Kleine gelukjes

Deze week heb ik een beetje geluk…

  • Lang weekend dus een dag minder werken en een dag langer slapen.
  • Dinsdag ook kunnen uitslapen omdat ik maar laat moest beginnen werken en de kinderen uit logeren zijn omdat ze vandaag en morgen geen school hebben.
  • De wederhelft die me ’s avonds kwam ophalen aan het werk waardoor ik een half uur vroeger thuis was dan anders.
  • Vandaag ook kunnen uitslapen omdat de kindjes er dus niet zijn en ik een thuiswerkdag heb.
  • Niet door de regen naar het werk moeten maar gezellig binnen zitten te werken met de radio op en de konijntjes die hier rond huppelen.
  • Vergezeld van zelfgemaakte cappuccino met amandelmelk ipv de drets uit de kofiezet op het werk.

Transfer

De afgelopen weken stonden weer enorm in het teken van de kinderen. Zo zijn we drie weken bezig geweest met de ‘transfer’ van Zoon van de club waar hij nu twee jaar bij gevoetbald heeft naar een nieuwe. Het is een lang verhaal. De nieuwe is veel dichter en eigenlijk had hij daar twee jaar geleden moeten starten maar er was geen plaats. We stonden op de wachtlijst maar daar kwam nooit wat van. Ouders van vriendjes zeiden dat we wat harder moesten aandringen als we wilden binnen raken. Maar Zoon wou niet, hij heeft nu vrienden gemaakt in de huidige club. Tot hij ineens op een tornooi gefrustreerd raakte in de voetbalkunsten van zijn vriendjes daar en hij op het scoutskamp de kindjes daar nog wat beter leerde kennen die toevallig ook in die voetbalclub zaten, net zoals twee klasgenootjes. En dus heeft hij volledig zelf besloten dat hij wou veranderen.

Intussen was de termijn waarop je makkelijk kan veranderen verstreken en moet een club de speler willen vrijgeven. Dat bleek gelukkig geen probleem. Na telefonisch contact met de nieuwe club bleken er twee vrije plaatsen voor volgend seizoen, maar vroegen ze om eerst te komen uittesten op training.

De eerste training was een absolute ramp. De trainer die Zoon wou beoordelen was er niet, ik vond maar geen andere verantwoordelijke om aan te spreken en toen ik die eindelijk vond was een luide vloek het eerste geluid dat eruit kwam. Waarop hij Zoon vrij kortaf meesnokte naar het terrein. En nadien enkel kon zeggen dat we de week erop moesten terugkomen. We vulden dan zelf maar in dat dit was omdat er dus geen trainer was en de invallers niet bekwaam waren om spelertjes te beoordelen. Van de twee andere kindjes die kwamen testen was er overigens 1 goed genoeg en de andere maar half, die zou geen matchen mogen meespelen komend seizoen.

Het tornooi de dag nadien had Zoon een slechte dag en was er extreem weinig inzet, waarop ik hem probeerde duidelijk maken dat als hij echt serieus was over die verandering van club, hij op het testmoment wel een beetje meer uit zijn pijp zou moeten komen. Zonder echter te hard te pushen want meneer is wel stressgevoelig en dan riskeer je dat hij helemaal zou dichtklappen.

Maar op de volgende training deed hij het supergoed en vloog hij over dat veld, was hij mega enthousiast dus vanaf volgend jaar speelt hij in de ploeg op fietsafstand in de plaats van de ploeg buiten Gent waar hij nu zat. Wat helaas niet echt op enthousiasme werd onthaald door de ouders en trainers van die laatste ploeg. Maar ja. Dichterbij is voor ons wel een pak praktischer.

Daarbij komt dan nog het proberen inplannen van de zwemlessen in hun drukke zaterdagprogramma’s. Nu zaterdag is het evaluatie. Bij de Dochter is er dit semester vanalles fout gegaan. Wel 5 verschillende leraren op 13 lessen die elkaar blijkbaar totaal niet brieften waardoor ze de helft van waarop ze geëvalueerd gaan worden eigenlijk nog nooit hebben gedaan. Elke les begonnen die precies van voor af aan waar Zoon de laatste 3 lessen niks anders heeft gedaan dan al de proeven van het evaluatiemoment geoefend. Toen ik dat aankaartte kwam er een flauwe reactie, dat ze er ook niks aan konden doen. Jaja, dat weet ik, maar daar kunnen die kinderen niet verder mee. Het gaat dus enorm spannend worden wat het resultaat van die evaluatie zaterdag zal zijn. Ik vind het in elk geval behoorlijk straf. De afgelopen weken hebben die kinderen niks anders gedaan dan een half zwembad mét drijfhulp en nu gaan ze ineens beoordeeld worden op 25 meter zonder drijfhulp. Wat ze dus nog geen ene keer geprobeerd hebben. Toen Zoon in dat groepje zwom, werd er tijdens de laatste 5 lessen vooral opgebouwd naar die evaluatie…

Ook de inschrijvingen van muziekscholen en dansscholen zijn open, maar de Dochter is totaal niet meer gemotiveerd voor haar balletles dus op dat vlak moeten we ofwel op zoek naar iets anders ofwel nog even afwachten wat het volgend jaar geeft in de scouts en in het eerste leerjaar en dan zien of ze zelf met iets op de proppen zal komen.

