dEUS morgen

Morgen valt er eindelijk nog eens iets te beleven, op muziekgebied bedoel ik dan. dEUS speelt eindelijk nog eens een keertje in België. En dat is een rariteit de laatste jaren (op een reeks concerten in de AB vorig jaar na). Dus wees maar zeker dat ik er bij zal zijn!

 

Enig nadeel van dit heuglijk feit (het is nog steeds winter, dus ik heb recht op 5 depressieve buien per dag) is dat het in Vorst Nationaal te doen is. En ik háát die zaal, een betonnen bunker midden in een woonwijk: geen parking, onbereikbaar met openbaar vervoer, ongezellige sfeer, slecht geluid, en vermits het uitverkocht is zal het ook wel geen sinecure zijn om aan een deftige plaats te raken. Lang leve de mooie, gezellige, goed bereikbare AB…

 

Ik ben uiterst benieuwd wat het gaat geven. Vroeger was ik van mening dat al wat dEUS doet, per definitie hemels is. Ondertussen zijn we 10 jaar verder, blijft er van de originele bezetting niks over en was het laatste concert dat ik gezien heb maar half zo goed als ik had verwacht. Niet dat ik bang ben dat het slecht gaat zijn he, dat zeker niet, van voor Barman en co ligt de lat hoog, grenzend aan de genialiteit… En zo’n verwachtingen zijn niet makkelijk in te lossen… Zeker niet in een veel te grote betonnen bunker. 

 

Maar ik kijk er naar uit. Zal weten te zeggen hoe het was, voor al diegenen die er niet bij konden zijn (aangezien het weer vliegensvlug uitverkocht was…)

Weekend

 

Foto: begijnhof Gent

Vrijdagavond. Zo verkouden als een radioactieve hond, het energieniveau van een 100-jarige en de levenslust van een doodgraver. Een avond zelfbeklag en gesnotter in de zetel kondigde zich aan…

Toch slaagde ik erin mezelf en mijn wederhelft naar buiten te slepen, de bruisende stad in. Op naar het verjaardagsfeestje van Gentblogt. Want eigenlijk wilden we dat toch niet missen…

 

Daar aangekomen leek het eerst behoorlijk vol, maar dat was maar schijn, na wat gedraal en gekijk naar al de exotische diersoorten daar aanwezig zochten we ons een rustig plekje achteraan. Het bier vloeide rijkelijk, zelfs zo rijkelijk dat de 4 vaten na amper 2 uur al geleegd waren, maar ik beperkte me tot de frisdrankjes. Bier heb ik immers afgezworen eens ik ook de schoolbanken achter me liet, mijn maag reageert er bijzonder mottig op… Dus laafde ik mij aan de pepsi’s en de looza’s, niet bijzonder cool, maar des te beter voor de lever

 

Na enkele uren viel de conversatie aan ons kleine maar van pintjes overdekte tafeltje zowat stil, en werd mijn hoofdpijn ook niets te hardnekkig. Bovendien vroegen we ons af of onze hond op die tijd het huis nog niet gesloopt had… De duivelse blik die dat beest soms in de ogen heeft… Doorrookt als een paling begaven we ons dus terug naar huis…

 

Het was een superleuke avond in elk geval, de oudste stadsblog waardig, waar vooral de muziek wel dik in orde was (baby, you make me wanna walk, like a camel!).

 

Zaterdag vroeg uit de veren (#?*?!) en op naar de stadsdiensten. Na 7 maanden immers bericht gekregen dat het tijd was om onze identiteitskaart aan te laten passen. Ik dacht dat we meteen een nieuwe, elektronische zouden krijgen, maar dat bleek niet het geval te zijn. Met een oud typmachine werd ons nieuw adres op de achterkant toegevoegd (‘oppassen, die letters kunnen uitvegen!’) and that was it. Nu ja, zo zijn we eindelijk in orde, en kan ook de bewonerskaart aangepast worden, want het parkeerbedrijf dreigt met boetes omdat we nu van parkeerzone veranderd zijn…

 

De namiddag bracht verheffende activiteiten zoals gaan shoppen in de Bioplanet (zo veel leuker dan een gewone supermarkt. Helaas ook zo veel duurder. De bodem van een kar vullen en dan 100€ kwijt zijn. In de Aldi had het ons vast maar 20€ gekocht. Ach ja…) en de ruitersportwinkel. Gaan wandelen met de hond. ’s Avonds ziek en zielig liggen zijn in de zetel en naar het smoelwerk van Jim Carrey moeten kijken *diepe zucht*

