Harry bij de dierenarts

Maandagmiddag moest ik Harry bij de dierenarts binnenbrengen voor zijn castratie. Ze had op voorhand al gezegd dat ze konijntjes bij zich in opname houdt tot ze echt helemaal ok zijn en weer goed eten. Konijntjes zijn blijkbaar heel fragiele beestjes. Maar de dierenarts beloofde ons goed op de hoogte te houden.

Maandag in de vroege avond kregen we effectief een sms dat hij gecastreerd, gechipt was en behandeld tegen mijten. ’s Avonds kreeg ik een tweede sms dat er foto’s in een mail waren verzonden, maar die mail hebben we nooit gekregen helaas. Dinsdagmiddag dan nieuws dat hij at, maar nog niet genoeg naar haar zin en dat ze hem dus nog een bijkomende dag in observatie zou houden. En dan geen nieuws meer.

Vanmiddag begon ik toch een beetje ongerust te worden. Dat lege konijnenhok deed me toch een pak meer dan ik dacht. En ook Zoon was zo ongelukkig dat zijn vriendje nog steeds niet terug was. Wat is een huis leeg zonder dieren.

Uiteindelijk kon ik me niet meer concentreren op mijn werk en besloten we te bellen, maar nam de dierenarts niet op. Aarrrrrgh. Gelukkig belde ze kort daarna zelf terug met het nieuws dat we hem vanavond mogen gaan ophalen. Oef! Ik ga zo blij zijn om dat klein fluffy ding terug te zien!!!

Bij deze heb ik me trouwens voorgenomen om nooit nog een konijntje op de markt te kopen. Vlakbij ons huis is er elke zondag dierenmarkt en we wandelen daar regelmatig langs. De diertjes zagen er altijd wel goed verzorgd uit. En na onze vele bezoekjes met de kindjes vonden we het dan maar normaal om daar ook een diertje te kopen wanneer we besloten hadden dat er een konijn in huis zou komen. En Harry is gelukkig ook gezond bevonden, alleen had hij dus zowel vlooien als mijten. Maar dat is nu allemaal behandeld. Nu nog wachten tot ik vanavond eindelijk thuis ben en mijn beestje kan zien…

UPDATE: Harry is weer thuis. De dierenarts heeft hem blijkbaar twee nachten mee naar haar huis genomen en verwend met lekkere verse planten en kruiden. Hij mocht daar ook vrij rondlopen en met haar katten spelen… Ze was er al helemaal verliefd op. Hij krijgt nu nog pijnstilling en er is 1 plekje dat we in de gaten moeten houden of het niet ontsteekt, maar voor de rest is alles prima met hem. We hebben hem gemist!!

Beter een goede buur…

Ik las bij SofinesseĀ een warm pleidooi voor de Brugse Poort en de behulpzame en lieve buren daar. Zelf woon ik pal in het centrum, maar ook hier heerst er veel warme burenliefde. En ik ben daar zo blij mee. Die mensen hebben al zo onnoemlijk veel gedaan voor ons.

Toen Figo oud en gebrekkig werd, ging onze buurman op sommige dagen twee keer met hem op wandel. Toen die buurman zelf ziek werd, gingen wij met zijn hond wandelen en op de dagen dat we moesten werken, ging een andere buurman met Figo op stap. Verschillende buren steken al eens boekjes en ander gerief voor de kindjes binnen. Onze plantjes ten voordele van de voetbal waren op een kwartier tijd uitverkocht. Toen ik nadat ik de kindjes van het sportkampje had opgehaald vaststelde dat het zwemgerief van de Dochter niet mee was, kon ik de kindjes gewoon even bij de buren droppen zodat ik alleen snel over en weer naar de sporthal kon fietsen. Ze werden daar met open armen ontvangen. Nu onze hond er niet meer is, mogen we op elk moment met de buurhond wandelen als we dat wandelen te hard missen. En deze middag gaat onze buurman Harry en mij naar de dierenarts brengen met zijn auto omdat ik het niet zie zitten het arm konijn in een transportbox op de fiets of te voet te vervoeren. Deze zomer was er in de straat hierachter een buurtBBQ en dat was een van de gezelligste namiddagen ever. De stad anoniem, koud en kil? Absoluut niet! Vroeger bij mijn ouders woonde ik ‘op den buiten’ en behalve dat iedereen altijd alles had gezien en wist van elkaar, was het daar veel meer ieder voor zich…

