomt van onze reis in de paasvakantie vond ik een (niet zo) mooie groene brief. Met het (niet zo) heuglijke nieuws dat mij de eer te beurt viel om te gaan bijzitten de komende verkiezingen nu zondag. Na initieel gevloek en gesakker besloot ik al snel om me er maar bij neer te leggen. Ik had gewoon gedacht dat ik hier altijd aan zou ontsnappen aangezien ze me niet hebben opgeroepen toen ik 30 ben geworden. En ik een onbetrouwbaar profiel heb zoals psycholoog versus de nauwgezette leraren of ambtenaren. Blijkbaar zijn ze van strategie veranderd.

Ik ben dus benieuwd hoe dat gaat meevallen zondag. Het deel van extra vroeg moeten opstaan op de enige dag in de week dat ik iets langer kan slapen en de helft kwijt zijn van een druk weekend staan me alvast niet geweldig aan. Gelukkig zijn het niet te vaak verkiezingen. Maar voor de rest ben ik dus wel nieuwsgierig hoe dat allemaal in zijn werk gaat.

Iemand tips? Een overlevingspakket? Moet ik sloten drank en eten meedoen? Ik lees het graag.

Transfer

De afgelopen weken stonden weer enorm in het teken van de kinderen. Zo zijn we drie weken bezig geweest met de ‘transfer’ van Zoon van de club waar hij nu twee jaar bij gevoetbald heeft naar een nieuwe. Het is een lang verhaal. De nieuwe is veel dichter en eigenlijk had hij daar twee jaar geleden moeten starten maar er was geen plaats. We stonden op de wachtlijst maar daar kwam nooit wat van. Ouders van vriendjes zeiden dat we wat harder moesten aandringen als we wilden binnen raken. Maar Zoon wou niet, hij heeft nu vrienden gemaakt in de huidige club. Tot hij ineens op een tornooi gefrustreerd raakte in de voetbalkunsten van zijn vriendjes daar en hij op het scoutskamp de kindjes daar nog wat beter leerde kennen die toevallig ook in die voetbalclub zaten, net zoals twee klasgenootjes. En dus heeft hij volledig zelf besloten dat hij wou veranderen.

Intussen was de termijn waarop je makkelijk kan veranderen verstreken en moet een club de speler willen vrijgeven. Dat bleek gelukkig geen probleem. Na telefonisch contact met de nieuwe club bleken er twee vrije plaatsen voor volgend seizoen, maar vroegen ze om eerst te komen uittesten op training.

De eerste training was een absolute ramp. De trainer die Zoon wou beoordelen was er niet, ik vond maar geen andere verantwoordelijke om aan te spreken en toen ik die eindelijk vond was een luide vloek het eerste geluid dat eruit kwam. Waarop hij Zoon vrij kortaf meesnokte naar het terrein. En nadien enkel kon zeggen dat we de week erop moesten terugkomen. We vulden dan zelf maar in dat dit was omdat er dus geen trainer was en de invallers niet bekwaam waren om spelertjes te beoordelen. Van de twee andere kindjes die kwamen testen was er overigens 1 goed genoeg en de andere maar half, die zou geen matchen mogen meespelen komend seizoen.

Het tornooi de dag nadien had Zoon een slechte dag en was er extreem weinig inzet, waarop ik hem probeerde duidelijk maken dat als hij echt serieus was over die verandering van club, hij op het testmoment wel een beetje meer uit zijn pijp zou moeten komen. Zonder echter te hard te pushen want meneer is wel stressgevoelig en dan riskeer je dat hij helemaal zou dichtklappen.

Maar op de volgende training deed hij het supergoed en vloog hij over dat veld, was hij mega enthousiast dus vanaf volgend jaar speelt hij in de ploeg op fietsafstand in de plaats van de ploeg buiten Gent waar hij nu zat. Wat helaas niet echt op enthousiasme werd onthaald door de ouders en trainers van die laatste ploeg. Maar ja. Dichterbij is voor ons wel een pak praktischer.

