De koffietag: tien vragen over koffie

Gepikt bij Anne.

  1. WANNEER DRONK JIJ JE EERSTE KOPJE KOFFIE? EN HOE SMAAKTE DAT?

Mijn eerste kop herinner ik me niet meer. Ik zal het heel waarschijnlijk vies hebben gevonden. Ik herinner me vaag dat er bij mijn oma altijd koffie in de thermos zat en we daarvan mochten drinken, zij het zwaar aangelengd met melk. Dat was dan zo’n lauw drankje. En dat was niet slecht.
Wat ik me wel heel goed herinner, is wanneer ik een regelmatige koffiedrinker werd. Dat was tijdens mijn stage in de psychiatrie. Bij de dagopening dronk iedereen daar koffie. Ik was het vroege opstaan niet gewend en de koffie hielp wel om de lange werkdag te beginnen. En werkelijk iedereen dronk het daar, met liters.

  1. MET WIE DRINK JIJ GRAAG KOFFIE?

Met mensen die ik graag heb. Dan wordt een tas koffie zo een echt verwenmoment met een fijne babbel erbij en idealiter nog iets zoet om te knabbelen. Met de wederhelft op weekenddagen, met vriendinnen wanneer we eens afspreken,…

  1. OP WELKE MOMENTEN VAN DE DAG DRINK JE KOFFIE?

Dat verschilt nogal of het een weekdag of weekend is eigenlijk.

Weekdagen: bij het starten van mijn werkdag om 10u en na de lunch. Wanneer ik de late heb soms nog een tas om 16 of 18u.

Weekend: bij het ontbijt soms en bij het vieruurtje. Dan is het meer een genietmomentje. Soms nog een tas bij het begin van de avond, vooral als ik nog naar de film of theater ga, anders val ik daar in slaap…
En zeker ook als afsluiter van een maaltijd op restaurant. En dan bij het dessert. Ik krijg er iets van als ze de koffie pas serveren na het dessert.

  1. WAT IS JE FAVORIETE KOFFIEVARIATIE?

Cappucino ’s ochtends of bij het vieruurtje. Expresso de rest van de dag. Occasioneel eens een Latte met een smaakje en in de zomer een frappucino.

Waar je me absoluut geen plezier mee doet, is slappe koffie.

  1. WAT IS JE FAVORIETE KOFFIEMERK?

Wij drinken thuis Nespresso.

  1. PROBEER JE VAAK NIEUWE SOORTEN/SMAKEN UIT, OF BLIJF JE TROUW AAN ÉÉN SOORT/SMAAK?

Ik hou er wel van om nieuwe smaken uit te testen.

  1. HEB JE APARTE SOORTEN SOORTEN/SMAKEN IN HUIS VOOR JE GASTEN?

We hebben altijd een heel assortiment capsules dus voor ieder wat wils.

  1. WAAR KOOP JIJ JE KOFFIE?

In de Nespresso Boutique.

  1. HOE DRINK JIJ JE STANDAARD KOPJE KOFFIE?

Zwart.

  1. WAT VIND JIJ HET LEKKERST BIJ DE KOFFIE?

Speculoos!

 

Filmtip: Green Book

Gisteren werden ze door Cinema Canvas getrakteerd op de première van Green Book, een film die al verschillende keren in de prijzen viel en ook een kanshebber is bij de oscars. Hoofdrolspelers zijn niet de minste; Viggo Mortensen speelt Tony Lip, een New Yorker met Italiaanse roots die buitenwipper is in een club en Mahershala Ali, een rijzende ster die je zou kunnen kennen van True Detective, House of Cards om maar iets te zeggen.

De film is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. In de jaren 60 wil de zwarte concertpianist Don Shirley in het op dat moment nog zwaar gesegregeerde Deep South en dus heeft hij niet alleen een chauffeur nodig, maar ook iemand die kan fungeren als bodyguard en goed is in het ontmijnen van gevaarlijke situaties.

