Citytripping

In december komt er een verjaardag aan. Een heel gevoelige verjaardag. Zo het genre waarbij je op de dag zelf besluit om in bed te blijven liggen met de gordijnen toe en je gsm niet aanzet uit pure ontkenning. OF ervoor kiest om de hort op te gaan en ver weg te zijn van felicitaties en andere confronterende toestanden maar op die manier wel te vieren. Mijn dertigste verjaardag vierden we in Parijs en dat beviel eigenlijk uitstekend. En omdat deze niet-nader-te-noemen-verjaardag nog veeeeeeeeel erger is dan die toen, wou ik weer weg.

De vraag is dan naar waar. En wanneer. Want verjaren op een woensdag en schoolplichtige kindjes beperkt de opties voor spontane ontvluchtingen nogal sterk. En de kerstvakantie is te duur. Gelukkig heeft de school besloten eind november een pedagogische studiedag in te lassen op een vrijdag wat dicht genoeg is bij dé dag en ons tijd genoeg geeft om iets van ontsnapping aan de realiteit te regelen.

De vraag is dan nog, naar waar. Ik wou zon, maar zelfs op de zonnigste bestemmingen in Zuid Europa valt dan zo ongeveer het meest regen. Veel bestemmingen passeerden de revue; Italië, Canarische eilanden, Malta, London, Kaapverdië en Aruba (dat bleek al snel te duur en te ver), New York, Berlijn. Een bepaald moment leek Marrakech het te halen. Exotisch, warm, leuk. Wel slechte vluchturen (te vroeg, we kregen de kinderen niet meer afgezet op school). En toch een paar kritische noten in de omgeving (opdringerig, moeilijk om je ginder te verplaatsen).

Maar na lang afwegen, opzoeken en discussiëren slaagden we er toch in om zaterdagavond onze vluchten te boeken. Naar Istanbul. Een regio waar we nog nooit geweest zijn. Ik ben zeer, zeer benieuwd!

3 september 2018

Geen 1 september terug naar school dit jaar, maar 3 september. Toch altijd weer een heel spannend moment. Dat zich de avond van 2 september vooral uitte met kinderen die tot 22u in hun bed lagen te spelen en te giechelen…

Op onze school openen ze het jaar altijd anders maar altijd groots en creatief en ook altijd wel chaotisch. Dochterlief plakte dus stevig aan mij terwijl al de ouders en kinderen over de drukke speelplaats struinden op zoek naar bekende gezichten. De leraars hadden zich in hoekjes verkleed opgesteld en lazen voor. Want het thema dit jaar is lezen. Iedereen was ook gevraagd om als een personage uit een boek te komen. Ik had echter geen zin in weer een ridder of prinses en weinig originele ideetjes dus onze kinderen waren in gewone kleren gekomen. Waar vooral de Dochter me ’s avonds wel op afrekende. De avond voordien had ze nochtans zelf ook geen concrete voorstellen.

Na een kwartier chaos begonnen ze dan aan de voorstelling van al die als boekenfiguren juffen en meesters en dat haalde zelfs de krant; “Acht Annemiekes en Rozemiekes

1 sept 2018 de oogappel

Na de hele voorstelling ging ik dan met de Dochter mee naar de klas en vergezelde de Wederhelft de Zoon die inmiddels al druk in de weer was met zijn vriendjes. In de klas van Dochter ging het eerst supergoed, tot de juf de woorden sprak ‘en geef nu alle mama’s en papa’s een dikke knuffel en dan gaan die naar huis’, waarop er een klein gekruld aapje zich aan mij vasthechtte en vastbesloten was daar te blijven hangen. Tot ik de laatste mama was die daar nog stond. Gelukkig geen traantjes, alleen die wurggreep rond mijn nek.

Vanmorgen trouwens alweer niks meer van te merken, toen stapte ze heel vrolijk en zelfverzekerd de klas in en begon meteen een patroon na te leggen met mozaïek.

En zo is er alweer een schooljaar gestart. Derde kleuterklas en tweede leerjaar alweer. En vanaf zaterdag komen de hobbies ook weer wat op gang, maar dat is wellicht voer voor een volgend postje.

