Kleine dingen

Ik kom er zelden toe om te bloggen, merk ik. De reden is niet ver te zoeken, ik voel me elke dag nogal leeg en uitgeput. Zes maanden zwanger zijn, dagelijks naar Brussel pendelen en thuis twee honden, een kleine verbouwing én een actieve peuter nemen alles wat ik heb van energie. En meer. Niet dat ik wil klagen hoor, het leven is best goed zo onder de zomerzon met mijn twee venten die ik doodgraag zie (meligheidsalarm!). Ik merk alleen dat ik iets meer slaap nodig heb dan de 6 of 7u ofzo die ik elke nacht krijg dankzij danzij de Zoon die elke dag klokslag 6u zijn oogjes open trekt en de dingen groet. Luidkeels. En zijn flesje opeist. Ik vermoed dat een uurtje extra al een verschil zou maken, maar voorlopig zit het er dus niet in.

En dus val ik in slaap op de trein en achter tv en kom ik er niet toe om hier veel te schrijven. Het leven zit ook zo vol met plezante real life dingen, bezoekjes van vriendinnen, naar het park met gezin, honden incluis, ijsjes gaan eten, BBQ, slapen,…

Ik zou hier dus een boompje kunnen opzetten over hoe zo’n kind je doet daveren op je grondvesten en je leven zo herschikt dat je er achteraf nog maar weinig van herkent. Hoe we meerbepaald naar zee trokken, in de zomer naar de zee, het moet geleden zijn van toen ik 17 was en ik had eerlijk waar nooit gedacht het ooit nog te zullen doen. Want ik haat zand, zee en mensenmassa’s allemaal even hard. Maar toch zaten we daar, op het propvolle en vuile strand van Oostende, tussen de andere gezinnetjes, met ons emmertje en ons schepje en een vrolijk kastelen vernietigende peuter en aten we spaghetti’s op de dijk en ijsjes en genoten we er op de koop toe van met volle teugen.

Want mensenlief wat is het geweldig om dat ventje zich te zien ontplooien en wat loopt mijn hart daar elke keer van over. En hoeveel plezier kunnen door mijn mannen gehaalde koffiekoeken brengen. En hoe zalig is het om vrienden met kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd of wat ouder over de vloer te krijgen en samen over die dijk te wandelen of spaghetti te eten. 

Alleen slaap. Een paar extra uurtjes. Tussen het getrappel in de buik van nr 2 en het getrappel overal elders van Zoon door. Dat zou zoooooooooooo’n deugd doen. Nog een paar kaartjes geduld, zucht de wederhelft dan… 

Moe-hoe-hoe

Maar jongens toch ik ben MOE. Ik val elke avond tegen half 9 in slaap in de zetel. Om dan soms tegen 10u toch maar braaf in bed te kruipen. Maar elke ochtend om ten laatste 6u is Zoon wakker en als ik dan nog wat onrustig slaap ’s nachts dan ben ik ’s ochtends echt geen mens. Ik val in slaap op de trein, thuis in de zetel dus, als ik niet oppas tijdens een vergadering op het werk,… Woensdag feestdag, Zoon doet een uitzonderlijk lange middagdut en ik heb de helft ervan ook geslapen. En toen begon ik er eindelijk wat door te komen. Maar ja, ’t is niet elke week 1 mei he…

Het is eigenlijk best zwaar, zwanger zijn met een serieus actieve peuter die constant op de arm wil zitten om vandaar bevelen te geven en die me van hot naar her laat rennen en vroeg wil opstaan. Man man, tijdens die eerste zwangerschap beseft een mens echt niet hoe makkelijk ‘ie het heeft ;-))

Welkom zoon!

Op 20/11/2011 (schoon getal heeft hij gekozen he!) werd onze zoon geboren, 5 dagen voor zijn datum, op een zondagochtend, na een vlotte bevalling van amper 5 uur. Meneertje mat bij de geboorte 49 cm en woog 3 kilo 100 gram. En zo maakte de dikke buik na negen maanden plaats voor een flinke zoon waar ik van de eerste seconde verliefd op werd.

