Onze zoektocht naar een puppy

Wat vooraf ging…

Toen bijna twee jaar geleden onze galgo Figo stierf, wou de wederhelft geen nieuwe hond op korte termijn. Kleine kinderen in huis, kinderen die het drukker en drukker krijgen met hobbies, druk werk in Brussel, graag reizen, niet de ideale omstandigheden voor een hond. Ik kon me geen leven zonder hond voorstellen, dus ooit zou er wel weer een komen, maar geen idee op welke termijn.

Tot de wederhelft enkele weken geleden naar puppies begon te kijken. In eerste instantie om de Dochter op te vrolijken die op de dierenmarkt groot verdriet had omdat ze geen vogel kreeg. Maar zij toonde geen interesse in een hond maar de wederhelft bleek elke avond naar kwekers en puppies kijken. Tot ik er horendol van werd. Als je zoveel tijd in iets investeert, dan moet je toch concrete stappen zetten ook. Ik wil doodgraag een hond, Zoon evenzeer en al dat foto’s kijken maakte ons hoofd compleet gek.

Dus werd het vrijblijvend kijken doelgericht zoeken naar een whippet puppy. Ik ben helemaal verslingerd aan windhonden dus na onze galgo’s leek zo een iets kleiner formaat windhond me perfect voor ons.

Eigenlijk vind ik het belangrijker om een hond te adopteren dan een jonge hond te kopen. Er zijn zoveel perfect goede honden. Maar nu er de mogelijkheid is van een puppy ga ik er volledig in mee, beter een hond dan een eindeloze discussie en geen hond.

Maar algauw bleek het allemaal véél minder evident dan gedacht. In België zijn amper whippetfokkers te vinden. Al de puppies die recent geboren waren of in de komende weken geboren zullen worden, bleken overigens al gereserveerd te zijn. We gingen over de grens kijken in Nederland, Duitsland, Luxemburg en Frankrijk, maar ook daar weinig positieve reacties te sprokkelen. Elke dag mailen en dan bang afwachten tot er eindelijk een antwoord kwam. Of geen antwoord kwam.

Een bepaald moment was er een mevrouw uit Luxemburg die puppies had maar die ronduit weigerde een aan ons te verkopen omdat we in de stad wonen en geen tuin hebben. Haar dierbare honden zouden hier de hele tijd bang zijn van het lawaai en niet gelukkig kunnen leven. Zo werd ik dus keihard afgekeurd. Niet goed genoeg voor haar hond. Dat kwetste wel. Iedereen die mij een klein beetje kent, weet dat mijn enorm hart voor dieren een van de dingen is die mij het meest kenmerkt. Leven in de stad zonder tuin is inderdaad misschien niet perfect, maar onze honden kwamen niks te kort, werden vier keer per dag gewandeld, mochten regelmatig rondrennen,… We werden toch ook wel wat bang of andere mensen ons dan wel goed genoeg zouden vinden.

Uiteindelijk bleven er twee opties. Een Duitse kweker die eind juli puppies verwacht en waarbij de toekomstige ouders supermooie honden zijn, helemaal mijn smaak. Het zijn ook racehonden, wat me ook wel aanspreekt. Maar dan ontdekten we dat de wet verstrengd is en je honden maar mag invoeren als ze 15 weken oud zijn, wat bijna twee keer zou oud is dan wanneer je in België een hond koop. Heeft te maken met de rabiës inenting. Beetje absurd want in Duitsland komt net zo min als hier nog hondsdolheid voor. Ten tweede is het wel drie uur rijden, wat als er weer een lockdown of iets dergelijks komt en we onze hond niet mogen halen over de grens? Ten derde was de communicatie OK maar toch net iets minder vlot door de taalbarrière.

De tweede optie was hier in België, een nestje dat eind augustus pas verwacht wordt. De ouders zijn bleker, ik zie graag donker, maar het zijn wel mooie dieren. Maar we hadden nog niet alle informatie gekregen van die kweker en na een week had hij nog niet op onze tweede mail gereageerd. Maar hij had wel zijn telefoon doorgegeven dus gisteren belde de wederhelft hem op. En dat werd een superpositief gesprek, de wederhelft had er direct een enorm goed gevoel bij. Dan lijkt de keuze meteen gemaakt, toch?