Nachtelijke avonturen

Vannacht werd ik plots wakker van gebonk ergens in huis. Geëmancipeerde vrouw als ik ben ging ik alleen op onderzoek uit en liet de slapende wederhelft rustig verder pitten. Het gebonk bleef zich om de halve minuut ofzo herhalen. Langzaam daalde ik af in het huis op zoek naar de oorzaak. Het leek van beneden te komen. Oei, zou er een onverlaat proberen in te breken via onze terrasdeur???

Al gauw lokaliseerde ik de oorsprong van het geluid echter niet in ons koertje, maar in het konijnenhok dat naast de terrasdeur binnen staat in de keuken. Ik kon Harry echter nergens zien. Ik deed dus het deurtje van zijn slaapverblijf open (op de tweede verdieping van zijn hok) en zowel het konijn als ikzelf schrokken ons rot. Hij van dat deurtje dat plots open ging, ik van de bokkensprongen die hij daarna maakte.

Hij ging ergens anders in het hok zitten en toen zag ik dat hij, rustig neerliggend, om de zoveel tijd met zijn twee achterpoten omhoog hupte en keihard tegen de bodem van het hok bonkte. Ik probeerde hem te aaien en toen stopte hij er uiteindelijk mee.

Intussen was ik super ongerust en vroeg me af welke dodelijke vreemde aandoening ons konijn had getroffen. Eens in bed bedacht ik echter dat ik online niks had gelezen van de achterpoot-bonk-ziekte en het misschien wel om een droom zou gaan? Zelf kon ik het uur nadien echter de slaap niet vatten en had ik dus geen last van dromen.

Wat denken jullie? Een dromend konijn? Of moet hij dringend gecastreerd worden zoals een collega opperde…

Einde zomervakantie in zicht

Wow, hoe snel is dat weer gegaan. Nog enkele dagen en er start weer een nieuw schooljaar. Ik vind zomervakanties soms stresserend omdat het altijd een heel gedoe is om kinderen van hot naar her te slepen op de vele dagen dat je zelf als ouder geen vakantie hebt, maar dit jaar is het allemaal wel vrij vlotjes verlopen.

De eerste 3 weken waren we allemaal in vakantie. Zalig zo’n langere periode. In week 4 ging ik weer aan de slag maar was de wederhelft in ouderschapsverlof. Omdat hij wat wilde werken in ons huis zijn de kindjes toen enkele dagen uit logeren gegaan.

In augustus kwam het echte werk dan, waarbij we allebei weer elke dag naar Brussel moesten. De kindjes startten met een week in de buitenschoolse opvang waar ze het hoofdlot hadden getrokken want de jaarlijkse zee-uitstap viel net in die week. Zoon deed nog wat andere uitstappen ook met de opvang. Er waren vriendjes daar en ze amuseerden zich rot.

De week erop was het dan hun allereerste kampje. Zonder overnachting en voor Zoon met 2 vriendjes. Zoon was van dag 1 laaiend enthousiast; in de ochtend zwemles, nadien sporten en wat spelen. Het kon niet beter denk ik (tenzij misschien heel de dag voetballen). Dochter moest er wat inkomen. De eerste dag wou ze niet meer teruggaan omdat ze de hele dag had moeten ‘werken’ en nooit mocht spelen. Ze had zich voorgesteld dat ze de hele week in het subtropisch zwembad zou mogen ravotten, maar in de praktijk kregen ze dus zwemles in het volgens haar ijskoude olympische bad. Toch ging ze de volgende dag zonder protest terug en elke avond kwam ze iets meer tevreden thuis. Ze maakte er ook probleemloos nieuwe vriendjes. En de laatste dag van het kamp mochten ze dan wel gaan spelen in het subtropisch deel en kon voor allebei de pret niet op. Conclusie: eerste kampje dik geslaagd.

De week erop trokken ze twee dagen naar de meter van Zoon die hen op sleeptouw nam naar twee provinciale domeinen met buitenzwembad en speeltuinen. Ze hadden weer de tijd van hun leven. Ze waren met 6 kindjes, haar eigen kindjes en een nichtje waren ook mee, van alle leeftijden iets. Ook het logeren ginder verliep zonder slag of stoot. De rest van de week gingen ze dan nog twee dagen naar de opvang waar de Dochter alweer op uitstap mocht naar een provinciaal domein en Zoon in principe ook op uitstap ging maar er had weer niemand zijn gratis lijnabonnement bij dus dat viel in het water.