We verbleven vier nachtjes in het ziekenhuis waar we allemaal goed gesoigneerd en ondersteund werden door een team vroedvrouwen dat je dag en nacht met raad en daad bijstaat. Echt chapeau voor de materniteit van AZ Sint Lucas, supermensen zijn het daar. De zoon gedroeg zich voorbeeldig en na amper twee dagen van gewichtsverlies was hij op dag drie al bijgekomen, iets wat me echt ongelofelijk geruststelde. Het enige probleem was slapen; slapeloze nacht door de bevalling en de volgende twee ook. Uiteindelijk moest ik hem ’s nachts enkele uren aan de vroedvrouw meegeven om toch een uur of twee te kunnen rusten.

En op donderdagmiddag werden we al uit het ziekenhuis ontslagen en kwamen we thuis, een nieuw gezinnetje. Ondertussen gaat het slapen ’s nachts echt goed, maar is het probleem overdag, niet willen slapen tenzij bij ons op de arm en slecht eten; steeds in slaap vallen tijdens de voeding en dan te snel wakker en weer eten en krampen. Maar we hebben ondersteuning van een vroedvrouw en van kraamzorg en straks komt Kind en Gezin ons manneke ook nog eens bekijken.

En zo start een nieuwe fase in het leven voor ons alledrie…

Laatste loodjes

Een week al zit ik thuis. Het was serieus wennen, ik moet het toegeven. De eerste dagen was ik meer bezig met werkmails en me nutteloos en saai voelen dan iets anders. Maar nu, na een week begin ik mijn draai te vinden. Veel tijd gaat er naar de honden die uitgelaten moeten worden aan een tempo dat drie keer lager ligt dan vroeger. En voor de rest hou ik me bezig met nog altijd babyvoorbereidingen (ik ben nooit supergeorganiseerd geweest en dus is er nog steeds vanalles dat moet/kan gebeuren), verhuisdozen uitpakken (beter laat dan nooit), tijd onledig maken op de laptop en wat rusten. En het gaat prima.

Normaal kookt de wederhelft, die heeft daar veel meer talent voor dan ik, maar nu ik thuis zit kook ik toch maar zelf (al krijg ik wel wat coaching per mail), deze week al witlof, spruitjes en prei tot een -al zeg ik het zelf- goed einde gebracht.

Mensen gaan ervan uit dat ik zit te popelen om te bevallen, maar dat is niet zo. Ik zou zelfs liever hebben dat het nog een paar dagen tot een weekje duurt. Kan nog wel genieten van de stilte voor de storm. Beetje bang ook zeker voor wat komen gaat, bevallen, pasgeboren baby in huis,… Nu, tien dagen overtijd gaan hoeft dan ook weer niet, maar volgens de gyn is die kans ook niet zo groot, al kon ze ook niets uitsluiten. We zien wel. Zenmodus inschakelen. Genieten. No stress!

bweikes

Keelpijn, bweikes, geen zin om nu ziek te worden!!! Vannacht niks geslapen, vandaag wel ietsje beter heb ik de indruk, hopelijk morgen nog wat beter zodat ik kan gaan werken, veel deadlines en nog maar 10 werkdagen voor mijn bevallingsverlof!!!

we blijven bezig

Vanavond op restaurant, Teerbeminde heeft gereserveerd en ik weet nog niet waar aangezien het een verrassing is. Misschien het laatste etentje onder ons tweetjes voor een tijdje, al is de kans groot dat we nog wel eens ergens belanden voor een snelle pasta wegens niets eetbaar in huis, ons kennende.

Gisteren had ik een dagje vrij. Het voltijds werken wordt zwaar met de 2.5 kilo baby die ik elke dag meezeul in mijn buik. Niet zozeer het werken op zich (dat ook wel), maar vooral de dagelijkse verplaatsing, het voor- en na (honden uitlaten, koken, opruimen, afspraken in de kliniek of bij de kiné,…). Dus vanaf nu elke week een dagje vakantie. Gisteren werd ik alvast beloond met redelijk mooi herfstweer en twee enthousiaste maar veeleisende honden. Hen uitgelaten, even de stad ingetrokken voor wat inkopen, de dag vloog voorbij.

Ondertussen is het ook weer FilmFestival, iets wat ik iedereen van harte kan aanbevelen. Het lijkt echter of ikzelf elk jaar minder films doe op het Festival. Van meer dan 10 enkele jaren geleden naar een vijftal de laatste jaren naar eentje dit jaar naar ?? volgend jaar. Maar toch, we doen er één, we gaan er op zijn minst geweest zijn, da’s al iets.

