Paardrijden en uitnodigingen

Had ik al gezegd dat donderdag een bijzonder fijne dag was? Mijn ma was op bezoek geweest. Op zich natuurlijk een weinig wereldschokkend feit. Ware het niet dat het de eerste keer was in bijna een jaar tijd, de eerste keer sinds ze ziek geworden is.
We waren samen gaan eten in een superlekker veganistisch restaurantje, hetzelfde waar we begin juli 2006 ook zaten. In iets minder vrolijke omstandigheden toen; tranen, angst, onzekerheid; de diagnose lag nog niet 100% vast en alles moest nog beginnen.
Ondertussen dus een klein jaar later, 2006 was een slecht jaar, maar het is achter de rug nu. Sinds enkele weken mag mijn moeder zich weer ongestoord onder de mensen begeven, en daar geniet ze uiteraard ten volle van. Gedaan met eenzaam tussen de vier muren zitten! We hebben dus lekker gegeten, zijn wat gaan shoppen, koffietje gedronken, de dag zat erop voor we er erg in hadden… Back to normal, en hoe fantastisch dat ‘normal’ soms kan zijn…

Ondertussen is het dus weekend, en nog steeds hoogzomer. Zonet onze uitnodigingen aangevraagd, via het net. Aangezien de mensen van de zaal onze mail nog steeds niet hebben beantwoord, ligt het beginuur van feest en receptie nog niet 100% vast. Maar mijn wederhelft merkte zeer terecht op dat we toch al kunnen bestellen, aangezien ze toch eerst een digitale drukproef maken waarop we dan nog aanpassingen kunnen laten uitvoeren. En hopelijk heeft de zaal tegen die tijd wél gereageerd…

En nu, nu gaan we wat met de honden in het park zitten…

Morgen zullen we ook de ganse dag weg zijn. Om 9u30 al (SLIK!) worden we bij de mensen waar we gaan paardrijden verwacht, voor een dagtocht naar het Zoniënwoud. De hele dag door de bossen stappen en galopperen, ideaal bij dit weer… Mijn spieren doen nog wel vrij veel zeer van de rijles donderdag, maar niks beter dan pijnlijke spieren dan ze gebruiken, toch!

Hoogzomer

Er is hier muziek in mijn bureautje. Zowat onder mijn raam staat een groepje te spelen: percussie, sax en elektrische bas. Pal onder mijn open raam. Er is blijkbaar een of ander symposium doorgegaan vandaag, en de deelnemers worden getrakteerd op een ‘streepje muziek’. Waarop het arme werkvolk niet welkom is uiteraard…
Wel zwoel werken zo, tropische temperaturen, muziek die de kamer binnendrijft, zon die binnenschijnt, een vrijdaggevoel. Het lijkt wel festivaltijd…

Mijn buikspieren doen pijn als ik mijn perforator gebruik…. Weird he!

Oorzaak is te zoeken bij de paardrijles van gisterenavond: zonder stijgbeugels draven op een kruising rijpaard-Fries, het is bijzonder afmattend. Mijn spieren beginnen nu maar te klagen, maar wel elk uurtje een beetje harder.

 

Allez, de djembé-man schakelt hier net een versnelling hoger…

Update: 19u: dat gedoe hier beneden heeft me net nog twee superlekkere minitaartjes opgeleverd, echt héél lekker… Ik klaag dus niet over feestjes waarop ik niet uitgenodigd ben, zeker niet als het dessert daarna tot mij komt…

These days

Hm, al een tijdje niets meer geschreven, tijd dus voor een kleine inhaalbeweging!

