Hond update en meer

Gisterenavond goed nieuwe gekregen; de hond waarvan we hopelijk een puppy krijgen is alvast 100% zeker zwanger. Nu nog hopen dat ze vier of meer puppies krijgt, aangezien wij vierde staan op de lijst. Eind augustus weten we meer. Nog vier weken geduld oefenen.

Vorige week in mijn week verlof bij gebrek aan veel andere activiteiten in coronatijd Zoons kamer aangepakt. De kamer is helemaal geschilderd, voorzien van verlichting én hij heeft ook een bureau en bureaustoel gekregen. Ik zag mijn kans schoon aangezien ik zelf al maanden aan een opklapbaar tafeltje van 20 euro werk en op een plastic klapstoel van 10 euro om naar zijn megafancy bureau te verkassen. Maar onze wifi is daar niet sterk genoeg… Morgen gaat de wederhelft dat proberen fiksen. Want met de nieuwe maatregelen die de Veiligheidsraad heeft afgekondigd denk ik dat we nog wel even thuis zullen werken.

Ik werk sinds begin juli ook halftijds, ik neem twee maanden coronaouderschapsverlof. Dat bevalt wel zalig. De wederhelft was deze maand ook thuis met regulier ouderschapsverlof, dus het is dan wel zo fijn dat ik geen hele dagen moet werken terwijl de kinderen in huis zijn. Maar vanaf volgende week hebben ze regelmatig een kamp en gaat het hier wel rustiger worden. Volgende week bijt Zoon de spits af met het scoutskamp, De Dochter zag het nog niet zitten om een hele week van huis te zijn en gaat nog niet mee dit jaar. Ik ga hem wel missen denk ik, na de afgelopen maanden zo veel samen te zijn geweest. Als het allemaal zal mogen doorgaan natuurlijk, dat valt tegenwoordig ook allemaal af te wachten.

Onze zoektocht naar een puppy

Wat vooraf ging…

Toen bijna twee jaar geleden onze galgo Figo stierf, wou de wederhelft geen nieuwe hond op korte termijn. Kleine kinderen in huis, kinderen die het drukker en drukker krijgen met hobbies, druk werk in Brussel, graag reizen, niet de ideale omstandigheden voor een hond. Ik kon me geen leven zonder hond voorstellen, dus ooit zou er wel weer een komen, maar geen idee op welke termijn.

Tot de wederhelft enkele weken geleden naar puppies begon te kijken. In eerste instantie om de Dochter op te vrolijken die op de dierenmarkt groot verdriet had omdat ze geen vogel kreeg. Maar zij toonde geen interesse in een hond maar de wederhelft bleek elke avond naar kwekers en puppies kijken. Tot ik er horendol van werd. Als je zoveel tijd in iets investeert, dan moet je toch concrete stappen zetten ook. Ik wil doodgraag een hond, Zoon evenzeer en al dat foto’s kijken maakte ons hoofd compleet gek.

Dus werd het vrijblijvend kijken doelgericht zoeken naar een whippet puppy. Ik ben helemaal verslingerd aan windhonden dus na onze galgo’s leek zo een iets kleiner formaat windhond me perfect voor ons.

Eigenlijk vind ik het belangrijker om een hond te adopteren dan een jonge hond te kopen. Er zijn zoveel perfect goede honden. Maar nu er de mogelijkheid is van een puppy ga ik er volledig in mee, beter een hond dan een eindeloze discussie en geen hond.

Maar algauw bleek het allemaal véél minder evident dan gedacht. In België zijn amper whippetfokkers te vinden. Al de puppies die recent geboren waren of in de komende weken geboren zullen worden, bleken overigens al gereserveerd te zijn. We gingen over de grens kijken in Nederland, Duitsland, Luxemburg en Frankrijk, maar ook daar weinig positieve reacties te sprokkelen. Elke dag mailen en dan bang afwachten tot er eindelijk een antwoord kwam. Of geen antwoord kwam.