Druk

Dat het leven druk druk druk is lijkt tegenwoordig wel een modezin maar verdorie, over afgelopen weekend kan het toch kloppen…

Vrijdag bleef ik tot 9u30 op school, de juffen werden verwend met een ontspannende yoga-sessie voor de dag van de leerkracht en ik stond samen met enkele andere ouders in de tweede-derde kleuterklas. Ik was wel blij dat we met vier ouders waren, zo bleef het allemaal vrij overzichtelijk en goed te doen en vloog dat uurtje voorbij.

Van de school snel naar huis om nog wat op te ruimen en het konijnenhok te kuisen en de poetsvrouw binnen te laten en dan de fiets op om naar de Bourgoyen te racen waar ik had afgesproken voor lunch en een nazomerwandeling met een vriendin. Heerlijk! Dan terug naar huis racen om de kindjes te gaan ophalen om 15 uur op school.

Op tijd eten maken zodat Zoon om 17u40 naar de voetbal kon vertrekken.

Zaterdag stond de wekker zoals steeds al om 8 uur maar ik was om 7u45 al op. Om 9u naar de balletles met de Dochter. Dan thuis wat opruimen en rommelen, op tijd eten en dan met haar met de fiets naar het Rooigem zwembad want Zoon en wederhelft waren nog niet thuis van de voetbalmatch. Terwijl wij zwommen heeft de wederhelft Zoon dan naar de scouts gebracht voor zijn allereerste scoutsvergadering en ging hij naar de Colruyt voor de tweewekelijkse grote boodschappen. Dan nog snel snel de stad in voor een nieuwe duikbril want die was de wederhelft vergeten in het zwembad die ochtend bij Zoons zwemles en dan allemaal samen de fiets op voor het infomoment van de scouts om 18 uur.

Zondag opnieuw om 8 uur opgestaan want om 9u30 moesten we in Gentbrugge staan voor de jaarlijkse Pierkesloop in het atletiekstadion. Zoon is geen slechte loper en had er duidelijk lol in. Het geheel duurde weer behoorlijk lang. Dan terug met z’n allen naar huis gefietst om iets te eten. En normaal zouden we dan direct naar het Wilde Mannen Woeste Wijven festival vertrokken zijn, iets waar ik echt al maanden naar uitkeek, maar ik was uitgeteld en ben even in bed gekropen. Om 2.5 uur later wakker te worden en te ontdekken dat het festival alweer bijna voorbij was… Het enige voordeel was dat er zo tijd vrijkwam om te douchen eer ik vertrok naar het verjaardagsfeestje van een vriendin die avond.

Vandaag gelukkig niet naar Brussel, ik werk thuis omdat ik Harry om 14 uur naar de dierenarts moet brengen voor zijn castratie. Duim met me mee dat hij er goed doorkomt, want stress kan behoorlijk gevaarlijk zijn voor konijntjes… De dierenarts gaat hem ook tot morgen bij haar houden om hem indien nodig te dwangvoederen, ook niet snel genoeg starten met eten na een ingreep kan heel gevaarlijk zijn blijkbaar.

Volgend weekend belooft overigens minstens even druk te worden want vrijdag wordt ons meisje 5 jaar en dus staan er dit weekend twee feestjes op het programma…

Op de fiets

Ondertussen pendel ik zes weken van en naar het station met de fiets. Tijd voor een stand van zaken lijkt me.

