Palais Bénédictine

Na de regenbuien van de voormiddag werd het na de middag weer droog. Niet zwoel meer, maar toch nog een aangename 23°. We trokken naar Fécamp en bezochten het Palais Bénédictine.

Verwacht hierbij geen uitzonderlijk museum van hoge kwaliteit, maar doe het vooral om het gebouw zelf te zien; verwoest door een brand aan het einde van de 19e eeuw en heropgebouwd. Een paleis van een ondernemersfamilie die het groots zag, met een uit steen gehouwen plafond in een kamer dat niet moet onderdoen voor dat van een kathedraal terwijl andere kamers uitpakken met prachtige luchters, glasramen, houtwerk,… De grootheids en pracht van eeuwenoude paleizen maar dan nieuwer en in’t klein. Iets curieus dus, maar ik was echt onder de indruk.
Daarnaast is er een collectie religieuze kunst, eeuwenoude boeken, moderne kunst en uiteraard het verhaal van de drank zelf, Bénédictine. En last but not least een proevertje om het bezoek in schoonheid af te sluiten. Foto hieronder is niet van mij, het was wat donker om goede foto’s te maken…

benedictine.jpg

Wat dat laatste betreft was mijn beroepsmisvormde geest uiterst onder de indruk van het alcoholbeleid! Aan de bar hing duidelijk een tekst waaruit bleek dat zwangere vrouwen en minderjarigen een alcoholvrije consumptie krijgen aangeboden en geen Bénédictine en dat ook voor alle anderen het aantal alcoholische consumpties beperkt is tot twee. Respect! Lekker spul trouwens, die likeur!

Na het bezoek keerden we naar ons appartementje terug en gingen Zoon en ik nog eens zwemmen. De eerste keer was hij bang geweest, de tweede keer was het een matig succes en deze keer was hij de koning van het zwembad. Hij dobberde vrolijk rond op zijn buikje terwijl ik hem ondersteunde en amuseerde zich rot. Een waterrat zoals de mama!

Gaan stappen in Yport

Gisteren nog eens een poging tot wandelen gedaan. Na enig verloren lopen slaagden we er toch in de wandeling te doen zoals ze op de kaart stond. Acht kilometer, terrein moeilijkheidsgraad twee (van drie) en het verloren lopen erbij, ik schat dat we toch zeker tien kilometer hebben afgemaald. En dat bij 27 graden en ik met Zoon van 7.5 kilo op de buik.

Het was een leuke wandeling, eerst stijl omhoog en dan een groot stuk door een bos. Het wegeltje door dat bos was wel redelijk uitdagend, meer een droge rivierbedding met grote en kleine stenen en putten tot 40cm, soms durfde ik echt wel niet snel te stappen uit angst te struikelen en bovenop Zoon te vallen. Het laatste stuk van de wandeling liep bovenop de krijtrotsen, met adembenemend zicht op Yport en Fecamp.

We kwamen trouwens zo goed als geen andere wandelaars tegen…

’s Avonds helaas een hysterische baby die alleen wou brullen en niet slapen of spelen. Het is nog maar de tweede keer deze week en op alle andere momenten hebben we hier zowat het perfecte kind mee op reis, maar gisterenavond drie uur lang van klagen tot krijsen, dat was geen cadeau.

Vannacht gewekt door het onweer en vandaag is het hier aan het gieten. Weg vakantieweer. We hebben gelukkig onze regenjassen bij en gaan straks vermoedelijk nog eens naar Fecamp, het Benedictinepaleis bezoeken, droog en warm.

woensdag pannekoekendag

Vandaag was een redelijk perfecte vakantiedag. Omdat we vergeten waren brood te kopen en de bakker in het dorpje verderop (want dit dorpje heeft er geen helaas) gesloten was, trokken we opnieuw naar Yport om er ’s middags een galette te gaan eten. Deze keer verscheen er een babystoel aan tafel zodat Zoon niet de ganse tijd op schoot moest, handig. Met zicht op zee en toch rustig. Het enige nadeel was dat iedereen die na ons aangekomen was, toch eerst eten kreeg. Dan bestel je speciaal iets snel om de zenuwen van de snel verveelde baby niet op de proef te stellen en dan moet je er 40′ op wachten… Maar Zoon was flink en de galettes waren eens ze op tafel kwamen behoorlijk lekker.

