Summer’s gone

Morgen is augustus en dus ook de zomer voorbij. Ergens vind ik dat spijtig, langs de andere kant ben ik ondertussen toch al helemaal in herfstmodus, dus ja, waarom niet. Er zijn ook voordelen aan herfst, zoals het cultuurseizoen dat weer start, meer goeie films in de zalen, de stad leeft weer en binnenzitten wordt eens zo knus.
De agenda wordt een stuk drukker: Open Monumentendag, een goede vriendin die 30 wordt, een etentje, een feestje,… Leuk!

De werkweek is ook weer (bijna!) voorbij. Eindelijk… Ook daar zal ik het einde van de vakantie voelen vrees ik. Volgende week zijn alle collega’s terug van verlof en krijgen we er zelfs een nieuwe bij. Ben benieuwd!

Geen grote plannen voor het weekend. Paardrijden, en hondebrokken inslaan, voor de rest zullen we wel zien.

Het grijze weer maakt me een beetje melancholisch eerlijk gezegd. Zin om over duizend dingen uit te wijden, en toch ook weer niet. 

Daarnet in de krant aan het bladeren hier op het werk, in de ideale tijdens-het-eten-lees-krant, zijnde Het Laatste Nieuws. Er stond een artikel in over zwangere vrouwen wiens man sterft voor de bevalling. Zwangere weduwes dus. Ze interviewden de vriendin van een klasgenoot van mij. Ik heb dat meisje nooit gekend, ben die jongen al jaren uit het oog verloren, maar er waren tijden dat ik die dus elke dag zag. Al een jaar dood. Moet gewoon gruwelijk zijn… Hoogzwanger, en dan van de ene dag op de andere helemaal alleen… Echt erg… Vreemd toch hoe mensen soms zo onverwacht uit het leven geplukt worden.

All clear

Net het raam dichtgedaan dat hier al meer dan een week onafgebroken open stond. Kreeg het toch echt wel te koud…
En dat is dan de druppel. De zomer is nu écht wel voorbij. Ik heb trouwens al weken een herfstgevoel… Zeker nu de dagen weer serieus aan het korten zijn. De stad komt weer tot leven; de cultuurtempels ontwaken en ook de cinemazalen roepen nu precies harder dan de afgelopen maanden.

Gisteren is alles goed gegaan. Ik ben supercontent. Ik had me blijkbaar vergist, of mijn afspraak was buiten mijn weten om verzet, want ik bleek een kwartier te vroeg te zijn. Nog een kwartier langer dus nagelbijten in de wachtzaal, met radio 1 op de achtergrond en het komen en gaan van andere patiënten gadeslaan.
Uiteindelijk werd dat kwartier een half uur eer het mijn beurt was.
Tien minuten later stond ik alweer buiten, in de zon. All clear. Het probleem heeft zichzelf opgelost, en alles zag er weer mooi normaal uit. Superopgelucht en blij ben ik, want voor doktersbezoeken ben ik toch altijd nerveuzer dan ik zou willen.

In het zonnetje naar huis gestapt, gepasseerd langs de Vooruit om tickets te kopen voor het grote verjaardagsfeest binnenkort, nog een ommetje langs de bank en dan naar huis alwaar de hondjes mij superenthousiast begroeten. Het was alweer tijd om ze uit te laten.
Dan een vieruurtje, telefoon van mijn ma, enfin, ik had sinds 13u niet meer veel kunnen werken door al die toestanden.

Mijn wederhelft moest echter laat werken (zijn baas besloot te vergaderen om 18u) en dus heb ik dan ook maar doorgewerkt tot 20u en zo toch nog iets gedaan gekregen. Ik vind dat trouwens dus écht de max he, thuiswerken. Kan me veel beter concentreren, en voel me super zo tussen mijn hondjes…

Zucht

Werk vandaag thuis. Thuiswerken is mooi. Spijtig dat het bij ons bijna nooit mag. Maar vandaag mag het, omdat ik straks naar de dokter moet, op controle. Naar de dokter gaan is niet mooi. Drie maanden geleden hebben ze immers een klein probleem ontdekt, en als het ondertussen zichzelf niet heeft opgelost, zullen ze het een handje moeten helpen. Ik hou niet van dokters, en ik hou nog veel minder van operaties of ingrepen. Dus ik ben een beetje nerveus. Zucht.