Om kort te zijn: I love it. Het was even zoeken naar een goede route van het centrum naar het station maar ik had er vrijwel meteen een gevonden en die volg ik nog altijd. Rustig, deels langs het water, op de meeste plekken een mooi van de rijweg gescheiden fietspad of een fietsstraat. Enige nadeel, het is wel druk, soms fiets je in de fietsersfile šŸ˜‰

Het grootste voordeel is de flexibiliteit. Als vroeger mijn trein meer dan 3 minuten vertraging had, en dat heeft de NMBS zowat standaard, dan miste ik de bus en moest ik een tiental minuten in de kou wachten op een trein richting Dampoort om dan nog een kwartier naar huis te wandelen. Drie minuten vertraging, twintig minuten later thuis. Na een werkdag van 8 uur en 3 uur pendelpret zijn die laatste extra 20 minuten er teveel aan. Heeft de trein nu 3 minuten vertraging, dan ben ik 3 minuten later thuis dan anders. No biggie. Ik zit dus veel meer ontspannen op de trein. Idem ’s morgens als ik de kindjes afzet op school. Deze week nog eens de tram genomen omdat de Dochter haar fiets moest meedoen naar school en dat niet compatibel was met zelf mijn fiets mee te nemen. Ik ben toen om 8u29 op school vertrokken en heb moeten rennen om de trein van 9u01 te halen. De tram staat overal stil en door werken aan het station is de halte nu ook verder dan normaal.

Voordeel twee, het is gewoon verdomd plezant. Ik heb een beetje lichaamsbeweging en verzet mijn zinnen. Fietsen is ontspannend. Op de tram of bus zitten, not so much. En zeker met het zachte en zonnige weer zoals nu. Zalig om dan te fietsen. Tijdens die ene dag op de tram deze week miste ik dat dagelijks half uurtje fietsen echt al.

Zijn er dan geen nadelen? Wellicht wel. Ik weet nog niet wat ik ga doen als er sneeuw ligt. En een beetje regen vind ik totaal niet erg, maar hevige plensbuien zegt me ook niet zoveel. En aan fietsen in het donker moest ik ook even wennen, maar dat is inmiddels al helemaal gewoon geworden.

Het grootste minpunt? De anderen. Het is druk in de stad. Op de fiets moet je soms ogen op staarten hebben, zoals mijn mama vroeger zei. Van die tentakels die bewegen en alles gezien hebben. Studenten met een hoofdtelefoon op die al sms’end en zwalpend aan een slakkengangetje fietsen, bejaarde dames die vrolijk zij aan zij fietsen op een tweerichtingsfietspad en tegenliggers de weg versperren, op het fietspad geparkeerde auto’s, voetgangers die het voetpad te min vinden en het fietspad innemen, auto’s die de fietsstraat niet respecteren,…

Maar so far so good. Ik ben helemaal overtuigd van de fiets. En probeer dat ook over te dragen op de kinderen trouwens;

3 september 2018

Geen 1 september terug naar school dit jaar, maar 3 september. Toch altijd weer een heel spannend moment. Dat zich de avond van 2 september vooral uitte met kinderen die tot 22u in hun bed lagen te spelen en te giechelen…

Op onze school openen ze het jaar altijd anders maar altijd groots en creatief en ook altijd wel chaotisch. Dochterlief plakte dus stevig aan mij terwijl al de ouders en kinderen over de drukke speelplaats struinden op zoek naar bekende gezichten. De leraars hadden zich in hoekjes verkleed opgesteld en lazen voor. Want het thema dit jaar is lezen. Iedereen was ook gevraagd om als een personage uit een boek te komen. Ik had echter geen zin in weer een ridder of prinses en weinig originele ideetjes dus onze kinderen waren in gewone kleren gekomen. Waar vooral de Dochter me ’s avonds wel op afrekende. De avond voordien had ze nochtans zelf ook geen concrete voorstellen.

Na een kwartier chaos begonnen ze dan aan de voorstelling van al die als boekenfiguren juffen en meesters en dat haalde zelfs de krant; “Acht Annemiekes en Rozemiekes

1 sept 2018 de oogappel

Na de hele voorstelling ging ik dan met de Dochter mee naar de klas en vergezelde de Wederhelft de Zoon die inmiddels al druk in de weer was met zijn vriendjes. In de klas van Dochter ging het eerst supergoed, tot de juf de woorden sprak ‘en geef nu alle mama’s en papa’s een dikke knuffel en dan gaan die naar huis’, waarop er een klein gekruld aapje zich aan mij vasthechtte en vastbesloten was daar te blijven hangen. Tot ik de laatste mama was die daar nog stond. Gelukkig geen traantjes, alleen die wurggreep rond mijn nek.

