Angèle

Goeie smaak. Cultuur. Ik probeer het de kinderen van jongsaf mee te geven. Ik ben blij dat de school daar overigens ook aan meedoet en dat ze regelmatig naar goed theater (4Hoog, studio Orka) en musea gaan.

Thuis zet ik ook gewoon mijn muziek aan. Als ze het expliciet vragen dan wil ik uiteraard ook iets voor hen opzetten, maar als ze niet vragen naar Mega Mindy, dan zet ik het ook niet aan. En K3 komt er niet in. Daar ligt mijn grens.

Ik vond het dan ook best wel leuk toen de Dochter deze zomer aangaf dat ze Angèle leuk vindt. Ik heb prompt de cd aangeschaft. Afgelopen zaterdag was ze wat ziekjes, de hobbies vielen in het water en ik bleef thuis bij haar. Tijd voor gezelschapsspelletjes en daar moet voor mij altijd een muziekje bij. Ik wou eerst Balthazar opzwieren, maar vroeg haar toen of ik haar muziek moest opzetten. Dat wou ze wel. En dus hebben we samen naar Angèle zitten luisteren. Schitterend trouwens om haar dan te zien meezingen…

Autoloze zondag

Afgelopen zondag was het ook in Gent weer autovrij. Tenminste, dat was toch de bedoeling. Helemaal autovrij is het natuurlijk nooit. Als bewoner mag je ten allen tijde met de auto de stad uit als je ergens naartoe moet. Je mag er gewoon voor 18u niet meer in.

Het was ontzettend mooi herfstweer en we hadden een folder in de bus gekregen van alle activiteiten in de stad die dag. Voor die activiteiten moest je wel een eind fietsen; ze waren niet gewoon in het centrum maar helemaal aan de rand aan Dok Noord. Dus sprongen we allemaal op onze fiets. Ook de Dochter van 5, die we net deze zomer zijn beginnen meenemen in het stadsverkeer op haar eigen klein fietsje. Ideale gelegenheid zou je dus denken om met dat klein grut nog wat te oefenen op de openbare weg.

Op de heenweg lukte dat ook behoorlijk goed. Maar op de terugweg… Volgens mij is de Ham éénrichtingsverkeer, maar we kwamen auto’s tegen in beide richtingen, die dan begonnen te manoeuvreren en keren. Op een bepaald moment reden er drie auto’s achter ons terwijl er een uit de andere richting kwam. Het was verdorie drukker dan op een normale zondag.

En stipt om 18u veranderde onze eigen straat even in een autosnelweg waar de ene na de andere auto voorbij kwam gezoefd tegen een aanzienlijke hogere snelheid dan de toegelaten 30km per uur. Voor veel mensen is dat autoloos zijn precies toch nog een beetje moeilijk.

Voor mij mag het daarentegen elke week autoloze zondag zijn. We konden de ramen wijd opengooien zonder te moeten denken aan fijn stof en uitlaatgassen. Je had met de fiets eindelijk eens alle ruimte en moest je route niet aanpassen in functie van de meest veilige weg met de kinderen. En de activiteiten op Dok Noord waren heel gezellig. Veel volk ook trouwens. Ik vraag me wel af hoe het in het centrum was, aangezien daar dan wellicht niks gepland was?

Recepties zijn zelden geweldig

Afgelopen vrijdag mocht ik met een vriendin mee naar de première van “Wie is bang” van Koen De Sutter en Tom Lanoye. Maar alhoewel het stuk zeker de moeite waard is om over te schrijven (goed maar niet top), wou ik het hier vooral hebben over de receptie achteraf. Die maar een trieste bedoening was.

Recepties, ik ben geen fan van het genre. En al zeker niet als vegetariër die geen wijn lust. Eerste ergernis van de avond, bij het verlaten van de zaal was er zoals steeds enkel wijn. En fruitsap voor de mensen die geen alcohol willen/mogen drinken. Appelsiensap dus. Ik was in de veronderstelling dat er anno 2019 in het hippe Gent in een vooruitstrevend theater in deze tijden van Tournée Minérale en de mocktailclub, van artisanale overal geroemde alcoholvrije gin, wel iets anders als aperitief te krijgen zou zijn dan een banale en niet lekkere fruitsap. Ik dacht dat.

