Werken in de kerstperiode

Het was lang geleden dat ik nog eens moest werken op een dag dat de meeste mensen thuis zijn. Maar nu we vanavond geen speciale verplichtingen hadden, besloot ik collegiaal te zijn en te komen werken, kwestie dat niet altijd dezelfde mensen moeten opdraven op kerst- en oudejaarsavond.

Eens je je erover hebt gezet dat je een zielepoot bent die moet werken terwijl iedereen nog in zijn bed steekt/in de zetel zit/op de kerstmarkt rondhost/op een feest is, is het eigenlijk best nog wel fun.

Minder fun was dat het openbaar vervoer al in vakantiemodus is, waardoor ik een eind vroeger de deur uit zou moeten, maar de wederhelft besloot wat later te vertrekken en me een lift te geven.

En dan kom je aan in een leeg en donker gebouw, dwaal je daar helemaal alleen door de donkere gangen. Maar ik ben dat wel gewend, vroeger werkten we op zaterdag en was ik altijd helemaal alleen hier. Ik vind het niet echt erg. Lichten aansteken, vaatwas legen, koffie zetten en dan StuBru op met de warmste week en rustig werken. Straks om 10u komen er nog één collega en een vrijwilliger toe, en dat zal het zowat zijn voor vandaag. Speciaal sfeertje, eigenlijk totaal niet onaangenaam…

Besparingen teruggedraaid

Goed nieuws, wat mijn organisatie betreft zijn de besparingen ongedaan gemaakt. Toch voor het komende jaar. Wat het vanaf 2021 zal zijn, is nog erg onzeker. Want de huidige regering en haar gebrek aan visie en wanbeleid zullen tegen dan natuurlijk nog niet verdwenen zijn.

Fijn dus dat de eigen organisatie gespaard wordt voorlopig, maar toch weinig reden tot juichen aangezien zo veel andere noodzakelijke organisaties nog altijd fors moeten inleveren.

Onbegrijpelijke besparingen op preventie

De Vlaamse expertisecentra die werken rond suicidepreventie, verslaving, seksualiteit en gezond leven moeten besparen. De caw’s die gratis en zonder wachtlijsten hulp bieden moeten besparen. Het steunpunt dat ondermeer deze centra ondersteunt moet besparen. En dit in een land dat al jarenlang slecht scoort qua uitgaven aan preventie, dat slecht scoort qua suicidecijfers, dat nog een lange weg te gaan heeft naar een gezonde levensstijl en gezond omgaan met alcohol. Waar de wachtlijsten al zo lang zijn dat ze her en der gewoon afgesloten worden. ‘Sorry, het eerstkomende jaar is er geen hulp voor u. Probeer het eens op de privé markt’.

Er wordt bespaard in sectoren waar niks te halen valt. Waar mensen werken omdat ze gepassioneerd zijn en niet voor de chique bedrijfsauto of het rijkelijke pensioenfonds. Want die zijn er niet. Wat er wel is, is buren-out en eeuwig achter de feiten aanhinken terwijl de noden hoger worden en de budgetten kleiner. En eens flink uitpakken met een rode neus of een cheque voor de warmste week.

Is dat wat we willen? Waar zorg en welzijn het gevolg is van een aalmoes van de rijken? En niet een goed georganiseerd aanbod dat makkelijk toegankelijk is voor iedereen?

Fijn vooruitzicht

Ik had hier al verteld dat ik nog niet helder zag in onze vakantieplannen voor volgend jaar. Zijn de kinderen al groot genoeg om weer wat verder (lees: buiten Europa) te reizen? Hoe doen we het qua Groeifeest van de Dochter? Waar willen we de eerstkomende jaren allemaal naartoe? Ik noch de wederhelft zagen er echt al klaar in.

Donderdagavond waren we voor mijn verjaardag uitgebreid gaan eten bij Publiek en dan konden we er wat over doorbomen. Wat resulteerde in concreet opzoekwerk toen de kinderen zaterdag naar de scouts waren en we dus enkele vrije uren hadden. Wat resulteerde in het boeken van vliegtickets. Zo vlot hebben we het nog nooit geregeld.

En dus is het bij deze beslist. In de Paasvakantie gaan we naar Florida! Wat een zalig vooruitzicht. Eindelijk nog ‘es naar de Verenigde Staten, eindelijk nog ‘es wat verder weg, een heus avontuur. En kunnen we de komende weken onze avonden vullen met opzoekwerk. Eerst een route uitstippelen, dan beslissen hoe lang we op elke locatie willen blijven en dan op zoek naar huizen/appartementen/hotels. Ik heb er zin in!

