Janneman Robinson & Poeh

Heb je lagereschoolkinderen in huis en zoek je een leuke film voor tijdens de zomervakantie? Dan is deze een grote aanrader. Wij werden afgelopen zaterdag door Ketnet getrakteerd op een gratis film, maar voor deze zou ik met veel plezier zelf de tickets gekocht hebben. En daar zijn goede redenen voor.

Films zijn tegenwoordig voor het grootste deel vervolgfilms van eerdere successen. Of nieuwe films die heel erg lijken op eerdere successen. Zo zagen we onlangs Hotel Transylvania 3. Niks mis mee; grappige film, onderhoudend, luid en blits vol coole grappen. Ontspannend.

Maar misschien wil je wel eens iets anders zien met je koters in de cinema. Iets waarin ook eens deftig geacteerd wordt? Enter Ewan Mc Gregor die hier Janneman Robinson himself speelt die volwassen is geworden en zijn knuffels en fantasiespel ver achter zich heeft gelaten. Heerlijke vent. En over zijn acteercapaciteiten bestaat geen twijfel, toch.

Nog niet genoeg? Wat dacht je van een trage film. Een film waarin enkel in de laatste twintig minuten wat actie zit. Een film waarin er soms erg weinig gebeurt. In deze tijden behoorlijk verfrissend. Maar is dat dan niet saai voor de kinderen die heel snelle beelden gewend zijn? Ik heb de mijne alleszins niet horen klagen.

Het gaat om een Disney film en de typische Disney magie is er op zijn mooist. Het niet zo jonge karaktertje Winnie The Pooh wordt heerlijk authentiek benaderd. Mooie poppen, met al de herkenbare karaktertrekken. Tot slot zit de film naar mijn aanvoelen vol levenswijsheden en waarden. Over volwassen worden. Vriendschap. Het belang van spelen en gek doen ook als je geen 6 meer bent. Echt gewoon hartverwarmend.

Bekijk hier de trailer.

 

Gentse Feesten 2018: laatste dagen

Vrijdagmiddag keerden we terug van zee; Zoon had ’s middags een playdate bij een vriendje en ik zou met de Dochter nog eens naar de Feesten trekken. Dat is er echter niet van gekomen wegens veel te warm, veel te veel was en uitpakwerk en de hond die nog opgehaald moest worden en niet meer alleen kan zijn wegens te oud, ziek en incontinent.

Over de dag valt dus weinig te melden, maar de avond werd wel nog heel leuk. Ik had met een vriendin annex superfan van Vive La Fête afgesproken op Boomtown. De eerste groep zijnde twee dj’s lieten we aan ons voorbij gaan, maar voor Vive La Fête werd ik met veel plezier meegetroond naar de tweede rij. Ik had de groep ooit al eens gezien, ergens diep in de jaren ’90 in een auditorium van de KULeuven voor een feestje van de Germaanse. Niet de beste omstandigheden voor eender welke groep (ik denk dat het in het illustere Maria Theresia Collega was dan nog) en dus ook een zeer vreemd optreden. Hoog tijd dus voor een herkansing.

Het optreden was leuk, de muziek is nog steeds maar voor de helft mijn ding maar die helft was dan wel een overtuigende helft, ik heb me geen moment verveeld. Maar ik kwam eerder om eens bij te praten en wat tijd op de Feesten te spenderen in goed gezelschap en dat kwam na het optreden ruimschoots aan bod. Ik voelde me een hele pief toen ik toegang kreeg tot de kiosk met ons VIP-bandje alwaar de frontman- en vrouw op enkele meters of soms gewoon vlak naast ons stonden te babbelen en te dansen.

Op zaterdag kwam een vriendin met haar drie kinderen helemaal uit Pellenberg afgezakt voor een eerste kennismaking met de Feesten. Zoon had wederom andere verplichtingen, de wederhelft moest op de hond passen, trokken wij samen met de kindjes naar de Feesten. Het was veel en veel te warm en het complete gebrek aan slaap en de lekkere gin tonic van de voorbije nacht speelden me zeer zwaar parten. Na wat aangenaam rondhangen in het Baudelopark en wat langs de diverse podia struinen waar op dat moment niet heel veel te beleven was, gaven we ons tegen de avond al gewonnen. Zonde dat Miramiro al gedaan was, daar had het wellicht nog veel aangenamer vertoeven geweest. Ik moest ook nog een beetje fris zijn voor mijn tweede afspraak van de dag, ’s avonds met een andere vriendin, die helaas helemaal platzak was wat de Feesten tot een sobere bedoening maakte want mijn budget kan ook geen vijf keer trakteren, daarvoor werk ik in de verkeerde sector vrees ik. Maar in het Baudelopark is het altijd gezellig, ook als je zo lang mogelijk wil doen met dat ene munttheekannetje. De Long Island Iced Thee die ik oorspronkelijk in het vizier had, is in het kraampje gebleven wat gezien de staat van mijn maag misschien wel de betere keuze was ook. Ik lag nog op tijd in bed ook. Niet dat een mens kan slapen bij deze temperaturen aan de Feestenzone, doe je het raam open dan lig je precies midden in een café te slapen en met het raam dicht maakt het gepuf van de hond je langzaam maar zeker compleet tureluut.