Van Yport reden we naar Etretat om de rechterkrijtrots te beklimmen, de linkerkant hadden we immers zondag al gedaan. Deze kant is helemaal voorzien van trapjes en zelfs een parking bovenaan voor de echt luie medemens en dus een stuk minder inspannend dan de wandeling van zondag. Bovenaan kan je een heel eind verderstappen langs een weide met koetjes, raar, je zit in de velden terwijl 2m verder de zee ligt. We stapten nog een dik uur door tot we amper nog andere toeristen tegenkwamen. Op een strand zal je me niet snel aantreffen, maar zo bovenop die kliffen, in het groen, de meeuwen rondcirkelend en verder enkel het geluid van de zee, daar had ik gerust een paar uur kunnen blijven zitten. 

Maar meneer zijn etenstijd naderde dus daalden we weer af naar het dorpje, kochten nog snel beiden een ijsje (dat ons echt uit de mond gekeken werd) en reden weer naar onze kamer. Na Zoons voeding togen we weer naar het zwembad. De eerste zwempartij was geen succes, Zoon had de ganse tijd in mijn armen zitten beven dus nu besloot ik het heel rustig aan te pakken. Eerst op de rand van het zwembad zitten en naar de andere kindjes kijken, wat water op de voetjes spetteren en dan ik erin en hij een klein stukje van zijn beentjes. En zo heel geleidelijk aan. Uiteindelijk zat Zoon op mijn benen en na een heel eind begon hij dan toch met het water te petsen. Hem in de lucht steken en dan zogezegd in het water laten vallen vond hij ook geweldig.

Na de zwemsessie gingen Teerbeminde en Zoon wat rusten op de kamer en heb ik me nog wat in de zon gezet op het terras, wat lezen. Daarna rustig eten nu zou de avond perect afgerond kunnen worden met wat True Blood ware het niet dat Zoon de slaap niet kan vatten, maar geen nood, dan heb ik de tijd om hier nog even te schrijven.

DSC03182.JPG

Fecamp – Yport

30.000 mensen vandaag in Blankenberge lees ik net. Blij dat wij vandaag niet in Blankenberge waren, maar in het rustige, gezellige Yport. Iets meer dan 1000 inwoners, prachtige krijtrotsen met daarachter veel groen en mooie authentieke huizen. Een piepklein strandje en een handvol terrasjes die niet overladen zijn van het volk. Maar wel de lekkerste pannekoeken ever, met gecarameliseerde appeltjes en caramelsaus met zoute boter. En appelcider voor de wederhelft.

Met Zoon in de baby carrier vertrokken we voor een wandeling van 8 km. We moesten de groene pijltjes volgen. Maar algauw bleken er amper pijltjes te zien en op een bepaald moment staat het pijktje zowel naar links als naar rechts. En kiezen wij de verkeerde richting. Enfin, we hebben toch nog een mooie wandeling gemaakt, zij het een andere dan op onze kaart. Toch klein anderhalf uur in de zon rondgestapt met 7,5 kilo die op mijn buik hing te slapen, ik ben best fier op mijn fysieke prestatie.

Hoe braaf Zoon normaal ook is, deze namiddag toen we thuiskwamen was er helaas niks meer mee aan te vangen. Weigeren te slapen, wat we ook proberen tot wiegen in de armen in een verduisterde kamer en borstvoeding toe. Niks was nog goed. Uiteindelijk was het 20u30 eer meneer ermee instemde te gaan slapen. Zijn vorige dutje was om 10u…

Gisteren verkenden we Fecamp, een stadje waarvan vroegers de vissers naar Newfoundland vertrokken en dat nu bekend staat voor zijn haringfestival. Ook een zeer aangenaam stadje. Er was amper volk. Langs het Benedictine paleis naar de haven naar het strand en van daar het oude centrum in dat niet echt groot blijkt te zijn, een gigantische abdijkerk en een paar winkeltjes die nog in siesta waren. We streken neer voor een koffie maar die bleek met robustabonen gezet, veel te bitter en te straf voor mij. Fransen en koffie…

Fecamp is een pak groter maar minder toeristisch dan Etretat. Je proeft er de geschiedenis zo in de lucht. Misschien dat we nog eens terugkeren voor een wandeling bovenop de krijtrotsen of een bezoek een de Benedictine stokerij.

