Ik heb nog nooit…

Deze leende ik hier, waarvoor dank.

Ik heb nog nooit

  • geskydived: absoluut niet. Het idee alleen al. Ik ben al geen fan van rollercoasters, laat staan zoiets. Not gonna happen.
  • mijn haar geverfd: Nog nooit gedaan. Zelfs geen kleurshampootje. Kan nog komen natuurlijk. Het schrikt me een beetje af wel.
  • gedoken: brrr, nee danku! Vind ik een beetje akelig. Ik sta graag met mijn voeten op de grond.
  • een cruise gemaakt: veel te vervuilend, lijkt me enorm saai en ik word zeeziek.
  • in een limo gezeten: waarom? Is toch maar een heel grote auto, toch?
  • karaoke gezongen: zal ook niet gebeuren. Ik vind zingen in publiek veel te gênant. Ik zie er ook absoluut de fun niet van in. Een geweldig repertoire hebben die toestanden ook doorgaans niet. Denk ik.
  • iets gebroken: gelukkig nog niet. Wel al wat hechtingen gehad, dat wel.
  • een beugel gehad: vroeger was dat precies niet zo hard in de mode als nu haha.
  • sushi gegeten: spreekt me om de een of andere reden totaal niet aan.
  • een tv-debuut gemaakt: toch niet dat ik weet. Of toch, ik denk dat ze ooit eens op het werk mijn rug in beeld hebben gebracht. Maar dat telt niet zeker?

Ik heb ooit

  • gespijbeld: nooit in het middelbaar en aan het unief ook zelden maar wellicht wel hier en daar een keertje. Maar meestal ging ik wel naar de les en na een all-nighter lag ik dan al eens te slapen in de les. Vooral als de les doorging in een bioscoopzaal om 8 uur ’s morgens op vrijdag…
  • een massage gekregen: wie niet? Of moet het van een professional zijn. Dan niet.
  • een kind gebaard: twee zelfs.
  • gezwommen in een zee: en in de oceaan. Wel al lang geleden want ik ga eigenlijk totaal niet graag naar zee.
  • een concert bijgewoond: Natuurlijk. Veel en graag.
  • gevlogen: ik ben klimaatbewust maar vliegen doe ik wel ja. Ik ben de tel al verloren. Niet dat ik 5 keer per jaar vlieg ofzo, maar wel al sinds ik kleuter ben dus het telt wel op.
  • gekampeerd: 1 keer op een festival. Ik zal kort zijn. Never again.
  • buiten de EU gereisd: enkele keren, vooral naar de USA en Canada. Heel graag.
  • iets laten piercen: iets van een 7 gaatjes in mijn oren en ooit een navelpiercing gehad maar dat was geen succes, het ding ontstak altijd.
  • een tattoo laten zetten: twee zelfs. Wie weet komen er ooit nog bij. Het is echt waar wat ze zeggen, het is verslavend.
  • paard gereden: jarenlang en ook een tijdke een eigen paard gehad. En leuke trektochten gedaan. De max.
  • in een ambulance gelegen: Helaas wel. In Las Vegas dan nog. Had overigens niks met alcohol en andere zonden te maken, maar alles met de Dochter en mijn prille zwangerschap. We zijn toen serieus de stuipen op het lijf gejaagd. Maar alles is gelukkig goed gekomen en dat is al wat telt. De ambulancerit was overigens niet strikt nodig, Amerikanen slaan snel in paniek zo blijkt.
  • geziplined: telt zo’n avonturenpark voor kindjes mee? Dan wel.

Martin Eden

De kinderen op weekend, dus wij zijn ook niet veel thuis geweest dat weekend. Pure luxe zo een heel weekend je zin kunnen doen en geen babysit moeten zoeken. De eerste avond gingen we cocktails drinken bij Jiggers, de tweede avond hadden we zin in een filmavondje.

Helaas was er niet direct een voor de hand liggende film in de cinema. Ik koos uiteindelijk voor Martin Eden. Omdat een van mijn favoriete liedjes van The Twilight Singers zo heet. Daardoor ging ik eens wat meer opzoeken over de film. En dat sprak me wel aan.

Blijkbaar is het de verfilming van een boek. En is het niet de eerste verfilming. Maar ik kende het verhaal nog niet. In deze versie, speelt het verhaal zich af in Napels. Daar komt een simpele, arme zeeman in contact met een meisje uit de gegoede klasse. Ze worden verliefd, maar het verschil tussen beiden is te groot en Martin besluit zich op te werken, te gaan studeren, te leren spreken en zich gedragen als de rijke familie van het meisje dat hij zo begeert.

