Give Away: Headspace

Ik uitte me hier reeds als een Headspace-fan. Omdat 1 miljoen mensen een abonnement hebben op de app, mag ik een gratis toegang gedurende 1 maand weggeven. De code geldt maar enkele dagen, dus morgenavond loot ik een gelukkige uit de reacties hieronder.

Wil je graag winnen? Gewoon reageren en een portie geluk zijn voldoende. Harmonie en kalmte van geest gedurende één maand zullen de uwe zijn. Graag gedaan!

Advertenties

Update

  • Kijkt naar: samen met de wederhelft naar Jessica Jones. Maar de reeks die ik alleen kijk, The Good Wife, is helemaal uit. Geweldige reeks. Maar ik ben nu dus op zoek naar een nieuwe Netflix reeks om alleen te kijken. Alle tips welkom op dit adres!
  • Luistert naar: Nathaniel Rateliff.
  • Eet: beetje veel afhaal en op verplaatsing de laatste weken; chinees, pizza, buurtbarbecue,…
  • Zoon verliest stilaan al zijn tanden! Er zijn er al 3 uitgevallen en nummer 4 zit vervaarlijk te wiebelen. Hij wordt er soms gek van. 5 nieuwe tanden zoeken intussen hun weg (3 kiezen, 2 snijtanden). “Meer gaten dan tanden” zei zijn juf onlangs. Hij was zwaar beledigd.
  • Zaterdag was het proefje voor het zwembrevet. Zoon had de 25m rug nog nooit gehaald en slaagde nu met glans. Wat een beetje druk niet kan doen. Hij behaalde het Otter-brevet en mag in september starten bij de Haaitjes. Dochter is nog in deliberatie. Zij zwemt bij de Dolfijntjes maar de juf was afwezig en de leraar die het proefje afnam was nog niet helemaal overtuigd. En ook wel heel streng. Hij vroeg ook dingen die ze nog nooit hadden geoefend, niet ideaal dus. Dus nog af te wachten in welk groepje zij mag starten in september.

Eten, drinken en babbelen

Een uitermate sociaal weekend, dat was het. Bijna volledig gevuld met spijs, drank en babbels. En wat wandelen en zwemmen. En genoten dat ik heb…

Vrijdagochtend kwam een vriendin op bezoek met de oudste van haar drie honden. Samen met mijn stokoude Figo en de ook een respectabele leeftijd bereikt hebbende buurhond gingen we op wandel. De buurhond was daarbij een beetje verliefd op de hond van de vriendin wat het wandelen soms licht bemoeilijkte maar al bij al liep alles vlotjes. Daarna werden twee honden thuis afgezet en gingen we met nog één voorbeeldig  hondje nog gezellig iets drinken in de Bidon. Wat een fijn begin van het weekend.

Zaterdag was er dan opnieuw een wandeling met Zoon en buurhond gevolgd door het examen op de zwemles (Zoon heeft het gehaald, Dochter is nog in deliberatie) en een stukje schoolfeest. Voor het wereldbuffet waren we daar te laat maar dessert was er nog volop en de kinderen leefden zich uit in de zandbak en aan de schmink- en kapselstand.

Zondag opnieuw begonnen met een grote wandeling om dan aan te schuiven bij de buurt barbecue georganiseerd door de leefstraat vlakbij. Daar liepen maar liefst twee klasgenootjes van Zoon rond en enkele schoolgenootjes dus de kinderen verdwenen algauw en we hebben ze de komende vijf uur maar af en toe gezien en dan vooral in een flits. Tot het ijskarretje langsreed, dan verzamelden ineens alle kinderen uit als uit het niets. Maar ook daar lekker eten, drankjes, zon en veel ontspannen babbels met mensen uit de buurt. Een topweekend eigenlijk.

Mentale leeftijd

Hebben jullie dat ook, vraag ik mij af, dat je mentale leeftijd totaal niet mee-evolueert met je fysieke leeftijd? Ik heb daar echt veel last van.