 

Zondag hebben we Luca voorzien van een tuigje. Dat is minder kinky dan het klinkt. Alle uitleg vind je op haar eigen blog. We hebben het meteen uitgeprobeerd op een wandeling, oa langs het begijnhof. Diezelfde hond heeft in de voormiddag trouwens mijn ‘Alma-tas’ in gruzelementen laten vallen, de tas die ik gekregen heb toen ik me in eerste kan ging inschrijven. Zucht. Weer een kostbaar erfstuk minder… ’s Middags dan had ik een afspraak met 2 vriendelijke heerschappen die me wegwijs hebben gemaakt in het kluwen van de stadsblog. Nog geen idee wat ik ervan ga bakken, maar dat zullen we ongetwijfeld wel zien!

De avond was tv-tijd. Eerst de Pappenheimers (Wouter nog eens op tv! Eindelijk!), de Parelvissers en Witse.

 

Vandaag lijkt de verkoudheid al ietsje beter, maar over is het nog niet. Ik heb in elk geval een behoorlijk speciaal beestje onder de leden, want de ‘symptomen’ slaan telkens maar toe na 18u. Raar hoor, een ganse dag voel ik me ok, en dan eens avond slaat het allemaal toe: hoofdpijn, spierpijn, hoesten, keelpijn. Ik heb een soortement parttime verkoudheid…?

Snif snif hatsjie

Na 2 dagen van zou het nu of zou het nu niet, bleek het vanmorgen dan toch van dat, snipverkouden… Niezen, loopneus, keelpijn, hoofdpijn, zelfs wat stramme spieren, en dat allemaal net als het weekend gaat beginnen… *diepe zucht*

 

En echt rust is er me niet gegund, want de hond zit me al een uur te bekijken vanuit haar mand, af en toe een diepe zucht slakend, me erop attent makend dat het de hoogste tijd is om te gaan wandelen. En met een snel blokje om neemt zij geen genoegen, neen, de halve stad moet verkend, aan een fluks tempo liefst…

 

Bovendien is het hier binnen om te bevriezen, onze verwarming heeft weer kuren…

 

Nu ja, buiten schijnt de zon, dat heeft toch een béétje energie…

 

 

Heel veel en niks tegelijkertijd

Heb het zo druk gehad, geen tijd om te bloggen, maar ook geen idee waar ik moet beginnen, er gebeurt zo véél, en tegelijkertijd gevoel dat het allemaal niet waard is om veel over te schrijven, of niet echt geschikt voor publicatie.

 

Waar kan ik mee beginnen? Een soort round-up van de dingen?

 

Werk is een gigantische chaos. We zijn met 5000 dingen tegelijk bezig; onze ganse werking evalueren en nieuwe pistes uitstippelen (met eindeloze discussies als gevolg), het opleiden van mensen met alles wat daarbij komt kijken, de gewone dagdagelijkse dingen die verderlopen en tijd vragen, en het feit dat onze toekomst zich momenteel in een dikke mist hult. Zoals zoveel centra en diensten hangen we af van de overheid voor geld, en de bevoegde instanties hebben er momenteel geen zin in, wat onze toekomst natuurlijk serieus op de helling zet. Nu ja, op dit moment zijn er eigenlijk enkel vraagtekens. To be continued.

 

De operatie van mijn ma: weinig evolutie. Ze is op controle geweest en voorlopig is alles ok. Voorlopig is ze nog zo’n 6tal weken thuis, maar het is zeer de vraag of dat voldoende zal zijn. Op dit moment moet ze vooral nog veel rusten, dus het is moeilijk in te schatten hoe snel of traag alles zal gaan.