Zondag, laatste dag Gentse Feesten en weer zo warm dat de vliegen dood van de muur vallen. Deze keer had de Dochter een feestje en gingen we met Zoon een nieuwe ijsjeszaak uitttesten; Valeir. En dit viel heel erg mee. Wat een waanzinnig uitgebreid aanbod aan originele en superlekkere smaken. Het gemberijsje beviel me uitstekend en ook mijn gezelschap liet het zich smaken. Hier keren we terug.

Eens de Dochter thuis was trokken we met hen dan nog eens naar de kermis waar ze een squishy konden vissen en dan gingen we op zoek naar eten. De pad thai uit het vietnamees vegetarisch kraam aan St Jacobs was erg lekker maar de portie was zo belachelijk klein dat ik er lang niet mee had gegeten, wat anders wel had gemogen voor 9 euro. De kinderen kregen elk nog een pastabeker aan de Vrijdagmarkt en daar liet ik me nog eens gaan met de Frozen Yoghurt. En zij nadien ook. Waarbij de Dochter alleen de toppings op wou eten…

Noordzeezand

Al enkele jaren wisselen we enkele dagen Gentse Feesten af met enkele dagen Oostende. Hoeveel dagen waar hangt af van het weer, onze goesting, het programma van de Feesten en onze nood aan slaap en rust. Dit jaar trokken we vier dagen naar de kust.

Nu de kinderen wat ouder worden, is vakantie iets relaxer. Je kan ze uiteraard niet uit het oog verliezen, maar terwijl de ene ze in de gaten houdt, kan de andere al eens een half uur ongestoord lezen. Luxe.

Het was maar 21 graden aan de kust, maar onder de juli-zon bleek dat meer dan warm genoeg. Elke namiddag trokken we naar het strand waar de kinderen zandkastelen bouwden aan de waterlijn, in de zee spetterden en af en toe even kwamen opdrogen in de zon. We bleven vrij laat en dan zie je het strand steeds leger en rustiger worden. Tegen half 7 was de meerderheid van de mensen al van het strand af en werd het eigenlijk echt genieten. Dan nog naar huis, douchen, snel iets eten en de kindjes laat naar bed waardoor ze tenminste meteen in slaap vallen in plaats van eerst nog een uur te liggen giechelen. En wij nog een aflevering La Casa De Papel konden kijken en nog een hoofdstuk lezen in mijn Ken Follet The Century Trilogie die nu ei zo na uit is.

IMG_0885.JPG

In de ochtenden was het vrij fris wat de kans bood om ook wat andere dingen te doen. Een keertje naar de go-carts, wat veel minder is dan de andere jaren. Het werd vervangen door minigolven, wat Zoon zo leuk vond dat we twee ochtenden gegaan zijn. De tweede keer wou de Dochter ook haar eigen stokje. In Oostende heb je een parcourtje met maar liefst 21 holes palbij ons appartement, superhandig.

Op woensdag nam ik mijn metgezellen op sleeptoch voor een halvedaguitstap. Eerst naar de veerboot wandelen, dan de gratis overzet naar de heerlijk rustige en industriele Oosteroever (mental note: die omgeving eens verder verkennen, zag er intigerend uit) en van daar naar Fort Napoleon voor de Tentoonstelling Grote Kunst voor Kleine Kenners. Dit is een bijzonder geslaagde expo die nog tot september te bezoeken is en waarbij de grootste kunstwerken aanschouwelijk gemaakt worden op kindermaat en ze aan de hand van een audiogids van Warre Borgmans nog een heuse speurtocht mogen doen. Het eerste deel bovengronds, gefocust op de kunst, maar het tweede deel een doe-parcours in de kelder waar de intellectuele focus dus weer losgelaten mag worden en ingeruild voor rennen, spelen en puzzelen. Het Fort zelf vormt daarbij een boeiend decor dat ik ook op een later moment nog eens van naderbij wil bekijken.

IMG_0887.JPG

Niet alleen de go-carts, ook de kookpotten bleven dit jaar minder bezocht. De tweede avond haalden we lekkere frietjes van onze lievelingsfrituur Franky, na ons bezoek aan het fort aten we pasta en pizza bij Poppy’s, waar ze uitzonderlijk veel vegetarisch op de kaart hadden staan. Geen haute cuisine en echt Italiaans blijft beter, maar degelijk en gezien hun openheid naar vegetariers dus zeker het bezoeken waard als je in Oostende bent.

Morgen is het inpakken en poetsen, Zoon heeft een playdate na de middag en de Gentse Feesten wachten.

