2 avonden rust

Dat onze jongste nog niet echt veel is uit gaan logeren, had ik wel al eens vernoemd denk ik. Dat is een zeer bewuste keuze van vooral mijn kant. In maart is ze dan 1 nacht bij de grootouders gaan slapen samen met haar broer en daar zou het dit jaar bij blijven. Deze week is alle opvang gesloten en gaan de kinderen bij de grootouders en was het dus mijn intentie om daar zelf telkens ook te gaan slapen. Maar om een lang verhaal kort te maken (veranderingen op de laatste minuut) draaide het zo uit dat ik maandag- en dinsdagnacht thuis geslapen heb en de kindjes bij de tante en de oom en de nacht erop bij oma en opa.

Lees dus TWEE nachten zonder hen.

We moeten gaan werken, anders zouden de kinderen ook niet uit gaan logeren, maar maandagavond zijn we na het werk toch samen iets gaan eten bij de Thai. Ook wel omdat er geen eten in huis was wegens we hadden in de overtuiging geleefd dat we zelf ook gingen logeren en dus mee aanschuiven aan tafel.

Het voelde toch als een kleine, onverwachte vakantie. Als in een luchtbel leven waarbij het normale leven even heel ver af is. Geen kinderen maar ook geen zorgbehoevende hond. Gewoon wij twee, zoals tien jaar geleden. Wauw.

We hebben niks speciaal gedaan hoor. Rustig gaan eten, Stranger things en Orange is the new black gekeken. Proberen uitslapen maar daar schaamtelijk in falen. Wel doorgeslapen, dat wel, voor het eerst in eeuwen. 

En vanavond gaan we dan wél bij hen logeren en donderdagavond komen ze gewoon mee naar huis. Want ik mis ze natuurlijk wel enorm…

Stranger Things

Een gloednieuwe sciencefiction-horror serie op Netflix als we op vakantie zijn aan zee. Het kan gewoon niet beter… En de positieve reviews die je over Stranger Things kan lezen, zijn absoluut waar. Een must-see is dit, vooruit, u zou al aan het kijken moeten zijn…

Korte samenvatting van het verhaal? Een dorpje in de Verenigde Staten in de lelijke jaren ’80 dat wordt opgeschud wanneer een twaalfjarige jongen verdwijnt en er meer aan de hand blijkt te zijn. 

De serie telt (helaas! HELAAS!) maar 8 afleveringen dus je bent er direct doorheen. Ik ben geen zware bingekijker en deed er welgeteld een weekje over. Stap voor stap wordt je dieper in het verhaal gezogen. Soms donker en griezelig maar evengoed erg spannend en hartverwarmend, wanneer het over de vriendschap gaat tussen een groepje jongens.

Het verhaal heeft een einde, maar in de laatste minuten van de laatste afleveringen zit genoeg voer voor nog een of meerdere vervolgseizoenen, nu maar hopen dat die groen licht krijgen.

En, oh ja, deze serie is zo’n beetje dé comeback van Winona Ryder… En de baby uit de Walking Dead is hier een peuter geworden. Dat wou ik ook nog even delen.

Laatste dag Gentse Feesten

Zondagmiddag vertrokken we in Oostende, ons weekje zee zat er alweer op. Ik had kaartjes om met Zoon om 15u30 naar Woesj te gaan van 4Hoog op de Feesten. Overal hoor ik hoe geweldig dat theater is, maar ze gaan systematisch naar alle voorstellingen met de klas en ook naar Woesj, wist de juf me te vertellen. Maar daar moet iets tussen gekomen zijn want hij had het nog niet gezien en ik zag mijn kans schoon om mijn kind nog eens te indoctrineren met wat Kunst 😉

En het was zwaar de moeite. De kinderen zitten vlakbij wat voor podium moet doorgaan en de twee zangeressen/actrices hielden ons allemaal moeiteloos vast in hun betovering.