En nu ga ik dus verderwerken. Heb een dik boek mee, in het engels dan nog, dat ik moet lezen in het kader van een van de projecten. Ga me ermee in de zetel installeren, in de zon, naast Figo. Veel gezelliger dan op mijn bureautje in elk geval… Daar zouden ook zetels en windhonden moeten zijn 🙂

Strange animals

Moe. Hongerig. Beu. Ongeconcentreerd… Dat is zowat hoe ik me momenteel voel.

Gelukkig is er altijd wel ergens afleiding te vinden. Zo krijg ik een grijns op mijn gezicht als ik aan Luca denk, ons galgo-teefje die de laatste week precies last heeft van genderverwarring ofzo. Zaterdag tijdens het wandelen hief ze ineens haar pootje op om te plassen. Iets wat dus 100% typisch mannelijk gedrag is he; ook bij de honden plassen mannen rechtstaand en vrouwen zittend.
Maar dus niet altijd. Luca heft sinds zondag dus af en toe haar poot op. En Figo gaat soms zitten als het erg dringend is en er is geen boom/paal/struik/gevel in de buurt. Strange animals…

Weekend

Het weekend was leuk. Zaterdag zo druk dat we vanaf het opstaan om 9u tot 17u geen moment hebben stilgezeten, behalve om snel te eten…
Opstaan-honden wandelen- naar de Bio Planet- vandaar naar de Colruyt- naar huis boodschappen uitpakken- snel snel eten- omkleden- paardrijden.

Voor het paardrijden zijn we nog even naar het veulentje gaan kijken, dat nu zo’n twee weken oud is. We mochten tot op tien meter komen, en de trotse moeder liet haar veulentje graag bewonderen, maar niemand mocht dichter komen. Toen besloot de merrie de piste in te wandelen, waar ze dan ook weer uitgejaagd moest worden, met een heel koddig galopperend veulentje als resultaat. De natuur kan zo schoon zijn…

Terwijl mijn wederhelft achter het fornuis stond en ik achter de pc zat, kwam er onverwacht telefoon. Een goeie vriendin bleek in Lokeren op meubeljacht te zijn, en zou later op de avond eens binnenspringen, aangezien ze nu toch in de buurt waren. Ons geplande cinema-avond schoof dus op naar zondag, en het werd totaal onverwacht een supergezellige avond met foto’s kijken, reisverhalen vertellen en iets gaan drinken. Echt leuk.

En ondertussen is het dus alweer een nieuwe werkweek. Heb er nog steeds geen zin in, kan de drive precies niet vinden, en zit vooral aan te rommelen zonder veel te doen. Waardoor de dagen nog langer duren natuurlijk. Pfff…

Stom!

Weet je wat stom is? Op het verkeerde uur aan het station staan voor een trein die al een uur en tien minuten geleden vertrokken is, en dan natuurlijk maar beseffen als je er al staat…

Ik neem de trein tegenwoordig vanuit verschillende stations, en op veel verschillende uren, en wat ik al een tijdje vreesde, is vandaag gebeurd. Ik ga ervan uit dat de trein om 58 na het uur is, zoals donderdag en vrijdag het geval was, maar de trein die ik vandaag moest nemen vertrok om 48. Ik besef het als ik de stationsparking al oploop. Grandioos te laat. Vanuit dit station is het daarenboven een UUR wachten op de volgende.