Iets anders waar ik naartoe zou willen is het Autumn Falls festival in november in Brussel en dan vooral naar Pinback en Low. Die 1 dag voor mijn uitgerekende datum spelen. Zou dat niet uitverkopen zodat ik de dag zelf nog een kaart kan komen als de mini besluit nog een dag te blijven zitten?

Mijn dag(en) niet

Deze morgen maakte ik van dichtbij kennis met de grond. Uitgegleden, op niets in het bijzonder, tijdens het uitlaten van de honden voor het werk. Eerst schoof mijn been onder me weg, viel ik op mijn knie, gevolgd door een tweede plof op mijn achterste omdat ik te beduusd was om mezelf op te vangen en ik ook nog eens twee leibanden in mijn hand had. Het deed aardig pijn en ik bleef daar even zitten, vooral opgelucht dat mijn buik niet geraakt is. Ik moet er niet aan denken…

Op naar het station daarna, redelijk vroeg voor een keer, een eerdere trein dan normaal dus massa’s tijd om over te stappen. Had ik gedacht. Tot de trein eeuwen bleef staan tussen stations en ik uiteindelijk nog 2 minuten had om van spoor 1 naar spoor 9 te raken. Mijn medereizeigers zetten het allemaal op een lopen, dus ben ik met dikke buik en blauwe knie en nog een beetje de daver op het lijf er maar achter gelopen. Stressloze ochtend, not quite.

Het begon eigenlijk al gisterenavond, crossen om de trein te halen, daardoor mottig op de trein, thuis komen en een grote gele plas hondenpipi ontdekken, de daders in kwestie uitlaten terwijl de wereld al voor mijn ogen draait van vermoeidheid en dan thuiskomen en in de zetel crashen, niet meer de puf om te dweilen, laat staan te koken. Gelukkig heb ik een wederhelft die op zo’n moment even overneemt, ook al duurt het nog anderhalf uur omdat die eerst van Brussel moet komen. Maar alle lof voor de wederhelft die dan de moed niet laat zakken en om 21u nog een lekkere pasta uit zijn pot tovert.

Zo lang de NMBS braaf meewerkt (nooit dus) en de honden hun enthousiasme en blaas onder controle houden, zo lang het geen pijpestelen regent valt het allemaal nog mee. Maar van zodra er zoiets fout begint te gaan en mijn slaapgebrek stapelt zich om naarmate de week vordert, dan kan het beginnen doorwegen.

Maar geen nood, vanavond is er Astrid in Wonderland, mijn favoriet brainless programma en dan begint het weekend. Weekend, hoe aanlokkelijk klinkt dat, zeg. En vanaf volgende week werk ik 4/5e, elke week 1 verlofdag tot aan het bevallingsverlof. Dat zal wel serieus helpen vermoed ik.

and I’ll gamble away my fright

Vanavond naar Beirut in AB, al eeuwen uitverkocht. Heb zelf chance gehad, stond op de wachtlijst en ben op die manier nog aan kaartjes geraakt.

’t Is een drukke week, maar wel druk op een goeie manier. Vanavond dus Beirut, morgenavond op controle bij de gyn (is alweer 5 weken geleden), vrijdagavond afspraak met een ontwerpster voor het geboortekaartje en zaterdag op reis.

Het nadeel van al dat leuks is wel dat ik al mijn werk moet afkrijgen en dat ik nu even stijf sta van de stress omdat het niet aan het lukken is. Kan er niet tegen om belangrijke dingen te moeten achterlaten. Zeker niet omdat het dingen zijn die eigenlijk als deadline eind september hebben. Maar het is niet anders, heb vakantie al speciaal pas zo laat gepland erdoor, kan ook niet alles voorzien.

Ondertussen krijgt mijn mama overmorgen haar voorlopig laatste chemo, volgende week moet ze enkele scans hebben en een afspraak bij de prof en dan gaan ze haar vertellen hoe de behandeling zal verdergaan. Heel waarschijnlijk gaan ze nu een tijdje chemo stoppen tot de kanker terugkomt. Zal haar deugd doen, een tijdje rust!