Daarna wachtte ons de kermis op de Vrijdagmarkt, dat hadden we hen de zondag ervoor plechtig moeten beloven. Er moest op de autootjes en het molentje gereden (Zoons heeft elke keer de flosj) en er moesten vooral eendjes gevist. Ons huis ligt al zo vol plastic brol dat ik hen wou overtuigen om hun 500 punten samen te leggen om zo 1 mooier cadeau van 1.000 punten te kopen. Maar het was allemaal zo gender gericht speelgoed; een brandweerwagen of een pop. Dat zou dus niet zo eerlijk zijn. En dus kozen ze elk zelf een prutsspeelgoedje. Na de toeter en het geweer koos Zoon deze keer een verrekijker (wel leuk). Maar voor Dochter was er echt niets. Ze koos een prinsessenset met knijpoorbellen en staf en diadeem… Waarop Zoon die ook persé aanmoest omdat zij ook af en toe door de verrekijker wou kijken en vond dat die juwelen veel te veel pijn deden…

Ik sloot de Feesten af met een take away maaltijdje van Mokja terwijl de wederhelft Esra nog eens een bezoek bracht en we de kinderen spinaziepuree voorzetten.

Ik heb verdorie spijt dat het gedaan is. We hebben gisteren gewoon met de ramen open tv zitten kijken. Zo rustig was het op straat. Op 20m van de Feestenzone. Nooit eerder meegemaakt. Echt de max. Ongelofelijk plezant en gezellig op straat maar toch kunnen slapen ’s nachts. Zalig.

 

Oostende 2016

De laatste volle dag alweer van ons jaarlijks weekje in Oostende. Een nieuwe traditie die ondertussen aan zijn derde jaar toe is. Het is een week van kleine genoegens op kindermaat. We eten elke dag ons ijsje of onze pannenkoek en we spenderen regelmatig een half uur in de speeltuin hier vlakbij. We slepen een zak met emmers en schepjes naar het strand. Huren een go cart, een grote, een grote en een kleine voor Zoon, soms enkel twee kleine voor de kinderen,… 

Ik ben absoluut geen zee mens en denk niet dat ik hier nog ga komen als de kinderen er geen nood meer aan hebben, maar in de fase waarin we nu zitten is het prima. Eergisteren nam ik eens een boek mee naar het strand, maar dat was met ijdele hoop, rustig lezen is er nog niet bij. Maar dat kan ’s avonds gelukkig wel. Ik als zowaar al een heel boek uit en eens geen fantasy (Us van David Nicholls). En we kijken elke avond onze aflevering van Stranger Things, de geweldige nieuwe Netflix serie met Winona Ryder.

Maar voor de rest geen grote plannen. Dit jaar hebben we erg mooi weer en dus was het elke dag strand. Ik ging met Zoon naar de Dino expo in het casino. We spelen spelletjes ( de kast zit vol van spelletjes uit mijn eigen kindertijd, ze voelen een beetje vintage aan, nog helemaal in perfecte staat zodat mijn kinderen ze kunnen slopen 😉 ), ze kijken ook wat tv en ontdekken dat er ook niet-smart tv’s zijn waar je moet kijken wat er op dat moment te zien is. We eten frietjes van Frituur Franky (de beste van Oostende). 

Gisteren was de fijnste dag. Zoons meter is toevallig ook deze week aan zee en gisteren hadden we afgesproken met de 5 kindjes op het strand. Normaal blijven wij maar enkele uren omdat de Dochter nog dut, maar de wederhelft is met haar naar huis gegaan na de lunch en de grotere kinderen bleven op het strand. En Zoon liet zich door de kindjes overhalen om te gaan logeren en dus bracht ik hem ’s avonds naar hun appartement en stapte dan alleen teug naar huis. Hij gaat regelmatig logeren bij zijn oma en nichtjes, maar nooit bij niet-familie. Ik had hem toch nogal gemist en hij mij maar hij had er toch ook zichtbaar van genoten.

Morgen poetsen en inpakken en weer naar de Gentse Feesten en dan zit mijn zomervakantie er helemaal op. Helaas. Maar het was een goeike…

Dinos alive

We zitten enkele dagen aan zee, in Oostende. Heel veel is er hier niet te doen naast de grote zandbak, de speeltuin en de go carts, ik zoek altijd naar nog iets anders om eens mee af te wisselen qua activiteit. Dit jaar werd dat de tentoonstelling Dinos Alive in het casino.

Heel erg goedkoop is het niet, voor mijn zoon en mezelf telde ik 23 euro neer. Voor dat geld krijg je een half uur tot drie kwartiertjes dino- entertainment. De bioscoop is dus qua prijs kwaliteit een betere deal.