Een bepaald moment was er een mevrouw uit Luxemburg die puppies had maar die ronduit weigerde een aan ons te verkopen omdat we in de stad wonen en geen tuin hebben. Haar dierbare honden zouden hier de hele tijd bang zijn van het lawaai en niet gelukkig kunnen leven. Zo werd ik dus keihard afgekeurd. Niet goed genoeg voor haar hond. Dat kwetste wel. Iedereen die mij een klein beetje kent, weet dat mijn enorm hart voor dieren een van de dingen is die mij het meest kenmerkt. Leven in de stad zonder tuin is inderdaad misschien niet perfect, maar onze honden kwamen niks te kort, werden vier keer per dag gewandeld, mochten regelmatig rondrennen,… We werden toch ook wel wat bang of andere mensen ons dan wel goed genoeg zouden vinden.

Uiteindelijk bleven er twee opties. Een Duitse kweker die eind juli puppies verwacht en waarbij de toekomstige ouders supermooie honden zijn, helemaal mijn smaak. Het zijn ook racehonden, wat me ook wel aanspreekt. Maar dan ontdekten we dat de wet verstrengd is en je honden maar mag invoeren als ze 15 weken oud zijn, wat bijna twee keer zou oud is dan wanneer je in België een hond koop. Heeft te maken met de rabiës inenting. Beetje absurd want in Duitsland komt net zo min als hier nog hondsdolheid voor. Ten tweede is het wel drie uur rijden, wat als er weer een lockdown of iets dergelijks komt en we onze hond niet mogen halen over de grens? Ten derde was de communicatie OK maar toch net iets minder vlot door de taalbarrière.

De tweede optie was hier in België, een nestje dat eind augustus pas verwacht wordt. De ouders zijn bleker, ik zie graag donker, maar het zijn wel mooie dieren. Maar we hadden nog niet alle informatie gekregen van die kweker en na een week had hij nog niet op onze tweede mail gereageerd. Maar hij had wel zijn telefoon doorgegeven dus gisteren belde de wederhelft hem op. En dat werd een superpositief gesprek, de wederhelft had er direct een enorm goed gevoel bij. Dan lijkt de keuze meteen gemaakt, toch?

Helaas, er was ook hier weer een serieuze adder onder het gras. De fokker doet geen echo, dus hij weet niet op voorhand hoeveel puppies er gaan zijn. Hij neemt vijf reservaties aan. Maar als er dan uitzonderlijk weinig puppies geboren worden, kan het zijn dat je zonder hond eindigt. En dan is het meteen weer lang wachten want in de winter worden er volgens mij weinig geboren… Langs de andere kant is het maar op een uur rijden in plaats van drie uur wat maakt dat we kunnen gaan kennismaken en de honden al eens zien op voorhand. En aan de telefoon was er alleszins een klik. Je wil toch een fokker die zijn dieren echt graag ziet en het welzijn en de gezondheid van de dieren voorop stelt.

Maar wat kies je dan? Zekerheid verder weg met een puppy die maar later mag komen? Of meer onzekerheid maar vlakbij? Ik raakte er echt totaal niet uit. De wederhelft liet de keuze aan mij en Zoon. Dus zijn we een middagwandeling gaan maken en hebben we er lang over gepraat, de achtjarige en ik, en heeft hij uiteindelijk gekozen voor de Vlaamse fokker en daar kon ik ook wel mee leven.

Ik heb dan meteen onze keuze bevestigd en nu is het een maand wachten op de bevestigen dat het teefje effectief drachtig is en dan nog een maand op de geboorte. En dan nog twee maanden tot we onze nieuwe huisgenoot in onze armen mogen sluiten en thuis verwelkomen. We hebben ons zowel voor een reutje als een teefje opgegeven om zo de kans dat we er een gaan hebben te maximaliseren. Het dromen kan beginnen…