Enkele weken geleden was ik op een studiedag. Ik volgde een workshop waar een ex-studiegenoot van mij zou spreken. Niet omdat die daar zou spreken, maar omdat hij zou spreken over iets uit mijn vakgebied en dat dit mij interesseerde. Het was een workshop waar verschillende sprekers aan bod zouden komen en toen ik het zaaltje binnenkwam, zag ik nergens ook maar iemand die mij bekend voorkwam.

Na een tijd zette zich daar een meneer recht; baard, lichtjes terugwijkende haarlijn, ultraproper hemdje onder een nette trui. Pas na drie keer kijken en toen hij begon te spreken had ik door dat dit mijn studiegenoot was. Wow. Om de een of andere reden had ik verwacht dat hij er nog zo jong en studentikoos zou uitzien als toen. Of toch niet zo hard veranderd zou zijn dat ik hem niet herkende. Maar toen is natuurlijk ook al 20 jaar geleden. TWINTIG. En de jongen werd een meneer. Heel ernstig enzo.

Maar wat zegt dat dan over mij? Ik weet dat ik geen 20 meer ben en ik ben al een hele tijd geen student meer. Dat besef ik wel. Maar ik voel me nog dezelfde. Ik heb geen mantelpakje in mijn kast hangen. En als ze mevrouw zeggen denk ik dat het tegen iemand anders is. Of ben ik licht ontstemd.

Maar het is wellicht waar dat ik, die me nog 20 voel – of neem nu maximaal 30-  door echte twintigers waarschijnlijk als een mevrouw wordt aanzien. Iemand waar ze niks gemeen mee hebben. Wat ook bleek toen op diezelfde studiedag gezegd werd dat de Millennials van Generatie Y al oud zijn intussen. En ik Generatie X ben…

Nu even niet

Ik ben hier echt geweldig aan het verzuipen in stress, werk, to do lijsten en te regelen toestanden. Dus nu even geen tijd voor een uitgebreide blog. Alhoewel ik genoeg te vertellen zou hebben, moest ik tijd hebben. Hopelijk kan ik volgende week terug boven water komen, maar nu blijft het bij snelsnel zuurstof happen en dan verder. Ik beperk me dus even tot enkele trefwoorden; windpokken, oppas voor zieke kindjes, schrijftherapie, opleiding geven, groeifeest vergadering, hondenwandelaars zoeken, zomeropvang aanvragen, fietsen, rondbellen en regelen, to do lijst, vermoeidheid.

Communie-, lentefeest en andere toestanden

Het is weer volop de tijd van het jaar, heel wat kindjes uit het eerste en het zesde leerjaar en vooral hun ouders zijn bezig met voorbereidingen voor een communie of een lentefeest. Aangezien wij totaal niet religieus zijn, was het van voor de geboorte van de kinderen al duidelijk dat we ze niet zouden laten dopen en dat er dus ook geen communie zou volgen. De keuze voor het GO was er dan ook één uit volle overtuiging (al had het ook wel stadsonderwijs kunnen worden) en nu in het eerste leerjaar blijkt dat er op de hele klas maar 3 kindjes godsdienstonderwijs volgen, stelt de hele vraag zich ook niet voor Zoon (je hoort soms dat sommige kindjes een feest willen omdat iedereen een feest krijgt).

Een feest geven gewoon voor het feest, daar ben ik geen fan van. Een feest aan de hand van een ritueel, een feest met inhoud zou ik wel overwegen. Maar ik heb niet de zin om dit jaar iets in elkaar te steken. Ik denk dat er in het zesde leerjaar wel iets georganiseerd wordt vanuit de Vrijzinnige Humanisten. Ik bevroeg me ook bij hen wat het eerste leerjaar betreft maar dan is er blijkbaar geen groepsaanbod.