Daarbij komt dan nog het proberen inplannen van de zwemlessen in hun drukke zaterdagprogramma’s. Nu zaterdag is het evaluatie. Bij de Dochter is er dit semester vanalles fout gegaan. Wel 5 verschillende leraren op 13 lessen die elkaar blijkbaar totaal niet brieften waardoor ze de helft van waarop ze geëvalueerd gaan worden eigenlijk nog nooit hebben gedaan. Elke les begonnen die precies van voor af aan waar Zoon de laatste 3 lessen niks anders heeft gedaan dan al de proeven van het evaluatiemoment geoefend. Toen ik dat aankaartte kwam er een flauwe reactie, dat ze er ook niks aan konden doen. Jaja, dat weet ik, maar daar kunnen die kinderen niet verder mee. Het gaat dus enorm spannend worden wat het resultaat van die evaluatie zaterdag zal zijn. Ik vind het in elk geval behoorlijk straf. De afgelopen weken hebben die kinderen niks anders gedaan dan een half zwembad mét drijfhulp en nu gaan ze ineens beoordeeld worden op 25 meter zonder drijfhulp. Wat ze dus nog geen ene keer geprobeerd hebben. Toen Zoon in dat groepje zwom, werd er tijdens de laatste 5 lessen vooral opgebouwd naar die evaluatie…

Ook de inschrijvingen van muziekscholen en dansscholen zijn open, maar de Dochter is totaal niet meer gemotiveerd voor haar balletles dus op dat vlak moeten we ofwel op zoek naar iets anders ofwel nog even afwachten wat het volgend jaar geeft in de scouts en in het eerste leerjaar en dan zien of ze zelf met iets op de proppen zal komen.

Favoriete apps

Ik zag op het internet lijstjes passeren van meest gebruikte apps en dat leek me wel leuk om zelf ook eens onder de loep te nemen. Ik moest er wel even mijn smartphone bij pakken want zo uit het hoofd vergeet ik wellicht de helft. Maar ik heb best veel apps staan.

Hier mijn meest gebruikte. Het zijn er zo veel dat ik ze meteen in categorieën zwier.

  1. Social media: Facebook, instagram, wordpress.
  2. Messenging apps: whatsapp, messenger.
  3. (Openbaar) vervoer en mobiliteit: NMBS en De Lijn zijn totaal onmisbaar, net als Google Maps. Waze is superhandig als we met de auto op pad zijn. Strava gebruik ik om mijn fietstochten en wandelingen te tracken.
  4. Het weer: KMI en buienalarm. Ook onmisbaar als je je veel met openbaar vervoer en de fiets verplaatst.
  5. De Morgen: beetje nieuws lezen als ik onderweg ben.
  6. Timehop: elke dag een update van alles wat ik poste op deze dag in de voorgaande jaren. Elke dag een verse lading leuke herinneringen en foto’s.
  7. Netflix: serietjes kijken op de trein.
  8. Officiële dinges: It’s me om in te loggen bij alles wat met de overheid te maken heeft (superhandig). Bankapps. Sodexo app om dienstencheques op te volgen. Recycle geeft me een alarm wanneer ik welke vuilzak buiten moet zetten.
  9. Headspace om te mediteren.

 

De draagdagen zijn toch nog niet helemaal over

Met een dochter die in september naar het eerste leerjaar gaat, dacht ik dat de buggy en draagzak/doek dagen al een tijdje achter ons lagen. Begin 2018 zat de Dochter op mijn rug in de draagzak tijdens het Lichtfestival en dat was toen echt wel puffen en zweten. Ze zat er die laatste maanden ook niet echt graag meer in. Dus borg ik na een tijdje mijn mooie Kokadi Flip Toddler op, samen met mijn voorraadje draagdoeken. Ook de buggy verhuisde naar de rommelkamer.

Omdat ik in La Palma echter wel wat wou wandelen en onze meid echt geen goede wandelaar is, was ik bij een kennis een pre-school drager gaan lenen, een Rose and Rebellion. Deze heb je in diverse uitvoeringen, van baby over peuter over pre-school tot ‘big kid’. Ik heb eigenlijk al een big kid model nodig maar de drager die ik kon lenen is een pre-school model en de Dochter zat er heel goed in.