De draagdagen zijn toch nog niet helemaal over

Met een dochter die in september naar het eerste leerjaar gaat, dacht ik dat de buggy en draagzak/doek dagen al een tijdje achter ons lagen. Begin 2018 zat de Dochter op mijn rug in de draagzak tijdens het Lichtfestival en dat was toen echt wel puffen en zweten. Ze zat er die laatste maanden ook niet echt graag meer in. Dus borg ik na een tijdje mijn mooie Kokadi Flip Toddler op, samen met mijn voorraadje draagdoeken. Ook de buggy verhuisde naar de rommelkamer.

Omdat ik in La Palma echter wel wat wou wandelen en onze meid echt geen goede wandelaar is, was ik bij een kennis een pre-school drager gaan lenen, een Rose and Rebellion. Deze heb je in diverse uitvoeringen, van baby over peuter over pre-school tot ‘big kid’. Ik heb eigenlijk al een big kid model nodig maar de drager die ik kon lenen is een pre-school model en de Dochter zat er heel goed in.

Op reis hebben we de zak echter maar 1 keer gebruikt, La Palma is enorm heuvelachtig en 15 kilo de berg op sleuren viel niet mee. Meestal ging ik dus met Zoon alleen op pad. Ik twijfelde enorm of ik de draagzak dus na de reis zou terugbrengen, of hem toch zou overkopen. De Dochter zelf gaf aan dat ze best wel graag gedragen wordt weer en zelf vond ik het zwaar maar ook wel heel knus. En dus besloten we de draagzak maar te houden.

En dus had ik terug mijn meisje op mijn rug toen we zondag in de Bourgoyen een aardige tocht van 6 km hebben gedaan. Mevrouw was wel nog luier dan anders, ze wist drommels goed dat ik de draagzak bij had en kon niet wachten om erin te kruipen… Wel grappig want ze was het enige grotere kind in een drager; er liep nog een koppel rond met baby en peuter en enkel de baby zat in een draagzak, de peuter werd rondgereden in een buggy (heb ik nooit graag gedaan en al zeker niet in een natuurgebied). Daar liep ik dan met mijn 5-jarige op de rug… Maar er bestaan dus draagzakken die tot maat 134 gaan so why not. Al zie ik me Zoon met zijn 25 kilo nu niet meer direct op mijn rug zwieren. Maar die is gelukkig een pak sportiever dan zijn zus en wandelt maar wat graag zelf.

ps: ik draag mijn kinderen zo graag dat ik er een tattoo over heb, maar dat lazen jullie wellicht hier al ooit.

Gemis

Ik voel me niet vrolijk de laatste week. Het lijkt wel alsof alles gemis is. Dat Krist er niet meer is. Elke ochtend zet ik de radio aan en besef ik dat ik mijn favoriete radiostem Christophe Lambrecht nooit meer ga horen. Het enige echt leuke programma op Studio Brussel. Was er al eeuwen en zou er nog eeuwen zijn. Dan droom ik weer over mijn mama plots. Afgelopen maand ook alweer 7 jaar weg. Verdriet.

Ik passeer een windhond die een klein beetje op Luca leek. Gemis. Meisjes worden zomaar vermoord. Onrecht. Het klimaat is naar de botten. Angst en kwaadheid. De N-VA gaat misschien aan de macht komen en mijn job afpakken. Ongeloof. Kwaadheid. Frustratie.

Er lijkt gewoon even heel weinig om moed uit te putten. Of vrolijkheid. Geloof dat de toekomst de moeite waard is.

Grijze wolken. Hagel op mijn kop. Zelfs het weer weerspiegelt mijn onrust.

Vaarwel lieve Krist

Liever een goede buur dan een verre vriend luidt het spreekwoord. Maar jij was meer dan een goede buur.

Je hebt zoveel mensen geraakt. Geinspireerd. Gemotiveerd. Hun leven een klein beetje veranderd. Of veel.

Ik bewonder de manier waarop jij in het leven stond. Altijd klaar met een wijs of een lief woord. Altijd positief. Nooit zeuren. Altijd gewoon jezelf. Je zag het goede in de wereld, de schoonheid en je kon dat ook doorgeven aan andere mensen. Ik hoop dat ik een stukje van die sprankel van jou kan meenemen de rest van mijn dagen.

Elke ochtend word ik wakker en ben ik even vergeten dat je er niet meer bent. Een seconde maar. Eer de waarheid er weer is. Ik kan het nog altijd niet geloven.