Is het dan een aanrader of eerder te mijden? Als je deze zomer in de buurt van Oostende bent en je hebt een kleuter of lager school kind mee en wil eens iets anders dan het strand, dan is het een leuke afwisseling. Maar ik zou er geen half uur voor rijden.

De eerste activiteit is een foto van de kinderen op een dino met een gefotoshopte achtergrond. Normaal mijd ik zo’n dingen als de pest maar nu leek zo’n foto me wel leuk voor op Zoons kamer en dus dokte ik niet alleen de 5 euro maar kroop ook nog eens mee op de plastic dino. Daarna volgt een film van enkele minuutjes met een korte geschiedenis van de dino’s. En dan loop je van de ene naar de andere zaal. Alles is verduisterd en aangekleed als in een oerwoud, dat maakt het zeker voor de kleintjes wel leuk. Je hoort dino’s brullen en de meeste bewegen ook echt, al is het soms maar alleen hun ogen.

er staat bij elke soort een bordje uitleg maar echt heel veel staat daar niet op; hoe groot ze zijn, hoeveel ze wegen, waar ze leefden, dag soort dingen. “Hij had een kam met 8punten en we weten niet zeker waardoor die diende” maal 10. Toch moest ik van Zoon elk bordje lezen en deed ik mijn uiterste best om het een beetje leuk en educatief te maken. Hij wou ook van elke dino een foto met zichzelf op. Hij amuseerde zich in elk geval goed en ik eigenlijk ook wel. Vooral van met hem “op avontuur te gaan”…

er is ook nog een 3D kijker die je ergens krijgt maar daar had Zoon geen zin in en op het einde kan je nog eens een loopwedstrijd houden tegen een dino op een groot scherm. Ze hebben wel hun best gedaan er iets van afwisseling en fun in te steken, dat wel.

na een dik half uur stonden we weer in de tropische zon. Met een zeer tevreden vierjarige. 

 

Gentse feesten 2016

De eerste dag van de Gentse Feesten bracht ons vooral naar de kermis. Nog eens rondgewandeld tot aan het Baudelopark en een gestreken mastel gegeten (yummmm), maar het klein grut wou eigenlijk alleen naar de kermis. Eendjes vissen, plastic brol verzamelen, draaimolentje en angry birds uit de grijpers vissen…

die eerste avond was het erg rustig bij ons in de straat. Het verkeer wordt al enkele straten eerder afgeleid, alhoewel er nog genoeg alle verbodsborden negeren, maar toch zorgt dit voor een veel lagere parkeerdruk in de wijk en veel minder overlast. Er heeft de drie nachten dat we thuis waren zowaar niemand belletjetrek gespeeld en ik ben maar een keer of 3 per nacht wakker gebruld door zatte voorbijgangers, de auto is niet beschadigd, er lag zelfs geen kots of slip-zonder-eigenaar in de straat. Zalig. Toch had ik niet de indruk dat het op de feesten zelf zo saai of uitgestorven was, zeker zaterdagnacht was het toch aangenaam druk buiten. Maar wij konden gewoon slapen en dat vond ik echt de Max, de laatste jaren zijn de feesten naar mijn aanvoelen een stuk leefbaarder geworden voor de bewoners.

zaterdagmiddag trokken we naar Gentopia, het kinderdorp in het Zuidpark. Dan een dutje voor de jongste en nog eens langs de kermis. Snel iets eten en dan met een vriendin de stad in. Terrasjes doen op pole pole en wat rondstruinen. Veel babbelen en lachen, niks speciaal gezien qua optredens. Ik lag naar eigen normen behoorlijk laat in mijn nest. Vroeger had ik een programma met straattheater en optredens op boomtown en elders, tegenwoordig is er nog weinig gepland. Ik wou naar 2 dingen op miramiro met de oudste maar meneer had er geen zin in en we zijn er dus tot mijn grote spijt niet geraakt.

zondag deden we een boottochtje met de kinderen; alina pralina die het verhaal deed van een ridder in drakenland. Daarna nog maar eens kermis (diepe zucht) en eens de kinderen ’s avonds in bed lagen, kwam er nog een vriendin babysitten zodat ik voor het eerst sinds de kinderen er zijn eens zonder kinderen met de wederhelft kon gaan feesten. We dronken muntthee in het Baudelo park ( help, de gebakjes zijn niet meer lekker daar in de theetent) en gingen dan op zoek naar een drankje. Ik wou zitten want ik was degoutant moe nog van de vorige nacht en zo ontdekten we old fashioned, een cocktailbar in jaren 20 stijl. Niet echt feesten gerelateerd en misschien zonde gezien het weer om binnen te kruipen, maar het was er heerlijk rustig en de cocktails waren echt van de beste die er zijn, geen zoete commerciële dingen. Ik koos voor een punch van gin, komkommer en roos. Echt geweldig. We misten het vuurwerk.