Slaap zacht lieve Figo

Vorige vrijdag, 27 juli, namen we na 12 jaar en 2 maanden afscheid van onze mooie, lieve oude windhond. Hij was 14 jaar oud (naar schatting, exact weten we het niet) en het afscheid kondigde zich eigenlijk al enkele jaren aan. Het ging heel geleidelijk. Maar elke keer dat ik dacht dat we weer een nieuwe fase hadden ingezet richting finale eindmeet, bleek er toch een opflakkering te komen of zaten er toch weer nieuwe fases achter. Je past je ook aan. Ik droeg hem de laatste jaren de trap op, het laatste jaar werd zindelijkheid hoe langer hoe meer een probleem, hij had een ernstig nierprobleem (glomerulonefritis), een zeer zwaar tandprobleem, noem maar op. Maar zo lang er leven in zijn ogen doorscheen, zo lang hij genoot van onze wandelingen, ook al werden die almaar korter, zo lang hij at en dronk en genoot van snuffelen met andere honden, zo lang ging ik door met de zorg, de medicatie, het ondersteunen. Dat was niet altijd gemakkelijk. Thuis komen voor de duizendste keer in een huis vol urine en uitwerpselen is niet leuk. Continu beroep moeten doen op lieve buren en vrienden als je een dag van huis bent, is stresserend. Hem naar huis moeten zien kruipen als een krab, zijn achterste helemaal scheef en vlakbij de grond is gewoon pijnlijk.

Maar wanneer is de tijd gekomen? Bij mijn andere honden was het duidelijk, die kregen een beroerte en dan weet je het wel. Maar Figo bleef functioneren. Wanneer weet je dan dat zijn levenskwaliteit onvoldoende is? Het was bij onze laatste dierenartsbezoeken ook steeds een onderwerp waar de nodige aandacht naar ging.

figo

En dan is het daar plots, dat moment. De hittegolf deed hem, zoals gevreesd, de das om. Hij kwam niet meer uit zijn mand, zelfs naar de boom aan de overkant van de straat strompelen ging moeizaam, hij lag altijd te puffen en ik zag nog zeer weinig licht in zijn oude ogen.

Donderdag op de trein naar huis ging ik aan het lezen en stootte op deze publicatie. Want dat was mijn grootste angst, te vroeg overgaan tot euthanasie. Maar je wil ook niet te laat zijn. Het lijden nodeloos rekken. En bij het lezen van deze en andere teksten kwam ik langzaam, al sporend tussen Brussel en Gent in een stille halflege trein, tot de conclusie dat het tijd was. Het was niet langer te vroeg. Het moment om in te grijpen en mijn ultieme taak als zijn eigenaar op te nemen en hem te behoeden voor onnodige pijn. De zwaarste taak die er is als je je dier graag ziet.

De wederhelft was meteen akkoord. Alhoewel Figo onze hond is, was het in de praktijk vooral mijn hond. Maar we waren het meteen eens. Maar toen ik vrijdagmorgen onze dierenarts contacteerde, had die helaas geen tijd in haar agenda. Gelukkig maakte ze tijd voor ons en belde ’s middags terug dat we om 15u30 mochten langskomen. Aan de telefoon vertelde ze ook al hoe het zou gaan en dat ook zij vond dat de tijd voor Figo nu wel gekomen was. Veertig minuten voor onze afspraak belde er echter een man (haar partner denk ik) dat de dierenarts ons niet meer kon zien die dag omdat ze een miskraam had gehad en teveel pijn had. Ondanks die miserie heeft hij ons verwezen naar een andere arts en die heeft ons na sluitingstijd dan nog gezien ondanks de drukke agenda. En ook al is een vreemde dierenarts niet ideaal op zo’n moment, toch kunnen we niet klagen want we zijn daar met veel respect, sereniteit en warmte ontvangen.

We hadden zijn orthopedisch bed meegebracht. Initieel gingen de kindjes erbij zijn, maar toen Figo even jankte terwijl ze de canule inbrachten, heb ik de wederhelft en de kindjes toch maar even naar de wachtzaal gestuurd want ze raakten wat van streek. Ze hebben natuurlijk wel eerst afscheid genomen. En dan is mijn liefste vriend eerst in slaap gevallen en kort nadien gestorven in mijn armen. En zijn de kindjes nadien toch nog eens dag komen zeggen.

Ik heb zowat heel de vrijdag gehuild denk ik, vooral de uren ervoor. En heel veel naast zijn mand gezeten en hem snoepjes gevoerd, want gewoon eten wou hij niet meer die dag. Eens dat hij gestorven was, was het allerzwaarste verdriet dan eigenlijk ook al wat achter de rug. Ik heb nog behoorlijk wat tranen gelaten hoor, ook nu nog prikken mijn ogen als ik aan hem denk. En het huis is zo leeg. Heel vaak vergeten we gewoon dat hij weg is en verwacht je hem nog te zien of denk je voor je gaat slapen “he, wie gaat er de hond nog uitlaten”. Het moet slijten. Het is niet mijn eerste hond die ik verlies, dus ik weet intussen wel redelijk goed wat het is en hoe het gaat. De beslissing nemen en dan wachten tot het zo ver was, waren eigenlijk het zwaarste. Nu is het gewoon rouwen.

