Mr Bean

Oh help. Ik denk dat Mr Bean aan een serieuze revival bezig is bij de jeugd. Zoon is zot van die filmpjes op YouTube…

En vanmorgen op school ging het helemaal loos. De vervangster van hun zieke juf is nu ook al ziek en dus moeten er elke dag oplossingen gezocht worden voor wie hun klas kan begeleiden. Vanmorgen hadden ze blijkbaar een jonge turnleerkracht ingeschakeld. Meester Dean. Toen ik wegging, stonden Zoon en zijn beste vriendjes te springen in de gang terwijl ze luid ‘Meester Bean’ aan het scanderen waren…

Ps: deze vind ik toch ook wel grappig

Zomerkampje

To kamp or not to kamp. Sinds Zoon naar school gaat, is dat een jaarlijks weerkerend dilemma. Ontzeg ik mijn kind iets als ik hem gewoon naar de opvang en de oma stuur in plaats van een cool dino- of piratenkamp? Of zoals nu eerder aan de orde; voetbal- of sportkamp? Maar elk jaar weer kwamen we tot het besluit dat Zoon helemaal geen vragende partij was voor een kamp. De combinatie van een onbekende locatie en vooral handenvol onbekende kindjes joeg hem nog net niet de stuipen op het lijf. Toch bleef de vraag de kop opsteken, vooral als ik hoorde van vriendinnen of collega’s waarvan de kindjes samen met hun vriendjes leuke kampjes deden.

Ik was dan ook enthousiast toen enkele weken terug het voorstel van een vriendje van Zoon kwam om een zwem- en sportkamp te doen van de stad. Eerst kwam de periode ons niet uit maar uiteindelijk werden de plannen gewijzigd en waren 2 van de beste vriendjes akkoord om in te schrijven.

Maar wat met de Dochter? De kinderen naar aparte locaties brengen in combinatie met de trein halen naar Brussel en stipt om 10 uur beginnen werken leek me niet zo haalbaar (toch als je zoals ik afhangt van het openbaar vervoer, met een auto is dat natuurlijk zo geen punt). Dus mailde ik naar haar klasgenootjes en vriendjes van de parallelklas. En kreeg maar van 1 mama antwoord. Dat het niet paste. Een andere mama sprak me aan en vertelde dat ze eens had rondgehoord en blijkbaar weinig kleuters zin hadden in een kampje en liever naar de bekende buitenschoolse opvang gingen. Dan zou de Dochter bij de oma moeten gaan logeren. Tot ik de mama zag van het vriendje van Zoon die het voorstel dus had gelanceerd en vernam dat het jongere broertje daar ook een zwemkamp zou doen. De Dochter kent dat kindje niet zo goed want die is pas een maand gestart op school, maar met een playdate is dat snel van de baan denk ik dan. Er zal dan toch 1 bekend gezicht zijn, ook al is het niet een van haar beste vriendjes.

En dus zat ik vanmorgen om 8u50 klaar om in te schrijven want de kampjes van de sportdienst van de Stad Gent zitten snel vol. Eerst even een kleine paniek want ik kon niet inloggen, maar dat bleek aan Chrome te liggen want toen ik probeerde in Safari raakte in wel binnen. Dan nog de gewoonlijke 80 keer refreshen omdat we telkens van de site werden gegooid maar al bij al ging het relatief vlot en om 9u07 zat de bevestigingsmail van de inschrijving al in mijn mailbox. 

Een dagkampje lijkt me niet zo heel anders dan een dagje in de opvang, maar toch ook weer wel. Ik ben wel enthousiast. De jongens gaan met 3 vriendjes zijn en ze zwemmen en sporten alledrie heel graag en de kleuters zullen zich ook wel amuseren; De Dochter is een geboren waterratje. En ze volgen al zwemles van de Stad dus in de kwaliteit van het kampje heb ik ook alle vertrouwen.

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

Een tijdje terug zag ik The Shape of Water, een film die terecht met enkele Oscars is gaan lopen. Vorig weekend zag ik een andere film die twee Oscars heeft verzilverd, waaronder die voor de beste actrice. Samen met een vriendin trok ik naar Sphinx cinema, we houden beiden blijkbaar meer van de rustige kleine arthouse zalen dan van de popcorn en nacho’s in de Kinepolis.

Ik had bewust op voorhand niet te veel gelezen. Soms wil ik verrast worden over de film. Ik had alleen gelezen dat het een sterke film was met een uitstekende Frances McDormand in de hoofdrol die over een donker en zwaar thema ging maar eigenlijk behoorlijk grappig was.

En kort gezegd, je moet deze film gewoon gaan zien. Hij is zo ontzettend goed om zo veel redenen.

Ten eerste de acteerprestaties, Frances McDormand en Sam Rockwell hebben die Oscars echt wel hard verdiend en dan hebben we het nog niet over de immer geweldige Woody Harrelson gehad.