Op reis hebben we de zak echter maar 1 keer gebruikt, La Palma is enorm heuvelachtig en 15 kilo de berg op sleuren viel niet mee. Meestal ging ik dus met Zoon alleen op pad. Ik twijfelde enorm of ik de draagzak dus na de reis zou terugbrengen, of hem toch zou overkopen. De Dochter zelf gaf aan dat ze best wel graag gedragen wordt weer en zelf vond ik het zwaar maar ook wel heel knus. En dus besloten we de draagzak maar te houden.

En dus had ik terug mijn meisje op mijn rug toen we zondag in de Bourgoyen een aardige tocht van 6 km hebben gedaan. Mevrouw was wel nog luier dan anders, ze wist drommels goed dat ik de draagzak bij had en kon niet wachten om erin te kruipen… Wel grappig want ze was het enige grotere kind in een drager; er liep nog een koppel rond met baby en peuter en enkel de baby zat in een draagzak, de peuter werd rondgereden in een buggy (heb ik nooit graag gedaan en al zeker niet in een natuurgebied). Daar liep ik dan met mijn 5-jarige op de rug… Maar er bestaan dus draagzakken die tot maat 134 gaan so why not. Al zie ik me Zoon met zijn 25 kilo nu niet meer direct op mijn rug zwieren. Maar die is gelukkig een pak sportiever dan zijn zus en wandelt maar wat graag zelf.

ps: ik draag mijn kinderen zo graag dat ik er een tattoo over heb, maar dat lazen jullie wellicht hier al ooit.

Orestes in Mosul

Vorige week zag ik het theaterstuk “Orestes in Mosul” in het NTGent. Een vriendin wou het stuk graag zien en het werd dit seizoen enkel in Gent opgevoerd eer het op Europese tournee vertrok.

Die avond kreeg ik ook het nieuws dat onze buurman was gestorven en zo kwam het er niet meer van er iets over te schrijven. Inmiddels zit het allemaal al wat verder weg en is het stuk helaas niet meer in ons land te zien. Maar het keert in een volgend seizoen wellicht terug en ik wou er toch nog enkele woorden aan wijden.

Omdat veel acteurs geen visum kregen om naar hier te komen, wordt er in de voorstelling voortdurend met video gewerkt. Dat werkt eigenlijk heel goed. Het stuk gaat ook erg persoonlijk. We krijgen van elk van de acteurs flarden levensverhaal die de link leggen tussen wat er gebeurd is in Mosul en hun eigen leven. Zo krijgt het allemaal een erg aangrijpende, persoonlijke dimensie. Soms wel een tikje verwarrend; wanneer zit iemand in zijn rol en wanneer niet? Maar echt heel belangrijk was dat niet.

De beelden en verhalen zijn pakkend, overweldigend. Het verhaal hier vanavond op de planken, de Griekse tragedie Oresteia, is maar een deel van het verhaal. De gruwel van een eeuwenoud verhaal wordt overgepoot naar de gruwel in een recent nabij verleden. En dat blijft aan je kleren hangen.

Het is een stuk dat tijd nodig had. Direct erna vond ik het goed, maar ook niet overweldigend. Maar in de dagen nadien moest er ik geregeld aan denken en groeide het verder. Wat wel een goed teken is. Eigenlijk is dit wel een must-see.

Gemis

Ik voel me niet vrolijk de laatste week. Het lijkt wel alsof alles gemis is. Dat Krist er niet meer is. Elke ochtend zet ik de radio aan en besef ik dat ik mijn favoriete radiostem Christophe Lambrecht nooit meer ga horen. Het enige echt leuke programma op Studio Brussel. Was er al eeuwen en zou er nog eeuwen zijn. Dan droom ik weer over mijn mama plots. Afgelopen maand ook alweer 7 jaar weg. Verdriet.

Ik passeer een windhond die een klein beetje op Luca leek. Gemis. Meisjes worden zomaar vermoord. Onrecht. Het klimaat is naar de botten. Angst en kwaadheid. De N-VA gaat misschien aan de macht komen en mijn job afpakken. Ongeloof. Kwaadheid. Frustratie.

Er lijkt gewoon even heel weinig om moed uit te putten. Of vrolijkheid. Geloof dat de toekomst de moeite waard is.

Grijze wolken. Hagel op mijn kop. Zelfs het weer weerspiegelt mijn onrust.