Ik ga je zo missen, lieve vriend.

IMG_0927

Hoe is het nog met Figo?

Wel, redelijk. Het gaat eigenlijk heel erg op en af. De ene dag heb ik een hond die redelijk actief is, goed eet en vlotjes een half uurtje gaat wandelen buiten. De volgende dag een hond die voortdurend door zijn poten zakt, weigert te eten en alleen maar slaapt en de dag erop dan weer een hond die onrustig is en zelf niet goed weet van welk hout pijlen maken. Het ene moment lijkt het alsof elke dag zijn laatste kan zijn en de week erop is hij dan weer vrolijk en fit en nog goed voor minstens een jaar. 

In elk geval is hij met zijn (naar schatting) 13.5 jaar een hoogbejaard mannetje. En dat brengt de nodige zorg en aanpassingen met zich mee. Elke dag zijn medicatie toedienen (4 tot 5 pillen), regelmatig naar de dierenarts, zijn permanent ontstoken tanden poetsen, de wandelingen aanpassen aan de toestand die dag, de buurman die meermaals per week hem komt uitlaten omdat hij anders elke dag ons huis onderplast, desondanks toch meermaals per week hondenplas opkuisen omdat hij zich wat zenuwachtig heeft gemaakt, meermaals per dag 20 kilo hond de trap op en afdragen, elke dag andere blikvoeding geven omdat meneer geen drie dagen na elkaar hetzelfde eten wil eten en na een dag zonder eten dan weer zo verslapt is dat hij niet meer deftig kan stappen, ’s nachts moeten opstaan omdat hij in het donker zijn bed niet meer kan vinden,…

Hij heeft nu ook al twee keer een injectie gekregen met stereoïden en daar reageert hij eigenlijk heel goed op. Zowel qua eetlust als qua beweeglijkheid en op zijn poten kunnen staan. Daarnaast krijgt hij ook pijnstillers voor de arthrose.

Het is best druk, de zorg voor een hoogbejaarde hond samen met de job en de kinderen. Maar toch ben ik ook heel blij dat we hem nog bij ons hebben. Onze lieve grote knuffelbeer. Hij is tenslotte een deel van ons gezin. In goede en slechte dagen, toch.

IMG_5404.JPG

En toen wou hij niet meer stappen

Toen we vrijdag lekker gingen eten voor ons tienjarig jubuleum, kon ik er helaas niet voor de volle 10% van genieten. Reden was onze oude hond. Toen ik die middag terugkwam met de kinderen van de speeltuin, kon hij ineens niet meer stappen. Eerst had ik het niet echt door, hij is zo vaak stram. Maar tegen de avond bleek dat hij letterlijk niet meer op zijn poten kon staan. Hij leek niet zwaar af te zien, maar hij at ook niet meer. Niet kunnen staan en niet willen eten zijn toch geen al te beste signalen vrees ik. We zijn wel gaan eten, ik had de reservatie maanden eerder al gemaakt en de hond leek dus niet echt af te zien, maar we zaten daar dan toch met een zwaar hart die avond.

’s Avonds laat kon hij alweer staan, maar nog steeds niet stappen. Ik moest hem buiten dragen alwaar hij dan ter plekke voor onze voordeur stond te plassen en dan heb ik hem zijn bed ingedragen. En voor de zekerheid toch maar een pijnstiller gegeven, je weet maar nooit. Verder konden we enkel afwachten.

Zaterdagochtend nog niet veel verbetering. In de supermarkt hebben we kipfilets gekocht om hem toch wat te doen eten. En daar heeft hij die middag dan wel van gegeten. Tegen zaterdagavond kon hij al zelfstandig de 5 meter stappen naar de dichtsbijzijnde boom, maar van wandelen wou hij niet weten.

