Dit soort mensen mogen ze van mijn part … Ronduit walgelijk!

21 December 2005 – Het aantal gedumpte of in dierenasielen binnengebrachte honden neemt rond deze tijd fors toe.


,,In de aanloop naar de kerstvakantie moeten we elke dag een achtergelaten huisdier ophalen”, vertelt Patrick Verbelen van de Werchterse Dierenambulance. ,,In één week hebben wij zesentwintig honden binnengekregen”, aldus Eddy De Landtsheer van het dierenasiel in het Gentse Citadelpark. ,,Dat is meer dan in de zomervakantie. Gewoonlijk moeten we er nooit meer dan tien, maximum vijftien per week opvangen.”

Veel eigenaars van honden vinden het in de winter blijkbaar te koud of te lastig om hun huisdier uit te laten. Of ze trekken op wintersportvakantie en vinden geen oppas. De klaagzangen bij de Vlaamse dierenasielen zijn intens. Toch is het fenomeen niet nieuw.

,,We zien al twintig jaar een toename vlak voor Kerstmis en nieuwjaar”, zegt Margot Poriau van het Blauwe Kruis in Wommelgem. ,,Al lijkt de situatie dit jaar nog erger.”

,,Natuurlijk zegt niemand die hier zijn dier komt binnenbrengen dat hij dat doet omdat hij op skivakantie vertrekt”, aldus Poriau. ,,Ze gaan scheiden en geen van beiden wil de hond. Of ze verzinnen wel iets anders.”

Maar de dierenasielen weten beter. ,,Een hond in huis is plots minder leuk als het weer guur is”, zegt Poriau. ,,Of de hond kan niet mee op vakantie. Het dier dumpen is dan de gemakkelijkste oplossing.”

Nog sterker is het fenomeen van mensen die een hond in huis halen, hem wegdoen voor de vakantie, nadien een nieuwe nemen en die voor de daaropvolgende vakantie opnieuw dumpen. ,,Het is een schrijnende realiteit, maar sommige mensen durven drie of vier keer per jaar een andere hond binnenbrengen”, zegt Eddy De Landtsheer.

Bron: De Standaard Online

African Queen

Druk weekend gehad, drie dagen na elkaar gaan shoppen op jacht naar kerstcadeautjes…. Vermoeiend is dat!
Natuurlijk hebben we niet de ganse tijd door de winkels zitten crossen, maar toch wel elke dag een tijdje… Nu ja, het heeft opgeleverd. Het heeft zelfs absoluut onverwachte dingen opgeleverd… Mooie dingen… Maar hierover ga ik voorlopig nog zwijgen… Dat komt later wel…
 
Alle drie de dagen heeft Luca ons vergezeld. Ongelofelijk hoe makkelijk die hond is, hoe die zich aanpast. Als ze ergens een stukje tapijt of een ander zacht plekje zag, dan ging ze zich even neerzetten. En voor de rest was het achter de druk kiezende baasjes aanhobbelen, de vele mensen bekijken (die haar overigens ook wel eens aanstaarden) en af en toe proberen een aanslag te plegen op een hotdog of warme wafel (gelukkig zonder veel succes).
 
Vrijdag was het dan ook tijd voor mijn verjaardagscadeautje… Een zalig etentje in de African Queen. Luca mocht uiteraard ook mee. Ze heeft zich absoluut voorbeeldig gedragen, 2 uur lang onder tafel gezeten en die hele tijd geen kijk gegeven. Wel af en toe heel schattig een aaitje komen halen bij de baasjes.
Het was een bijzonder geslaagd cadeau moet ik zeggen, de locatie is super (erg mooi ingerichte boot, aan een kant zijn de patrijspoortjes ter hoogte van de tafeltjes en kan je naar het water kijken terwijl je eet) en het eten erg lekker. Het gaat hier om wereldkeuken; en er is de keuze tussen 6 voorgerechten (2 vegetarisch, 2 vis, 2 vlees), 6 hoofdgerechten (idem) en een 5 tal desserts.
Zelf koos ik de Kaapverdische groentencurry met kokosmelk en wilde rijst (erg zacht van smaak! Origineel, mooi geserveerd en lekker. Enkel mochten de groenten voor mij een beetje fijner gesneden…). Teerbeminde koos voor een stukje Iers vlees.
Na een rijkelijk gevuld bord kwam er dan nog een dessertje, ook al was er amper nog plek in onze magen. De dessertkaart was echter té aanlokkelijk. Ik nam de banana african queen, wat overheerlijk bleek; een gebakken banaan met rumsmaakje, chocolade vanbinnen en een bolletje roomijs bovenop. Teerbeminde opteerde voor de Moelleux van Caribische chocolade met een sausje van groene thee.
En om het geheel wat ‘te doen zakken’ namen we er nog een verse muntthee en een koffie verkeerd bij.
Gevolg: een gelukzalig gevoel na een heleboel lekker eten en fijne conversatie in een superdecor…
 

Kerstsfeer…

De winkels zijn zoals eerder gezegd plots open op zondag, door de straten ruik je af en toe de geur van glühwein, plots is er een heuse kerstmarkt verschenen en het verkeer in de binnenstad zit op zaterdag nog vaster dan anders al het geval is…
 
Het moet zijn dat het eindejaar in zicht is!
 