In paniek begin ik te stappen, weer naar huis, huis voorbij, in de richting van de bussen, om naar een ander station te gaan, waar over een kwartier nog een trein richting Brussel is. Onderweg bedenk ik me, door de werken rijden de bussen om, ik ga ineens naar de tram, verderweg, maar een vlottere verbinding.
Ik besef dat het hopeloos is onderweg, wanneer ik nog dikke vijf minuten moet stappen en mijn trein al over tien minuten vertrekt.
Ik besluit dan maar de eerste tram te nemen die ik tegenkom, ook al rijdt die een heel eind om in vergelijking met die andere tramlijn. What the hell, ik ga toch drie kwartier moeten wachten, dan kan ik maar beter een eindje van die tijd in de tram slijten.

Telefoon, mijn wederhelft die mij tereugbelt, dat ik over negen minuten nog een Ptrein had, waarvan ik het bestaan niet afwist. Anders had ik wel gewacht op de snelle tram. Nu zat ik al hopeloos vast op de trage versie.
Ik kom net drie minuten te laat aan het station.
Een half uur wachten is het ondertussen nog. Ik plak helemaal van het zweet en sta te balen als een, als een wat eigenlijk…?

Vijftig minuten te laat op het werk dus. En dat allemaal omdat ik er even met mijn hoofd niet bij was. Stom!

Das Leben der Anderen

Vorige week naar de cinema geweest, en eindelijk in een film geraakt die me al in februari was aangeraden… Vaak heb je dan pech, en speelt zo’n film ondertussen al lang nergens meer, maar ik had geluk. De film was er nog steeds, en trok die avond zelfs een vol zaaltje.

De film in kwestie is dan ook een parel, zeg maar gerust een van dé films van 2007. Ik heb het over Das Leben der Anderen. Den Duits heeft dan misschien zeer foute dingen gedaan, hij kan er tegenwoordig machtig goede films over maken.

Eerder die week zagen we op DVD al Goodbye Lenin, ook een Duitse film die handelt over dezelfde periode; het einde van Oost-Duitsland. In Goodbye Lenin is de toon echter lichtvoetig, en komt het allemaal wel goed. In das Leben der Anderen is de val van de muur nog niet in zicht, en heerst er terreur alom.

In de film volgen we een Stasi werknemer, wiens leven bestaat uit het volgen van andermans leven. De minister kan iemand zijn kop niet meer zien, hop, we graven in die mens zijn leven tot we iets vinden waarmee we hem pijn kunnen doen. In dit geval in het leven van een regisseur, die zijn leven deelt met een ravissante actrice die het leven van de papperige minister op hol brengt.

De film blijft weg van alle clichés en schetst een zeer menselijk verhaal. Het is niet moeilijk om mee te leven met de regisseur en de actrice, die trachten overeind te blijven in een wereld waar geen recht op vrije meningsuiting of creativiteit geldt. Maar evengoed voel je mededogen voor het kleine, eenzame mannetje van de Stasi, dat zelf wordt opgeslokt en uitgespuwd door het systeem.

Rep je dus naar de cinema eer je te laat bent, en geniet van de prachtige prestatie van de ondertussen helaas overleden Ulrich Mühe en pretty boy op leeftijd Sebastian Koch.
leben

Vies gezind

Vanmorgen opgestaan om 7u, zodat ik om 9u05 op mijn werk kan staan. Zodat ik om 17u weer kan vertrekken en 18u30 eindelijk weer thuis kan staan. Pendelen naar Brussel, het is een miserie…
Toch zegt mijn broer, die sinds onze verhuis twee jaar geleden nog nooit echt op bezoek geweest is, dat hij geen tijd heeft om op bezoek te komen en dat wij maar bij hem langs moeten gaan. En dat terwijl zowel hij als zijn vrouw op zo’n 13km van huis werken en dus zeker twee uur per dag minder lang onderweg zijn…

Enfin, ik wou in feite zeggen dat ik geen fan ben van vroeg opstaan. Bij deze. Ik haat het om voor 9u mijn nest uit te kruipen.