I was wrong.

Fase twee. Hapjes. Mijn gezelschap had zich nogal moeten haasten vanuit Leuven, had amper gegeten en keek dus geweldig uit naar de hapjes. Zij is geen vegetariër trouwens, maar vond ook niks eetbaars. En als vegetariër was er gewoon geen enkele optie. Ten eerste waren er wel kaasjes, maar die zaten op een prikker met vlees en dan kom ik daar dus echt niet aan. Ten tweede waren die enkel bij tafeltjes neergezet waardoor je telkens de mensen die daar zaten moest storen om eraan te raken.

En dan kwamen ze rond met hapjes. Er was gerookte zalm, toast met americain en met paté. Vis, vlees en nog eens vlees dus. En hoeveel mensen ken je die nog graag americain of paté eten, eigenlijk? Ik in elk geval niet veel. Maar voor vegetariërs? Niks, nul de botten, tenzij een stuk kaas met vleesaroma.

En op een trouwfeest van een nicht van het zevende knoopsgat op de Vlaamschen boerenbuiten verwàcht ik zelden meer. Ik moet me dan inhouden om niet voordien al iets deftig te eten. Maar, nogmaals, op een fancy theaterreceptie in de veggie hoofdstad van Vlaanderen???

Piemonte deel 1

Een week geleden alweer vertrokken we. Eerst de kindjes nog een halve dag op ballet- en voetbalkamp en dan hop de auto in voor de eerste helft van de lange reis (1200 km). Na zes uur rijden bereikten we ons hotel voor de nacht, het Ibis Styles in Chalon-sur-Saône. De wederhelft had per ongeluk een kamer geannuleerd in plaats van online ingecheckt dus moesten we een nieuwe kamer bijboeken, een beetje gedoe maar uiteindelijk kregen we nog vrij vlot onze kamers naast elkaar. De meisjes deelden een kamer, de jongens ook.

Om 7u opgestaan, ontbeten en dan alweer en route. Op naar de Alpen. De weg werd snel bochtiger en de Dochter misselijk. Een van een tante gekregen pilletje bracht gelukkig soelaas. Het bleef toch een beetje spannend. Wel mooi om de besneeuwde bergtoppen te zien naderen. Aan de dure Mont Blanc tunnel was het twintig minuten aanschuiven, maar voor de rest was er eigenlijk amper verkeer. Op een uur of anderhalf voor onze eindbestemming aten we nog een pizza in een verlaten Italiaans bergdorp.

Het leven in Piemonte is eenvoudig. Er is een gigantisch aanbod aan wijndomeinen en restaurants, maar zo goed als niks voor kinderen. Geen dierenparken, geen avonturenparken, geen kayaks. Er zijn kastelen, maar ze worden niet toeristisch uitgebaat. Tussen 12 en 16u valt het leven volledig stil is zijn winkels, kerken, musea gesloten. De terrassen leeg, de mensen nergens te bespeuren. Bovendien is alles ver weg door de ieniemini wegeltjes tussen de dorpjes in de heuvels. Voor een simpele wandeling zit je al gauw een uur in de auto.

Wat we dan al gedaan hebben?

Gezwommen. De kindjes spenderen elke namiddag vele uren in het zwembad. De Dochter voor het eerst compleet zonder bandjes en dat gaat haar goed af. De laatste dagen is het hier wel fris en bewolkt wat het zwembad heel koud maakt. Op onze heuvel is het dan nog enkele graden frisser dan beneden in Aqcui Terme.

Gewandeld. We deden al 3 tochten van 7 en 1 van 9km. De eerste in een wild natuurpark waar iedereen schrammen opliep en we meermaals onze weg verloren. De tweede tussen de wijngaarden en de derde hier in de buurt. Toen ging ook De Dochter mee en kreeg ik geregeld 16 kilo in de draagzak. Gezellig maar puffen.

Geocachen. Wanneer er schatten liggen, proberen we ze mee te pakken. Intussen alles in de onmiddellijke omgeving al gedaan.