Zondagochtend raakten we al tot het einde van de straat, aan de grasjes waar hij altijd zijn plasjes gaat doen. En had hij ook al een aantal van die kippenfilets opgegeten samen met wat tafelresten. En dinsdagochtend kon ik weer een klein wandelingetje doen. Hij lijkt er dus weer doorgekomen voorlopig. We tasten nog altijd in het duister over wat er nu precies gebeurd is. Het voornaamste is dat hij weer rondloopt en eet. Maar het was toch (veel te) spannend.

Gelukkige verjaardag Figo

figo.jpgVandaag 11 jaar geleden adopteerden we Figo, onze galgo reu. Als gezelschap voor Luca, die we een half jaar eerder mochten verwelkomen en intussen helaas al bijna anderhalf jaar gestorven is. En dus vieren we vandaag Figo zijn 13e verjaardag. 

Daarbij overheerst vooral het gevoel van dankbaarheid dat hij nog bij ons is. De laatste twee jaar en dan vooral het afgelopen jaar is hij echt heel oud geworden. Slecht ter been, kwaaltjes, nierproblemen, noem maar op. Echt een oud ventje met alle bijhorende verhalen. Maar hij is er nog en daar ben ik ontzettend blij mee.

Misschien is dit wel de laatste verjaardag die we mogen vieren met hen. Dat soort gedachten hoort er nu helaas ook wel bij. 13 jaar is best oud voor een grote hond. Ik denk nu eerder in termen van maanden dan van jaren. Maar toch hoop ik ook wel dat hij nog een tijd bij ons mag zijn. Mijn eerste hond is 15 geworden, die erop 13 dacht ik, Luca 12, ik ben dus wel wat verwend op dat vlak.

Sinds deze week zijn we gestart met pijnstilling. Ik had nieuwe medicatie voor de nieren nodig en de dierenarts vroeg aan de telefoon hoe het met Figo ging. Het grootste probleem tegenwoordig is dat hij door zijn poten zakt. Ik heb eigenlijk niet de indruk dat hij veel pijn heeft, maar om dat echt te kunnen uitsluiten ga ik hem nu enkele weken tweemaal daags een pijnstiller geven en dan proberen uitmaken of hij zich daar beter door voelt. Want voor zijn nieren is dat natuurlijk niet goed. Maar ik wil toch ook zeker zijn dat hij comfortabel is. En soms weet ik dat niet zo goed.

Maar ruk de vleespastei maar aan want mijn knuffel, mijn schaduw, mijn trouwe metgezel is jarig vandaag. 

 

Hou vol, oude knookjes

Het ging de laatste maanden weer een stuk beter met onze hoogbejaarde galgo Figo. Sinds de herfst zit er weer leven in het beest. Je kan er weer probleemloos een klein uur mee gaan stappen zonder dat hij niet meer vooruit raakt of door zijn poten valt. Hij eet weer relatief goed. Hij voelt zich duidelijk ook goed. Zelfs onze buurman, die hem op maandag en dinsdag uitlaat, had het opgemerkt. Hij voelt zich soms weer een jonge hond en is zelfs moeilijk bij te houden bij momenten.

Het enige probleem was dat hij minder en minder comfort leek te vinden in zijn manden en op zijn kussens. Die zakken te diep in als hij erop stapt en dat zorgt voor problemen, zijn wankele poten bieden hem te weinig houvast op die kussens en hij vindt er blijkbaar nog moeilijk een goed ligplekje op. Dus trakteerden we de oude knoken op een orthopedisch kussen. Een schot in de roos. Hij kan er makkelijk in dankzij de verlaagde ingang, het is stevig waardoor hij er makkelijk op kan staan en toch is het dik en zacht.

nieuw bed Figo.jpg

Het weegt dan ook zwaar om vast te stellen dat het sinds het weekend weer slechter met hem gaat. Zondag stond hij gewoon naast ons terwijl wij aan tafel zaten, toen zijn achterste poten gewoon onder hem uit schoven en hij op de grond lag. Hij leek er zelf niet eens erg in te hebben, want elke keer als we hem recht zetten viel hij gewoon weer op de grond. Sindsdien gaat het wandelen ook weer een pak trager en draaien zijn achterpoten soms weer gewoon omver als hij stapt, al lukt het wandelen wel nog. Vanmorgen zijn we toch nog een half uur op stap geweest. Maar de flukse, montere stap is weer veel meer een onhandig geschuifel geworden. En sinds het weekend heeft het beest ook nog eens last van serieuze diarree. Geen idee wat dat nu weer betekent. Hopelijk is het gewoon een virus en staat het los van zijn nierproblemen of andere erge dingen.