Helaas, er was ook hier weer een serieuze adder onder het gras. De fokker doet geen echo, dus hij weet niet op voorhand hoeveel puppies er gaan zijn. Hij neemt vijf reservaties aan. Maar als er dan uitzonderlijk weinig puppies geboren worden, kan het zijn dat je zonder hond eindigt. En dan is het meteen weer lang wachten want in de winter worden er volgens mij weinig geboren… Langs de andere kant is het maar op een uur rijden in plaats van drie uur wat maakt dat we kunnen gaan kennismaken en de honden al eens zien op voorhand. En aan de telefoon was er alleszins een klik. Je wil toch een fokker die zijn dieren echt graag ziet en het welzijn en de gezondheid van de dieren voorop stelt.

Maar wat kies je dan? Zekerheid verder weg met een puppy die maar later mag komen? Of meer onzekerheid maar vlakbij? Ik raakte er echt totaal niet uit. De wederhelft liet de keuze aan mij en Zoon. Dus zijn we een middagwandeling gaan maken en hebben we er lang over gepraat, de achtjarige en ik, en heeft hij uiteindelijk gekozen voor de Vlaamse fokker en daar kon ik ook wel mee leven.

Ik heb dan meteen onze keuze bevestigd en nu is het een maand wachten op de bevestigen dat het teefje effectief drachtig is en dan nog een maand op de geboorte. En dan nog twee maanden tot we onze nieuwe huisgenoot in onze armen mogen sluiten en thuis verwelkomen. We hebben ons zowel voor een reutje als een teefje opgegeven om zo de kans dat we er een gaan hebben te maximaliseren. Het dromen kan beginnen…

Quarantaine dag 102 – coronatest

Dit weekend begon De Dochter te snotteren. Ze kreeg er ook een klein kuchje bij. Ze was absoluut niet ziek overigens, in niet coronatijden zou niemand er echt bij stilgestaan hebben. Maandag was de snotneus al bijna helemaal verdwenen en lieten we haar met een licht schuldgevoel toch maar naar school gaan. Maar vannacht begon Zoon ineens heel zwaar te hoesten. Ik heb werkelijk geen oog dichtgedaan. Ik denk dat ik enkel tussen 2 en 5 uur in de ochtend even wat heb geslapen.

Vanmorgen voelde hij zich echter prima. Geen koorts. Geen andere symptomen. Maar zijn hoest klonk wel lelijk. Omdat de huisarts de rest van de week in verlof bleek hebben we dan toch maar gebeld. En die vroeg toch om langs te komen voor een test.

En zo geschiedde. Ik hield beide kinderen vandaag thuis van school, wat een beetje zielig was want het was Zoons voorlaatste volledige schooldag dit schooljaar en bij de Dochter waren er verjaardagstraktaties, maar kom.  En Zoon onderging de test en het viel gelukkig goed mee. Ondanks het verlof van de huisarts zou hij ons morgenavond bellen met het resultaat. Maar volgens hem testte minder dan 10% positief en dacht hij op basis van de symptomen dat in Zoons geval de kans kleiner was dan 1% op een positieve test. Maar tegelijk vond hij het wel belangrijk om toch te testen.

Nu hopen op positief nieuws en dus een negatief resultaat zodat ze snel weer naar school kunnen, we zonder problemen donderdag Zoons kameraadje kunnen opvangen en we vooral volgende week op reis kunnen!