Maar we willen wel iets doen om in de verf te zetten dat onze eerstgeborene geen kleuter meer is. En dus boekten we een tijd terug drie dagen Disneyland Parijs. En trekken we dus dit weekend erop uit onder ons viertjes. Superspannend want niemand van ons gezin is al in Disneyland geweest. Ik kreeg al heel wat tips van een vriendin, maar wie nog tips heeft mag ze bij deze allemaal mijn kant uit sturen!

Ik ben blij met onze keuze. Geen verplicht familienummer. Ik begrijp dat dit voor sommige mensen het absolute hoogtepunt van hun jaar is, maar ons ding is het gewoon niet echt. En ik denk eigenlijk ook niet dat de kinderen erop zitten te wachten. Integendeel. Een uitje met ons viertjes en dan heel speciaal voor Zoon zit me wel lekker.

Soms bedenk ik wel dat ik het overgangsritueel nu wel een beetje mis. De vraag is natuurlijk hoeveel mensen die wel een feest geven, iets van belang hechten aan het ritueel. Ik denk weinig. Enfin. Ik wil ook niet dat het puur consumeren en materialisme is (wat Disney ergens wel is). Ik was dan ook blij toen er op school ineens werd rondgemaild om een groeifeest voor de hele klas in elkaar te steken. Die mailconversatie is inmiddels alweer stilgevallen dus ik weet niet of er nu nog iets zal volgen, het is eigenlijk ook wel kort dag intussen. Maar ergens hoop ik het wel. In elk geval ben ik naar Zoon ook wel heel duidelijk over het waarom van onze trip. Want ik vind het wel belangrijk dat hij dat snapt. Dat hele groot-worden-verhaal.

Heilig Hart

heilig hartWe hadden na het concert van Arcade Fire maar enkele uren slaap kunnen vangen en zaten dus met een licht vermoeid gevoel op de bankjes voor De Expeditie. Maar geen nood, we kwamen Heilig Hart zien, de nieuwe Arne Sierens, en ik vertelde nog vol vertrouwen dat je toch onmogelijk in slaap kan vallen tijdens een stuk van Sierens. En ik slaap ben ik ook effectief niet gevallen. Maar dat was dan ook helaas het meest positieve dat ik van de avond kan vertellen.

In Gent is Sierens God en de voorstellingen zijn altijd direct uitverkocht, maar heb je nog geen kaartje kunnen bemachtigen, wees dan niet te hard teleurgesteld en laat met een gerust hart deze voorstelling aan je voorbij gaan. Het is mooi weer buiten, ga een terrasje doen. Er zou ook een herneming komen van Zingarate, probeer dan vooral daarnaar te gaan kijken. Want dat is echt geweldig theater. Heilig Hart is amusant op zijn beste momenten maar anders gewoon een beetje tijdverlies.

De affiche was nochtans veelbelovend; Robrecht Vanden Thoren, Anemone Valcke, Gilles De Schryver en Linde Carrijn. De namen maakten me nieuwsgierig en gaven me zin om te gaan kijken. Maar het stuk zelf gaat nergens naartoe. Sierens doet wat hij al zo vaak veel beter heeft gedaan; dezelfde soort personages, dezelfde thematiek, een leuke gimmick met de opbouw van het podium. We hebben het allemaal al ooit wel gezien. Maar waar ik toen zat te schateren, kon er nu op en al eens een grijns af. Het was gewoon niet zo grappig. De acteurs kwamen niet uit de verf en het geheel woog gewoon veel te licht. Precies of je zit naar de repetities te kijken van een stuk dat nog heel wat moet groeien of waarvan de echte sterren nog ergens in de coulissen huizen en straks gaan komen en dit de stand-ins zijn. Het bleef allemaal heel makkelijk, goedkoop en leeg. Goedkope grappen, flauwe dialogen, wat danspasjes, wat naakt. Het contrast met pakweg Zingarate kon niet groter zijn.