Lekker eten. Om de dag gaan we met z’n tienen op restaurant. Geen spaghetti bolognaise of pizza Hawaï maar authentieke Italiaanse keuken met primi en secundo. Omdat die tweede vaak niet vegetarisch is, eet ik soms twee primi’s of een pasta en een dessert, de zogeheten dolci. Gister aten we pizza in een supergrappig afgelegen restaurantje uitgebaat door twee oude mannen (vader en zoon?) waar ik de lekkerste pizza at ooit.

Diertjes. Gisteren zagen we een hertje (het kwam voor de auto staan) en een konijntje. Maandag een eekhoorn. Elke dag wordt ik levend opgegeten door tijgermuggen (ik durf niet tellen maar gok op +40 beten). In de kamer van de kindjes wonen duizendpoten en op het terras speciale mega wespen die gelukkig niet echt in ons geïnteresseerd zijn.

Cultuur. Aqcui Terme is een aardig stadje met flink wat geschiedenis. Vier bogen van een Romeins aquaduct. Een bron met water van 74,5 graden. Een kasteel. Stadsmuren. Een Romeins zwembad dat maar twee uur per dag te bezoeken valt. Verlaten oude kuuroorden en nieuwere nog open kuurhotels.

Lezen. Ik las ‘de bekeerlinge’ van Stefan Hertmans op 6 dagen. Ben nu begonnen in Idaho van Emily Ruskovich. Met telkens 1 oog op de Dochter in het zwembad.

Plannen?

Maandag heb ik een alpacawandeling geboekt, daar kijk ik wel naar uit. Verder gaan we zeker Genua verkennen (anderhalf uur rijden). Nog een paar keer gaan eten en wat wandelen of geocachen. En nog meer zwembadplezier.

Zoon op kamp

Ik kreeg net telefoon van de wederhelft dat ons mannetje goed afgezet is op het kampterrein in de Ardennen waar hij met zijn scoutsgroep zal verblijven. Een hele onderneming, twee uur en half heen en dan weer terug. Dit omdat de bevers, de jongste leeftijdsgroep, maar een week gaat kamperen in plaats van tien dagen zoals de rest van de groep. En dus apart gebracht moeten worden. Zelf kon ik helaas niet mee, ik moet werken en neem al 3 weken vakantie deze zomer, maar de wederhelft en de Dochter hebben hem met de auto gebracht.

Ik kreeg net dus een beknopt verslag. Het is een echt kampterrein blijkbaar, met gaten in de grond in de plaats van toiletten, en douches waren er ook niet te bespeuren. Een enorm groot terrein blijkbaar waar elke leeftijdsgroep of ‘tak’ zijn eigen afgesloten stuk heeft. De kleintjes in tenten, de groten in zelfgesjorde toestanden.

Zoon heeft nog nooit in een tent geslapen dus ik ben superbenieuwd hoe hij dit allemaal gaat ervaren. Spannend is het wel.

Deze zomervakantie zal hij overigens nog 1 dag gewoon thuis zijn. De scouts keren volgende week dinsdag terug met de bus, maar Zoon heeft maandagochtend alweer een voetbal (dag)kampje, dus gaan we hem zelf zaterdag alweer ophalen in de Ardennen waardoor hij zondag dus een dagje thuis is. Van maandag tot vrijdagmiddag gaat hij dan naar het voetbalkamp en we halen hem daar vrijdagmiddag op om meteen door de rijden naar Chalon-sur-Saone in Frankrijk waar we overnachten tijdens onze rit naar Piëmonte in Italië. Ook De Dochter heeft in die week trouwens nog danskampje. Zelf dus nog twee weken werken en dan vakantie!

Laatste weekend Gentse Feesten 2019

Na 5 dagen aan zee waren we zaterdag weer helemaal klaar voor de Gentse Feesten. Zaterdag zelf kwam er van feesten echter niet heel veel in huis. Ik had afgesproken op het terras van Bar Mitte maar de regen bleek met sluizen uit de lucht te blijven vallen, echt onwaarschijnlijk na de hitte van de dagen voordien. Gelukkig had het terras een zeil waaronder we konden schuilen.