 

Luca: doet het erg goed. Dagelijks zit ik op het net de fora over windhonden op te volgen, en als ik dat van thuis uit doe, is het soms wel beetje absurd. Ze ligt dan naast mij, in haar mand, en zit me dan te bekijken. Ik wéét dat ze nu dolgraag wil gaan wandelen, maar voel me een beetje ziek, dus stel ik het nog een half uurtje uit. Dus zit ik in met het welzijn van honderden onbekende windhonden terwijl mijn eigen exemplaar een beetje verwaarsloosd wordt ten voordele van iets doms als een pc, tja…

 

Trouwen: nog steeds helemaal niks meer aan voorbereid, nog 5 dagen en we moeten beslissen of we die ene zaal nemen of niet…

 

Ook de reis naar Budapest komt dichterbij, dringend daar ook eens wat voorbereidingen voor treffen.

 

Sociaal leven: nog steeds zieltogend, maar met de vage belofte van beterschap. Zo is er vrijdag bijvoorbeeld al een leuk feestje in de buurt. Sommige vrienden blijven wel volharden in de boosheid van de Grote Verdwijn Truuk, anderen wonen te ver weg, tis altijd wel wat.

 

En ondertussen roept de plicht, Luukje staart me dwingend aan, en dus zullen we eens een ommetje gaan maken…

 

Foto: koekje…?

 

15/02 Zita Swoon @ Vooruit

Zomer 2005 palmde Zita Swoon enkele dagen een lege Vooruit in. In verschillende ruimtes (tot de zolder toe) speelden ze live, maar dan zonder publiek. Het resultaat was een dvd/cd die recent verscheen en in sommige media al meteen tot een van de beste Vlaamse concertdvd’s  werd benoemd.

 

Op 14 en 15 februari kwam Zita Swoon dit nog eens overdoen, mét publiek deze keer, en als trouwe fan, kon ik op 15/02 niet ontbreken. Zoals ik al zei ben ik nogal gek van Zita Swoon, dus er zit een dikke kans in dat dit verslag subjectief gekleurd is, maar ja, is het dat niet altijd?

 

Het opzet van deze concertenreeks kan je op zijn minst origineel noemen; de band zat niet zoals het doorgaans het geval is, op een podium en het publiek in de zaal, neen, de instrumenten waren midden in de zaal opgesteld, in een cirkel, en de stoeltjes voor de toeschouwers in een vierkant eromheen. De muzikanten speelden ook naar elkaar toe, en niet allemaal op een rijtje voor het publiek. Concreet heb ik dus een ganse avond zitten kijken op de rug van de percussionist en de drummer…

Het resultaat van deze opstelling was een concert met een erg intieme sfeer. De groep was niet langer veraf en onbereikbaar, maar op amper een meter afstand. Ze leken er zelf ook ongelofelijk veel spelplezier aan te beleven…

 

Openen deden ze net als op de dvd met Hey you, whatshadoing en intrigue. De nummers waren echter niet gewoon een doorslagje van de live-dvd, maar werden soms weer licht anders ingevuld. De rol voor de zangeressen van Radio Candip was zo mogelijk nog prominenter, en ik vind dat eerlijk gezegd zeker geen slechte zaak. De mooiste momenten waren voor mij die waarin de muziek even naar de achtergrond verdween en er 4 of 5 stemmig gezongen werd. Kippenvel!

 

Bijna 2 uur werd er gespeeld, en daarin kwamen nummers uit gans het oeuvre aan bod; van het Moondog Jr tijdperk tot de laatste plaat, zowel de dansbare hits (hot hotter hottest, disco,…) als de meer bluesy of ingetogen nummers (ice guitars, selfish girl, de heerlijke cover raining pleasure , hier als bisnummer door enkel stef kamiel).

 

Het enige spijtige vond ik dat er amper gedanst werd, alhoewel Stef Kamiel iedereen uitnodigde om te bewegen en te doen waar hij of zij zin in had, bleef de meerderheid van de mensen braaf op zijn stoeltje zitten. Misschien lag dat ook deels aan de opstelling, achter de stoeltjes was vaak geen beweegruimte meer en er voor nam je het zicht weg van de andere mensen en zat je bijna op schoot bij de groep, dus…

 

Wat mij betreft dus een uiterst geslaagde avond, die nog eens bevestigde wat we al lang wisten, nl dat Zita Swoon een groep is die er staat, die live zo mogelijk nog sterker is dan op cd, die een eigen geluid heeft en een breed gamma van genres en klanken aankan…

Popel popel popel

Ik mag over een paar uurtjes naar mijn meest favoriete groep, Zita Swoon, en ik ben behoorlijk in mijn nopjes!!! Ik heb maandag op het laatavond journaal een stukje gezien van hun show in de Arenbergschouwburg, en het zag er echt super uit, de groep echt tussen het publiek en iedereen er gewoon omheen dansen, lijkt me zalig!!