Het contrast tussen de leefwerelden van de twee mannen kan niet groter zijn. De zwarte hoogopgeleide culturele maar eenzame Don versus de vuilbekkende kettingrokende spierbundel Tony. Dat zorgt voor veel grappige momenten in de film en houdt het geheel lichtvoetig. Toch zit er ook een tweede, serieuzere laag in. Hoe verder ze naar het Zuiden reizen, hoe pijnlijker de situaties worden. En langzaamaan verschuilen de mannen zich minder achter maskers en clichés en durven ze meer zichzelf zijn. En ontstaat er ruimte voor een diepe vriendschap.

Het resultaat is zoals ze in de Morgen zeggen een ‘crowd pleaser’. Ze hadden gezien het thema hier een heel zware confronterende film van kunnen maken, maar dat hebben ze niet gedaan. De toon blijft meestal licht. Het blijft plezant en ontspannend om te kijken. Maar het verhaal is mooi en de acteerprestaties zijn top, zowel van Mortensen die het heel grotesk en grappig speelt als van Ali die uitblinkt in subtiliteit. Wat van deze film toch wel een dikke aanrader maakt.

The Green Book is in Gent te zien in Kinepolis en StudioSkoop.

green_book_home

 

Niet meer zo ieniemini

Wat worden die ieniemini’s van mij snel groot. Soms besef je dat zo eens. Zoals vorige week donderdag, toen ik op oudercontact ging voor de Dochter en ik daar de vraag stelde naar schoolrijpheid. Want over 7 maanden en een klets gaat dat klein bolletje van 1meter4 naar de lagere school. SLIK!

De juf bevestigde overigens mijn aanvoelen dat ze zeker schoolrijp genoeg is en dat de fratsen die ze uithaalt eerder karrakterieel zijn dan een uiting van jeugdigheid. Met een kind geboren in oktober weet je het nooit natuurlijk. Wel vind ik dat ze zeer onduidelijk spreekt en we besloten om een van de logopedisten die op school komt om eens naar haar te laten kijken. En die vond blijkbaar toch ook dat er aan de articulatie gewerkt moet worden. Ze zou een ‘slappe tong’ hebben. Ik vind het wel goed om dan hier direct aan te werken zodat ze optimaal kan starten in het eerste leerjaar in september, want haar uitspraak is écht niet goed. Maar dat viel me pas deze zomer echt op toen ik kindjes van een jaar jonger veel duidelijker hoorde spreken dan haar…

Enfin, de schrijftherapie van de ene is net afgesloten als de volgende kan beginnen. Waarop mijn collega zonder kinderen terecht de bemerking maakte hoe wij destijds door de school gesukkeld zijn, zonder enige vorm van bijkomende therapie. Ik weet het eerlijk gezegd ook niet. De zwakkere kindjes die verdwenen bij ons wel vaak na een tijdje, geen idee naar waar. Enfin, ik ben blij dat die extra ondersteuning beschikbaar is, Zoon is er ook supergoed mee geholpen geweest. In klassen van 24 kindjes waarvan er altijd wel een paar met extra noden kan je ook niet verwachten dat 1 juf of meester alles oplost.

Maar amai, wat worden mijn kleine kindjes groot.

Omdat je nooit weet hoe lang ze nog blij gaan zijn als ik met hen iets doe op school, heb ik vorige week overigens een dag vrij genomen om met Zoon mee op schoolreis naar Brugge te gaan waar een expo was over het Oude Egypte. Met echte mummies. Ik heb er wel van genoten om zo in een totaal andere context iets te doen met hem. Ik mocht zelfs naast hem zitten op de bus. Dat mocht overigens niet toen ik in de derde kleuterklas mee ging zwemmen met zijn klas elke maand… En toeval wil dat Dochter op vrijdag op uitstap ging en ik daar ook mee naartoe kon. We gingen paardjes kijken op de paardenmelkerij in Laarne. Paardenmelk is overigens echt niet te drinken. Maar ik ben van nature al geen melkdrinker…

Vakantie boeken, ikea plunderen, een nieuwe boekentas én nieuwe schoenen, oftewel een welbesteed weekend

Ik denk dat ik gerust mag stellen dat we het afgelopen weekend elke minuut nuttig besteed hebben. En aan een serieus tempo ook.