Eens in de mini zaal van Studioscoop, besefte ik dat het lang geleden was dat ik nog eens zo’n echte cinefiele arthousefilm had gezien. Ik ben geen Kinepolis mens en zoek meestal de kleinere cinema’s op, maar ook daar hebben ze tegenwoordig wel een pak toegankelijke films. Niet dat Martin Eden niet toegankelijk is, maar de film is toch van een heel andere orde dan de doorsnee zaterdagavond brok in de grote zalen. Maar op een goede manier. Het was gewoon een heel mooie film om naar te kijken. Beelden om van te snoepen. En dat had ik eigenlijk wel gemist.

Het verhaal voert je mee, je geniet. Maar toch is de film niet perfect. Hij blijft niet genoeg bij. Op het einde gaat hij ineens vooruit in de tijd en dat is erg bruusk en zonder veel context. Je komt weinig te weten over de psyche van de hoofdpersonages. En dat is wel een beetje spijtig. Maar desondanks ben ik echt blij dat ik deze film heb gezien en is het zeker een aanrader. Als je eens wil onthaasten en genieten van een authentieke goed gemaakte esthetische menselijke film.

martin eden

 

Geschift verkeer

Ik weet niet wat het was vrijdag, maar het verkeer in Gent was absoluut geschift. Zoon moest naar de voetbal, Dochter wou liever naar de filmavond op ongeveer hetzelfde uur. Maar de wederhelft stond in de file, eerst in Brussel en dan in Gent. Dus vertrok ik met beide kinderen op de fiets naar de voetbal, een traject van een kleine 3km enkel.

Omdat het verkeer dus totaal vast zat, kon de wederhelft de Dochter niet komen halen op de voetbal om met haar naar de film op school te gaan. Dus bracht ik haar met de fiets terug. Het was de volle 3 km file. En de auto’s waren gefrustreerd en begonnen zotte dingen te doen. Zoals ons blokkeren midden op een kruispunt waar wij groen hadden en zij aan het maneuvreren waren om uit de file te ontsnappen. Zotte dingen. Ik voelde me voor het eerst echt onveilig. Zeker met een kind erbij.

6km.

10 min gerust (lees was geplooid want we hadden een druk weekend voor de boeg) en dan terug de waanzin in. Zoon opgehaald en samen terug. Deze keer kwamen we tegen de richting in een file in een straat waar je normaal amper auto’s tegenkomt. Deze keer werd ik ei zo na van de baan gereden door fietsers die de auto’s langs links aan het inhalen waren. Gelukkig had Zoon, die altijd meefietst op straat, de goede beslissing gemaakt om op het fietspad te rijden en was hij wel veilig.

12km.

Wat een stress. Overal bussen, taxi’s, sirenes, auto’s tegen de richting en vooral overal mensen die zotte dingen aan het doen waren. Wat was dat… echt geen pretje…

Op de filmavond waren er mensen uit St Amandsberg overigens te voet. Met hun kind, kleuter en baby. Omdat de file van voor hun door tot aan de school stond…

Terug thuis

Van 28 graden naar 15. Van topje en rokje naar jeans. Van in de zon wandelen en lezen naar tegen de wind in fietsen. Van een restaurantje uitkiezen naar de Colruyt. We zijn terug en het pikt een beetje! Wel leuk is de kinderen platknuffelen en naar hun verhalen luisteren…

Net zes en al zo anders

Het blijft me verbazen hoe snel het allemaal gaat. Is het nu omdat ze mijn jongste is, mijn kleine oogappel? Of omdat het leren lezen haar een pak makkelijker afgaat dan haar broer twee jaar geleden? Ik weet niet wat het is, maar het valt me zo vaak op hoeveel de Dochter al kan en hoe hard het allemaal verandert. En ik loop gewoon over van trots.

Neem nu dat leren lezen. Na 8 weken school kent ze al ongeveer het halve alfabet, begint ze zelf verhaaltjes te schrijven, probeert ze voortdurend overal alles te lezen. Dat is toch een wonder, om te zien hoe snel dat gaat. Op 31 augustus kon ze enkel haar eigen naam schrijven, en nu dit.

