Laat ons eens meer fietsen…

Ik schreef eerder al dat ik de fiets had herontdekt. Intussen fiets ik veel met de oudste, maar zou graag ook als gezin ons meer met de fiets verplaatsen. De jongste is intussen bijna 5 en fietst prima, maar nog niet in het drukke stadsverkeer.

En toen begon de queeste.

De wederhelft ging naar de tweedehandsfietsenmarkt naar een fiets voor hemzelf kijken (want we hadden nog maar 1 volwassenen fiets die we deelden) en kwam terug met een follow-me systeem. Hiermee kan je de kinderfiets tandemgewijs aan je eigen fiets hangen. Dat is al een half jaar geleden inmiddels. Maar we wilden dit aan zijn fiets hangen en hij had nog geen fiets en zijn zoektocht naar een fiets sleepte aan en bleef maar duren. Deze zomer ging hij er werk van maken en bleken er in fietsen seizoenen te zitten waardoor het model dat hij wou niet meer leverbaar was. Bij model 2 bleek de follow me er niet op te passen. En bij model 3 waren er technische problemen en leverproblemen door het terugroepen van een bepaald merk van alle fietsen met een riem.

Tik tak tik tak de tijd ging maar verder. De follow me lag ongebruikt en de fietstochten konden niet doorgaan.

Op de laatste dag van zijn ouderschapsverlof koopt hij dan een supermooie nieuwe fiets en wil ineens het systeem erop laten monteren.

Op dat moment blijken er 2 vijzen te ontbreken.

Hij bestelt die vijzen online. 10 euro kost dat maar liefst en 8 euro leverkosten. En dan is het wachten op godot.

Vandaag, na bijna 2 weken, komen die dingen eindelijk toe. Hij door de regen hop naar de fietsenwinkel om het te laten monteren.

Oeps, de fiets van de dochter past niet op het systeem.

Umpf.

Online had ik intussen al een fietsstoel besteld want nu maandag moet ik de kindjes naar het zwemkamp brengen en met de fiets gaat dan een stuk sneller gaan dan met de trage bus. Bij nader inzicht blijkt dat stoeltje een bagagedrager nodig te hebben die minimaal 11 cm breed is. Uiteraard heb ik een fiets met een bagagedrager van … 10 cm. Dus dat stoeltje kunnen we ineens terugsturen.

Dus gaat de wederhelft naar de fietsenwinkel en koopt een stoeltje. Hij kaart de smalle bagagedrager aan maar geen probleem, dit stoeltje gaat zeker passen.

Het past uiteraard niet.

Hij terug naar de winkel. Moest er een tussenstuk besteld worden waardoor het op dat stuk dan komt te rusten, bedoeld voor fietsen zonder bagagedrager.

Morgenavond gaan we hopelijk dan eindelijk een fietsstoel hebben.

Het idiote is dan nog dat ze dus bijna 5 is en die stoelen maar meegaan tot 6. Vandaar dat die stoel die ik online besteld had, voor grotere kinderen was. Maar de dochter is heel klein voor haar leeftijd waardoor de kans groot is dat ze met haar voeten niet aan de steuntjes zou raken bij die junior fietsstoel en de wederhelft nu toch een gewoon klein model heeft aangeschaft. Die zou meegaan tot 25 kilo en eer onze lilliputter 25 kilo weegt, kan ze wellicht al lang in het verkeer fietsen…

Het tweede idiote is dat we gratis een mooie recente mannenfiets konden krijgen van de schoonouders maar dat aanbod hebben afgeslagen omdat de follow-me er niet op paste en daarom dus een dure nieuwe fiets gekocht hebben.

Bij deze, als iemand een geweldig follow-me systeem nodig heeft, het onze is te koop. Zucht. Leek me anders wel fijn zo een tandem.

Fietsen

Ik had altijd weinig liefde voor de fiets. Als ik de 2km naar school moest fietsen, stopte ik halverwege bij een vriendin en gingen we vandaar verder te voet. Ik ken de verkeersregels niet zo goed en voel me niet echt veilig in het verkeer. Ook de wederhelft is niet echt fiets-minded.

En toen kregen de kinderen een fiets. Eerst een loopfiets, inmiddels allebei een echte fiets. En gaan ze graag eens fietsen. Doorgaans loop ik er dan achter. Maar nu Zoon een ‘grote’ fiets heeft gekregen begint hij wel serieus vooruit te gaan. En werd dat er achteraan lopen wat minder efficient. Zeker omdat de hond toch ook al niet meer mee kan wegens te oud, dus de handige combi van hond(en) en kind(eren) uitlaten gaat niet meer goed op.

En dus vond de wederhelft het tijd om een fiets te kopen. Een gedeelde fiets voor ons twee om te zien hoe dat loopt. Toen hij hem ging kopen en even langs huis kwam om hem door mij te laten uittesten tijdens het proefritje, wou ik dus niet op dat ding. Echt niet. Veel te benauwd.

Maar na enkele maanden wou ik toch eens gaan fietsen met Zoon. Langs rustige stukjes zonder of met weinig auto’s. En dan ontdekten we aan het eind van zo’n stukje toch geen fietspad langs het water dat eindeloos door gaat zeker. En waarmee je naar de Gentbrugse Meersen kan fietsen. Dus tijdens onze eerste fietstocht bleven we meteen twee uur weg en gingen we op stap in het geboortebos en verkenden we onbekende speeltuintjes. En ik had er zoveel plezier in dat ik Zoon overtuigde om de dag nadien weer te gaan fietsen en fietsen we nog verder, 20 km in totaal, tot ons pad vastliep in Melle aan een drukke weg. En vogelde ik inmiddels al andere routes uit. En begint het te kriebelen om weer te gaan fietsen. En zijn we aan het uitkijken naar een tweede fiets zodat we met het gezin kunnen gaan.

Het enige vraagteken is de Dochter. Zij fiets, maar ze kan nog niet echt in het verkeer (ze remt nog niet goed) en is ook snel moe. Moeten we voor een 4.5 jarige dan nog investeren in een fietsstoeltje? Of werkt een follow-me-systeem dan ook goed? Dat moeten we nog uitzoeken.

Ik moet wel nog een aantal drempels over. Fietsen in druk verkeer bijvoorbeeld of langs tramsporen zie ik nog niet zitten. Ik wil overal de beste en rustigste routes uitzoeken. Maar ik denk wel dat ik daar nog stappen in ga zetten. Niet slecht voor iemand die in geen 20 jaar nog op een fiets heeft gereden en alles te voet of met het openbaar vervoer doet, toch?