Zaterdagmiddag hebben we nat zwemlessen en ballet de kinderen al voorzien van nieuwe schoenen. Ze kozen elk een paar coole Veja sneakers bij Aap noot mies. Witte met drie kleuren voor Zoon, blinkend gouden voor de dochter. Een beetje op de groei gekocht dus normaal kunnen ze er nu een tijdje tegen.

esplar-gold-white

Zondagochtend stonden we om 9u55 voor de gesloten deuren van Ikea met een lange boodschappenlijst. Ik dacht dat het wel zou meevallen met de drukte, maar dat bleek absoluut niet het geval. Op dat uur stond de parking al half vol. Het vroege uur liet ons wel toe om als tweede tijdens een vorig bezoek teveel gekochte spullen te retourneren zonder een half uur te moeten aanschuiven. De kinderen gingen ermee akkoord om tijdens ons bezoek te gaan spelen in de opvang. Zoon stond daar nooit eerder echt open voor én is bovendien een heel goede helpen tijdens het winkelen, maar de Dochter is een ongeleid projectiel en dus waren we wel blij dat we ze konden achterlaten in het ‘speelparadijs’ terwijl wij aan een rotvaart tussen al de slenterende shoppers crossten om onze twee grote karren te vullen met kasten, glazen, kussens en meer.

Tegen etenstijd waren we ongeveer klaar en gingen we in de tergend lange rij aanschuiven voor een bord balletjes en een dessertje. Voor 30 euro hadden we met 4 gegeten, extra frieten, soep, dessert en drankjes inbegrepen. En nog lekker ook.

Van Ikea ging het naar een kinderklerenwinkel die toevallig ook open was die zondag én waar naar verluidt Jeune Premier boekentassen gescoord konden worden aan halve prijs. Dat is al eens de moeite om voor naar Lochristi te rijden vond ik. Heel veel keuze was er niet meer, maar de Dochter zag in één oogopslag haar droomboekentas met eenhoorns en regenbogen en het was dus direct gebakken.

boekentas-eenhoorn-regenboog-jeune-premier

En alsof dat allemaal nog niet genoeg was om van een succesvolle en leuke dag te spreken, hebben de wederhelft en ik in de late namiddag en avond dan nog een reis geboekt. Vrijdag was ik beginnen kijken naar bestemmingen en zondag geboekt, voor ons persoonlijk toch een snelheidsrecord. Het was even wanhopen toen zaterdag de vliegtickets in 1 slag 400 euro duurder waren geworden, maar dat hebben we kunnen oplossen door via Schiphol te vliegen. Een beetje stom maar wel de moeite om 500 euro uit te sparen lijkt me.

In de paasvakantie trekken we dus voor een weekje naar het Canarisch eiland La Palma, volgens velen het mooiste Canarische eiland. Ik koos het omdat het minder toeristisch is en je er vulkanen hebt, wat een plus is met een zevenjarige jongen in huis. We boekten een mooi huisje op een heuvel met zicht op de oceaan zoals daar alle vakantiehuisjes zijn blijkbaar. Met een eigen zwembadje voor de kinderen en een mooi terras om ’s nachts naar de blijkbaar fantastische sterrenhemel te kijken voor ons. Iets om alvast heel erg naar uit te kijken…

Ik doe mee aan Tournée Minérale

Jep, ook ik doe mee aan Tournée Minérale en zal in februari geen alcohol drinken. Ik vind dat best wel belangrijk. En heus niet alleen omdat mijn lieve werkgever het spel organiseert. Al speelt dat zeker een rol.