Vrijdag  hadden we gratis kaarten voor Cabaretten in de Capitole, met Gunter Lamoot en Nigel Williams.
Het voorprogramma was Nederlands-Braziliaanse andersgekleurde medemens Chris van den Ende, die het meeste grollen maakte over zijn huidskleur, en die ik eigenlijk nog het grappigst vond van de hele avond.
Daarna was het aan Gunter Lamoot, die begon met Veronique. Freaky kerel is dat toch… Ik vond hem met momenten geniaal en hilarisch, maar soms was het ook gewoon niet grappig. Prettig gestoord is die in elk geval wel.
Na een lange pauze in een snikhete Capitole waar bovendien amper beenruimte is, was het dan aan Nigel Williams. Williams is iets constanter dan Lamoot vind ik: gewoner, de hele tijd wel grappig zonder de pieken en dalen die er bij Lamoot inzaten. Niet echt superveel beter, want Lamoot was ook erg goed, maar gewoon ietsje anders.
Het grappige was dat bij alledrie dezelfde thema’s terugkwamen, zoals lachen met mongolen, of met kindjes. Hilarisch!!!

Zaterdag de ganse dag gebrainstorm over ons trouwfeest. Conclusie: we gaan dan toch een receptie doen. We hebben een soort compromis gesloten met de schoonouders; hun vrienden en collega’s komen niet op het avondfeest, maar we geven er dan wel een receptie voor. Onze uitnodigingen gaan we waarschijnlijk online bestellen.
Nu nog enkele dingen uitklaren met de zaal (concrete timing enzo) en dan het tekstje vastleggen (heb al een eerste ontwerpje klaar) en dan kunnen we bestellen.
Vandaag een sms gekregen dat de ringen klaar zijn. Dus die kunnen we dan in de loop van volgende week gaan ophalen, gecombineerd met nog een laatste jachtpoging naar schoenen.

Zaterdag was ook Fnac-dag, nog eens wat cd’s gaan kopen. Het werden A Potion van Sioen, 360° van Mintzkov en Sam’s town van The Killers. Vind het stuk voor stuk schitterende platen en absolute must-haves.

Zondag dan de eerste bbq van 2007, bij de schoonouders. Ze hadden mijn stukjes veggieburger eerst gebakken, en dan pas het vlees, toch wel attent van ze. Een erg gezapige zondagmiddag dus.
’s Avonds konden we wéér ergens gratis naartoe, naar de film deze keer. Via het Gents Milieu Front konden we naar de docu We feed the world; oftewel hoe we door de huidige manier van met voedsel omgaan alles naar de kloten helpen. Interessant. Alhoewel we het meeste ergens al wel wisten, blijft het toch walgelijk om te zien. Hoe ze omgaan met levende dieren (kuikens die amper 8 weken te leven hebben en enkel met machines in aanraking komen, van hun uit het ei komen tot hun dood), met planten, met mensen. Degoutant.
Conclusie: wil je écht een verschil maken, koop dan bijvoorbeeld enkel seizoensgroenten waaraan zo weinig mogelijk vervoer te pas is gekomen. Dus geen Spaanse tomaten in de winter, maar gewone Belgische wanneer het er de tijd voor is. En koop ook niet teveel van bepaalde multinationals. Als je weet dat de vetbetaalde CEO beweert dat drinkwater geen basisrecht is maar een commercieel goed als een ander en dat GGO’s perfect gezond zijn, dan weet ik het wel…
De volledige review vind je op Gentblogt.

Met de tattoo gaat het ook goed. De eerste paar dagen wat prikkerig en gevoelig, maar nu voel ik het enkel als er iets/iemand aankomt. Nog bijna geen jeuk gehad ook. Vroeg me gisterenavond wel af of er nu krabjes op gaan komen, ik voelde precies oneffenheden bij het verzorgen, maar ik zie niets. Nu ja, misschien was het gewoon opgedroogde vasiline, I don’t know, ik zal het wel zien.

Greyhound met elfenvleugeltjes

Mijn tattoo staat er op. Sinds 12u vanmiddag.