gentse feesten,#gf16,cocktails

en dan zaten de Feesten er voor ons alweer zo goed als op. Tot zondagmiddag ontvluchten we de drukte naar zee. Dan komen we terug voor een voorstelling van 4Hoog en waarschijnlijk nog eens kermis, of wie weet nog wat te eten. Feest ze nog, iedereen!

Frankrijk 2016 – einde

Ondertussen zijn we alweer een halve week terug in het land en terug aan het werk. Maar ik merk dat ik het relaas van onze laatste dagen in la douce france nog moet doen. Hier gaan we dan.

Donderdag 7 juli trokken we eerst nog snel naar de markt in Isle sur la Sorgue. Mijn grote blok nougat die ik de week ervoor had gekocht, was al op en ik wou ook nog wat lavendelzeep mee naar huis doen. Daarna reden we door naar het nabij gelegen Le Thor, voor de grot van Thouzon. Verblijf je op minder dan een half uur rijden van deze grot, dan is het een prima uitstap. Maar verder zou ik er niet voor rijden. Dan waren de grotten van Clamouse vorig jaar een pak indrukwekkender. Maar de gids was enthousiast en een grot is een grot, stalagmieten en dito tieten, een miniem klank- en lichtspel en een breed pad maken deze grot geschikt voor iedereen.

De rest van de namiddag spendeerden we weer in het zwembad en ’s avonds gingen de wederhelft en ik samen op restaurant om ons 9 jaar huwelijk te vieren. We streken neer in een gezellig restaurantje aan het water en waren live getuige van de overwinning van de Fransen in de halve finale van het EK in de omliggende bars op tv…

Vrijdag was het alweer de laatste dag. Iedereen splitste op deze keer. De grootouders gingen fietsen, de schoonbroer trok naar Fontaine-de-Vaucluse en zelf gingen we naar Pernes-Les-Fontaines. Een dorpje vlakbij dat meer dan 40 fonteinen in zijn oude straatjes heeft, samen met een oude toren, twee oude stadspoorten, een gratis museumpje bestaande uit een oude stoffenwinkel beneden en op de verdieping enkele oude jurken (zeer charmant maar je bent er wel direct door), een glasblazer, een bakker met eeuwenoude houtoven,… Toen wij er waren was er nergens volk, maar dit was wel een op en top toeristisch dorpje. Maar volkomen terecht, want het was ook echt wel heel mooi en charmant.

pernes1.JPG

pernes2.JPG

’s Avonds gingen we nog een laatste keer samen eten. Het was wel de eerste vakantie sinds we kinderen hebben dat we zoveel op restaurant gezeten hebben en het is wonderwel verlopen. Daarover later nog een klein stukje trouwens, over vegetarisch eten in het land der andouillette en maigret de canard,…

We belandden weer aan het water in Isle Sur Sorgue in een supergrote brasserie en het werd opnieuw een supergezellige avond, zo met zijn tienen… Zo gezellig dat de schoonzus en ik afsloten met een cocktail 🙂 Naar goede gewoonte lagen de kinderen daardoor pas tegen tienen in hun bedjes, nogal een geluk dat ze er zeer goed tegenkunnen. Want wij zijn niet echt ouders van structuur muss sein… Hoe je dat doet in het Zuiden, trouwens, waar de restaurants pas om 20u openen…

Enfin. Het was een super vakantie. Elke dag een kleine uitstap. Gewandeld, geklommen en gezwommen. Ijsjes gegeten. Veel samen met de familie gedaan en soms ook eens iets met ons gezin. +30 graden en zon. Zomerjurkjes. Helaas ook wel bijna elke avond voetbal op tv maar dat maakte dat ik ontzettend veel heb kunnen lezen. Goed gemutste kinderen. Zalig.

Sweet Dulli dreams

Vannacht had ik zo’n geweldige droom. Ik weet niet meer hoe het allemaal precies liep, maar ik zat gezellig met Greg Dulli te keuvelen, het was cosy, het was leuk en hij legde net zijn arm over mijn schouders…

en toen ging de wekker van de wederhelft en was ik wakker.

