Pixies! Vorst!

The Pixies komen naar Vorst, op 14/10. Must see!!!! Natuurlijk starten de uileballen met de ticketverkoop op een moment dat iedereen op Rock Werchter zit. Daar moet dus nog een oplossing voor gezocht worden…

Drag me to hell

20090627_hell1_sm
De zomer is in de stad, dat merk je aan zowat alles; de stijgende hormoonspiegels van de aan de schoolbanken ontsnapte tieners, de beachparties, de uitpuilende terrasjes, het einde van het culturele seizoen, het aftellen naar de Gentse Feesten en vooral, de zoele temperaturen. En hoe blij ik net de intrede van de zomer en bijbehorende geneugten ook ben, toch kan een dosis zomer-tegengif zo nu en dan geen kwaad. Zoals bijvoorbeeld een avond in de donkere aircozalen van de Decascoop met een alles behalve zonnige horrorfilm.

Met ‘Drag me to hell’ keert regisseur Sam Raimi terug naar zijn horrorroots, iets wat mij zo benieuwd maakte dat ik al bijna aan de zaal stond te drummen eer deze film uit was.

Toen de film begon, dacht ik eerst dat we nog maar aan de trailers zaten, aangezien de voertaal op het scherm Spaans was en het verhaal zich ook nog eens in een andere tijd situeerde dan ik had verwacht. Wat later bleek deze flashback wel degelijk tot het verhaal te horen. In dat verhaal wordt de ijverige all American blonde Christine door haar baas onder druk gezet om in haar job als bankbediende wat harder uit de hoek te komen. Anders zou haar verdiende promotie wel eens naar de akelige slijmbal Stu kunnen gaan. Maar van bij de eerste poging om wat gemener te zijn, is het prijs. Het oude vrouwtje Sylvia Ganush verandert in een feeks recht uit de hel wanneer ze haar lening niet krijgt. En dan moet het ergste nog komen, meer bepaald de vloek die de oude zigeunervrouw uitspreekt over Christine.

Kort na een bizarre aanvaring met de zigeunervrouw in de parkeergarage van de bank, beginnen er immers vreemde dingen te gebeuren. Voorwerpen die bewegen zonder reden, rare geluiden die niemand anders hoort, akelige dingen. Ondanks de lacherige reactie van haar vriend, zoekt Christine een ziener op. Volgens deze figuur is Christine vervloekt en zal de Lamia, een demoon in de vorm van een geit (!) haar ziel komen halen, maar niet na eerst drie dagen op een sadistische manier met zijn slachtoffer gedold te hebben. Niet echt het nieuws waar de arme Christine op hoopte dus. Maar uiteraard geeft ze zich niet zomaar gewonnen en begint een race tegen de klok om die Lamia op andere gedachten te brengen. En ondertussen niet in het gekkenhuis opgesloten te worden door haar sceptische omgeving natuurlijk.

De gebruikte horror is een typische combinatie tussen het publiek laten schrikken door onverwachte gruwelijke dingen (wat in mijn geval helaas veel minder goed lukte dan ik had gehoopt om eerlijk te zijn), enkele degoutante beelden (nooit gedacht dat een vals gebit zo angstaanjagend vies kon zijn) en een behoorlijke dosis humor van het genre ‘er ver over’. Naar mening is het aandeel humor net iets te groot, wat afbreuk doet aan de angstaanjagende delen en de film helaas een pak minder griezelig maakt. Maar natuurlijk wel behoorlijk amusant.

Het verhaal is zeker geen stof voor wereldliteratuur en niet altijd zo realistisch, maar voor dit genre toch wel voldoende om de film te dragen, en hoofdactrice Alison Lohman doet het bijzonder goed als geemancipeerde screamqueen. Ideaal dus voor een ontspannende avond lachen en griezelen, maar net iets minder goed dan ik eigenlijk had verwacht.

Deze bespreking verscheen eerder op Gentblogt.

Where is my mind?

