Angèle

Goeie smaak. Cultuur. Ik probeer het de kinderen van jongsaf mee te geven. Ik ben blij dat de school daar overigens ook aan meedoet en dat ze regelmatig naar goed theater (4Hoog, studio Orka) en musea gaan.

Thuis zet ik ook gewoon mijn muziek aan. Als ze het expliciet vragen dan wil ik uiteraard ook iets voor hen opzetten, maar als ze niet vragen naar Mega Mindy, dan zet ik het ook niet aan. En K3 komt er niet in. Daar ligt mijn grens.

Ik vond het dan ook best wel leuk toen de Dochter deze zomer aangaf dat ze Angèle leuk vindt. Ik heb prompt de cd aangeschaft. Afgelopen zaterdag was ze wat ziekjes, de hobbies vielen in het water en ik bleef thuis bij haar. Tijd voor gezelschapsspelletjes en daar moet voor mij altijd een muziekje bij. Ik wou eerst Balthazar opzwieren, maar vroeg haar toen of ik haar muziek moest opzetten. Dat wou ze wel. En dus hebben we samen naar Angèle zitten luisteren. Schitterend trouwens om haar dan te zien meezingen…

Autoloze zondag

Afgelopen zondag was het ook in Gent weer autovrij. Tenminste, dat was toch de bedoeling. Helemaal autovrij is het natuurlijk nooit. Als bewoner mag je ten allen tijde met de auto de stad uit als je ergens naartoe moet. Je mag er gewoon voor 18u niet meer in.

Het was ontzettend mooi herfstweer en we hadden een folder in de bus gekregen van alle activiteiten in de stad die dag. Voor die activiteiten moest je wel een eind fietsen; ze waren niet gewoon in het centrum maar helemaal aan de rand aan Dok Noord. Dus sprongen we allemaal op onze fiets. Ook de Dochter van 5, die we net deze zomer zijn beginnen meenemen in het stadsverkeer op haar eigen klein fietsje. Ideale gelegenheid zou je dus denken om met dat klein grut nog wat te oefenen op de openbare weg.

Op de heenweg lukte dat ook behoorlijk goed. Maar op de terugweg… Volgens mij is de Ham éénrichtingsverkeer, maar we kwamen auto’s tegen in beide richtingen, die dan begonnen te manoeuvreren en keren. Op een bepaald moment reden er drie auto’s achter ons terwijl er een uit de andere richting kwam. Het was verdorie drukker dan op een normale zondag.

En stipt om 18u veranderde onze eigen straat even in een autosnelweg waar de ene na de andere auto voorbij kwam gezoefd tegen een aanzienlijke hogere snelheid dan de toegelaten 30km per uur. Voor veel mensen is dat autoloos zijn precies toch nog een beetje moeilijk.

Voor mij mag het daarentegen elke week autoloze zondag zijn. We konden de ramen wijd opengooien zonder te moeten denken aan fijn stof en uitlaatgassen. Je had met de fiets eindelijk eens alle ruimte en moest je route niet aanpassen in functie van de meest veilige weg met de kinderen. En de activiteiten op Dok Noord waren heel gezellig. Veel volk ook trouwens. Ik vraag me wel af hoe het in het centrum was, aangezien daar dan wellicht niks gepland was?

Recepties zijn zelden geweldig

Afgelopen vrijdag mocht ik met een vriendin mee naar de première van “Wie is bang” van Koen De Sutter en Tom Lanoye. Maar alhoewel het stuk zeker de moeite waard is om over te schrijven (goed maar niet top), wou ik het hier vooral hebben over de receptie achteraf. Die maar een trieste bedoening was.

Recepties, ik ben geen fan van het genre. En al zeker niet als vegetariër die geen wijn lust. Eerste ergernis van de avond, bij het verlaten van de zaal was er zoals steeds enkel wijn. En fruitsap voor de mensen die geen alcohol willen/mogen drinken. Appelsiensap dus. Ik was in de veronderstelling dat er anno 2019 in het hippe Gent in een vooruitstrevend theater in deze tijden van Tournée Minérale en de mocktailclub, van artisanale overal geroemde alcoholvrije gin, wel iets anders als aperitief te krijgen zou zijn dan een banale en niet lekkere fruitsap. Ik dacht dat.

I was wrong.

Fase twee. Hapjes. Mijn gezelschap had zich nogal moeten haasten vanuit Leuven, had amper gegeten en keek dus geweldig uit naar de hapjes. Zij is geen vegetariër trouwens, maar vond ook niks eetbaars. En als vegetariër was er gewoon geen enkele optie. Ten eerste waren er wel kaasjes, maar die zaten op een prikker met vlees en dan kom ik daar dus echt niet aan. Ten tweede waren die enkel bij tafeltjes neergezet waardoor je telkens de mensen die daar zaten moest storen om eraan te raken.

En dan kwamen ze rond met hapjes. Er was gerookte zalm, toast met americain en met paté. Vis, vlees en nog eens vlees dus. En hoeveel mensen ken je die nog graag americain of paté eten, eigenlijk? Ik in elk geval niet veel. Maar voor vegetariërs? Niks, nul de botten, tenzij een stuk kaas met vleesaroma.

En op een trouwfeest van een nicht van het zevende knoopsgat op de Vlaamschen boerenbuiten verwàcht ik zelden meer. Ik moet me dan inhouden om niet voordien al iets deftig te eten. Maar, nogmaals, op een fancy theaterreceptie in de veggie hoofdstad van Vlaanderen???