Of zwemmen. Juni zwom ik nog met haar mee tijdens de zwemles en was het vaak een enorme strijd. Ze luisterde niet naar de meester. Het was ongelofelijk spannend of ze haar brevet zou halen of niet, want het proefje was echt wel zwaar voor haar (25 meter zwemmen). Sinds september is het zwemmen zonder ouders en alhoewel ze elke les wel aangeeft dat ze bang is, springt ze elke keer met ontzettend veel enthousiasme met een vreugdesprongetje dat zwembad in en zwemt ze braaf en flink baantjes zoals de rest; ze leert nu de armbeweging van rugslag en zwemt op eigen kracht al 50 meter. Wat?!?

Of de scouts. Ook dat vindt ze spannend want ze kent er op zich niemand, maar na de tweede vergadering kwam ze trots melden dat ze al twee vriendinnen had gemaakt.

Of de voetbal. Ze is by far de kleinste op het veld en heeft nog niet veel ervaring, maar ze laat zich niet doen en duwt jongens van een kop groter als ze haar niet aan de bal laten komen en staat vrolijk te springen en te dansen tussen de oefeningen door.

Of hoe de laatste restantjes kleuter zienderogen verdwijnen en daar een zelfstandige kleine meid tevoorschijn komt.

Angèle

Goeie smaak. Cultuur. Ik probeer het de kinderen van jongsaf mee te geven. Ik ben blij dat de school daar overigens ook aan meedoet en dat ze regelmatig naar goed theater (4Hoog, studio Orka) en musea gaan.

Thuis zet ik ook gewoon mijn muziek aan. Als ze het expliciet vragen dan wil ik uiteraard ook iets voor hen opzetten, maar als ze niet vragen naar Mega Mindy, dan zet ik het ook niet aan. En K3 komt er niet in. Daar ligt mijn grens.

Ik vond het dan ook best wel leuk toen de Dochter deze zomer aangaf dat ze Angèle leuk vindt. Ik heb prompt de cd aangeschaft. Afgelopen zaterdag was ze wat ziekjes, de hobbies vielen in het water en ik bleef thuis bij haar. Tijd voor gezelschapsspelletjes en daar moet voor mij altijd een muziekje bij. Ik wou eerst Balthazar opzwieren, maar vroeg haar toen of ik haar muziek moest opzetten. Dat wou ze wel. En dus hebben we samen naar Angèle zitten luisteren. Schitterend trouwens om haar dan te zien meezingen…

Autoloze zondag

Afgelopen zondag was het ook in Gent weer autovrij. Tenminste, dat was toch de bedoeling. Helemaal autovrij is het natuurlijk nooit. Als bewoner mag je ten allen tijde met de auto de stad uit als je ergens naartoe moet. Je mag er gewoon voor 18u niet meer in.

Het was ontzettend mooi herfstweer en we hadden een folder in de bus gekregen van alle activiteiten in de stad die dag. Voor die activiteiten moest je wel een eind fietsen; ze waren niet gewoon in het centrum maar helemaal aan de rand aan Dok Noord. Dus sprongen we allemaal op onze fiets. Ook de Dochter van 5, die we net deze zomer zijn beginnen meenemen in het stadsverkeer op haar eigen klein fietsje. Ideale gelegenheid zou je dus denken om met dat klein grut nog wat te oefenen op de openbare weg.

Op de heenweg lukte dat ook behoorlijk goed. Maar op de terugweg… Volgens mij is de Ham éénrichtingsverkeer, maar we kwamen auto’s tegen in beide richtingen, die dan begonnen te manoeuvreren en keren. Op een bepaald moment reden er drie auto’s achter ons terwijl er een uit de andere richting kwam. Het was verdorie drukker dan op een normale zondag.

En stipt om 18u veranderde onze eigen straat even in een autosnelweg waar de ene na de andere auto voorbij kwam gezoefd tegen een aanzienlijke hogere snelheid dan de toegelaten 30km per uur. Voor veel mensen is dat autoloos zijn precies toch nog een beetje moeilijk.

Voor mij mag het daarentegen elke week autoloze zondag zijn. We konden de ramen wijd opengooien zonder te moeten denken aan fijn stof en uitlaatgassen. Je had met de fiets eindelijk eens alle ruimte en moest je route niet aanpassen in functie van de meest veilige weg met de kinderen. En de activiteiten op Dok Noord waren heel gezellig. Veel volk ook trouwens. Ik vraag me wel af hoe het in het centrum was, aangezien daar dan wellicht niks gepland was?