Maar Zondag, de laatste feestendag hebben we het er nog eens helemaal van genomen. Met de uitersten van het culturele spectrum goed vertegenwoordigd. Eerst wilden we kinderen namelijk naar de kermis. Eendjes vissen, schieten, in een grote plastic bal rondhotsen op het water en ruzie maken wie de geviste knuffel uit de Pluche Palace mag hebben. Zelf word ik een beetje misselijk van de luide oerslechte muziek en al de plastic brol, maar de kinderen amuseren zich daar echt te pletter. We passeerden ook nog even langs de jeugddienst waar een rustige binnenkoer is en de kindjes zich lieten schminken.

Terwijl de Dochter een pannenkoek ging smikkelen, trok ik met Zoon naar het Geraard de Duivelsteen. Dat gebouw was tijdens deze feesten uitzonderlijk open. Dat moest en zou ik zien, want ik passeer het elke dag en heb gewoon een ding voor oude gebouwen. Het gebouw zelf bleek een beetje een teleurstelling, er blijft echt niks over dan de muren. Binnen is het leeg en onderkomen. Er staat zelfs geen deftige trap in. Gelukkig bleek de expo van Tom Liekens ook zeer de moeite. Samen met Zoon genoot ik van de enorme doeken vol dieren. Op de zwart-wit werken raakten we niet uitgekeken (zo vol details) en de reusachtige werken in kleur waren fascinerend. Er liep veel volk rond op de expo.

We troffen de rest van ons gezelschap aan Parking Petanque, een plek die al lang op mijn to do lijstje stond maar waar ik om de een of andere reden nooit was geraakt. Dik ten onrechte, want dit is een zalig goed verstopt rustig paradijsje temidden de Feesten. Lekkere vegan pizza en eveneens lekkere originele drankjes. Zoals een gingerbeer waar mijn muur van in brand stond. En een frisse ijsthee. Wat mooi en rustig was het hier ook. Hopelijk is dit er volgend jaar weer. Samen met Bar Mitte het mooiste terras van de Feesten.

IMG_2412

Daarna hielden De Dochter en de wederhelft de Feesten voor bekeken en trok ik met Zoon weer het centrum in voor Circus Mefisto. De voorstelling stond als 6+-aangegeven maar ik vond het meer iets voor een volwassen publiek. Een bizar klein universum met goocheltrucs, een gestoorde circusbaas en veel grappen en grollen. Gelukkig was er ook genoeg aan de show waar de kinderen iets aan hadden. Al moet je dan wel bereid zijn om mee te stappen in dit aparte wereldje. Maar dat waren we. Zoon vond het uiteindelijk wel grappig en heeft ervan genoten. Zelf blijf ik het toch vooral raar vinden, maar ben ik toch ook wel blij dat ik het gezien heb. Alleen spijtig dat we heel slechte plekken hadden ook al waren we 20 minuten op voorhand gekomen.

IMG_2416

De twee uitersten gedaan dus vandaag, grote Cultuur en de botsautoromantiek van de foor. Ik ben wel blij dat dat kan, tijdens de Gentse Feesten. Dat je kinderen gewoon mee kan onderdompelen in een bad van zo verschillende prikkels, kan laten kennismaken met schilderkunst, geschiedenis, theater, circus, muziek, straattheater, fastfood en gezond vegan eten, alles wat je maar wil eigenlijk. Dat dat zo broederlijk naast elkaar kan staan. Het blijft bevreemdend om ’s morgens voor het werk nog snel iets te gaan halen in de buurtwinkel en dan overal de zatte medemensen tegen te komen.

Zoon is overigens helemaal verkocht en vond dat de Feesten dan maar twee weken moeten duren. Of dat we volgend jaar maar wat korter naar zee moeten gaan. Dat belooft voor binnen een jaar of 6…

Sweet sixteen

Zet de cadeautjes maar al klaar, want deze blog blaast vandaag zestien kaarsjes uit! Zestien! Tien juli 2003 verscheen het eerste bericht, op de Skynetblogs toen nog. Een ander tijdperk. Ik woonde nog thuis zelfs… En weet je wat, alhoewel bloggen completely out of date is, ben ik het nog lang niet beu…16.png