DSC03111.JPG

DSC03114.JPG

Etretat

Het moet zijn dat op vakantie zijn vreselijk vermoeiend is voor een groot klein kereltje van acht maanden. Hij is net twee uur wakker en ligt alweer te pitten. Hij slaapt hier ontzettend goed, geen idee of de verduisterende gordijnen daartoe bijdragen, vermoed eigenlijk van wel. Maar hij is gewoon ook snel moe. Gisteren een voormiddag dutje, een dut in de draagzak op uitstap, nog een late namiddagdutje en een superflinke slaap ’s nachts. Wow. Ik vrees dan direct dat Zoon ziek is, zo vreemd is dat, een rustige slaper in huis…

Misschien zijn het de vele nieuwe indrukken, de nieuwe omgeving? Of het feit dat hij kruipt en dus de ganse tijd het hele appartement rondgaat? Of dat hij ook veel probeert zich op te trekken en recht staat? De combinatie van alles? In elk geval, hij is een uur of twee superactief en dan plots moe en maffen als een marmotje.

Gisteren trokken we dus naar Etretat. We waren blijkbaar niet de enigen met dat idee want het kleine dorpje was overspoeld met toeristen. We kwamen terecht aan een parking op een kwartier stappen van het centrum maar vonden uiteindelijk toch een plekje wat dichterbij. Ik wou vooral bovenop de krijtrotsen wandelen. Zoon in de baby carrier en hop, de trappen op. Bovenop de rotsen liggen aangename wandelpaadjes, blijkbaar deel van een GR pad langs de kust tot in Fecamp. Ik wou daar graag een flink eind van afstappen, voel me redelijk fit ondanks de 7,5 kilo baby op de buik. Zoon was superflink en zat de hele tijd braaf rond te kijken, viel dan na een klein beetje zeuren in slaap en wij konden dus rustig wandelen, maar na drie kwartier besloten we toch maar terug te keren omdat je nooit weet wanneer meneertje er genoeg van krijgt. En zijn etenstijd naderde alweer.

Terug naar beneden dus, naar het dorpje dat overspoeld werd door de mensen. Een superlekker ijsje gegeten (marron framboise en caramel au beurre salee), het werd me een beetje uit de mond gekeken. Op een terrasje nog iets gedronken. De kant-en-klaar fruithap voor meneer kan blijkbaar niet op tegen de zelfgemaakte fruitpap want hij spuwde het vrolijk allemaal weer uit, terwijl hij normaal zo zot is van fruitpap. Kon het zelf opeten…

Etretat is miniem en behalve het kiezelstrand, het golfterrein en de overbevolkte terrasjes is er weinig te beleven. Maar het ligt ontzettend pittoresk genesteld tussen de kliffen en daar bovenop wandelen is gewoon ontzettend romantisch en mooi. Na elke klif is er weer een nieuz, vaak adembenemend uitzicht. 

We hebben trouwens ontzettend geluk met het weer. Ik hou het weer bericht hier al weken in de gaten en het was net zoals in Belgie koud en nat, 17 graden ofzo. En nu is het hier warm en een stralend blauwe hemel, wat toch ook wel aanzienlijk bijdraagt aan het vakantiegevoel…

DSC03099.JPG

DSC03085.JPG

Maniquerville

Zoon ligt rustig te pitten in het reisbedje dat we bij het appartementje hebben gehuurd. Het is natuurlijk nog maar dag twee, maar voorlopig is hij ongelofelijk flink. Ik wist niet goed wat ik me erbij moest voorstellen, op reis met een baby van acht maanden. Want op reis heb je toch een heel ander ritme dan thuis. Maar meneer doet het uitstekend.

Normandie is natuurlijk niet ver. We moesten maar 3u30 rijden. In theorie, in de praktijk hebben we nog een goeie drie kwartier vastgezeten in diverse files aan de peages. Net na onze middagstop, dus met een wakkere baby. Dat was brullen. Maar het bleef beperkt tot dat ene half uur in de auto dus dan kunnen we niet echt klagen, toch.

Ik was wel behoorlijk moe. Vrijdag mijn enige dag Gentse Feesten dit jaar, maar ben wel drie keer geweest met verschillend gezelschap. Twee keer met Zoon in de draagzak, een keer zonder. Half twee lag ik in mijn nest, wat dik in orde is voor de Feesten, maar om half zeven kon ik er alweer uit voor onze kleine wakkere bakker…

We zitten hier in een replika van een negentiendeeeuws kasteel, leuk appartementje, zicht op de natuur. Het zwembad is bedriegt den boel want maar half zo groot als het op foto leek maar de kamer is wel dik in orde. Zoon wordt nog elke dag mobieler en kruipt vrolijk het ganse appartement door. Dat kon hij vorige week nog niet…

Straks gaan we naar Etretat, daar eens rondwandelen en dan zien wat we de rest van de week gaan doen. Normaal trekken we er constant op uit, gaan veel op restaurant, koffietjes drinken, vanalles bezoeken. Nu zal het allemaal op baby-tempo zijn. Ik kan me er zoals gezegd nog niks concreet bij voorstellen, we zullen wel zien waar we uitkomen. Op de Gentse Feesten was Zoon ontzettend flink en aanschouwde de wereld vanop mijn buik dus ik vermoed wel dat we wat uitstapjes gaan kunnen doen, desnoods slaapt hij in de draagzak.