Ten tweede het feit dat je de hele tijd zit te lachen terwijl het onderwerp van de film ontzettend triest en wreed is; een verkracht en vermoord tienermeisje. Hoe het kan dat je bij een film voortdurend zit te lachen, ik weet het niet, maar het is wel zo. Niet dat de film vrolijk of lichtvoetig is ofzo. Totaal niet. Ik kwam de zaal uit met een mix van gevoelens; ontspannen maar tegelijk ook wat duister gestemd, me afvragend van wat ik net allemaal gezien heb, van mijn sokken geblazen ook.

Ten derde heb ik nog nooit een film gezien waarin de personages zo genuanceerd waren. Niemand is helemaal goed. Of helemaal slecht. Eigenlijk zit er bij elk personage wel iets fout. Het zijn geen klassieke helden. Niks is zwart wit. En toch leef je enorm mee. Zelfs wat in een klassieker opgezette film de absolute slechterik zou zijn, riep nu op het einde toch behoorlijk wat begrip en mededogen bij me op. Zelden eerder gezien en al helemaal niet in een grote Amerikaanse film.

Ten vierde wegens mijn liefde voor het Zuiden van de Verenigde Staten. Noem het een groot hellhole dat platteland ginder waar niets te beleven valt en iedereen te laag geschoold en arm is, maar wat geeft het mooie beelden, wat zien de ‘porches’ en de houten huizen er gezellig uit en wat hou ik van hun manier van spreken.

Rep u dus al maar naar de cinema.

Shoppen en genieten

Vorige week donderdag hadden de wederhelft en ik onszelf op een dag vrij getrakteerd. Zijn verjaardag was wel de dag voordien, maar een woensdag leent zich niet tot een dag verlof met kinderen die om 11u45 al uit school zijn en moeten gaan voetballen. En dus werd het donderdag.

Na het afzetten van de kroost in de school en de auto in de garage voor onderhoud trokken we naar Alice voor een luxe ontbijtje. Ik hou van het zoete ontbijt voor een redelijke prijs (pannenkoeken, granola, een boterkoek, koffie en fruitsap voor 15 euro) en van het somptueuze klassieke decor. De wederhelft vond wel dat de kwaliteit van de producten iets beter kon (teveel prefab-brood en matige kwaliteit van beleg in zijn hartig ontbijt) maar ik had dat probleem eigenlijk niet echt.

Toen we klaar waren, gingen de winkels net open. Een deel van de reden was dat ik geen goed verjaardagscadeau meer had kunnen bedenken in deze immer drukke tijden en dus mocht de wederhelft eens goed shoppen op mijn kosten in de Brooklyn. Hij koos een mooie blauwe trui en twee leuke hemdjes. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om zelf ook nog wat dingen te passen en stapte de winkel uit met ook nog eens een resem kleedjes en een t-shirt. En een gepeperde rekening. Maar zoveel verwendagjes hebben we niet, dus so what!

kleedje1.jpg

kleedje2.jpg

kleedje3.jpg

Daarna kocht de wederhelft elders nog een jeansbroek en trokken we naar huis want de oude hond kan niet heel lang alleen thuis zijn (anders plast hij heel het huis onder).

Na de middag liepen we nog even langs een fietsenwinkel. Zoon is aan een nieuwe, grote fiets toe, zijn 14 inch schuift op naar de Dochter. Maar de wederhelft beweert stellig dat hij met die grote fiets veel te snel gaat zijn en we hem niet meer te voet gaan kunnen bijhouden zoals we nu doen (ik loop altijd achter de kinderen aan te rennen als zij gaan fietsen). En dat wij nu dus zelf ook een fiets gaan moeten kopen. Ik ben zelf absoluut geen fietser en heb op 1 dag in San Francisco na enkele jaren geleden al in geen 20 jaar nog gefietst, maar ik snap zijn argument ergens ook wel en een fiets in huis hebben lijkt me nooit een slechte zaak. Alhoewel ik blijf twijfelen of ik daar ooit wel op ga kruipen want ik fiets dus echt niet graag. De regen weerhield ons echter van een testrit en het model dat me het meest beviel was trouwens niet binnen dus we moeten op een later moment nog eens terug.

We kochten tot slot nog taart en cupcakes van Julie’s House zodat ook de kinderen na school nog konden meevieren.

’s Avonds trokken we naar Per Bacco. Een restaurant dat er nu toch al enige jaren is, dat vlakbij ons is, waar we al ontelbare keren naar de menukaart hebben staan kijken maar nog nooit zijn gaan eten. En na vanavond snappen we absoluut niet hoe dat mogelijk is, want het was er ongelofelijk lekker. Authentiek Italiaans.