 

Verder weinig nieuws. Collega die ik verving stond gisterenmiddag plots op het werk, wat ervoor zorgde dus dat mijn vervanging van haar uiteraard dat moment meteen ook afliep. Altijd fijn zoiets op voorhand te weten… Maar ik ben er niet echt boos om, zowel ik als mijn wederhelft zijn behoorlijk vermoeid en kunnen wel een beetje rust gebruiken. Bovendien is door al dat werken mijn sociale leven zo goed als in rook opgegaan, en dat is ook niet alles. En nu kunnen we ook eens serieus gaan nadenken over al onze trouwplannen, want volgende week loopt de optie die we hebben op een zaal af, en moeten we dus dringend een beslissing gaan nemen…

 

Daarstraks grappig telefoontje, een mevrouw van Electrabel die mij wou belonen voor al die jaren trouwe klant-zijn en een korting geven van blah blah blah… Waarom ik opmerkte dat ik helemaal geen klant was bij hen. Toen werd het toch even stil aan de lijn. We zijn een dik half jaar geleden overgeschakeld, maar dat was bij bepaalde diensten van Electrabel dus nog niet doorgedrongen!

Het ‘ophangingsseizoen is weer begonnen…

Het ophang- en martelseizoen voor Spaanse windhonden is helaas weer begonnen. Wie wil weten wat ik daarmee bedoel, en beschikt over een sterke maag, kan hier eens een kijkje nemen: http://www.greyhoundsinnood.be/DierenleedMenuNL.htm

 

Om te protesteren tegen deze barbaarse toestanden kan je een mail sturen naar deze adressen: presidente.responde@jcyl.es ; frmpcl@frmpcl.es ; montolma@jcyl.es ; infopsoe@psoe.es ; informa.admini@sgt.mcu.es ; informac@mapya.es ; estafeta@mir.es ; portal@mju.es ; portal.presidencia@mp.boe.es ; oiac@msc.es ; portal@map.es ; jlrzapatero@presidencia.gob.es ; ciudadanos@mpr.es ; sugerencias.portal@meh.es ; atencionalciudadano@justicia.es ; infodefensa@mde.es ; seprona@guardiacivil.org ; sugerencias@guardiacivil.org ; webdgp@policia.es ; info@Salamanca.com ; sugerir@mtas.es ; info@mityc.es ; atencionciudadano@msc.es ; fundacionreinasofia@casareal.es ; info@fpa.es ; prensa@fpa.es ; informacion@turismodesalamanca.es ; 010@ava.es ; presidencia@dip-valladolid.es ; informacion@lasalina.es ; sugerencias@lasalina.es ; dlpresi@argored.com ; dlitg4@argored.com ; dlagricul1@argored.com ; cartaciudadano@gva.es ; president@gencat.net ; manuel.chaves@juntadeandalucia.es ; presidente@prex.juntaex.es ; sae@prs.juntaex.es ; registro@defensordelpueblo.es ; portal@aragon.es ; portavoz@aragon.es ; jortigoc@cfnavarra.es ; ministra@mma.es ; infopsoe@psoe.es ; portal.presidencia@mpr.es ; juarez@mapausa.org ; sministr@mapa.es

Met deze tekst:

This letter is about misery of Galgo Spain Dogs.

As a humane being,
I am objecting to every use of animals in entertainment and so called sport.
Sport is invented by people. Animals apparently do not have a same perception of “appropriate sport behavior”, there for they do not practice “sport” as we want them to.
In evidence, Galago dogs (used in so called sport) are forced to run fast, witout proper warming up, witch is causing not reparable damage to the body! (Try to do that to athlete and you will destroy him).
Dogs did not had appropriate living conditions, they are starved and held in hoards in filthy cages.
In such occasions, Galago dogs are over used and have short life expectance
and that’s why they are treated like some” toy cars on batteries”.
When they stop “working” they are hanged. The better runner gets higher branch to die faster, and those that did not run good… get lower branch to slowly suffocate (they are punished because they did not brought money to the owner!)
Animal is not a toy.
Animals have needs and naturally given rights not to obey our tyrannous orders.
Dogs are especially emotional and they are recognized as sentient beings and have rights that EU protects.
So please do what ever is in your power to stop exploitations of life.
Eyes of the World are crying, watching desperately while Spain,
hangs, tortures, stabs… conquer the animals!!??
For how long,?
Please end Galago misery.
Please show that barbarous traditions are past.
Spain has so much beautiful to offer, with such a grate history,
so please show us that Spanish compassion toward values of a beating heart.