Het is goed meegevallen. Ik wist niet goed wat te verwachten, sommige mensen zeiden dat het helemaal geen pijn zou doen, anderen hadden dan weer meer afgezien van hun tattoo dan van hun bevalling. De ervaringen liepen dus wel erg uit elkaar…

Ze hadden bij Bodydesign gezegd van zeker goed te slapen de nacht voordien en ook voldoende te eten voor de afspraak. Hm. Twee dingen die ik moeilijk realiseerbaar achtte als je mij kent.
Dat slapen is nog redelijk gelukt. Het was een erg onrustige slaap (in een bepaalde droom was de tattoostudio gelegen op een boot en werd ik vergezeld door mijn moeder) en vanaf 5u ’s morgens lukte het al helemaal niet meer. Om 8u30 ging de wekker, en dan kwam een nog veel grotere uitdaging: eten.
Ik ben nogal zenuwachtig van aard, en als ik zenuwachtig ben, dan moet ik al bijna overgeven als iemand nog maar over eten spreekt. Het is zielig, ik weet het, maar het is al altijd zo geweest. Het is nu zelfs beter dan vroeger…
Eerst mij aangekleed, dan een wandeling met de honden in het ochtendzonnetje, en dan heel moeizaam een miezerige portie ontbijtgranen binnengespeeld. Nog een kwartiertje lezen (de laatste bladzijden van Harry Potter en de Halfbloedprins) en dan op pad.

Stipt 11u waren we bij Bodydesign. Ze waren echter nog bezig, dus we moesten een twintigtal minuutjes wachten. Niet bevorderlijk als je boordevol zenuwen zit, maar het viel nog mee. Tegelijk met mij zat er een man te wachten, die duidelijk al héél veel ervaring had, want zijn lichaam stond al behoorlijk vol met tattoo’s.
Dan kwam Ienjas mij eindelijk halen en mocht ik mee naar achter. Daar wareb ze ak bezig met de man die ik eerder al had zien wachten. Ik verbaasde mij erover dat het zelfs op een doordeweekse werkdag zo druk is daar, die mensen weten echt wel wat te doen…

Eerst werd er een soort stenciltje op mijn schouder gedaan, zodat we de exacte plaats konden bepalen. Dat zat meteen goed, en dan mocht ik mij neerleggen. Ik probeerde mij zo goed als ging te ontspannen, en mijn linkerschouder en arm volledig los te laten zodat ik geen onwillekeurige spiertrekkingen ofzo zou hebben waardoor de tattoo kon mislukken.
Eerst zouden alle lijntjes gezet worden. Na het eerste lijntje, slechts een paar seconden werk, vroeg Ienjas hoe het ging. Nu, dat viel best mee, beter dan verwacht eigenlijk!
Het is natuurlijk niet alsof er een veertje over je huid streelt, eerder de scherpe metalen punt van een balpen ofzo. Het doet geen deugd, maar echt pijnlijk was het ook niet. Temeer omdat je het ook graag wil, je bent gemotiveerd, en de pijn levert iets op. Het zal dan toch kloppen dat pijnbeleving erg psychologisch bepaald is! Bepaalde momenten genoot ik er zowaar van…
Ik sloot het merendeel van de tijd gewoon mijn ogen, probeerde ontspannen te blijven en focuste me op wat ik voelde en op de radio op de achtergrond (waar met Fuzzy van Grant Lee Buffalo toch wel erg verzachtende muziek uitkwam).
Na een goed half uur zat het er al op. Langs de ene kant was ik opgelucht en blij, langs de andere kant had ik toch ook wel spijt dat het er al opzat. Een mens laat immers niet elke dag een tattoo zetten, en het is toch wel een heel speciale ervaring.