Bijna negen jaar geleden waren we ook in deze regio. Onze allereerste vakantie samen. Toen hadden we geen flauw idee hier nu terug te zullen staan, met ons zoontje. Ik word er even stil van…

Buikgriep

Maandag op het werk ziek geworden. Misselijk slap, spierpijn. Dinsdagochtend naar de dokter en rest van de week thuis. Vandaag begin ik er redelijk door te komen al blijf ik slap en snel moe. Hoeveel keer op een jaar kan een mens eigenlijk buikgriep krijgen? Ik zit nu aan nr 3 op nog geen 5 maanden. Deze was wel een pak minder hevig maag en darmgewijs maar voel me vooral enorm schotelvodachtig slap.

Maar! Beterschap kondigt zich aan, vanaf morgen 10 dagen vakantie en het zou volgende week ook eindelijk zonnig worden na wekenlange regen en frisse temperaturen. 

Fieste

’t Zijn weer Gentse Feesten. Vorig jaar minimale bijdrage wegens zwanger en geen verlof kunnen krijgen. Dit jaar nog minder vermoed ik wegens baby en geen verlof kunnen krijgen. Mental note: collega’s aanspreken om volgend jaar niet allemaal tegelijk en zonder enige voorafgaande afspraak begin juli vakantie te nemen en mij voor voldongen feiten te stellen. Ik kan misschien nu al mijn Gentse Feesten verlof voor 2013 op de teamagenda zetten… Want Gentse Feesten zijn NIET leuk als je in de Feestenzone woont en zelf moet gaan werken.

Al mag ik voorlopig niet klagen. We zijn nog maar de derde dag, natuurlijk. Maar vannacht heb ik zowaar goed geslapen. En de nacht ervoor aanvaardbaar. Maar 1 keer uit ons bed gezet toen er een rinkelende gsm door de brievenbus werd gegooid aan het begin van de nacht. Vreemd was dat. En één keer belletje trek maar toen was het al 10u en lag enkel Zoon (weer) te slapen. Ook (nog?) geen schade aan de auto of het huis so far. Vanmorgen moest ik toen ik met Zoon naar de crèche trok wel uitwijken voor een slapend koppel drie huizen verder maar de man was zo vriendelijk het in de weg stekende been van zijn wederhelft opzij te trekken.

Zelf zijn we nog maar 1 keer geweest en niet verder geraakt dan de Starbucks omdat ik perse de cuberdon frappucino wou proeven (zeemzoet maar lekker). En doen gingen de hemelsluizen open voor een megastortbui die maar bleef duren. Voelde me een slechte moeder omdat ik een slapende Zoon bijhad in de draagzak maar geen paraplu wegens geen plek om die weg te bergen of regenvest wegens toch redelijk onhip en het regende niet toen ik vertrok.

Ik zou graag naar Daan gaan vanavond maar die begint maar om 23u30 en heb morgen een belangrijke vergadering met mijn baas dus helaas geen optie. Het zullen Feesten in mineur zijn dit jaar. Hoe doen andere mensen dat trouwens met zo’n babietje? Goeie babysites in de aanbieding voor volgende jaren (ik vind hem nu nog wat klein om uit te besteden)?

Het is zeer dubbel dit jaar. Als je zelf niet kan gaan, heb je enkel de lasten en niet de lusten. En die lasten kunnen redelijk heavy zijn, zo tien dagen lang bijna 24 uur per dag. Maar toch, als ik dan ‘es door de stad loop en de stad voel leven en bruisen, de sfeer is toch helemaal anders dan die andere 355 dagen per jaar, dan ben ik toch zeer fier om in Gent te wonen en dan kriebelt het langs alle kanten om me tussen de massa te begeven en langs al onze favoriete plekken te trekken, iets te drinken, te eten, optredens mee te pikken, Miramiro,…  Het is dus met spijt dat ik het dit jaar weer voor een groot stuk aan mij voorbij zie gaan. Dus voor al wie gaat: goeie fieste! En voor al de rest, rustige nachten.