Druk! Stress! Maar 3u geslapen (studenten als buren zijn fun) in combinatie met de belangrijkste vergadering van het jaar vanmorgen en de belangrijkste week van het jaar wat mijn project op het werk betreft. Paniek, zenuwen, stress, stress en meer stress. Problemen. Complicaties. Niet meewerkende medemensen. Volle treinen. Niets is eenvoudig en niets is wat het lijkt.

Maar

de zon schijnt.

Er is hoop.

Verbouwen

Waarschuwing: de komende jaren kan deze blog bij momenten geplaagd worden door Bob-de-Verbouwer-achtige posts.

We hebben gesproken met 3 verschillende architectenbureaus, en staan nu dus voor de keuze; met welke mensen gaan we in zee. De keuze van bureau hangt wat samen met de keuze van project; gaan we voor een optimalisatie van de benedenverdieping en de badkamer, maar binnen de bestaande structuur, of pakken we het drastischer aan en gaan we meer in de richting van alles beneden open maken en de leefruimte eventueel zelfs spreiden over meerdere verdiepingen, wat dan weer gevolgen heeft voor alle bovenliggende verdiepingen (want slaapkamer en badkamer zouden dan naar het tweede doorschuiven)?

Momenteel proberen we zo goed mogelijk alle voor- en nadelen van beide opties in kaart te brengen, bepalen welke vragen we nog hebben en dan tegen eind deze of volgende week de knoop doorhakken. Spannend!

Feit is dat we een aantal grote veranderingen willen doorvoeren, de situatie zoals ze nu is (donker, krap en verouderd beneden en dan twee leegstaande verdiepingen boven) begint echt tegen te steken. Oftewel welcome back verbouwersstress en -zorgen!

Productief

Vrijdag eerst een Indisch restaurant uitgetest en goedgekeurd (wegens de stapel afwas te groot, geen propere kookpotten of bestek meer en geen zin om dat op te lossen) en op uitnodiging van Jeronimo naar Coraline. Voor het eerst in eeuwen nog eens goed geslapen.

Zaterdag een kwartier aangeschoven in de Post voor 1 postzegeltje, de oude vuilniszakken geruild voor nieuwe bij de stad, de was gedaan en dan was mijn goesting voor nuttige dingen over. Wat van de zon en mijn Twilight genoten in het park samen met de honden. In de Fnac nieuw ram geheugen gekocht voor onze oude desktop, die zo traag geworden is en zo vaak vastloopt dat er niet mee te werken valt. Meteen ook een verjaardagscadeautje meegepakt voor mijn pa, die donderdag verjaard is en we straks gaan opzoeken; het boek van Home. Genoten van een hele hoop verse aardbeien en ananas met wat yoghurt en een koffietje op het terras van de Exki. Zaaaalig…

Vandaag dan eindelijk de knoop doorgehakt en mijn Vooruitabo besteld voor volgend seizoen. Het werd theaterabo 2 aangevuld met een viertal andere voorstellingen, zoals Wim Vandekeybus, Nature Theatre of Oklahoma en Jan Decorte. Wie nog wil bestellen, ik heb gemerkt dat er al een aantal data van verschillende voorstellingen (zoals de voorstelling van Cie Cecilia) uitverkocht zijn…

Het andere goede werk van de dag was onze belastingsaangifte. Voor de tweede keer via Tax on web, en dat ging supervlot. De overheid kan het dus wel, dingen laten werken, toch zeker als ze er zelf veel aan verdienen 😉 We zijn ook buitengewoon vroeg, 2 weken op voorhand, ik schrik van mezelf! We hebben nog de ochtend na de vervaldag aan die bus gestaan blij dat ze nog niet gelicht was…

Rain

“I cant sleep tonight
Everybody saying everythings alright
Still I cant close my eyes
Im seeing a tunnel at the end of all these lights
Sunny days
Where have you gone?
I get the strangest feeling you belong
Why does it always rain on me?
Is it because I lied when I was seventeen?
Why does it always rain on me?
Even when the sun is shining
I cant avoid the lightning”
(Travis)

Ik ben vast niet de enige die het gehad heeft met de regen? Regen. Donkere luchten, donkere gedachten. Melancholie. Hey, het is juni, dit is helemaal het seizoen niet voor dergelijke overpeinzingen. Terrasjes, zomerjurkes en mannen in bloot bovenlijf, festivals, dát heb ik nodig!