Vanmorgen trouwens alweer niks meer van te merken, toen stapte ze heel vrolijk en zelfverzekerd de klas in en begon meteen een patroon na te leggen met mozaĆÆek.

En zo is er alweer een schooljaar gestart. Derde kleuterklas en tweede leerjaar alweer. En vanaf zaterdag komen de hobbies ook weer wat op gang, maar dat is wellicht voer voor een volgend postje.

Nachtelijke avonturen

Vannacht werd ik plots wakker van gebonk ergens in huis. Geƫmancipeerde vrouw als ik ben ging ik alleen op onderzoek uit en liet de slapende wederhelft rustig verder pitten. Het gebonk bleef zich om de halve minuut ofzo herhalen. Langzaam daalde ik af in het huis op zoek naar de oorzaak. Het leek van beneden te komen. Oei, zou er een onverlaat proberen in te breken via onze terrasdeur???

Al gauw lokaliseerde ik de oorsprong van het geluid echter niet in ons koertje, maar in het konijnenhok dat naast de terrasdeur binnen staat in de keuken. Ik kon Harry echter nergens zien. Ik deed dus het deurtje van zijn slaapverblijf open (op de tweede verdieping van zijn hok) en zowel het konijn als ikzelf schrokken ons rot. Hij van dat deurtje dat plots open ging, ik van de bokkensprongen die hij daarna maakte.

Hij ging ergens anders in het hok zitten en toen zag ik dat hij, rustig neerliggend, om de zoveel tijd met zijn twee achterpoten omhoog hupte en keihard tegen de bodem van het hok bonkte. Ik probeerde hem te aaien en toen stopte hij er uiteindelijk mee.

Intussen was ik super ongerust en vroeg me af welke dodelijke vreemde aandoening ons konijn had getroffen. Eens in bed bedacht ik echter dat ik online niks had gelezen van de achterpoot-bonk-ziekte en het misschien wel om een droom zou gaan? Zelf kon ik het uur nadien echter de slaap niet vatten en had ik dus geen last van dromen.

Wat denken jullie? Een dromend konijn? Of moet hij dringend gecastreerd worden zoals een collega opperde…

Janneman Robinson & Poeh

Heb je lagereschoolkinderen in huis en zoek je een leuke film voor tijdens de zomervakantie? Dan is deze een grote aanrader. Wij werden afgelopen zaterdag door Ketnet getrakteerd op een gratis film, maar voor deze zou ik met veel plezier zelf de tickets gekocht hebben. En daar zijn goede redenen voor.

Films zijn tegenwoordig voor het grootste deel vervolgfilms van eerdere successen. Of nieuwe films die heel erg lijken op eerdere successen. Zo zagen we onlangs Hotel Transylvania 3. Niks mis mee; grappige film, onderhoudend, luid en blits vol coole grappen. Ontspannend.

Maar misschien wil je wel eens iets anders zien met je koters in de cinema. Iets waarin ook eens deftig geacteerd wordt? Enter Ewan Mc Gregor die hier Janneman Robinson himself speelt die volwassen is geworden en zijn knuffels en fantasiespel ver achter zich heeft gelaten. Heerlijke vent. En over zijn acteercapaciteiten bestaat geen twijfel, toch.

Nog niet genoeg? Wat dacht je van een trage film. Een film waarin enkel in de laatste twintig minuten wat actie zit. Een film waarin er soms erg weinig gebeurt. In deze tijden behoorlijk verfrissend. Maar is dat dan niet saai voor de kinderen die heel snelle beelden gewend zijn? Ik heb de mijne alleszins niet horen klagen.

Het gaat om een Disney film en de typische Disney magie is er op zijn mooist. Het niet zo jonge karaktertje Winnie The Pooh wordt heerlijk authentiek benaderd. Mooie poppen, met al de herkenbare karaktertrekken. Tot slot zit de film naar mijn aanvoelen vol levenswijsheden en waarden. Over volwassen worden. Vriendschap. Het belang van spelen en gek doen ook als je geen 6 meer bent. Echt gewoon hartverwarmend.

Bekijk hier de trailer.