En deze week spenderen ze op het gemak bij de oma en de opa, spelen in de tuin, luieren, knutselen, doen waar ze zin in hebben.

Labyrinth van Machelen

Social Media kunnen soms goede tips geven voor een uitje. Nadat ik op Facebook bij verschillende mensen het Labyrinth van Machelen getipt zag worden, besloot ik de kroost daar ook eens mee naartoe te nemen. Ik ben altijd de enthousiasteling die de rest mee op sleeptouw moet nemen. Voor de jongste was een doolhof ook wel erg abstract. Maar goed, iedereen wou mee en we kropen in de auto.

Heel ver was het niet in aantal kilometer, maar we deden er toch meer dan een half uur over. Waze stuurde ons langs een jaagpad dat enkel voor fietsers en ‘aangelanden’ toegankelijk was. Daarvan schoot de wederhelft wel even in een kramp. Maar na enkele kilometers begonnen er pijltjes naar het Labyrinth te verschijnen en eens ter plekke bleek dit smalle pad overigens de enige toegangsweg.

Na het betalen van 2 euro inkom aan een medemens in een cool kostuum begonnen we te dwalen. Vrijwel meteen stuit je dan op kunst; schilderijen, installaties, een tekenaar die live aan het werk is. De ladder naar de hemel. Een zetel. Bijzonder leuk eigenlijk. Alhoewel niet alle kunst 100% mijn stijl was vond ik het wel erg intrigerend allemaal en gewoon geweldig leuk om telkens weer ontdekkingen te doen en ook de indrukken van de kinderen op te merken. De Dochter wou trouwens een soort troetelbeer met dierenschedelposter om thuis op te hangen. Het moet niet altijd Frozen zijn, toch.

Specifiek voor kinderen was er trouwens een springkasteel, maar dat werd door mijn verlegen kornuiten al gauw als te druk bestempeld. Ze wilden heel erg graag meeknutselen met de workshop maar de laatste van de dag bleek net gestart te zijn dus die vlieger ging helaas niet op. Gelukkig was er ook een zomerbar midden in al dat maïs waar we ons lieten gaan met chips, frietjes en icecoffee. En ja, die laatste twee gaan prima samen, ik had het zelf ook niet verwacht. Op zich had ik genoeg eten en drank bij, maar we wilden het initiatief toch wat ondersteunen.

Het ligt wat in het hol van Pluto, maar als ze dit volgend jaar weer organiseren, moet je zeker gaan kijken. Het is écht zwaar de moeite. En zeker niet alleen voor gezinnen met kinderen.

IMG_0996

Naar het Smak

Zondag had ik afgesproken met een vriendin en zij kwam spontaan met het voorstel om eens langs het Smak te gaan. Een heel aantal jaar geleden, toen ik pas in Gent woonde, hebben we dat ook al eens samen gedaan. Ik bekeek even wat er te zien was en het zei me allemaal niet zo veel, maar zoals zij dan zei, in het Smak valt er toch altijd wat te zien. En dat het voor Gentenaars gratis is op zondagochtend is natuurlijk ook mooi meegenomen.

We startten met Uplifting van Zhang Peili. Dat sprak me eerlijk gezegd niet heel hard aan, op het werk met de kleine radiootjes na. Wat ik wel super vond, waren de vijf videowerken uit de collectie. Videokunst spreekt me eigenlijk wel aan ontdekte ik daar. Daar bleven we allebei met veel plezier naar kijken. Van daar ging het naar Leo Copers, een mij totaal onbekende kunstenaar die nochtans in Gent geboren blijkt. De expo focust op zijn vroege werk. Behoorlijk bizar werk vond ik dat bij momenten. Met een sterke focus op lampen, electriciteit in water en dingen die in brand staan. Gevaar dus. Niet allemaal vond ik het geweldig, maar eigenlijk wel altijd intrigerend.

Onze magen begonnen tegen dat moment al iets luider te knorren, maar wilden het Broodthaerskabinet toch niet overslaan. Maar konden het eigenlijk niet meer de aandacht geven die het verdiende.