Zeker als de buren stilaan weer in feeststemming komen, het zijn studenten, en hun fijne oude gewoonten van praten/gieren/roepen/muziek spelen tot een kot in de nacht aan het oppikken zijn na twee maanden van (zeer relatieve) stilte.

Ik haat het nog meer als ik mij 10 minuten vroeger dan normaal naar het station rep om mijn abonnement te verlengen, en daar dan niet in te slagen. Wanneer ik toekom, staat de rij wachten aan de twee loketten tot buiten. Een man aan loket een, die daar blijkbaar al lang staat en iets speciaal nodig heeft, want er zit duidelijk geen schot in de zaak.
Daardoor zeker tien man voor mij aan loket twee, en ook daar gaat het tergend traag. Resultaat, acht minuten later staan er nog steeds vijf wachtenden voor mij, en rijdt mijn trein het station binnen. Dan maar mijn railpass gebruikt, want zwartrijden durf ik niet. Kost me wel aanzienlijk meer natuurlijk, en het werk betaalt al zo weinig terug…

En om het geheel nóg beter te maken: ik heb koppijn, geen zin om te werken en ben deze Belgische zomer meer dan beu.

En nu jullie.

Pil

Waarschuwing: vooral bestemd voor meisjes/vrouwen. Post handelend over girlie-things en alle relevante meningen van mannen zijn welkom, maar kom dus niet klagen dat het vrouwenzaken zijn, want jullie zijn bij deze gewaarschuwd!

Al bijna tien jaar neem ik de pil. Correctie: nam ik de pil. Want ik ben er vrijdag mee gestopt. Een beslissing die emotioneel meer voeten in de aarde had dan ik ooit durfde vermoeden.
En neen, we plannen geen directe gezinsuitbreiding, we zijn niet ‘aan het proberen’. Het is het eerste jaar(en?) zelfs helemaal niet de bedoeling.
Maar sinds een jaar ben ik gewoon bijzonder ongelukkig met de pil. Pilmoe? In elk geval groeide de weerzin om die hormonen te slikken van dag tot dag.

Het was nochtans positief begonnen; aan de pil gaan is toch een beetje volwassen worden, een écht meisje worden, zoals alle vriendinnen. De pil, studeren, op kot, op eigen benen staan, het studentenleven induiken, uitgaan, vriendjes, het waren superplezante jaren. De pil was iets vanzelfsprekend. De vraag is niet OF je de pil zal nemen, maar gewoon WANNEER; op je 15e, je 17e,… Iedereen doet het en niemand denkt erbij na. Er zijn ook gewoon geen andere opties.

Met de jaren komt dat nadenken dan toch. Er komen meer alternatieven, zij het geen enkel écht interessant.
Het grote keerpunt kwam er iets meer dan een jaar geleden. Mijn mama die borstkanker kreeg, een ziekte die een directe link heeft met de pil. Plots was NIETS nog vanzelfsprekend. Maar weer stuitte ik op een gebrek aan alternatieven. Alle andere middelen bevatten evengoed hormonen, en wat experimenteren bracht me enkel vaker bij de dokter met allerlei vervelende kwalen. Toch maar weer aan de pil dus. Zij het op één voorwaarde. Na onze trouw zou ik ermee stoppen. Nog een jaartje die rommel slikken en dan eindelijk ervan af.

Na onze trouw dan twijfels. Hoe moet dat, zonder de pil? Wat met alle risico’s? Wat met kinderen? Wat met alles? Ik ken alleen maar dit, en werd plots vervuld door twijfels.
Toch ben ik vooral opgelucht. Ik ben benieuwd om te voelen hoe mijn lichaam na tien jaar chemisch bombardement de touwtjes weer in handen zal nemen. Ik vind het prachtig. Ik wil mijn lichaam weer kunnen voelen. Het zijn eigen natuurlijke gang laten gaan. Niet meer kunstmatig geleid door dat pilletje. Niet meer elke avond daarop letten. Nooit meer ’s nachts wakker worden in paniek en denken dat ik het vergeten ben.