Nog wat uitleg over de naverzorging (blijkt enorm belangrijk te zijn voor een mooi resultaat), de verse tattoo eens bewonderen en dan werd er vasiline en een folie over gedaan. Die er trouwens nu ongeveer weer af moet. Ik ga me daar dus eens mee bezighouden…

Staking en mooi weer

Ook al stam ik uit een NMBS-geslacht (vader, grootvader, twee ooms, broer, schoonvader en schoonbroer van broer), toch kan ik niet lachen met hun staking van vandaag. Het is toch al te gek dat het steeds dezelfde mensen zijn die in staking gaan: de NMBS, de Lijn, de werknemers van grote autofabrieken, af en toe eens Zaventem,… Zie je de werknemers van andere bedrijven zo vaak staken? Zie je mij staken als er hier een maatregel wordt doorgedrukt waar ik niet tevreden mee ben? Neen.
De heren en dames van de vakbond vinden niet dat ze de reizigers gijzelen. Ah neen? Wat doen ze dan wel misschien?
Onveiligheid op de trein is een zeer ernstig probleem, daar ben ik het 100% mee eens. Een mens moet ik veilige omstandigheden zijn werk kunnen doen, je kan inderdaad niet elke dag met angst gaan werken. Maar volgens mij is de onveiligheid op de trein ook een probleem dat niet opgelost kan worden met maatregelen genomen door de NMBS alleen. Was het maar zo simpel.
En moet er dan direct gestaakt worden? Moet er altijd eerst actie gevoerd worden en pas daarna onderhandeld? Moeten de reizigers dan altijd het slachtoffer zijn? Zouden de spoormannen even begripvol zijn als zij geconfronteerd zouden worden met de stakingen van andere diensten?

Nu ja. Ik heb er eigenlijk geen last van gehad vanmorgen. 10 Minuten later op het werk, da’s nu bepaald geen ramp. Maar toch. ’t Is het principe dat telt he…

Op het werk is het rustig vandaag. Twee vrijwilligers die hebben afgebeld en een collega die enkele uren later is. Zou het buiten mooi weer zijn misschien 😉 ?

All my sons – de Roovers

Wanneer we zaterdag door de gangen van de Vooruit naar de theaterzaal lopen, valt me op dat er iets anders is dan anders. Het is het licht. Voor mij is naar het toneel gaan echt een winterbezigheid, en doorgaans is de zon al lang onder als we door die gangen lopen. Nu is het echter licht en warm buiten, en dus ook een beetje hier.

Terwijl we ons plaatsen zoeken, is er al veel beweging op het podium. Ik kan het even niet plaatsen; bij theater is er toch geen voorprogramma, en een stuk begint doorgaans toch niet te vroeg? Alle acteurs van het gezelschap de Roovers staan, zitten en lopen op het podium. Hoofdacteur Peter Gorissen spreekt het binnenkomend publiek aan, maakt aan de lopende band grapjes, vraagt een tampon voor een van de actrices. Dan stelt hij een voor een de acteurs voor, en na een valse start beginnen ze aan het stuk.

Dat stuk, All my sons, werd in 1947 geschreven door Arthur Miller. Het vertelt het verhaal van Joe Keller, de baas van een fabriek, en zijn gezin. De oorlog is reeds enkele jaren voorbij en het leven heeft zijn gewone gangetje weer opgenomen. Enkel de leegte die zoon Larry heeft achtergelaten, sinds hij nooit meer is teruggekeerd uit de oorlog, blijft schrijnen. Moeder Kate Keller houdt hardnekkig vol dat hij nog leeft, tot grote ergernis van broer Chris en Joe, die willen verdergaan met hun leven.

Op een zomernamiddag heeft Chris de vriendin van zijn gesneuvelde broer uitgenodigd, omdat hij haar een aanzoek wil doen. Haar komst heropent een smerige doos die Joe Keller al zo lang succesvol gesloten heeft gehouden.

De vader van Larry’s vriendin Anny zit immers in de gevangenis. Hij was vroeger een werknemer van Joe, en zit nu opgesloten omdat hij verantwoordelijk zou zijn voor de levering van defecte vliegtuigonderdelen aan het leger. Kort na de levering zijn 21 vliegtuigen die hiermee gebouwd werden neergestort, en geen van de piloten heeft het overleefd. Joe Keller werd eerst veroordeeld, maar dan in hoger beroep weer vrijgesproken en heeft sindsdien zijn bijzonder winstgevende fabriek verder uitgebouwd.