Ik vind het belangrijk voor mijn gezondheid. Voor mij persoonlijk verwacht ik nu geen groot effect, aangezien ik maar 1 of 2 glazen alcohol drink op een maand. Maar elk glas is ongezond. En ik wil daar heel bewust mee (blijven) omgaan.

Het voornaamste vind ik dat er iets moet veranderen aan hoe we als maatschappij met alcohol omgaan. Ook daarin is de Tournée een ander positief verhaal. Alcohol moet niet. Ik las ooit dat we als maatschappij alcoholverslaafd zijn. Een overstatement? Ik vrees van niet. Eender welk feest, wat gebeurt er? Eerst bubbels of een ander aperitief, dan wijn bij het eten. Een avondje uit? Niet compleet zonder bier of wijn. We kunnen niks vieren zonder alcohol. We kunnen niet uit eten gaan zonder alcohol. We kunnen niet eten zonder alcohol. We kunnen ’s avonds achter de tv misschien zelfs niet tot rust komen zonder alcohol.

En nee, dat is niet ok. Helemaal niet.

Ik schrik ervan hoeveel verzet er trouwens nog altijd is. Op de Facebook van Tournée Minérale worden mensen uitgemaakt voor paters, seuten en triestige planten. Sommige medemensen zien in de maand zonder alcohol zelfs een complot van de moslims om onze cultuur kapot te maken. Tournée Halal. Je mag je nu wel verslikken in je tas koffie, maar het is waar gebeurd.

Ik heb het daar moeilijk mee. Dat onze jeugd op school lessen gezonde voeding en drugpreventie krijgt maar op elk familiefeest de zatte nonkel ziet. Hoe elke zondag de flessen wijn leeg raken aan de gezellige eettafel. Op de voetbaltraining van Zoon werden er ‘bubbels’ geschonken, alcoholvrij uiteraard, maar ‘dan hebben jullie ook wijn’. Zes- en zevenjarigen leren daar al dat er drank bij moet. Anders hoor je er niet bij. Kinderen worden 16, hup daar hoort een glazeke cava bij. Als het al duurt tot hun zestiende verjaardag that is.

En nee, ik ben niet tegen alcohol. Ik geniet ook van een glas bij momenten. Maar het zou wel fijn zijn moest er bewuster mee omgegaan worden. Net als met tabak intussen het geval is. En daarom doe ik dus ook heel overtuigd mee, in februari.

Levende wezens

Vraag. Waarom is het ene dier meer waard dan het andere? Vandaag deelt iemand op Facebook een superschattig filmpje van een hond die met een varken knuffelt. Varken met veel in een krappe stal, opgesloten. Hond aan de andere kant van het hek, mag vrij los lopen. Ik vraag me dan vaak af waarom zo weinig mensen opmerken dat het hier gaat om evenwaardige dieren (even intelligent bijvoorbeeld) waarbij wij mensen zomaar bepalen dat het ene in huis hoort als gezelschapsdier van de mens en het andere in een vuile donkere stal wordt vet gemest. De hond maakt het onderscheid duidelijk veel minder en heeft door dat een varken even knuffelbaar is en een even geschikte speelkameraad als een andere hond of een mens.

En zelfs onder huisdieren blijkt er een hiërarchie te zijn. Nu ik geen honden meer heb (helaas) maar konijntjes moet ik mij precies verantwoorden voor het feit dat die, net als daarvoor de honden, eten, aandacht en liefde krijgen en dat ik daar indien nodig ook geld aan spendeer. Dat ik op het werk moet regelen om ermee naar de dierenarts te gaan. Dat ik na een ingreep bij de dierenarts bezorgd ben. Zelfs van mensen die zelf huisdieren hebben, kreeg ik toen rare reacties. Genre ‘het is toch maar een konijn’. Euh ja het is een konijn. Maakt het dan uit wat het is? En wat staat er dan bovenaan in de rangorde? De hond? De kat? Niet de kat blijkbaar, wist een vriendin me te melden, die op haar beurt dan weer geconfronteerd werd met mensen die een kat minder waard vonden dan een hond als gezelschapsdier.