Dus besloten we ons bezoek maar en trokken naar de zomerbar in het Smak, Mast. Daar was het zalig buiten zitten in de schaduw van een parasol en ook het menu kon ons wel bekoren, een soepje, boterham en slaatje voor amper 14 euro. En toen de vegetarische optie bij de boterhammen op was, maakten ze zonder morren een vegetarische variant van de andere optie. Echt een aanrader dit!

Nadat we daar wat waren blijven plakken, wandelden we aan een gezapig tempo de stad in om neer te strijken in de Or. Ik was er nog nooit geraakt sinds de verhuis moet ik eerlijk bekennen. Vroeger was het er vaak zo druk dat we geen tafel vonden, maar nu was het er zalig rustig en hadden we zelf plaats op het terras. Kon niet beter. En met de warme temperaturen smaakte de ice late eens zo goed. Ook hier bleven we laaaaaaang plakken. Om dan af te sluiten met een ijsje van Gerard. Kunst, bijpraten en lekker eten en drinken, voor mij kwalificeert dat als een vrij perfecte zondag!

En nog eens over dat fietsen…

We hebben dit weekend vooruitgang geboekt en heel wat gefietst! Eerst vrijdag de fiets gaan ophalen in de winkel met het zitje en de extra bagagedrager gemonteerd. Zaterdag ging Dochter met de wederhelft naar de Colruyt en kwam ik tot de conclusie dat Zoon zijn sportschoenen te klein zijn en hij die vandaag nodig had voor het sportkamp. Namiddag was volledig ingenomen door het voetbaltornooi. Dus in plaats van thuis te zitten wachten tot de wederhelft met de auto terug was van de winkel om naar de Decathlon te gaan sprongen Zoon en ik op onze fiets en fietsten met een rugzak en grote shopper zelf naar Decathlon. Dat ging prima en ginder vonden we ook rustig al ons gerief, inclusief een leuke blauwe fietshelm voor mezelf.

Maar dan wou hij nog dingen voor Harry kopen, ons konijn. In de grote Aveve buiten de stad, niet in die in de stad want die heeft te weinig keuze. Ik had nl gelezen dat konijnen veel hooi moeten eten en ons exemplaar eet weinig hooi en dat zou kunnen liggen aan het soort hooi dat niet lekker is. Er even Google Maps bijgehaald en een route uitgestippeld van de Decathlon naar de Pantserschipstraat. Daar een zak vol konijnengerief gekocht, oa een knaagbaar huisje met hooi en lekkers en een speeltunnel waar hij voorlopig niet in durft en kruidenhooi met rozenbottel en wortel. En dan weer terug naar huis. We klokten af op een tocht van 10km! Goed gedaan vonden wij, zeker omdat het mannetje nog heel de middag moest gaan voetballen bij zowel de u7 als de u8 omdat de u7 spelertjes te kort mee hadden naar het tornooi in Zottegem of all places.

In de namiddag wou de Dochter dan een fietstochtje doen in haar nieuw fietsstoeltje en trok ik met haar helemaal via de Schelde naar de Gentbrugse Meersen, via het Geboortebos naar de speeltuin en dan naar het Speelbos en zo via de leuke speeltuin in het Arbedpark terug naar huis. Ik was Strava vergeten aanzetten voor de heenrit maar de terugrit klokte af op bijna 9km. Wat mijn fietskilometers voor zaterdag op bijna 28 brengt. Waarvan bijna 18 met 15 kilo zus op de bagagedrager. Dat voelde ik trouwens serieus, ik fiets normaal in 5e versnelling maar nu was het eerder 3e…

Zondag heb ik dan een badge gekocht van de bewaakte fietsenstalling aan het station zodat ik na 14 jaar naar het station gependeld te hebben met het openbaar vervoer nu ook dat traject te fiets kan doen. Toch goed bezig, niet?

En vanmorgen heb ik de kindjes naar het zwem- en sportkamp aan de Rozebroeken gebracht ook met de fiets. Niet de mooiste route, maar het is vlot gegaan en Zoon fietst inmiddels echt goed mee ook in druk verkeer…