En hoe hard je ook wil terugkeren naar die veelbelovende droom. Dat. Lukt. Dus. Niet.

Grmbl.

Gorges du regalon – Cavaillon

Gisteren wisten we niet goed wat gedaan. Zoon ging de hele dag mee met zijn tante, Peter en nichtjes naar Sainte Marie de la mer maar zelf zijn we zo geen zee-gangers en zochten we een kleine activiteit voor onszelf en de peuterdochter. Uiteindelijk trokken we naar Cavaillon, op 5 minuutjes rijden van ons huis in La Isle sur la Sorgue. Cavaillon bleek zeer arm aan toeristen. We volgden er een soort wandeling langs de grote bezienswaardigheden. De kerk, het klooster met gratis expo over dinosaurussen, 1 op de 3 winkeltjes, alle deuren bleken gesloten. De stad gaf een beetje een troosteloze aanblik hier en daar, alhoewel er best wel mooie en interessante gebouwen waren zoals de synagoge, het stadhuis, een stadspoort, resten uit de Romeinse tijd,… Enkel de triomfboog uit die tijd hebben we niet gevonden.

het was weer warmer dan warm en de dochter had er allemaal niet zo heel veel zin in. We zagen veel bars en restaurantjes, dus ik vermoed dat Cavaillon ’s avonds best nog wel een levendige plek kan zijn. Maar een peutervriendelijk terras met veel soorten ijsjes vonden we niet direct en dus keerden we vrij snel terug naar het veel toeristischere Isle sur Sorgue voor een ijsje in wat ondertussen al onze vaste stek wordt, Gourmand L’isle. Ik at er ook een heerlijke Salade du Sud met feta.

Vanmorgen hadden de oma en de opa het idee opgevat om de Gorges Du Regalon te gaan bezoeken. We hadden et helaas geen documentatie of kaartje van, enkel wat info van het net die ter plaatse niet consulteerbaar was zonder internet. Maar dat bleek geen probleem, al was er hier en daar wel een zijweg en liepen we 1 keer kort verloren, meestal vonden we vrij makkelijk onze weg.

Deze kloof is een wilde kloof, geen wegwijzers, geen menselijke ingrepen, heen toeristisch kantoortje meer. De kloof is ook al 2 keer gedurende meerdere jaren gesloten omdat ze gevaarlijk was geworden door vallende stenen. Ook nu nog hangen er waarschuwingen aan de ingang en betreedt je dit stuk natuur op eigen risico.

Het was toch wel de meest avontuurlijke kloof die ik al heb bezocht. Het pad is soms heel smal wurmen en echt klimmen tussen de stenen. Je moet geen ervaren klimmer zijn en op zich is alles wel doenbaar, maar stevig schoeisel is belangrijk en sommige mensen hadden speciale wandelstokken bij.

De dochter zat met haar 11 kilo gezellig op mijn rug in de draagzak en ik was voor de zoveelste keer doodblij met mijn kokadi Flip toddler. Hoe stijl de klim ook, mevrouw zat comfortabel en veilig op mijn rug en ik had zelf alle bewegingsvrijheid. Zalig. Kan me echt niet voorstellen hoe mensen het zonder doen.

gorges du regalon,kloof,toddlerwearing,babywearing,kokadi flip,draagzak,ergonomisch dragen,provence,france

Omdat we geen kaartje hadden van de wandeling terug naar de parking rond de kloof heen, zijn we na een dikke drie kwartier klimmen en klauteren omgekeerd en terug door de kloof gegaan. Naar beneden was een zo mogelijk nog grotere uitdaging dan naar boven. Dochterlief was ondertussen op eigen benen. Eigenlijk klimt er doodgraag, en nu zag ze ineens in hoe geweldig leuk al dat klauteren en berggeiten is. Aan opa’s hand dribbelde ze al kwetsend en zingend de kloof door. Het beviel uitstekend al vond ze het wel moeilijk. Na een tijdje kroop ze toch weer veilig op mijn rug en viel ze daar prompt in slaap.