Toch wordt er weinig over gesproken. In mijn omgeving zie ik hier en daar iemand stoppen, soms om kinderen te krijgen, soms ook totaal niet. Ik lees in de media dat de pil aan populariteit inboet. Dat meer en meer vrouwen het steeds minder evident gaan vinden, het in vraag gaan stellen, en zoeken naar een andere oplossing. Maar echt veel hoor je er niet van…

Paardrijden in de Ardennen; chaos, water en plezier

Net als vorig jaar vertrokken we maandagavond naar Vielsalm voor vier dagen ruitergenot samen met acht andere leden van de kleine vzw club waar we wekelijks gaan rijden. Aangezien het een nogal bont en prettig gestoord gezelschap is, belooft dat altijd qua chaos en vreemde gebeurtenissen, maar dit jaar was het toch helemaal een knotsgek hindernissenparcous…

Maar ik zal beginnen bij het begin. Dinsdag. Opgestaan om 7u om tegen 11u te vertrekken voor een dagtocht in de bossen, qua tijdsbesteding niet geweldig efficiënt dus… Het gaat allemaal niet bijzonder snel omdat we met z’n tienen in één gite logeren, met één badkamer, wat dus files geeft. Daarnaast moeten de paarden van de wei gehaald zodat we ze eten kunnen geven, moet er zelf ontbeten worden, moet ieder zijn lunchpakket maken voor die middag (sandwichen uit de Aldi en water met smaaksiroopjes), moeten de paarden opgezadeld, moet al het eten, de drinkbusjes, de regenjassen, de extra truis etc aan de zadels gebonden worden, enfin, dat vraagt allemaal dus tijd…
Ik had hetzelfde paard als vorig jaar, een iets oudere maar nog steeds enthousiaste tinker. Ook mijn wederhelft heeft het paard toebedeeld gekregen waarmee hij altijd op buitenrit gaat. Een leuke start dus.

20070814_0042web

De eerste rit verloopt aangenaam en vlot; mooi weer, mooie paden. Tot het paard van mijn wederhelst op 3km van de gite een hoefijzer verliest en mank loopt. Na enig beraad en het afwegen van de verschillende opties wordt er een wissel doorgevoerd; mijn wederhelft stapt af zodat zijn manke paard aan de teugel naar huis gevoerd kan worden en krijgt een ander paard, een mooie Arabier. De eigenares daarvan gaat bij iemand anders voor in het zadel zitten. Tien paarden waarvan een zonder ruiter dat wordt meegevoerd door iemand anders die ook nog eens een vlinderhondje in het zadel heeft zitten en een ander paard met twee ruiters… Bij het binnenkomen van het dorp hebben we bekijks…

De tweede dag. Omdat de hoefsmid pas tegen 11u kan komen, mag iedereen eens uitslapen. De hoefsmid is laat, en blijkbaar is het iemand die nog warm beslaat, in tegenstelling tot wat de meeste Vlamingen gewend zijn. Dit vraagt beduidend meer tijd, het duurt tot half een eer het paard zijn vier nieuwe schoenen heeft gekregen. Dan moet de lunch nog gemaakt, want alhoewel het ondertussen etenstijd is, wordt er niet gegeten in de gite.
Ondertussen krijgen we goed nieuws. Een paard dat normaal gezien mee zou zijn op de vierdaagse maar een maand geleden plots zwanger bleek, is die nacht bevallen van een mooi veulentje. We luisteren allemaal mee als de thuisblijvers het goede nieuws melden, en er wordt al meteen een foto door ge mms-t. Het is een kleine, bleke merrie, dochter van een grote zwarte merrie (met Fries en Lusitanobloed) en een haflinger hengst (nu reeds ruin). Het was geen gepland veulen, en de zwangerschap is daardoor dus maar een maand voor de bevalling ontdekt, maar het is een prachtig beestje…
DolceVita