Het was er ontzettend rustig, er waren maar 3 andere tafeltjes bezet die avond. Na het aperitief (een negroni, mijn favoriete drankje ooit) koos ik voor de bucatini, paarse artisjok, Monteveronese gerijpt in Amarone, zwarte peper (€ 18.50) gevolgd door de gratin van jonge courgettes, scamorza, Siciliaanse asperges en courgettebloem (21.5). De wederhelft nam iets met fussiloni en salsiccia gevolgd door ossobuca. We hadden nog getwijfeld aan de 4 gangen menu maar waren heel gelukkig dat we die niet gekozen hadden want na 2 gangen had ik al het gevoel bijna te ontploffen (daar steekt de taart eerder op de dag natuurlijk voor veel tussen). Voor pasta 4 kazen en lasagna moet je hier niet zijn, maar wil je de echte Italiaanse keuken proeven en heb je er wat centen voor over, dan is dit adres een must.

En zo kwam er veel te snel alweer een einde aan een perfecte dag…

 

The Killers @Sportpaleis 06/03/2018

Wat had ik er zin in. Ik volg ze van in het begin en er zijn periodes in mijn leven geweest dat ik amper naar andere muziek heb geluisterd. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet altijd even blij was met alle nummers de afgelopen jaren in vergelijking met die op de eerste twee platen, maar ik ben altijd zot van de groep gebleven. En als ik kans zie om ze live te zien, laat ik die niet liggen. Want de kerels uit Las Vegas brengen altijd een stukje van de hoofdstad van de kitch en de decadentie mee en Brandon Flowers is gewoon een geweldige kerel.

Het had wat voeten in de aarde om er te raken, met verhinderde babysits, honden die de hele keuken hadden voorzien van minder prettige substanties, zieke kinderen en wegenwerken op het traject naar de oma die de kindjes opving, maar uiteindelijk raakten we allebei via een ander parcours tijdig in de zaal en vonden elkaar terug tussen de 16.000 andere toeschouwers. Oef. Meer nog, we raakten nog redelijk vooraan in de zaal en ik kon voor een keer zelfs redelijk goed het podium zien.

Ik had enkele minder positieve reviews gelezen van de show in Amsterdam enkele dagen eerder, maar eerlijk waar, het was een geweldige show. Alhoewel van de oorspronkelijke Killers maar 2 leden aanwezig waren en het geluid zoals steeds in het Sportpaleis (duidelijk geen ‘muziekpaleis’) abominabel was; gitaren waren er amper te horen ondanks het feit dat er 6 muzikanten op het podium stonden. Pijnlijk.

the killers, brandon flowers, sportpaleis, concert

Er werd meteen keihard begonnen met recente hit Run For Cover naadloos gevolgd door oudje en goedje Somebody Told Me en dan het overpoppie Spaceman. En dan deemsterde de set wat weg met de duidelijk minder goede songs The Way It Was en Shot At Night (weliswaar met door Flowers aangemoedigd koor van de hele zaal). En dat is een beetje het verhaal van de hele show; topsongs, uitzinnig publiek, adrenaline en dan een dipje om je vervolgens weer op te laden voor enkele euforische momenten. Euforie die werd aangezwengeld door de perfecte show met knappe videobeelden (een stuk uit de begingeneriek van True Blood gespot), een uitgekiende aankleding van het podium (die watertoren!) en gericht gebruik (niet te veel, niet te weinig) van dingen als laser, confetti en … vuurwerk!

Brandon Flowers was in vorm (de verklaring voor de mindere show in Amsterdam lag blijkbaar minstens deels bij het feit dat hij nadien naar het ziekenhuis moest en er een probleem met zijn keel. Hij was steeds in beweging, gebruikte heel het podium en jutte het publiek op. Eerst met een gewone strakke zwarte outfit met wat bling maar bij de bisnummers volledig in het goud als een eigentijdse Elvis… En ja, hij komt daarmee weg…

Hoogtepunten: Jenny Was A Friend Of Mine, Human, Romeo & Juliet (Dire straits cover), Smile Like You Mean It, For Reasons Unknown (met fan uit het publiek werd geplukt en mocht drummen maar waarvan ik nu lees dat het de drummer is van Flowers solo-optredens?), The Man (waarin Flowers helemaal los kon gaan qua pose, de max), A Dustland Fairytale, Read My Mind en All These Things That I’ve Done.

Na een lange reeks hits hadden we dan nog niet eens de bisronde gehad. Die startte een beetje mak met The Calling en het blijkbaar zelden gespeelde Midnight Show maar sloot toen in absolute schoonheid af met pareltjes en publiekslievelingen When You Were Young en Mr. Brightside. Waarna we met een zeer tevreden gevoel huiswaarts keerden (of eerst de beestentram op de stad uit) en nu nog geruime tijd op onbewaakte momenten gespot kunnen worden met Killer songs op de lippen en in de oren.

 

the killers, brandon flowers, sportpaleis, concert