Hierbij constateer ik bij mezelf voor het eerst in 4 jaar (ofzo) geen afschuw voor het fenomeen kerstmarkt. Meer nog, we zijn er zondagavond zelfs eens overgewandeld, en hebben er een pannenkoek gegeten. Lekker!

Toen we klaar waren en ons weer tussen de mensenmassa wilden begeven, probeerde Luca nog baby te beroven. U leest het goed, een arme onschuldige zuigeling. Jaja, onze hond kent geen schaamte. Moeder was het arme jong potjesvoeding aan het voeren, en onze madame dacht van die gelegenheid eens gebruik te maken om zelf haar neus in dat potje te steken. Die poging hebben we nog nét kunnen verhinderen, en de ouders konden er gelukkig mee lachen…
Andere ‘aanslagen’ die onze hond die namiddag heeft gepleegd: op een worstenbroodje van een klein jongetje en wafels van mensen op een bankje…
Gelukkig is ze eerder langzaam en voorzichtig en zijn er tot hiertoe geen ‘ongelukken’ gebeurd…
 
Wat brengt kerst nog met zich mee? Cadeautjes! In tegenstelling tot gezinnen waar er lotjes getrokken worden, wordt ik verondersteld voor iedereen een cadeau te kopen: ma en pa, broer en schoonzus, Teerbeminde, 2 oma’s en 1 opa. Zoals elk jaar dus een behoorlijk dure grap, aangezien het om een budget van rond de 30€/cadeau gaat…
In ruil kan ik natuurlijk mijn eigen verlanglijstje aan iederee doormailen, maar wat zet een mens daar nu allemaal op, nu ik net zelf de halve Fnac heb leegekocht…
 
Terwijl ik dit schrijf, denk ik dat ze mij proberen te vergiftigen. Ik hou van lekker straffe koffie, maar de persoon die vanmiddag de koffie gezet heeft, die was er met zijn/haar gedachten toch niet bij. Zelfs met 2 suikerklontjes is dit inktzwarte drapje amper consumeerbaar. Mijn ogen zijn al lang uit hun kassen geschoten van de schok!

 

Heb er weer een nieuwe verslaving bij, Morocco, van Lipton. Een munt-kruidendrankje. Kan het iedereen aanraden, echt heel lekker! Drink er dus sloten van, want zoals in alles ken ik geen mate, lol…
Enig nadeel: er zit nul de botten caffeïne in, dus wakker word je er niet van.
 
Hm. Dat roept dus om nog een tas koffie!
 

 
Voila.
 
Wandelen met een geadopteerde windhond heeft dus echt wel iets speciaals. Je kan niet buitenkomen zonder aangesproken te worden. De meeste mensen kennen de problematiek en willen er meer over weten, of hebben zelf windhonden, of kennen het ras net niet en willen weten wat dat voor een raar beest is. Het publiek dat je aantrekt, is gevarieerd, van dametjes op leeftijd tot halve krakerstypes die ook hun honden aan het uitlaten zijn. Hm, je kan al raden waar mijn voorkeur naar uitgaat, lol…
 
Ja, soms kunnen de mensen nogal eens staren. Zo ook vanmorgen, het was aan bijna aan het vriezen, dus Luca, met haar zeer dunne vacht en tere huid, moest een jas aan. Een race-paard lijkt ze dan wel, echt grappig. Ik moet er eens een foto van maken… Enfin, wij dus met die hond-in-een-jas de straat op, en de Inno in, we wilden een beetje gaan shoppen. Stond Teerbeminde daar dus truitjes te passen met een galga die half in en half uit het paskot stond, echt wel een grappig zicht.De spiegel in het pashokje was blijkbeer enorm fascinerend voor zo’n dier…
 
En deze namiddag gingen die 2 nog eens shoppen, voor mijn verjaardagscadeautje, ik ben benieuwd!!! Ik krijg graag cadeautjes, lol…
 
Andere verslavingen van het moment: Neveneffecten op Canvas, de Standaard en Outsides van Arsenal…

Koffie

Teveel koffie is niet gezond! Ah neen? Een wondermiddel is het! Een mens wordt er niet alleen goed gezind van, ook nog eens actief, creatief,…
En die maagpijn en dat niet in slaap geraken gisterenavond. Ach ja 😉 …
 
Ik zit al de ganse dag te denken dat ik om 17u kan stoppen met werken en naar huis gaan, maar ik moet blijven tot 18u! ’t Is maar een uurtje, maar toch…
 
Om de een of andere reden kost het me deze keer totaal geen moeite om de switch van parttime naar fulltime te maken. Misschien omdat het amper een paar weken geleden is dat ik ook fulltime heb gewerkt?
 