De week sleept zich voort. Werken-eten-slapen. Boring. Ondertussen me zorgen maken over Luca, die nog steeds niet 100% genezen lijkt. Vloeken omdat mijn goedkope H&M jeans na 3 of 4 jaar intensief gebruik plots gaten vertoont en dus weggegooid moet. Naar Arcade Fire luisteren en nog melancholischer worden dan ik al ben. Aftellen naar het weekend en tegelijk ook weer niet, want dit weekend is er toch niets gepland en dan wachten de lastige taken, zoals belastingsbrieven, volle wasmanden en vuile vloeren. Yuck.

Vanavond naar ‘Jes’ kijken. Ik heb meer afleveringen gemist dan gezien, maar dat is echt steengoed, had ik dat al gezegd? Een Vtm serie die op Een had gemoeten. Prachtige acteurs, Brussel langs zijn mooie kant als decor, leuke muziek. Wauw!

Morrissey @ Elisabethzaal, Antwerp

Stipt om 20u zochten we in een uitverkochte Elisabethzaal in Antwerpen onze zitplaatsen op de veertiende rij. Ik vond de  zaalkeuze eerlijk gezegd behoorlijk raar, de vorige keer (2006) stond Morrissey in de AB, een zaal die volgens mij beter past dan de stoffige, zittende bedoening in Antwerpen.  Om me heen Fransen, Nederlanders, West-Vlamingen,… Ik heb de indruk dat een kern van die-hard fans Morrissey door gans Europa volgt…

Eerst echter het voorprogramma overleven, een oervervelend Dolly and the kicks. Drie muzikanten en een zangeres die het vooral van haar opvallend pakje moest hebben (een soort glitterbadpak met nylons en een grote roze Minnie Mouse strik op haar kop) dan van haar stem of uitstraling. Snel vergeten, die handel. Na die belasting van mijn trommelvliezen werden er enkele grappige videoclips geprojecteerd op een wit doek dat voor het podium hing, Elvis, muzikanten uit de jaren 70, dat soort dingen. Plots viel het doek naar beneden, en startte abrupt een piano te spelen, van dramatisch effect gesproken!

Dat effect werkte, de mensen begonnen meteen te joelen en te klappen, en van zodra Morrissey ook maar een voet op het podium zette veerde iedereen in de zaal recht, om de hele duur van het concert te blijven staan. Zo kregen we dus toch een staand concert in plaats van een slaperig zittend gebeuren. Een staande ovatie nog voor je een noot hebt gezongen, er zullen weinigen het Morrisey nadoen.

Morrissey, onlangs 50 geworden, staat er. Ik denk dat iedereen er meteen voor tekent om op die manier in stijl ouder te worden. En zijn fans zouden hem wel kunnen doodknuffelen. Ooit zag ik op het filmfestival een documentaire over hoe devoot en obsessief sommige fans deze man aanbidden. Sommige fans dreven het wat ver, en sprongen het podium op om Morrissey te omhelzen. Een wurgde de arme man bijna, zo stevig had ‘ie hem bij de hals. De kerels van de security konden hier niet bepaald mee lachen en hadden hun handen meer dan vol  om hem vrij hardhandig van het podium te gooien…  

Van bij de eerste noten dus ging gisterenavond iedereen collectief door zijn dak. Het optreden ging dan ook bijzonder straf van start, met ‘This Charming Man’ en dan ‘Irish Blood, English heart’, twee nummers die ik ongelofelijk goed vind. Ook de versie van ‘How soon is now’, stevig ingezet, lang uitgesponnen en met een dramatisch einde (Morrissey liggend op de vloer, badend in rood licht) maakte dat die eerste helft van het optreden echt super was. Tijdens het tweede deel had ik soms moeite om mijn aandacht erbij te houden. Ik had de indruk dat Morrissey zelf ook iets minder op dreef was, iets minder bezield speelde en wat minder bij stem was. Langs de andere kant kan Morrissey gewoon weinig verkeerd doen, de verwachtingen waren gewoon metershoog gespannen, en werden voor 90% ingelost.