Soms zouden ze mijn bankkaart moeten afpakken…

Zaterdag nog eens naar Antwerpen getreind voor een decadent dagje van zelfverwennerij. Eerst lekker gaan eten met een vriendin en vooral veel bijgebabbeld over het zwanger zijn, onze gemeenschappelijke status momenteel, want alhoewel we bijna elke twee dagen mailen is er toch nog steeds veel te vertellen, zo blijkt… Na het eten kwam een tweede vriendin erbij, niet zwanger maar desalniettemin meegetroond naar Fragile want ik had nog een kortingsbon na mijn wintershoppinguitspatting en nood aan een leuk truitje. Ik zou mij beperken tot die ene trui zodat de kortingsbon optimaal kon renderen, maar stapte uiteraard de winkel buiten met een nieuw kleedje en twee truitjes, dunne dan nog, geen putje-winter toestanden. Wat ik voor mezelf volledig kan verantwoorden aangezien ik uitgerekend ben voor eind november en wanneer het echt heel koud gaat zijn ik weer gewone winterkleren zal kunnen dragen en met deze vroege herfst annex kwakkelzomer NU al behoefte heb aan truitjes. Soms kan ik alles goedpraten.

Daarna langs Zappa’s en me kunnen inhouden, de supercoole schoenen niet gekocht (en nu spijt, natuurlijk), enkel een paar leuke oorbellen.

En dan was het tijd voor een terrasje, de zon scheen de zwangere vrouwen wilden neerzitten, dus tijd voor limonade en taart bij de Pain Quotidien. Het moet een zicht geweest zijn, die vriendin en ik met onze neuzen tegen de etalage geplakt, teleurgesteld door het beperkte aanbod taartjes alhoewel de megaportie pasta van die middag nog een beetje op de maag lag en dan de opluchting toen het winkelmeisje twee verse citroentaartjes in de etalage bijlegde…

Daar gezeten tot de zaak sloot en dan op naar het station. Alwaar Starbucks nog open was en ik dus besloot maar een trein later te nemen en eerst nog wat verder bij te praten bij een Crème Brûlé Machiato, decadent lekker, alsof de calorieteller nog niet helemaal door het lint gegaan was die dag…

Eens thuis keek mijn Teerbeminde hoofdschuddend naar de zak met kleren en licht gechoqueerd naar de rekening…

Ditjes – datjes

Morrissey was goed, op de Lokerse Feesten. Het is ondertussen alweer enkele weken geleden, maar ik had het nog niet gezegd, dus bij deze, het was de moeite. Niet zo goed als in de AB in 2006 omdat het concert ijzersterk begon maar in de tweede helft wat aan kracht moest inboeten. Maar niettemin goed.

Ondertussen vliegen de weken voorbij. Ik word dikker en trager (6 maanden ondertussen) maar voor de rest is alles prima (op die ene wekelijkse emoflipbui na, dan, maar daar zwijgen we stilletjes over).

Het is aftellen naar ons weekje Italië (Puglia) half september en ondertussen zijn de werkmannen na een bouwverlof/radiostilte van bijna 2 maanden weer eens iets nuttig aan het doen in ons huis. Wat helpt aan mijn stresslevels. Behalve dan het feit dat ze nooit voor 8u komen behalve vandaag en dat ik dus nog in mijn bed stak toen de bel ging om 7u.

Eens onze reis achter de rug, zal het snel gaan, denk ik. Dan zijn er de infosessies van de materniteit van het ziekenhuis, bijvoorbeeld. Ben benieuwd hoe mobiel en fit ik dan ga zijn, nu op 6 maanden gaat het maar ik begin hier en daar toch op bepaalde grenzen te stoten (de onrekbaarheid van mijn leren vestje bijvoorbeeld, of mijn eigen fysieke kunnen).

Ik kocht The Rip Tide van Beirut van’t weekend want we hebben kaarten voor het concert in AB in september. Er kwam een nieuwe lading leesvoer toe met dank aan The Book Depository. Dexter 4 startte op Acht. Het bleef zeikweer.

Mijn mama kreeg ondertussen al 6 chemo’s te verwerken, nog minimaal 3 te gaan en dan evaluatie. Het goede nieuws is dat ze goed reageert, haar bloedwaarden verbeteren van week tot week. Het slechte nieuws is dat de verbetering waarschijnlijk van korte duur zal zijn eens de chemo wordt stopgezet en dat ze heel waarschijnlijk binnen de x maanden een nieuwe sessie zal moeten starten en zo verder tot…? Maar daar denken we niet te veel aan.