Ditjes en datjes

  • De bibliotheek is een boek kwijt geraakt dat op mijn account staat geregistreerd. Ik ben zeker dat ik het heb ingeleverd maar ze vinden het niet. Hopelijk moet ik het niet betalen…
  • Klein gelukje: gisterochtend de fiets van De Dochter binnengebracht bij de Fietsambassade; kapotte remmen en iets mis met de versnellingen. Minder dan 3 uur later kreeg ik al bericht dat de fiets klaar was. En de herstelling kostte amper 19.5 euro. Wat een zaligheid. Toen ik mijn eigen fiets onlangs binnenbracht in de fietsenwinkel ben ik hem drie weken kwijt geweest en kostte het ook flink wat meer…
  • En het kind is doodgelukkig dat ze de 180 meter naar school kon fietsen want ze wou haar grote fiets aan iedereen laten zien…
  • De peddels van onze kayak worden op dit moment geleverd. Eindelijk! De boot zelf hadden we op enkele dagen tijd, helemaal uit Engeland, maar de peddels hadden we via Decathlon besteld. De winkel ligt hier 3km vandaag maar de levering heeft wel twee weken geduurd… We hadden het natuurlijk ook even kunnen gaan afhalen, maar ja…
  • Zoon is heel de dag naar een vriend, dat vriendje was dan maandag bij ons. Eigenlijk een heel fijne oplossing. Die twee zijn nog relatief rustig samen en anders is het toch maar een hele dag gamen en ipad kijken als er geen school is. Maandag was ik er over de middag even mee naar buiten gegaan, naar een klein buurtspeeltuintje. Zaten die grote kerels in de speeltuin te graven in het zand. Best aandoenlijk om te zien. Ze eten ons wel arm. Niet te schatten hoeveel eten er in twee achtjarigen kan verdwijnen.
  • Ik heb me eraan gewaagd en heb nu toch zelf eens mijn frou getrimd. En het is prima gelukt. Gewoon op tijd bijknippen is de clou, het niet te ver laten komen. En ook wel minder in mijn eigen vingers knippen. Mijn kappersschaar is in elk geval scherp…
  • In de zomermaanden neem ik corona-ouderschapsverlof. Hoef ik maar 2.5 dag per week meer te werken ipv 4. Dat biedt dan hopelijk toch wat ademruimte.
  • Ik ben nog altijd zwaar fan van thuiswerk. Echt, wat een zaligheid. Ik zie de kinderen veel meer. Ik kan voor of na het werk eens gaan wandelen of fietsen. Of snel mijn knollen verkopen op Animal Crossing als er een goede verkoopprijs is haha (don’t ask).
  • Het weekend nadert en de poetsvrouw komt opnieuw wat betekent dat ik niet de halve zaterdag hoef te poetsen!
  • Over twee weken zitten we in Frankrijk als alles goed gaat. We moeten nog beslissen welke dag we gaan vertrekken. Zoon heeft in die week nog een half dagje school, Dochter nog anderhalf, nog bekijken of we ze nog laten gaan of toch al vertrekken.

Quarantaine dag 94

Het zijn nog steeds rare tijden vind ik. Corona is er nog, maar de cijfers blijven zakken en onder controle, we mogen elke week wat meer en soms lijkt het in het straatbeeld alsof er niks aan de hand is. Dit weekend hielden luide passanten me voor het eerst sinds eeuwen weer uit mijn slaap, bijvoorbeeld.

Toch is lang niet alles weer normaal en denk ik ook niet dat het snel weer normaal zal worden. Zoon mag nog altijd maar twee dagen per week naar school. Wel kwam er dit weekend een vriendje spelen, dat mag wel weer en vangen we vandaag een ander vriendje op nu de opvang op school gestopt is. Maar we vragen ouders toch niet binnen en blijven op de drempel op veilige afstand keuvelen.

De schoonouders lieten de teugels nog meer vieren en nodigden de drie zonen thuis uit voor een barbecue. Zij nodigden dus 10 mensen uit, samen waren we met 12, mag dat dan volgens de bubbel van 10? Ik ben het helemaal kwijt. Het voelde toch maar raar en we hebben enkele dagen getwijfeld eer we dan hebben toegezegd. Er werd ook binnen gegeten, ik had dat persoonlijk toch liever buiten gezien. Toen de schoonzus toekwam begroette die iedereen met een kus en was ik precies de ambetanterik die dat niet zag zitten. Niet helemaal normaal die toestanden. Die vragen die je je bij bijna elk sociaal contact stelt.

Met mijn vrienden blijf ik gaan wandelen. Op zich kunnen we weer iets gaan eten of drinken, maar ik ben er nog niet aan toe. Ergens gaan zitten en eigen drank meedoen, of gewoon blijven wandelen staan me nu meer aan.

In een interview las ik iets van de kippen in het kippenhok die nog een tijd binnen blijven als ’s morgens hun deur wordt opengezet. Uit angst, terwijl het buiten veilig is. Ben ik nu een bange kip, die beter gewoon uit eten zou gaan en eens iets zou gaan drinken? Of ben ik gezond voorzichtig? Wie zal het zeggen. Ik weet het alleszins niet meer.