Wanneer plots Anny’s broer George aankomt, barst de etterende zweer van verdenkingen en leugens eindelijk open. Was Joe op de hoogte van de levering van defecte onderdelen? Of meer nog, heeft hij het bevel gegeven? Heeft hij de schuld bewust afgewenteld op zijn werknemer? En is zijn eigen zoon Larry neergestort in een van zijn vliegtuigen met een constructiefout? Heeft hij zijn eigen zoon vermoord?

Ster van de avond is absoluut Peter Gorissen, die een uiterst vriendelijke maar ook bijzonder geslepen Joe Keller neerzet. De andere acteurs zijn ook bijzonder verdienstelijk, maar komen gewoon een stuk minder aan bod.
Er worden enkele belangrijke thema’s aangeraakt, zoals het evenwicht tussen de verantwoordelijkheid voor zijn eigen geluk en dat van zijn gezin, en het geluk van de anderen. Hoe handelen mensen in moeilijke omstandigheden? Beseffen ze altijd de volledige reikwijdte van hun daden? En hoe herstellen de verhoudingen zich na de oorlog, tussen zij die er goed zijn uitgekomen, zich misschien zelfs hebben verrijkt, en zij die minder geluk hebben gehad…

Het stuk begint meteen boeiend, en neemt rustig de tijd om de situatie en de personages te schetsen. Het gaat zo rustig, dat na een uur de vaart er wat uit is, en de verveling licht begint toe te slaan. Het stuk kabbelt wel erg gemoedelijk voort, en je vraagt je een beetje af waar je nu eigenlijk naar zit te kijken, naar theater of naar de dagelijkse soap. Maar dan begint de spanning zich stilaan op te bouwen, en het laatste half uur is weer bijzonder sterk. Je voelt dat het uitkomen van de waarheid hoe langer hoe meer onafwendbaar begint te worden, hoezeer de personages ook worstelen om de potjes gedekt te houden. Wanneer het dan plots gedaan is, schrik ik letterlijk op uit mijn stoel, zozeer zat ik geconcentreerd te kijken. De acteurs worden met luid applaus tot vier keer teruggeroepen.


Eerder ook verschenen op Gentblogt.

Suïcide ducklings

Onze grote ochtendwandeling vandaag, die veelbelovend begon, werd een ware helletocht… We stapten langs een rustig paadje aan het water, aan de achterkant van een huizenrij. Heerlijk wandelen, je waant je in de vrije natuur, en dat in het centrum van de stad. Het bleef echter niet lang zo idyllisch.
Plots dook Figo in de struiken en zag ik een eendekuiken wegtrippelen, zo snel als zijn pasgeboren pootjes hem konden dragen. Ik raakte compleet in paniek en verhinderde Figo ervan nog naar het kuiken te bijten, maar dan liep er al een tweede voor onze voeten. Mijn eerste idee was dat Figo op de een of andere manier een nest had geraakt en de eendjes eruit had gegooid, ze leken ons voor de voeten te vallen. Mijn wederhelft zei van ze zo snel mogelijk in het water te gooien, want daar zwom inderdaad een eenzame vrouwtjeseend rond. We hadden de twee donsjes nog maar net in het water gegooid, of er viel een derde kuiken voor onze voeten. Het was letterlijk uit de lucht komen vallen. Ik snapte er niets van. Het was keihard op de grond gesmakt, en toen mijn wederhelft het in het water gooide, bleef het hulpeloos op zijn rugje drijven. Ik snapte langs geen kanten wat er aan de hand was, en het beeld van dat lieve kleine gele donsje dat zijn dood tegemoet dreef, maakte me compleet radeloos. Ik begon gewoon terplekke te janken. Nog geen minuut later vielen er echter weer twee kuikens voor onze voeten, en deze keer kon mijn lief er eentje opvangen voor het tegen de grond smakte.Nu zagen we waar ze vandaag kwamen, van op het dak van het gebouw waar we langs liepen. Een verdieping hoog dus. De moeder zat al in het water, maar het volledige nest jonge kuikens was alleen achtergebleven op het dak en nu stortten ze zich dus een voor een op het smalle pad tussen de geven en het water. Hoe die kuikens, die nog totaal niet kunnen vliegen op het dak van een gebouw terechkwamen is me een raadsel, maar de metershoge val deed hun jonge lijf duidelijk geen goed, want er viel een tweede kuiken te pletter. Maar nu zag ik ze seconden voor ze vielen aantonen en kon ik mijn lief daar attent op maken die ze dan opving (ik had beide handen vol met de honden). Zo hebben we toch enkele eendjes veilig kunnen opvangen en in het water gooien, en na een tiental minuten hield het angstige gepiep op en leken alle kuikens veilig bij de mama in het water te zitten. Op de twee donsjes na die levenloos ronddreven…
Volkomen van slag (ik word nog misselijk nu ik dit neertyp, ik kan echt geen dierenleed verdragen… ) maakte ik me zo snel mogelijk uit de voeten…