Thank You.

 

 

 

 

Sneeuw en andere rotfenomenen

Alhoewel ik een extraverlengd weekend achter de rug heb, was het niet bepaald verhoogd van kwaliteit…

Donderdag een dag vrij genomen om mijn ma te gaan bezoeken. Het was op zich, zoals altijd, fijn om elkaar te zien en te kunnen bijpraten, maar een ganse namiddag in een ziekenhuis doorbrengen blijft op zich vrij triest en bovendien heeft ze nogal wat last van de operatie en alles wat dat met zich meebrengt. Om complicaties die er de vorige keer waren, nu te vermijden, moet ze een hoop extra baxters en spuiten krijgen, die dan weer lijden tot ontstoken armen, braken, misselijkheid,… Op amper 6 dagen tijd is ze al meer dan 2 kilo vermagerd…

Maar kom, de vorige keer waren de eerste 2 weken na de operatie schitterend en was de rest een ramp, we hopen dat het deze keer dan omgekeerd zal zijn…

 

Vrijdag dan, een dag die bestond uit boeiende activiteiten zoals soep maken (voor de liefhebbers, het is knolselder-pastinaak-wortelsoep, bio dan nog), 3 keer met Luca gaan wandelen, hierbij tal van andere honden en bijbehorende baasjes tegenkomen (waarbij mijn arme kleine windhond in een park bijna aangerand wordt door een veel te forse dalmatiër waarvan de snob van een baas het nodig vond ons te kleineren (“die hond is veel te klein voor u”, tegen zijn reuzen-reu, terwijl galgo’s doorgaans groter zijn dan dalmatiërs), en dat terwijl zijn duur mormel los liep en de mijne aan de lijn zat), de krant lezen en gaan paardrijden (waarbij ik plots het paard van mijn wederhelft voorbij zag draven echter zonder ruiter, wat dus behoorlijk schrikken was, maar gelukkig was het minder erg dan het eruit zag).

 

Zaterdag werd bekroond tot de baaldag der baaldagen, met als hoogtepunt inkopen doen in de Colruyt, wat je gerust een ongelofelijke rot-activiteit mag noemen. Waar zijn toch die zogehete automatische frigo’s die zelf doormailen naar de winkel wanneer er iets bijna op is, en ons voor eeuwig en altijd van de gruwel zijnde supermakt zullen verlossen?

 

Zondag dan beloofde aan aangename, rustige, leuke, stressvrije dag te worden. Dat was echter buiten mijn teerbeminde gerekend, die het plots toch nodig vind om dat babybezoek dat we eigenlijk niet gingen doen, door te voeren. Wisten wij veel dat die onnozele sneeuwvlokjes niet gingen verdwijnen, maar in een heuse sneeuwstorm zouden veranderen. Wisten wij veel dat die straat waar die baby (en de ouders) wonen zo onvindbaar zou zijn en dat er niemand op straat zou staan om iets aan te vragen. Wisten wij veel dat Brakel zo verdomd heuvelachtig is dat je er bij zware sneeuwval amper de straten nog opraakt?

Kortom, we deden anderhalf uur over de 40 km om er te raken en nog eens dik anderhalf uur om weer thuis te raken, en het was een hels avontuur…

 

Dan is er nu de nieuwe werkweek, wat op zich ook al een thriller is. Mijn vervanging loopt normaal vandaag af. Maar niemand die mij kan zeggen of dat ook effectief zo is. Geen idee of ze het mij morgen gaan kunnen zeggen trouwens. Maar als ze doorloopt, moet ik woensdag- en donderdagavond werken, wat op zich al onmogelijk is, want woensdag is het Zita Swoon en donderdagavond op bezoek bij mijn broer, een bezoek dat al meermaals uitgesteld is en een mens kan zo moeilijk bezig blijven…