Quarantaine dag 89 – vuile corona

Ik las vanmorgen op sociale media dat de oprichter van mijn favoriete soepbar uit het leven is gestapt. Ik had eerder al eens een interview gelezen dat de coronacrisis er zeer zwaar inhakte, de Wederhelft had onlangs met hem staan praten toen we een paar potjes soep waren gaan afhalen. We hadden het er nog over gehad nadien thuis, hoe rottig het moet zijn voor hem en andere mensen met kleine zaken die met de strenge maatregelen ook weinig perspectief hebben om terug open te gaan. Hoe die mensen al maanden zonder inkomen zitten, met zware leningen wellicht.

Maar toch. What the fuck man. Wat een zonde. Ik kende hem niet echt, maar ben er toch van aangedaan.

Quarantaine dag 88

Mijlpaal! Voor het eerst in meer dan 12 weken zijn beide kinderen naar school. Wat voelt dat vreemd… Bij Zoon was het toch met wat aarzeling, die had zich helemaal genesteld in dat thuisritme. Maar het zal hem deugd doen denk ik…

Omdat ik vandaag een late shift heb, gaf me dat een lange vrije voormiddag die toch meteen weer voorbij bleek. Ik ringfitte (op de Nintendo), ging 4km wandelen op mijn eentje en zat stipt om 10u klaar om de Dochter in te schrijven voor de tekenschool want het schijnt dat die lesjes meteen volzitten. Dat brengt haar aantal hobbies dan wel op 5, slik, maar het kind tekent zo graag en zo goed. En de lesjes zijn op de school zelf dus dat scheelt ook. Hopelijk is de online inschrijving gelukt dus.

En dan straks twee online vergaderingen, toch altijd een pak vermoeiender nog dan gewoon vergaderen, zucht.

Mijlpaal twee: we hebben een vakantie geboekt. Het is te zeggen, de schoonouders hebben geboekt. Zelfde land en zelfde periode als voorzien waren; Frankrijk en laatste weekend van juni vertrekken. Maar iets minder ver; Dordogne ipv de Azuurkust. Dan kunnen we in één keer rijden. Eten op volle parking en op hotel gaan onderweg spreken me nu toch echt niet aan.

Maar we hebben dus weer perspectief. Alhoewel de schoonouders deze week al meteen op restaurant gingen, zie ik dat echt nog niet zitten en bereid ik me voor op een vakantie met dingen die we op onszelf kunnen doen. Wat minder cultuur en dingen bezoeken en wat meer de natuur in. Ik denk aan veel wandelen, fietsen, zwemmen en kayakken en tussendoor relaxen aan het zwembad en lezen. De musea, marktjes en restaurantjes zullen het zonder mij moeten doen, al weet ik niet of ik dat ga volhouden want als de rest van de familie wel uiteten gaat worden we toch ook weer blootgesteld aan het risico aangezien we één vakantiehuis delen en kunnen we misschien al even goed meegaan. We zien wel.

Voor de rest is het nu afwachten tot wanneer onze kayak die we online hebben gekocht geleverd zal worden zodat we de Gentse binnenwateren kunnen gaan verkennen.

Quarantaine dag 83

De kinderen hadden een lang weekend van 5 dagen. Maandag feestdag, dinsdag school extra gesloten, woensdag school altijd gesloten. En vrijdag stoppen ze ermee om 12u om de klaslokalen aan te passen aan de terugkeer van alle leerjaren. Dat geeft dus anderhalve dag les voor De Dochter deze week.

Intussen hebben we vernomen dat Zoon twee dagen per week naar school mag gaan vanaf volgende week, wat zal neerkomen op nog 6 dagen in totaal. De overige dagen blijven thuisonderwijs voor hem. Ik vind het een beetje pover maar iets is beter dan niets.

Intussen is de school ook gestopt met de noodopvang en kregen we de vraag van Zoons beste vriend of we de jongens eventueel samen kunnen opvangen. Dat leek ons wel een fijn plan. Ik mag toch tot het einde van de zomer van huis uit blijven werken en ik ben het al helemaal gewend om intussen huiswerk te begeleiden en er wat mee naar buiten te gaan om te wandelen, fietsen of voetballen. Eén dag per week krijgen we het vriendje over de vloer, één dag gaat Zoon naar ginder en ga ik zowaar ongestoord kunnen werken, één dag zijn zowel Zoon als Dochter thuis en de overige twee dagen zijn ze allebei naar school. Ik zie het helemaal zitten.

En in juli wordt het weer een nieuw evenwicht zoeken.