Uiteindelijk is het bijna 14u eer we op onze dagtocht vertrekken. De regel is dat de bossen verlaten zijn om 17u, omdat er vanaf dan gejaagd mag worden, maar dat zal dus niet lukken vandaag… Bovendien moet het paard van mijn teerbeminde ook vandaag rusten, want zijn voeten doen nog pijn.
Hoe lossen ze dat op? Wel, mijn teerbeminde mag opnieuw op de Arabier en diens eigenares gaat afwisselend bij twee paarden achterop. Niet makkelijk om te gallopperen, maar het lukt wel, en ons tempo ligt niet echt veel lager dan normaal.
Om 15u houden we allemaal compleet uitgehonderd onze picknick. Het is een frisser vandaag, maar de voorspelde stortbuien zijn er gelukkig niet.
Tegen 19u komen we aan de gite.
Dan barst er een onweer los. Sommige eigenaars raken ongerust over hun paarden, en alhoewel de helft denkt dat het wel ok is op de wei, pushen sommige toch tot er wordt beslist de paarden binnen te zetten. Ik blijf wijselijk binnen, maar mijn wederhelft bezwijkt onder de druk en gaat mee in de stortbui en in het duister naar de grote weide. Pas twintig minuten later keert die weer, compleet drijfnat en onder de modder. De paarden lieten zich niet vangen, en waren in paniek geraakt, maar uiteindelijk is het toch gelukt…

Op de derde dag zit het weer niet mee. We krijgen verscheidene stortbuien te verwerken, en iedereen zit weggedoken in zijn regenjas te paard. Vooral leuk is na de picnic weer op een drijfnat zadel kruipen…
Ook vandaag weer troubles. Een ander paard is een hoefijzer kwijt, maar omdat ze niet mank staat, kunnen ze deze zelf beslaan. De arabier heeft dan weer drukkingsplekken en kan niet opgezadeld. Het meisje, dat bijzonder goed kan rijden, besluit dan maar de ganse dagtocht zonder zadel te doen. We zijn weg van 10u30 tot 17u, een stevige tocht dus, en dat zonder zadel, ik zie het me niet direct nadoen…
20070816_0095web

Vrijdag is het dan alweer de laatste dag. Mijn paard was gisteren en eersgisteren een beetje vermoeid, maar vandaag heeft hij er overduidelijk zin in. We rijden bijna de ganse dag tweede. Het eerste deel van de tocht is een beetje aan de saaie kant, veel asfaltwegen, alles in stap.
We zijn ook achter op schema. Om 18u moeten we de gite verlaten, en alles moet nog ingepakt en schoongemaakt. Van vorig jaar weten we bovendien dat de paarden en al het paardrijmateriaal naar de vrachtwagen slepen alleen al dik anderhalf uur duurt. We moeten dus ten laatste om 16u aan de gite zijn, en om 13u30 hebben we nog maar de helft van de tocht afgelegd. De jonge paarden zijn te moe om alles in draf af te leggen, dus wordt een deel van de tocht afgesneden. Ik begin te vrezen voor een bijzonder saaie dag, maar dan komen we aan uitstekende gallopwegeltjes, en volgt de ene lange gallop op de andere, tot iedereen helemaal gloeit van de inspanning en de paarden puffend moeten rusten.
Om 16u zijn we aan de gite, en het is met man en macht werken om alles op tijd in orde te krijgen; de ene helft werkt in de gite aan inpakken en schoonmaken, de andere helft mest de stallen uit en laadt de paarden en het materiaal in. Uiteindelijk is het toch 19u eer we naar huis vertrekken, doodop, maar supertevreden.

Net zoals vorig jaar is het nu zwaar afkicken. Na elke dag 4 tot 5 uur in het zadel ben ik het paardrijden niet beu, maar mis ik de paarden nog 10 keer harder dan anders. Ik mis de groene, stille Ardense heuvels, de adrenaline van de lange stukken gallop, de rust en het genieten van de rustige stukken in stap. Morgen begint weer een nieuwe werkweek. Serieus balen…