Het vervolg van de wandeling werd echter weinig meer vrolijk. In een park beklommen Figo en mijn lief een stijl heuveltje, en Luca wou duidelijk mee. Vorige week dezelfde heuvel opgecrossd, zonder enig probleem, maar toen had ik Figo aan de leiband en was mijn lief samen met Luca gestuikeld en bijna gevallen. Luca trok zo hard aan de leiband dat ik niet kon zien waar ik mijn voeten moest zetten, en dus vertrouwde ik er in de vlucht maar op dat ze me wel boven zou trekken. Dat was uiteraard een illusie, want een tenger hondje van 20 kilo kan geen volwassen mens trekken, en aangezien ik haar leiband vast had kon ik me ook niet proberen staande te houden toen ik mijn evenwicht verloor. Plots smakte ik hard tegen de grond, en gleed weer terug naar de grond. Ik was nog steeds een beetje van mijn melk van het vallende eendjes verhaal, en nu dit. Ik heb er een gezwollen ellebood met 2 schaafwondjes aan overgehouden, die onaangenaam prikken…

De rest van de dag was eerder nuttig dan aangenaam: de was gedaan, het huis gepoetst, zomerkleren en winterkleren verruild en eindelijk een hotel geboekt voor het tweede deel van onze huwelijksreis in Lissabon.

Gelukkig was het gisteren beter. Toen hebben we zalig paardgereden in de zon (gesprongen zelfs!), naar het toneel geweest, en vrijdag hebben we na een lange, vermoeiende werkdag gegeten op het tuinterras van mijn favoriete restaurant. Een menu met lekker soepje, smakelijk hoofdgerecht met veel verschillende soorten groenten en een subliem kriekentaartje achteraf…