Intussen beginnen we ons af te vragen of we toch nog op reis zouden kunnen. Het begint stilaan te kriebelen. Stel dat we begin juli zouden gaan zoals oorspronkelijk gepland, dan zullen we snel moeten boeken. Al blijven we nog met veel vragen zitten en zouden we sowieso minder ver gaan dan gepland. Onderweg overnachten of ergens stoppen om te eten zegt me nu even helemaal niks. Maar een rustig huisje huren met eigen zwembad en bv onze fietsen meedoen dan weer wel.

Intussen volgde ik ook twee webinars online waarvan één supervlot ging en één veel technische mankementen had. Maar toch wel leuk om ook vanuit je kot te kunnen blijven bijleren. Al moet ik eerlijk bekennen dat de aandacht bij zo’n webinar soms wel heel snel verslapt, gelukkig houden organisatoren daar rekening mee en duurden ze maar 2 tot 3 uur.

Het afgelopen weekend leek er bijna geen sprake meer van Corona… De Dochter had weer ballet en had daarna een vriendinnetje bij ons thuis uitgenodigd, Zoon ging spelen bij een vriendje en bij een wandeling door de stad was het om sommige plekken ontzettend druk, zat/lag iedereen vrolijk neer en dicht bij elkaar en was er geen politie te bespeuren. Het doet toch een beetje raar en voelt niet 100% goed. Ik blijf toch afstand houden. Maar dat in de zon gaan zitten met een lekkere meeneemkoffie deed wel ontzettend deugd. We gingen ook in de tuin op bezoek bij familie en ik maakte aan zalige lange wandeling met een vriendin in de natuur. Een tropisch, ontspannend weekend. Maar eigenlijk net zo druk als een normaal weekend, wat echt raar aanvoelde.

De binnenwateren hier in de stad zitten trouwens vol met kayaks. Dat is echt waanzinnig populair geworden. Twee jaar geleden zag je dat toch amper? Toen we in de stad zaten, passeerden er echt de ene na de andere. Het was al lang aan het kriebelen om dat ook te doen en met een zomer met kinderen die veel thuis gaan zijn en minder mogelijkheden qua ontspanning, hebben we ons online ook een kayak besteld. Binnen twee weken zou hij er moeten zijn en kan ik ook met Zoon de Gentse binnenwateren gaan verkennen. We kijken er enorm naar uit!

Quarantaine dag 75

Vanavond mag De Dochter éénmalig nog eens gaan voetballen, om het seizoen af te sluiten. Zoon is vrijdagavond aan de beurt. Eén keer is niet veel, maar het is beter dan niks. Wel met strenge maatregelen allemaal, als ouder moeten we bv brengen en afzetten en mogen we niet staan kijken. Heel handig is dat niet want tegen dat je thuis bent van ze af te zetten kan je al terug op de fiets springen, maar goed.

Het was gewoon zo vreemd toen ik net Dochter haar tenue uit de kast groef. De laatste keer dat ze ging voetballen, was het nog een heel gedoe met thermische legging en longsleeve onder de voetbalkledij en dan nog een trainingsvest en een trui erover. En vanavond zal het zweten zijn is een gewoon licht shirtje. Dat doet je plots zo hard beseffen dat er bijna 2.5 maand verstreken is.

Want dat vind ik wel, dat de tijd nu precies gewoon verglijdt, zonder dat je er erg in hebt. Alle dagen lijken wat op elkaar en er zijn amper ijkpunten of dingen die de cadans wat breken. Geen uitstapjes, geen concerten, weekendjes weg, geen groeifeest,… En zo is het plots bijna juni.

Ook ballet start opnieuw deze week. We moeten wel een eind verder, binnen mag het uiteraard niet maar de stad heeft een veldje toegewezen in de Blaarmeersen en verschillende groepjes worden samengevoegd omdat er daar minder uren les gegeven kan worden. De Dochter staat er ook niet echt om te springen. Alle veranderingen op school lijken haar totaal niet te deren, maar ballet op verplaatsing is precies een tikje eng. Maar ik ga ze toch maar brengen, ik denk dat ze eens ze er is er wel plezier aan zal beleven.

Voor de rest is het wachten op nieuws van de school wat Zoon betreft. Mag hij terugkeren? Hoeveel dagen en vanaf wanneer? Hopelijk weten we snel meer.

Quarantaine dag 74

Op dagen zoals vandaag ben ik absoluut zot van de lockdown. Vertragen, genieten, qualitytime met mijn kinderen, uit de ratrace stappen. Vandaag is weer een dag om in te kaderen.