Komaan Figo, het ging net zo goed. Ik draag hem met veel plezier de trappen op en af omdat hij dat zelf niet meer kan, doe zalf in zijn oogjes die almaar gaan slijmen, geef hem elke dag zijn 4 pillen en poets elke dag (of toch bijna zijn tanden), 1 keer per week zijn oren. Dat vraagt tijd en energie maar dat doe ik met veel plezier. Oud worden hoort bij het leven. Ook voor een hond. Je laat die niet ‘inslapen’ gewoon omdat het wat meer werk wordt. De liefde die je krijgt, vermindert toch niet? Ik geniet zo van die rustige momenten, wanneer de wederhelft en de kinderen van huis zijn en Figo geniet van de rust en dicht bij mij kruipt in de zetel of in bed. Mijn trouwe schaduw. Mijn trouwste vriend. Hou het nog een beetje vol.

Oudehondenkwalen

Dat Figo oud wordt, heb ik hier vast al eens verteld. Net zoals dat hij almaar meer kwalen krijgt en meer verzorging nodig heeft. Zo moest ik hem elke ochtend 4 pillen geven (3 voor zijn nierfalen en 1 voor de arthrose), zijn tanden poetsen met hextril tegen de zware ontstekingen, vaak gaan wandelen omdat hij zich niet meer kan inhouden en traag wandelen en hem trappen op- en afdragen omdat zijn poten niet meer te vertrouwen zijn. Op de koop toe lust hij zijn dieetvoeding voor zijn nieren niet en werd hij heel mager.

En toch doe ik het allemaal met plezier. Een hond is voor het leven, toch. Ook in die laatste fase, wanneer het minder leuk wordt.

figomedium.jpg

Maandag ging ik met hem naar de dierenarts en kwamen er helaas nog een boel kleine en minder kleine aandachtspunten bij.

Ondanks de detartratie een jaar geleden verergeren zijn tanden zienderogen. Hij heeft gewoon de pech slechte tanden te hebben. Een niet onbekend probleem bij geadopteerde windhonden die in hun eerste levensmaanden soms smurrie te eten kregen in plaats van stevige brokken en gewoon ondervoed waren. Al kan het natuurlijk ook gewoon genetisch zijn; mijn tandvlees ontsteekt ook makkelijk. De dierenarts denkt dat we dit jaar nog een nieuwe ingreep onder narcose moeten doen, wat geen goed nieuws is voor een hond van zijn leeftijd die te weinig weegt en wat verzwakt is. Ik ga proberen het zonder te doen door twee keer per dag intensief te poetsen voor zover dat mogelijk is, want het doet hem pijn. Daarom dat we nu starten met een antibioticakuur om de huidige ontstekingen te lijf te gaan. Dus: 2 extra pillen per dag en tanden poetsen.

Zijn oortjes bleken licht ontstoken. Remedie: elke dag spoelen en uitkuisen. Geen probleem alleen vraagt het weer maar tijd, iets wat ik weinig heb en is Figo enorm gevoelig aan zijn oren. Zonder overdrijven, als een vreemde hem daar nog maar aanraakt jankt hij al. Gelukkig mag ik er wel aankomen.

De arthrose is verergerd maar de medicatie daarvoor is slecht voor de nieren, het enige wat we kunnen is het kruidenpreparaat dat hij neemt opdrijven naar 2 tabletten per dag in plaats van 1. Dus 1 pil erbij.

En tot slot is zijn ‘pietje’ zoals de dierenartse het noemde ontstoken. Dus wacht mij elke avond de gezellige taak de hond een badje met isobetadine te geven aan zijn intiem deel. Daar heeft hij gelukkig geen enkel bezwaar tegen, haha.

Dus elke dag 7 pillen, oren kuisen, tanden twee keer poetsen en zijn piemel baden. Kostprijs: iets van een 230 euro voor 6 maanden medicatie, oorkuiser, tandpasta,… Nog eens 30 euro consultatie, wat zeker niet te veel is want ik heb daar 45′ binnen gezeten. Ik heb een super dierenartse. En nog eens 20 euro voor de vaccins.