En zo integreren we dan het tripje voor de Dochter (naar Disneyworld) in een grote reis voor ons allemaal. Het grappige is dat Zoon het direct had geraden, toen ik zei dat we naar Disney gingen, maar niet in Parijs. Waarop de achtjarige prompt zei: “Zijn jullie zot”. Waarop ik dan weer kon repliceren of het hem nu echt acht jaar gekost heeft om dat te ontdekken…

Martin Eden

De kinderen op weekend, dus wij zijn ook niet veel thuis geweest dat weekend. Pure luxe zo een heel weekend je zin kunnen doen en geen babysit moeten zoeken. De eerste avond gingen we cocktails drinken bij Jiggers, de tweede avond hadden we zin in een filmavondje.

Helaas was er niet direct een voor de hand liggende film in de cinema. Ik koos uiteindelijk voor Martin Eden. Omdat een van mijn favoriete liedjes van The Twilight Singers zo heet. Daardoor ging ik eens wat meer opzoeken over de film. En dat sprak me wel aan.

Blijkbaar is het de verfilming van een boek. En is het niet de eerste verfilming. Maar ik kende het verhaal nog niet. In deze versie, speelt het verhaal zich af in Napels. Daar komt een simpele, arme zeeman in contact met een meisje uit de gegoede klasse. Ze worden verliefd, maar het verschil tussen beiden is te groot en Martin besluit zich op te werken, te gaan studeren, te leren spreken en zich gedragen als de rijke familie van het meisje dat hij zo begeert.

Eens in de mini zaal van Studioscoop, besefte ik dat het lang geleden was dat ik nog eens zo’n echte cinefiele arthousefilm had gezien. Ik ben geen Kinepolis mens en zoek meestal de kleinere cinema’s op, maar ook daar hebben ze tegenwoordig wel een pak toegankelijke films. Niet dat Martin Eden niet toegankelijk is, maar de film is toch van een heel andere orde dan de doorsnee zaterdagavond brok in de grote zalen. Maar op een goede manier. Het was gewoon een heel mooie film om naar te kijken. Beelden om van te snoepen. En dat had ik eigenlijk wel gemist.

Het verhaal voert je mee, je geniet. Maar toch is de film niet perfect. Hij blijft niet genoeg bij. Op het einde gaat hij ineens vooruit in de tijd en dat is erg bruusk en zonder veel context. Je komt weinig te weten over de psyche van de hoofdpersonages. En dat is wel een beetje spijtig. Maar desondanks ben ik echt blij dat ik deze film heb gezien en is het zeker een aanrader. Als je eens wil onthaasten en genieten van een authentieke goed gemaakte esthetische menselijke film.

martin eden

 

Geschift verkeer

Ik weet niet wat het was vrijdag, maar het verkeer in Gent was absoluut geschift. Zoon moest naar de voetbal, Dochter wou liever naar de filmavond op ongeveer hetzelfde uur. Maar de wederhelft stond in de file, eerst in Brussel en dan in Gent. Dus vertrok ik met beide kinderen op de fiets naar de voetbal, een traject van een kleine 3km enkel.

Omdat het verkeer dus totaal vast zat, kon de wederhelft de Dochter niet komen halen op de voetbal om met haar naar de film op school te gaan. Dus bracht ik haar met de fiets terug. Het was de volle 3 km file. En de auto’s waren gefrustreerd en begonnen zotte dingen te doen. Zoals ons blokkeren midden op een kruispunt waar wij groen hadden en zij aan het maneuvreren waren om uit de file te ontsnappen. Zotte dingen. Ik voelde me voor het eerst echt onveilig. Zeker met een kind erbij.

6km.

10 min gerust (lees was geplooid want we hadden een druk weekend voor de boeg) en dan terug de waanzin in. Zoon opgehaald en samen terug. Deze keer kwamen we tegen de richting in een file in een straat waar je normaal amper auto’s tegenkomt. Deze keer werd ik ei zo na van de baan gereden door fietsers die de auto’s langs links aan het inhalen waren. Gelukkig had Zoon, die altijd meefietst op straat, de goede beslissing gemaakt om op het fietspad te rijden en was hij wel veilig.

12km.

Wat een stress. Overal bussen, taxi’s, sirenes, auto’s tegen de richting en vooral overal mensen die zotte dingen aan het doen waren. Wat was dat… echt geen pretje…

Op de filmavond waren er mensen uit St Amandsberg overigens te voet. Met hun kind, kleuter en baby. Omdat de file van voor hun door tot aan de school stond…