image.jpg

Frankrijk 2016 – ridders en kastelen

Op maandag trokken we naar Mornas. Een eeuwenoud dorpje tegen een steile rotswand aan gebouwd let bovenop die rots een fort. Het ligt aan de N7, de oude weg van Parijs naar het Zuiden, maar tegenwoordig wordt het ook versmacht tussen de A7 snelweg en de treinsporen waar met veel geweld TGV’s voorbij denderen.

image.jpg

we hadden het fort de dag voordien zien liggen vanop de snelweg toen we naar de Ferme aux crocodiles reden en toen zagen we ook dat we te laat waren; die dag was er het grote jaarlijkse middeleeuwse feest. Toen wij in Mornas aankwamen, waren de straten helemaal verlaten. Geen idee of iedereen nog aan het bekomen was van het feest of het om een diepgaander probleem gaat. We merkten in elk geval flink wat leegstand op. We parkeerden aan het begin van het oude centrum (lees 1 straat). De verkeerde kant blijkbaar. Als je langs de andere kant de stad binnenrijdt kan je al een stuk van de klim met de auto doen… Enfin, wij wandelden de hoofdstraat door en begonnen dan aan de klim van 137 meter, ik met 11 kilo peuter in de draagzak, die op dat moment behoorlijk doorwoog. Toch lijkt de toch me met buggy niet bepaald handiger gezien het kasteel ook niet echt buggy-toegankelijk is.

image.jpg

in de zomermaanden bezoek je het kasteel met gidsen in middeleeuws uniform die uitleg geven over hoe er toen geleefd, gegeten en gevochten werd. Blijkbaar is de burcht nooit ingenomen, alleen enkele keren uitgehongerd en hebben ze ook een keer alle dorpsbewoners van de rotsen naar beneden gekegeld. Zoon vond het wel boeiend, Dochter toonde enkel en alleen interesse voor het zand en de stenen op de vloer. We zijn dus bezig met haar zindelijkheid en gaan zonder pamper op stap en uiteraard moest ze plassen. Geen toilet aanwezig maar ze deed flink haar plas in het zand achter een hoekje, ik blij. Ik had het dan ook totaal niet zien aankomen toen ze plots met haar zand en stenen zat te spelen in een plas pipi, op haar hurken dus haar jurkje ook helemaal nat…

image.jpg

na het bezoek wilden we nog iets gaan eten in het spotgoedkope plaatselijke restaurantje, maar andere gasten die net vertrokken waarschuwden dat het er enorm traag ging dus reden we maar met de doodvermoeide dochter die in de draagzak al in slaap was gevallen, natte slip en al, naar huis.

’s avonds gingen we weer op restaurant, best gewaagd met een peuter die maar een half uur had geslapen. Living on the edge met peuters… Maar het viel enorm goed mee. Als je wil gaan eten in l’isle du Sorgue is Le Carré aux herbes de perfecte plek. Best wel reserveren, want zonder reservatie deze maandagavond belandden we op het snikhete terras ipv op de plekjes onder de schaduwrijke bomen. Dit etablissement ligt op een binnenkoer dus ook geen voorbijrazende auto’s voor de kinderen.

heel origineel en mooi ingericht met antiek en ook de borden werden bijzonder origineel geschikt. Er stond niets vegetarisch op de kaart bij mijn weten, maar op vraag stelden ze een ‘assiette vegetarienne’ voor en dat bleek echt een fijn gerecht; gewokte groenten geserveerd in een weckpot begeleid door puree en nog andere hoopjes groenten.

image.jpg

Voor de kindjes werd het vlees bij de frieten probleemloos en met de glimlach vervangen door een lekkere omelet. De dochter eet nooit frieten en had zelf een ijsje besteld, maar nu liet ze het zich toch smaken. De rest genoot van een wokgerecht, een stuk vis of een biefstuk.

iedereen had nog zin in een dessert. Bij de kinderen wad een ijsje of een brownie onbegrepen en zelfs het kinderijsje werd kunstig geserveerd op een smal lang bordje met nootjes en een snoepbrochette erbij. Dat deed zoon even raar opkijken, terwijl de dochter haar plezier niet op kon, eindelijk dat ijsje dat ze anderhalf uur ervoor had besteld… Ze waren ook de hele tijd rustig, zij het dat de dochter aan het spelen was met haar aardbeienwater, maar als ze daar gelukkig van wordt…

zelf had ik een perzikparfait met spongecake en kardemom en gekonfijte perzik en het was gewoon subliem.

image.jpg