De Dochter op school, de wederhelft in Brussel, dus Zoon en ik hadden het rijk voor ons alleen. Eerst rustig ontbeten, dan samen een uur schoolwerk gedaan en dan ben ik online begonnen aan mijn teamvergadering. Ik had voor hem een briefje klaargelegd met dingen die hij moest en mocht doen en gevraagd om zeker niet voor 11u op de Nintendo, tv of iPad te gaan. Ik had op wat verzet of gezeur gerekend omdat er ook een taakje opstond (nog geen tijd gehad om de vaatwas te legen dus had dat op zijn lijst gezet) maar hij leek net blij met zijn lijst. Natuurlijk liep mijn overleg een half uur uit, het arm mannetje kwam net eens piepen op de kamer toen ik mijn laptop dichtklapte. Om mij trots te vertellen dat hij met de konijnen had gespeeld maar ook de tafel al had gedekt voor de lunch en een uur had gelezen. En niks online had gedaan. Ik was zo trots en blij.

Dan hebben we samen soep gegeten en sprongen we snel op onze fiets voor een tochtje naar de Bourgoyen. Een half uur heen fietsen, een half uur terug, dat gaf ons nog anderhalf uur voor een wandeling eer we aan de schoolpoort moesten staan om De Dochter op te halen. Net genoeg dus om ons niet te moeten haasten of stressen. Op de heenweg kwamen we de stadsschapen tegen aan de Coupure, zalig om wat naar de beestjes te kijken.

Het was best al warm om te wandelen. Maar het twee uur en half buiten zijn en bewegen deed ons zo ontzettend deugd. Ook wel leuk zo onder ons tweetjes. We genieten daar allebei wel van.

En dan snel iets eten, De Dochter ophalen en dan beginnen aan deel 2 van de werkdag, de avonddienst waarbij de Wederhelft ook weer in huis is en voor de kroost kan zorgen.

Zalig. Maximaal genieten van het zalig weer en toch rustig al ons werk en huiswerk gedaan krijgen. Van mij mogen alle dagen zo zijn.

Ook van het weekend werd er lekker veel bewogen. Donderdag was het ook weer zo warm en deden we in de ochtend al een fietstocht en wandeling in de Gentbrugse Meersen. Vrijdag wat minder mooi weer en had ik met een vriendin afgesproken om weer een ander natuurgebied eens te verkennen. Een leuke fietstocht ernaartoe en dan nog twee uur wandelen en zalig bijpraten en op de wandeling een van haar mooie honden vasthouden. We kunnen nu dan wel geen terrasjes doen, maar zo samen wandelen en praten is eigenlijk zeker zo leuk. Ook zondag werd er gewandeld en maakten Zoon en ik samen met een vriend een tocht in de stad van een goed uur. Alleen zondag was wat een luie dag waarop we ons beperkten tot een wandeling naar de ijsjeszaak in de buurt.

Het is natuurlijk niet altijd zo. Begin vorige week had ik het best wel moeilijk. Ik miste sociaal contact, zat totaal niet goed in mijn vel, had plots meer zorgen en meer ergernissen en twijfels. Gebrek aan perspectief ook, van eens ergens anders naartoe te kunnen, met vrienden te kunnen afspreken, iets leuks te gaan doen. De muren kwamen op mij af. Er leek alleen maar ruimte voor dingen die moeten, zoals werken en thuisonderwijs, en niet voor leuke dingen, zoals op reis gaan of lezen in de zon in het park. Maar gelukkig kon ik toen met twee vrienden gaan wandelen enkele dagen nadien. En brandt de zon nu de muizenissen uit mijn hoofd.

Quarantaine dag 67: quarantainedagen kunnen ook de max zijn

Vanmorgen net iets vroeger opgestaan dan me lief is om de Dochter haar boterhammen te smeren en fruit te schillen en op tijd aan de schoolpoort te krijgen. Haar eerste schooldag sinds corona gisteren was supergoed meegevallen. Dat kind straalt gewoon. OK, de klas is gehalveerd, de juffen dragen mondmaskers en de juf wisselt op een dag tussen de twee klassen. En ze moeten vaak hun handen wassen, moeten één per één de klas binnen gaan en de bankjes staan heel ver van elkaar, ze eten in de klas en hebben per klas een toilet per klas ter beschikking. Allemaal helemaal anders dan normaal. Maar dat lijkt weinig te deren. Ik zie vooral een heel gelukkig kind dat weer vriendinnetjes heeft gezien en weer mag spelen in de schooltuin. En waarbij bij dat spelen de social distancing norm bijkbaar redelijk los wordt gelaten. Waardoor ze weer gewoon kind kan zijn… En ja, we zijn allemaal wel een beetje bang voor besmetting. Maar voorlopig zit dat op de achtergrond en zijn we vooral blij.