Ongeluk – vergaderen – feesten

Toen mijn wederhelft mij gisteren samen met de honden kwam halen aan het station, waren ze blijkbaar net getuigen geweest van een ongeval. Nu ja, getuigen, het gebeurde net achter hun rug, dus ze hadden vooral dingen gehoord, maar het niet echt zien gebeuren. Blijkbaar was er een auto vrij hard tegen een fietser aangereden. De vrouw op de fiets was zwanger, was hard gevallen en blijkbaar onmiddellijk beginnen roepen, huilen en jammeren dat ze zwanger was. Het had behoorlijk wat indruk gemaakt.
Het ongeval was in de buurt van een zwembad gebeurd, en er waren onmiddellijk enkele redders ter hulp gekomen. Mijn wederhelft was dan maar verder gegaan, hij was geen echte getuige of medisch specialist en liep met twee grote honden toch alleen maar in de weg. Wel zag hij dat de bestuurder van de auto vooral bezorgd was om de schade, eerder dan zich met de jonge vrouw te bekommeren…
Mijn wederhelft vertelde me wat later aan het station wat er gebeurd was, en hoe hij ervan verbaasd was dat instincten het toch steeds overnemen; hoe iemand die kinderen heeft/verwacht in zo'n situatie blijkbaar voor de volle 100% focust op het leven van het kind voor zijn eigen leven. Wat een oerkracht dat toch is… Blijkbaar had de vrouw zo zitten roepen dat niet alleen hij enorm van slag was, maar zelfs de honden niet wisten wat er gebeurd was.
In het naar huis gaan passeerde ook ik aan de plek. Figo, onze grote gespierde mannetjeshond was compleet aan het flippen. Hij weigerde nog maar in de buurt van de plek waar het was gebeurd en waar de vrouw nog steeds op de grond neerzat, te komen. Hij sprong in de straat en probeerde zich los te rukken. De hele weg naar huis bleef hij achterom kijken, en het heeft nog een vol uur geduurd eer die hond wat gekalmeerd was. En dat is dan een hond, waarvan niemand weet hoeveel die van zo'n situatie begrijpt en wat voor indruk dat maakt… Ik heb dat dier nooit eerder zo zien flippen…
Brrrr… Het moet echt verschrikkelijk zijn om zoiets mee te maken als je zwanger bent… Ik ben er eigenlijk zelf niet goed van…

Anderhalf uur later moest ik er weer vandoor, want er was vergadering van Het Project. De opkomst was talrijk, er moesten eerst heel wat tafels bij elkaar geschoven worden eer iedereen een zitplaats had. Het werd een drukke avond; afscheid met een bloemetje van de ene voorzitter, verwelkoming van de nieuwe voorzitter en van enkele nieuwe leden. Afhandelen van de agenda. Discussiëren over ronde en rechte hoeken en over sex in the city.
Om eerlijk te zijn, ik ben niet goed in vergaderen. Het nut van mijn bijdrage is doorgaans omgekeerd evenredig aan het aantal mensen dat mee om de tafel zit. Zelfs op mijn werk, waar het team toch wel de volle 5 leden telt, is die wetmatigheid van kracht. Zijn we met 3, dan draag ik voor 1/3 bij aan de discussie. Zijn we met 5, dan worden de discussies te uitgebreid en dan luister ik meestal in stilte. Ik ben niet zo goed in veel palaveren en op tafel kloppen. Het is meestal maar na de vergadering, wanneer ik thuis rustig zit na te denken, dat er ideeën en voornemens gaan rijpen in mijn kop en dat ik tot actie overga. Ik ben een dwars mens, ik weet het… Maar ik had dan ook net buikgriep toen er een cursus efficiënt vergaderen plaatsvond op het werk!

Het was op diezelfde vergadering dat ik weer eens zeer pijnlijk besefte dat ik mijn geliefde Gentse Feesten deels ga missen dit jaar, en dat ik het mezelf heb aangedaan. Toen we anderhalf jaar geleden een datum prikten voor ons huwelijk, dacht ik natuurlijk helemaal niet aan een huwelijksreis. Ik ben een barslecht planner, ik leef van dag tot dag. Het was dan ook maar vele maanden later dat ik begon te beseffen dat, als we kort na ons huwelijk op reis wilden gaan, wat toch wel leuk is, dat ik dan niet in Gent zou zijn voor de Feesten. Ik kan mezelf wel voor de kop slaan… Ook al woon ik nog maar 3 jaar in Gent, toch is die tiendaagse orgie van muziek, freaky mensen, zon en drank elk jaar weer een van dé hoogtepunten voor mij. En nu ga ik ze moeten missen…
Ik kan alleen hopen dat ze de beste groepen tot het eind bewaren, want de 19e juli komen we terug en dan kan ik er alsnog kop eerst induiken…