Ik ben kwaad. Waarom zijn het altijd de parels, mensen de wereld om hen heen kleur geven en verrijken die te vroeg moeten gaan? Ik probeer te denken aan jou en die kwaadheid los te laten. Omdat het toch geen zin heeft. Maar het blijft zo onrechtvaardig.

Altijd stond je voor ons klaar. Ik zal het nooit vergeten. Ik wou alleen dat we elkaar nog wat langer hadden mogen kennen. En dat je nu op een goede plek bent. Met goede muziek en interssante mensen om een babbel mee te slaan. En honden om mee te wandelen of te voetballen. Het was echt een eer en een genoegen om jou te mogen kennen. Rust nu maar zacht.

He’s back!

Ja mensen ik heb gisteren op hete kolen gezeten. De scoutsbus zou normaal om 15.45 aankomen. Via sociale media hoorden we rond 15u dat ze pas vertrokken waren en dat het 16.30 zou worden. Toen ik om 16.30 wou vertrekken bleek het dan door de files 17.30 te zullen worden. Intussen zat ik echt zwaar op hete kolen. Al de dagen voordien was het prima gegaan met het missen en toestanden, maar nu op de dag van Zoons thuiskomst kon het me niet snel genoeg gaan.

Eens aan de verzamelplaats stond er zowaar al een bus, van de juiste maatschappij en met de kenmerkende scoutshemden en -dassen, maar van de verkeerd leeftijd. Aaaargh! Gelukkig kwam enkele minuten later de tweede bus al aangetuft. En was het dan op het topje van mijn tenen turen tot ik ein-de-lijk een blik opving van mijn mannetje. Eerst kon ik er niks uit afleiden, maar uiteindelijk kwam hij dan toch als bijna laatste van die bus en kwam hij naar ons gerend.

Meteen bleek dat hij een fijn scoutskamp had beleefd en viel er toch een gewicht van mijn schouders. Je weet toch maar nooit uiteindelijk. En dan kwamen de verhalen. Spontaan. En veel. Hij heeft drie uur lang zo goed als non stop verteld. Eerst zijn rugzak uitgepakt thuis en dan mocht hij kiezen naar welk restaurant we gingen. Het werd pizza. Gezellig onder ons drietjes want de jongste was die dag naar de grootouders vertrokken voor twee dagen. En de verhalen bleven en bleven maar komen en het was zo hard genieten om hem bezig te horen. Dan was het eigenlijk al laat maar hij zag echt behoorlijk zwart van het vuil dus nog even in bad en ook daar bleef hij vertellen. Hij begon zelfs spontaan over het groot zomerkamp.

De leiding heeft zijn schaafwondes prima verzorgd, hij is niks van kledij kwijtgeraakt behalve een afwashanddoek en die heeft de leiding dan nog verloren én een tand waarvoor de paashaas hem beloond heeft met drie paaseitjes in zijn slaapzak de volgende ochtend. Wat een avonturen. Hij heeft weer nieuwe vrienden gemaakt, een showtje gegeven op een avond, veel spelletjes gespeeld (leuke en minder leuke of vreemde), goed gegeten, gevoetbald,… Ik denk dat deze scout een geweldig fijne tijd heeft beleefd. En dat doet mijn hart zo deugd…

Stressy shit

Help help help, ik ben hier ei zo na aan het verzuipen. Ik verdraag nog slecht koffie en ik heb dezer dagen geen koffie nodig, want de adrenaline houdt me zonder probleem wakker en alert.

Morgenochtend geef ik samen met een collega een workshop op een naar mijn normen groot congres. Gelukkig zijn er veel sessies die tegelijk lopen wat maakt dat er naar ons deeltje zo’n 65 mensen komen luisteren. Ik weet niet of het de allergrootste groep is waarvoor ik al heb moeten spreken maar het zal zeker in de top 3 zitten. En ik heb behoorlijk veel stress om te spreken voor zo’n grote groep. Zelfs al delen we de workshop met 3 wat mijn bijdrage beperkt houdt tot een kwartiertje.

Gelukkig heb ik nu absoluut geen tijd meer om ermee bezig te zijn want maandag stappen we over naar nieuwe chatsoftware op het werk, morgen congres, vrijdag werk ik niet, dus dat moet vandaag allemaal in orde, handleidingen voor alle medewerkers inclusief. Waarom wacht je daar dan tot de laatste minuut mee hoor ik jullie denken. Omstandigheden. Twee van de vier collega’s uitgevallen, een derde staat op uitvallen wat maakt dat ik wekenlang veel minder aan deze projecten heb kunnen werken dan gepland omdat ik moest invallen voor afwezige collega’s. Plus feit dat het een aantal projecten tezamen zijn die nu allemaal in de eindfase zitten en allemaal veel dringende aandacht nodig hebben.

Maar bloody hell wat is het druk.