Drie maanden al

Vandaag had ik zin om, net zoals ik op mijn andere blog een maandelijks briefje aan Zoon pleeg, een brief te schrijven aan mijn mama. Wat redelijk zinloos is, omdat ze het nooit zal lezen. Maar haar kunnen vertellen hoe het tegenwoordig allemaal gaat, dat mis ik net het meest.

Iemand die je graag ziet is niet weg, maar leeft verder in de herinneringen. Elke dag. Maar het gemis is zo groot. En uit zich in de meest dagdagelijkse dingen. Ik mis het gewoon om haar te vertellen hoe de dag en de week is geweest. Dat Zoon begint te kruipen en alweer een tandje erbij heeft. Dat ze met de Gentse Feesten een rinkelende gsm in onze brievenbus hebben gedropt. Dat ik doodmoe ben en vakantie nodig heb. Dat die vakantie nadert, gelukkig. Dat ik ben gaan shoppen. Dat het soms allemaal niet gemakkelijk is, een klein kindje hebben en mama zijn. Dat ik haar mis.

Het leven voelt gewoon zo leeg, zonder haar. Ik weet me uitstekend omringd, daar niet van en toch voel ik me soms zo alleen. Mijn allerbeste maatje is weg, mijn allerliefste vriendin, die ene persoon bij wie ik altijd terecht kon voor zowel belachelijk kleine als heel grote dingen en die beide met evenveel liefde beluisterde. Er zijn mijn vader en mijn broer, maar die staan toch verder af. Mama en ik, dat waren twee handen op één buik. En het gemis is enorm.

En het is waar dat het leven doorgaat en dat ik een eigen gezinnetje heb, een eigen plek, een eigen leven kortom. Maar in alles wat ik doe en ben besef ik dat zij mij voor een groot stuk heeft gevormd. Ook in de dingen waarin ik radikaal anders ben, want ook daar is zij toch weer de norm waarvan ik verschil. En zo leeft ze voort, dat besef geeft troost. Maar het had duizend keer beter geweest had ze hier ook fysiek nog geweest, om haar kleinzoon te zien opgroeien. Om die dingen te kunnen delen die ik al die andere moeders en dochters om me heen zie delen.

Shopping

11 juli hadden zowel Teerbeminde als ikzelf vrij. Na het ontbijt, de ochtendwandeling met de honden en een plonssessie in bad bracht ik Zoon naar de crèche en trokken wij de stad in voor een shoppingsessie. Niet zonder resultaat:

iPhone 057.jpg

Een geweldig bloesje met giraffen van bij Petit Zsa Zsa, op de groei gekocht (een 80 en Zoon draagt nu 68 en soms ook nog 62).

Zijn allereerste slofjes (met op de achtergrond het vaderdag-knutselwerkje):

iPhone 062.jpg

De week voordien had ik bij Klein Spook een wasbare zwemluier besteld voor op reis:

iPhone 061.jpg

Zelf had ik al maanden een horloge nodig. Maar ik vond nergens wat ik zocht. Ik heb fijne polsen en ik wou dus een heel fijn horloge. Vrij klassiek, liefst met een leren bandje. Eigenlijk was mijn huidige horloge perfect, maar het was afgebroken aan de plaats waar het bandje moet komen en echt onherstelbaar. Na enkele weekends alle etalages in Gent afschuimen zag ik dan toch twee modelletjes die me konden bekoren. Het werd het deze, met wisselbaar bandje:

horloge.jpg

 

Je kan het niet zien, maar het typerende is dat het horloge zelf zeer dik is en het design is geïnspireerd op een stationsklok. En het is voor de rest klein en fijn, ben er wel zot van.

Tot slot kocht ik nog een jeans. Was zeer verheugd dat mijn vermoeden bevestigd werd en ik geen 28 nodig had, mijn maat sinds jaar en dag, maar een 27. zeer strelend voor het ego, dat kan ik je verzekeren. Wat borstvoeding niet allemaal kan doen voor de lijn, want aan sporten of weinig eten kan het niet liggen, ik eet me te pletter. Zo gingen we die middag ook gezellig op restaurant om ons vijfjarig huwelijk te vieren, bij ons favoriete Siciliaan. Ik had een geweldig gerecht, met burrata, prei, tomaat, heel simpel maar o zo lekker. En dan een aarbeibavarois als dessert. Njammie!