Ik denk dat ik in een parallel universum leef soms want van zo’n dingen breekt mijn spreekwoordelijke klomp dus helemaal. Voor mij zijn alle levende, voelende wezens gelijk. Gisteren zei ik nog aan de kindjes dat wij uiteindelijk ook gewoon beestjes zijn. Wij als mensen zijn ook heus niet meer, of beter. Net zoals een konijn niet minder waard is dan een hond. Of een varken. Of een kip. Of een paard. Een levend wezen is een levend wezen.

En ja er is een grens te trekken, ergens. Een eencellige dicht ik geen uitgebreide gedachten of emoties toe. Maar ik hou er niet van om daar tot in het oneindige over in discussie te gaan. Want vaak is dat het argument bij uitstek van de carnivoor met ooglappen om alles dood te relativeren. ‘Hoe weet je dat die wortel geen pijn heeft als je hem kook’. Ha. Ha. Ha. Daar wil ik het dus niet over hebben. Ik mag dat. Het is tenslotte mijn blog, toch?

img_1339

Zomervakantiepuzzel, nu al?

De wereld draait door. Op de laatste dag van vorig jaar, middenin de kerstvakantie, kreeg ik de eerste mail met de vraag om eventueel samen de kinderen in te schrijven voor een kamp in de zomer. Begrijp me niet verkeerd, vorige zomer hebben we voor het eerst met andere ouders afgesproken om de kinderen samen in te schrijven en ik vind het supertof dat mensen dit jaar opnieuw spontaan initiatief nemen. Zoon staat ook niet open om iets nieuws te proberen of ergens naartoe te gaan als hij daar niemand kent. Dat deel van het verhaal vind ik de max. Maar dat betekent wel dat ik 7 tot 8 maanden op voorhand de zomer moet plannen. Sta me toe dat vroeg te vinden.

Op het moment van die mail hadden we zelf nog totaal geen zicht op de zomer. Want eer je kampen en opvang kan plannen, wil je toch ergens een idee hebben welke weken je verlof gaat nemen en op reis wil gaan. Niet? Want als je nu dingen reserveert en betaalt, dan ligt het wel vast, natuurlijk. Dan kan je niet plots van gedacht veranderen als er ergens een toffe reis op je pas komt.

Ik ben niet alleen geen erg goede planner, ik heb ook niet graag dat alles te vast ligt. Ik wil me niet vastleggen als dat niet nodig is. Een reis boeken, doen we normaal 4 à 5 maanden op voorhand. Zelfs verre reizen die veel planning vereisen. En dat vind ik al vroeg.

Intussen hebben de schoonouders hun grote vakantie vastgelegd en weten we dus dat we de laatste twee weken van augustus met de familie naar Italië gaan. En de week van de Gentse Feesten nemen we ook altijd vrij (als centrumbewoner heb je weinig opties op dat vlak). En dus weet ik nu welke weken we opvang nodig hebben. En legde ik alvast 1 kamp vast voor de eerste week van de vakantie. Maar voor de rest ga ik toch nog wat wachten, denk ik. Het groot kamp van de scouts bv valt in augustus, maar hoe kan Zoon nu al weten of hij daar naartoe mee wil? Eerst afwachten of hij het Paaskamp gaat meedoen en hoe dat bevalt.

Dat je met kinderen niet echt ‘op den bots’ kan leven, heb ik intussen aanvaard. Normaal maken wij na de Paasvakantie de puzzel voor de zomer, want dan gaan de inschrijvingen voor onze opvang open. En dat vond ik al vroeg eerlijk gezegd. Sta me toe december en januari echt extreem vroeg te vinden… Of ben ik daar alleen in?