Deze week diende zich aan als rotweek, net als vorige week, maar ondertussen voel ik me toch al een pak beter. Zonder reden eigenlijk. Coffee, it’s a miracle!
 
 

Ho ho ho!

Wanneer sinterklaas enkel nog komt op het werk (er zit al marsepein in mijn toetsenbord…) en je 2 dagen na datum nog steeds geen cadeautje hebt gekregen van ouders noch lief (toch de mensen die claimen dat ze je graag zien), kan je die laatsten dan inruilen voor betere exemplaren?
 
….
 
Hmm, zoals altijd worden er ‘verzachtende omstandigheden’ ingeroepen, en daar ik zelf ook wel eens 6 maanden overtijd met cadeaus durf aandraven, zullen we het maar zo laten zeker…
Ze mogen blijven!
 
Voor de rest is er weinig te melden. Zo weinig dat we het zelfs ‘saai’ zouden durven noemen. Stilaan trekt de eindejaarsperiode zich op gang, en moeten er weer cadeaus gekocht worden voor ouders en bomma’s, broers en schoonzussen,… Niet gemakkelijk is dat! Ik hou er bijvoorbeeld niets van om iemand zomaar iets te geven. Ik wil dan iets geven wat ze écht graag hebben. Maar hoe weet je wat iemand écht graag heeft…? En hoe slaag je erin om elk jaar weer origineel en creatief te zijn? En dat allemaal binnen een beperkt budget?
 
Dus ja, binnen enkele weken is het weer van dat; kaartjes schrijven en op de post doen (naar wie wel, naar wie niet), de overvolle winkels trotseren in de eeuwige jacht naar het perfekte cadeau (of voor de minder sympathieke familieleden, het koopje), de zoektocht naar een geschikte outfit, de eindeloze familiefeesten (burps, neen bomma, echt geen stuk taart meer…), het vraagstuk wat we nu weer moeten doen met Oudejaar,…
 
Zouden er eigenlijk al survivalhandboeken geschreven zijn om deze periode zonder kleerscheuren door te komen? Zoals ‘kerstmis voor dummies’ of ‘familiefeesten ontwijken in 3 stappen’,…?

Observaties en bedenkingen nauwelijks het noteren waard.

– Onze nieuwe ramen zitten erin. Nog niet 100% af (het is een soap…), maar ze staan er en we hebben geen kou meer…Bovendien zijn alle gemaakte gaten bij het uitbreken ondertussen weer mooi gepleisterd ook. Hiep hoi.
 
– Onze radiatoren op de onderste verdieping zijn een maand na installatie ook effectief beginnen werken. Ze bleken eerst verkeerd aangekoppeld. Zeer diepe zucht. Les 1 in het verbouwen: laat nooit, maar dan ook NOOIT iets doen door familie. Het is niet goedkoper en al veel minder beter gedaan dan wanneer je het uitbesteed aan een vakman… En tegen een vakman hoef je achteraf niet vriendelijk te zijn wanneer je er geen zin in hebt (lees :wanneer die de zaak verkloot heeft)…
 
– Vorige week was een rotweek. Geen nachtrust, geen rust überhaupt, een hond met kuren, paarden met kuren, mensen met kuren,…
 
– De Neveneffecten blijven schitterend werk afleveren. Al werd ik ietwat misselijk van de gesquashte goudvis…
 
– Ik heb geen idee wat ik graag zou hebben als verjaardagscadeau.
 
– Idem voor kerstcadeau.
 
– Wat ook betekent dat over minder dan een maand de gruwel genaamd familiefeesten er weer aankomt. Sta ons bij…
 
– Mijn broer verklaarde over 2 weken geen hond te willen, ondertussen heeft hij er 1, een grote dan nog. Zijn er dan geen zekerheden in het leven?
 
– De 4×4 bandenaflaters zou zijn actieterrein uitbreiden. Kom maar af! De wanhopige voetgangers en niet 4×4 eigenaars wachten vol ongeduld op de bevrijding van deze plaag. The sooner the better!!!
 
– Waarom mogen honden niet binnen in de cinema? Give me one good reason… Ik wil doodgraag naar de film, is al eeuwen geleden, maar madame Luca kan zo lang nog niet alleen blijven en ze mag niet mee. Grmbl.
 
– Mijn hond krijgt cadeautjes voor sinterklaas en IK niet. I kid you not.