Prison Escape in Breda

Maandag trokken we met het hele team naar Breda om er te gaan ontsnappen uit de gevangenis. Ik had op voorhand de site eens bekeken en wauw, wat een mooi gebouw is die koepelgevangenis! Echt veel info over hoe het spel in zijn werk zou gaan, was echter nergens te vinden. Net als de meeste collega’s ging ik uit van een escaperoom-achtig iets. En dat is naar ik hoor geweldig leuk om te doen. Ik had dus echt superveel zin in deze uitstap.

De hele ervaring viel echter behoorlijk tegen. Ik kan deze teambuilding niet aanraden.

Misschien lag het deels aan de verkeerde verwachtingen. Met een escaperoom heeft prison escape niet veel te maken. Je werkt niet samen aan opdrachten. Het is veel meer een rollenspel. In de gevangenis lopen 80 acteurs rond en het is alleen door in interactie te gaan dat je kan ontsnappen. Dat is een heel ander concept.

Het was me ook veel te vaag. Je wordt met wildvreemden in een cel opgesloten en je krijgt op geen enkel moment iets van uitleg. Met als gevolg dat na een uur zeker de helft van ons team eigenlijk nog totaal niet wist wat te doen. Je zwalpt maar wat rond in die immens gevangenis en hebt eigenlijk geen idee van wat je moet doen. Sommige mensen zijn daar beter in dan anderen en ontdekken blijkbaar wel snel of iets minder snel wat ze moeten doen. Maar er zijn veel verschillende verhaallijnen en wat werkt bij de ene, doet helemaal niks bij iemand anders.

Ieder speelt dus zijn eigen verhaal. Van teambuildende kwaliteiten is er totaal geen sprake. Het was ieder voor zich of hoogstens voor groepjes van 2 of 3 mensen. Je bent ook afhankelijk van externe factoren.

Tot slot is de hele ervaring niet aan mij besteed. Je wordt echt behandeld als een gevangene en vrolijk afgebekt door de ‘cipiers’ en dat begon al heel gauw mijn keel uit te hangen. Ik ben slecht met gratuite autoriteit en van in het begin kwam alles in mij gewoon keihard in opstand tegen dat hele systeem. Als je dan na een uur nog geen flauw idee hebt van wat je moet doen, dan haak ik gewoon af. Ik heb samen met nog enkele collega’s gewoon drie uur gewacht tot het voorbij was. En dan zijn er wel acteurs die proberen je terug in het spel te betrekken, maar op een heel dwingende en vervelende manier en dat is iets waarop ik nog veel harder afhaak. Ik besefte achteraf wel dat er momenten waren waarop iemand me probeerde te helpen, maar op het moment zelf was ik veel te hard bezig met balen om dat op te merken. Of je ontsnapt of niet hangt trouwens ook niet perse af van het uitvoeren van opdrachten. Een collega is kunnen ontsnappen door gewon twee uur slaafs achter een actrice aan te hossen en alle belachelijke dingen te doen die die voorstelde. Bij andere mensen stond de poort gewoon ineens open. Tja.

Give Away: Headspace

Ik uitte me hier reeds als een Headspace-fan. Omdat 1 miljoen mensen een abonnement hebben op de app, mag ik een gratis toegang gedurende 1 maand weggeven. De code geldt maar enkele dagen, dus morgenavond loot ik een gelukkige uit de reacties hieronder.

Wil je graag winnen? Gewoon reageren en een portie geluk zijn voldoende. Harmonie en kalmte van geest gedurende één maand zullen de uwe zijn. Graag gedaan!

Update

  • Kijkt naar: samen met de wederhelft naar Jessica Jones. Maar de reeks die ik alleen kijk, The Good Wife, is helemaal uit. Geweldige reeks. Maar ik ben nu dus op zoek naar een nieuwe Netflix reeks om alleen te kijken. Alle tips welkom op dit adres!
  • Luistert naar: Nathaniel Rateliff.
  • Eet: beetje veel afhaal en op verplaatsing de laatste weken; chinees, pizza, buurtbarbecue,…
  • Zoon verliest stilaan al zijn tanden! Er zijn er al 3 uitgevallen en nummer 4 zit vervaarlijk te wiebelen. Hij wordt er soms gek van. 5 nieuwe tanden zoeken intussen hun weg (3 kiezen, 2 snijtanden). “Meer gaten dan tanden” zei zijn juf onlangs. Hij was zwaar beledigd.
  • Zaterdag was het proefje voor het zwembrevet. Zoon had de 25m rug nog nooit gehaald en slaagde nu met glans. Wat een beetje druk niet kan doen. Hij behaalde het Otter-brevet en mag in september starten bij de Haaitjes. Dochter is nog in deliberatie. Zij zwemt bij de Dolfijntjes maar de juf was afwezig en de leraar die het proefje afnam was nog niet helemaal overtuigd. En ook wel heel streng. Hij vroeg ook dingen die ze nog nooit hadden geoefend, niet ideaal dus. Dus nog af te wachten in welk groepje zij mag starten in september.