En omdat hij zijn voer niet lust, gaan we voor hem koken; rijst met vis en kip. En insecten mag ook maar dat zie ik precies minder zitten.

Het is veel werk. Het neemt vaak net dat half uurtje in dat ik na een lange werkdag, 3 uur pendelen en de kindjes in bed leggen voor mezelf over hou. Maar ik heb het er voor over. Ik zie dat beest doodgraag. En ik ben het hem verschuldigd.

figo schema.jpg

Oude hond

Elk levend iets moet ouder worden maar verdorie, plezant is het toch niet hoor. Ik heb soms zo medelijden met ons oud mannetje Figo (naar schatting 12 jaar ondertussen). Deze week nog eens 200 euro uitgegeven bij de dierenarts aan onderzoek en medicatie. Net zoals Luca laten zijn nieren het afweten en nu mag hij dagelijks 3 pillen slikken. En zijn pas gereinigde tanden zijn alweer ontstoken.

Lastiger vind ik echter dat hij bij het wandelen regelmatig door zijn achterpoten zakt, een erg zielig zicht en vooral dat hij meerdere keren per week gewoon van de trap valt. En zich daarbij pijn doet. Gelukkig meestal zonder veel erg, maar vanmorgen maakte hij een enorme smakkerd en zijn achterpoot is over meerdere centimeters ontveld. Zal weer weken duren eer dat wat genezen raakt (hij likt er altijd aan natuurlijk).

’t Is gewoon echt geen fijn gevoel om onze grote knuffelbeer zo het sukkelstraatje te zien inslaan…

oude hond,nierfalen

Groot onderhoud voor Figo

De inductie van de narcose is het meest risicovol had de dierenarts ons wel verteld, dus toen we niet direct iets hoorden had ik er wel goede hoop in. Toch begin ik behoorlijk zenuwachtig te worden toen we om 18u30 nog steeds niets hadden vernomen van onze hond. Ze werkt met gasanesthesie en had ons verzekerd dat de meeste honden daar snel weer wakker van worden…

Uiteindelijk heb ik de wederhelft aangepord om zelf eens te bellen en toen bleek dat de dierenarts net met Figo bezig was en ons direct ging terugbellen. Alles was gelukkig goed en een uurtje later mochten we hem ophalen. In tegenstelling tot Luca lag hij niet in de kooien van het verblijf na een operatie. De dierenarts vond hem blijkbaar zo zielig/lief dat ze hem al die tijd bij haar had gehouden in de consultatieruimte! Typisch Figo om iedereen zo in te palmen. Meneer de hazewind was aanwezig geweest bij de ingreep van een konijn en had geen kik gegeven. Maar oh wee toen de glazenwasser kwam, toen was hij zich gaan verstoppen. Onze held…

Na de ingreep verdween hij in zijn mand om er alleen nog uit te komen om te gaan slapen en ook de hele volgende dag bleek hij suf. Ik moest hem de eerste helft van de dag de trappen af dragen (gezellig zo 25 kilo hond twee verdiepingen naar beneden dragen) en natuurlijk bleef hij niet beneden maar volgde mij als ik meer dan drie minuten uit zijn zicht verdween… Eerst wou hij niet eten en naar buiten om te plassen was op een immens sukkeltempo. Hij heeft zowat de hele dag naast mij in de zetel liggen slapen, slapen, slapen…

002.JPG

Na de middag begon hij eindelijk weer te drinken en te eten en tegen de volgende ochtend kon hij ook weer normaal stappen. En hoera, zijn ongelofelijke stinkadem, ruikbaar vanop een metertje afstand, is verdwenen. Alsook twee tanden en hopen tandsteen. De dierenarts had er zoveel werk mee dat ze drie andere afspraken heeft moeten afbellen… Ze heeft ruim de tijd genomen voor meneer de oude hond; nageltjes geknipt, oortjes proper gemaakt en bloed en urine genomen voor screening op enkele veel voorkomende aandoeningen bij oude honden. Nu maar hopen dat daar niet te veel in vastgesteld wordt…