Zowat 1/3 van de set bestond uit oude Smiths nummers (ondermeer ‘The world is full of crashing bores’, mijn favoriet ‘Ask’ en ‘Girlfriend in a coma’) de rest werd opgevuld met songs uit de laatste plaat en de twee voorgangers. Morrissey zei eigenlijk weinig tussen de nummers door, maar was wel constant bezig met handjes schudden op de eerste rijen. Ook de vele cadeautjes nam hij gewillig in ontvangst. De man houdt van drama. Zo trok hij theatraal zijn zwart hemd uit bij de woorden “someone you physically despise” (uit ‘Let me kiss you’) en zwierde dat hemd ver de zaal in. Volgens mij hebben sommige fans ondertussen al een hele Mozzer-kleerkast, niet? Het concert denderde verder als een sneltrein. De goed geöliede band rockte als de beesten. Na amper 1u15 zat het er echter al op, met slechts één bisnummer (het leuke ‘First of the gang to die’). Ik was in elk geval nog lang niet voldaan…

Gekozen

Verkiezingsdag, de enige dag dat bij ons de tv aanstaat van ’s middags tot we gaan slapen. Eerst gaan stemmen natuurlijk, nooit eerder zo lang getwijfeld, pas in het stemhokje zelf gestemd, en dan nog niet echt met overtuiging. Voor het eerst in 12 jaar de partij op wie ik altijd stem deels ontrouw geweest, voor het eerst anders gestemd voor Europa dan voor Vlaanderen. Maar in beide gevallen kwam mijn stem in het verliezende kamp terecht…

We hebben hem zien binnenlopen, die eerste desastreuze uitslag uit Meise. Cd&V en NVA, daar kiest de Vlaming blijkbaar voor, en dat ondanks de miskleumen van Leterme. People never learn. Ik begin te denken dat een land gewoon de regering/politici krijgt die het verdient. Vlamingen zijn kleinburgerlijk, verzuurd en conservatief, en dus krijgen we dito politici. Of vergis ik mij? You tell me.

Gelukkig woon ik in Gent, een a-typische stad, waar Groen meer dan twee keer zoveel stemmen haalt dan elder, waar de socialisten stand houden en de liberalen groter blijven dan de CD&V. In Gent marcheert de boel. Nu nog in de rest van het land…

Maar kom, er ligt nog niks vast, eerst de regeringsvorming afwachten, dat heeft uiteindelijk meer invloed dan een procentje meer of minder…

Ditjes en datjes

  • Deze week teamdag gehad, hier in Gent nog wel. In de voormiddag een beetje gebrost tijdens de frisbee, deed me te veel aan die vervloekte LO lessen denken van vroeger. In de plaats gaan wandelen en toevallig de vangst van een gewonde karper (12 kilo) gezien, en het terugwerpen van het beestje na zijn behandeling. Indrukwekkend! Namiddag The Target gespeeld, een boef-en-flikken-spelletje met gps, best wel amusant. Veel gelopen hebben we niet, mijn collega en ik deden het rustig aan, en toch hebben we met ons team de boeven twee keer verslagen. Ha!
  • Morgen verkiezingen. Ik weet nog altijd niet op wie ik ga stemmen. Tot hiertoe altijd trouw geweest aan de groenen, maar de laatste jaren kunnen ze me minder en minder overtuigen. Ze zijn echt niet meer mee, heb ik zo de indruk. Vannacht nog eens goed over slapen en dan morgen in het hokje de knoop doorhakken. Misschien dat ik dit jaar eens verschillend stem voor Europa en Vlaanderen en het zo oplos, hm…
  • Deze week ook een tweede architect gesproken. Ons verbouwen-in-kleine-stapjes-plan marcheert niet, na 3 jaar staan we nog altijd nergens. En dus hebben we besloten het toch maar groots te gaan aanpakken, een architect te zoeken en dan de boel in één keer voor eens en altijd aan te pakken, zo ingrijpend als nodig blijkt. Volgende week spreken we met een derde bureau, en dan willen we de knoop doorhakken, zodat er hopelijk voor eind 2010 gestart kan worden.
    Bedoeling is de leefruimte beneden grondig te herdenken, en de kleine, donkere, benepen en verouderde living en keuken te herwerken tot moderne, open, lichte ruimtes. Wordt dus zeker vervolgd.
  • Het theaterseizoen zit er maar net op, en het volgende dient zich reeds aarzelend aan. Net de Vooruitprogrammabrochure zitten doorspitten om een nieuw abonement samen te stellen. Ik weet zo ongeveer wat ik wil zien, nu het nog in een formule gegoten krijgen en wat schrappen, want 15 voorstellingen is me te veel! Ik merk trouwens net dat mijn reactie op het stuk van Heldenberg vandaag als ‘opmerkelijke reactie’ op de homepage van Vooruit staat, cool!!
  • De wereld is klein, wist u dat, en zeker sinds hij gedigitaliseerd is. Gisteren op Facebook opgespoord door een vakantielief van maar liefst 14 jaar geleden. 14 jaar! Ik was 17 en stond op de overgang van het middelbaar naar ’t unief. Spannende tijden.
    Man man, wat is mijn wereld veranderd sinds die tijd. Zet je aan het mijmeren! Maar als ik het zo allemaal bekijk, zijn de dingen wel ten goede veranderd. Ik ben een geluksvogel 🙂