Met Zoon gaat het -voorlopig, het is nog vroeg dag natuurlijk- ook prima. Hij geniet best van de extra aandacht. Tijdens het thuisonderwijs kan ik nu al mijn aandacht aan hem geven en gisteren konden we verder wandelen dan normaal en daarbij rustig kletsen zonder de kleine zus erbij die op wandelingen al eens voor irritatie zorgt bij hem. Op de momenten dat ik werk is hij natuurlijk helemaal alleen, maar gisteren heeft hij bijna een uur gelezen en vandaag een leuke film gekeken…

Vandaag was echt een zalige dag. Na het ontbijt rustig aan ons schoolwerk begonnen en omdat ik de late shift heb op het werk er ineens een tweede blokje aan kunnen breien, zonder enige vorm van tijdsdruk deze keer. Tussen de twee blokken heb ik even naar de kapper gebeld en mocht ik direct afkomen. Toen we het huiswerk een beetje beu werden zijn we gaan Ringfitten op de Nintendo en staat hij mij te coachen. Echt geweldig hoe die dan meeleeft. Dan was het alweer tijd voor de lunch. En dan zijn we vertrokken voor een fietstochtje van 16km in de stralende zon, shortjes-en-topjes-weer. Onderweg gestopt om de lammetjes en schapen te aaien. We waren een beetje bezorgd omdat hun drinkemmers helemaal leeg waren en de beesten nogal aan het puffen waren, dus hebben we onze drinkflessen dan maar in hun emmer gegoten. Maar toen kwam de boer aan (jullie misschien bekend uit het programma Gentbrugge van Joris Hessels?). Ik bleef toch even staan omdat ik wat bezorgd was, maar hij had hopen eten en drinken bij en we hebben nog een leuk praatje geslagen uiteindelijk.

Daardoor was het al wat later geworden en ik moest bijna aan het werk, maar geen nood, Zoon begon te racen en ik kon hem dus amper bijhouden, alhoewel ik tegenwoordig best fit ben van al dat fietsen en wandelen en ringfitten. Op de terugweg stond er dan nog een stevige tegenwind en bij thuiskomst zagen we allebei zo rood als een tomaat van de inspanning. Maar deugd dat het deed… Ik moest echt op mijn snelst fietsen om dat kereltje enigszins bij te houden…

Ik heb eigenlijk heel hard genoten van zowel de quality time met Zoon als van het samen sporten. En dan nog in dat zalige lentezonnetje en zonder veel tijdsdruk. Om de dag helemaal goed te maken kreeg ik net voor we op de fiets sprongen nog bericht dat op het werk thuiswerk de norm blijft tot 31/8. Dat maakte mijn dag helemaal goed. Al is het natuurlijk nog afwachten of er toch niet nog redenen opduiken om naar Brussel te moeten, we zien wel.

Ik ben ook superblij dat de froufrou weer tot de orde geroepen is door de kapster. Het werd na dikke twee maanden echt wel heel lang en weerbarstig. Het was wel een vreemde ervaring. Het was uiteraard heel druk in het kleine kapsalon en er zaten vooral oma’s die dringend hun kleuring kwamen laten bijwerken. De mevrouw vlak voor mij vond het ook nodig om haar afspraken voor de komende tijd even te overlopen. Dat duurt toch niet lang hoor ik je denken. Nee, bij de meeste mensen niet, maar zij had om de twee weken een afspraak staan en dit tot en met kerstavond, dus dat duurde wel even om dat allemaal te overlopen… Ik heb ook voor het allereerst een mondmasker opgezet. Ik ben er dus niet zot van. Een meter buiten de kapperszaak heb ik dat onding maar meteen weer opgeborgen. Ik heb de neiging er heel de tijd aan te pulken en het is veel te warm… Ik ga dus extra blij zijn als ik niet met de trein naar Brussel moet en zo’n masker ga moeten opzetten heel de tijd…