The broken circle breakdown featuring the cover-ups of Alabama

coverup3
Nu de programmabrochure van het nieuwe seizoen net uit is (zie het artikel van patricia op Gentblogt), sloot ik donderdag mijn cultureel seizoen in de Vooruit af. Na twee straffe voorstellingen de afgelopen maand (Stukken van Stan en Atropa van Guy Cassiers), zat de kwaliteit dit jaar duidelijk in de staart; The broken circle breakdown featuring the cover-ups of Alabama van Johan Heldenbergh was zonder enige twijfel de mooiste voorstelling van het seizoen.
Ik kan me niet herinneren dat een theaterstuk me ooit eerder zo lang met tranen in de ogen heeft doen zitten; ik was bijna blij dat het na anderhalf uur gedaan was omdat ik die tranen gewoon niet meer kon bedwingen. Toch was het niet enkel een stuk over emotie of miserie, maar heb ik ook enorm vaak en hard moeten lachen. Een derde aspect was dan weer de livemuziek die de twee acteurs (Johan Heldenbergh en Mieke Dobbels, een actrice die mij onbekend was maar die in deze rol echt fenomenaal was) met vier muzikanten (oa Patrick Riguelle) live op het podium brachten. Een kennismaking met bluegrass die ik absoluut kon smaken.

Het verhaal dan. Alabama en Monroe, of Elise en Didier zijn uit elkaar, maar spelen op deze avond nog eens samen. De muziek is een deel van het verhaal, enkele noten kunnen soms meer zeggen dan heelder zinnen. Langzaam krijg je als toeschouwer zicht op de personages, en op het drama dat achter deze op het eerste zicht leuke avond schuilgaat. Een drama dat beiden anders verwerken, en dat hen op die manier onherroepelijk uit elkaar rukt.

Alhoewel mijn verwachtingen op voorhand hooggespannen waren, was dit het mooiste wat ik tot hiertoe van Cie Cecilia heb gezien. De dialogen, de personages (zo écht), de muziek, de afwisseling van tekst en muziek, het zat allemaal voor 200% goed. Waar theater het tegenwoordig vaak moeilijk heeft om te beroeren, waar je bij veel gezelschappen al een diploma Germaanse op zak moet hebben om alle verwijzingen te kunnen plaatsen gaat deze voorstelling van Cecilie gewoon recht naar het hart. Theater over gewone mensen, zonder daarom volks of plat te zijn. Emoties en een verhaal dat zo echt lijken dat je bijna gaat denken dat deze acteurs dit in het echte leven ook moeten meegemaakt hebben, anders zouden ze dit zo waarachtig niet kunnen spelen. Muziek die aanvult en beroert. Schoon, héél schoon.