Septemberwaanzin

Het schooljaar is in zijn derde week en mijn hoofd staat al op ontploffen. Wat een drukte. Ik loop al een halve week met spanningshoofdpijn, sinds Harry zijn avonturen. Weinig tijd om tot rust te komen, ook.

Vorige zaterdag mochten we voor geen geld naar De Efteling met het werk van de wederhelft. Toffe dag, maar niet stilgezeten van 7u ’s morgens tot 10 u ’s avonds. De dag nadien dan heel de dag in een waas geleefd uit bezorgdheid om meneer konijn. Maandag zoals steeds weer heel druk op het werk, dinsdag idem, laat thuis. Woensdag voor dag en dauw op en naar Mechelen om daar heel de dag een boeiende maar intensieve opleiding te volgen die bovendien way buiten mijn comfortzone zit (spreken voor publiek, met veel oefenmomenten…). Daar dan net de trein naar Gent missen, tijdje wachten in het station, dan op een stoptrein die speciaal nog enkele extra stops maakte om dan thuis te maken en tegelijk eten te maken, een nieuwe drinkbak te monteren voor de konijnen (want een mogelijke oorzaak van Harries probleem was te weinig drinken), de ladder in hun hok te fiksen (gaat altijd stuk, vreselijk irritant) en Zoon te helpen met zijn ‘raadsel van de week’ (ik gok dat het Afrikaans was deze keer).

Morgen wordt ik om 9u30 aan het SMAK verwacht om bij te springen als de klas van Zoon daar op bezoek gaat, 13u start er een nieuwe poetsvrouw, 17u30 voetbaltraining en om 20u mag ik met een vriendin gratis mee naar de première van “Wie is er bang” in het NTGent.

Zaterdag op tijd opstaan, 9u15 eerste zwemles, 10u30 eerste balletles en om 14u de overgang van zoon van de bevers naar de welpen bij de scouts. In de namiddag zou ik dringend bij Telenet moeten raken want onze modem werkt langs geen kanten meer.

En soms doet een mens het zichzelf aan, natuurlijk. Zo waren we de voorbije weken ’s avonds laat vaak nog bezig met het zoeken van vluchten en betaalbare hotels in Sevilla, omdat we onszelf op een citytripje trakteren deze herfstvakantie. Luxeprobleem, maar ook daar kruipt dan weer tijd in want we willen wel graag een tof goed gelegen hotel en het meeste was blijkbaar al volzet…

Hoe is’t het bij jullie? Ook zo’n septemberwaanzin?

Ziek konijntje

Een van de eerste dingen die ik elke ochtend doe, is de konijntjes eten geven. Ze vallen met veel enthousiasme aan op hun bakje biks en daarna op hun portie groentjes. Ik vond het dan ook alarmerend toen Harry zondag weigerde uit zijn hoekje te komen nadat ik het eten in het hok deed. In de uren nadien probeerde ik hem te verleiden met wortels, loof, snoepjes, al zijn favoriete hapjes. Maar hij weigerde te eten en lag heel de tijd stil in een hoek. En bij een konijn is dat echt geen goed nieuws. Die moeten voortdurend eten en mest maken. Vallen de darmen stil, dan komt het vaak niet meer goed. Een dag niet eten is daarvoor genoeg.

Ik belde de dierenarts, maar het antwoordapparaat verwees door naar de wachtdienst en helaas zijn er in ons land weinig konijnkundige dierenartsen. Dus belden we naar het universitair dierenziekenhuis in Merelbeke. Daar werd de telefoon gelukkig wel opgenomen. De gespecialiseerde dierenarts zou ons terugbellen. Na een klein half uur belde die dan. Wat kan wachten lang duren. Hij zei dat hij om 16u in de kliniek kon zijn, maar daarvoor nog eens zou bellen om te horen hoe de situatie was.

Intussen bleef ik hem af en toe eten aanbieden, zonder resultaat. Twee snoepjes kreeg ik erin op 8 uur tijd.

Dus reden we om 16u naar een verlaten dierenziekenhuis waar de dokter ons veel vragen stelde en Harry onderzocht. Hij kon geen duidelijke oorzaak vinden. Hij stelde voor om Harry daar te laten. Ze zouden dan meteen starten met dwangvoederen en hem observeren. Ofwel begon hij spontaan met eten in de komende uren, ofwel zouden ze maandag ochtend een radiografie doen aangevuld met eventueel echografie en bloedonderzoek. Ze zouden ons op de hoogte houden.

Vanmiddag was er dan eindelijk nieuws. Hij was beginnen eten, zij het niet veel. Maar genoeg om verder af te wachten. Tests zijn stresserend en konijnen kunnen niet tegen stress, dus voorlopig liever geen verder onderzoek. Om 17u mocht hij dan naar huis komen. En nu moeten we hem de komende dagen goed in de gaten houden. Tegen het einde van de week moet hij er helemaal bovenop zijn. Hopelijk komt ons arm mannetje er nu verder goed door. Gister was een beetje een waas. Je bent toch direct superongerust…

Genua – Piëmonte deel drie

Inmiddels zijn we alweer even terug in het land, maar ik heb nog niet verteld over onze laatste dagen in Piëmonte…

Hoe mooi en rustig ons dorpje op de heuvel ook was en hoe magnifiek het uitzicht vanop ons terras, na enkele dagen begon ik me wat rusteloos te voelen. Ik had onlangs Grand Hotel Europa en La Superba gelezen van Ilja Leonard Pfeijffer en dat laatste boek gaat over Genua en had me enorm geprikkeld. Ik had, nu we er zo dichtbij waren, dus enorm zin om die stad te gaan verkennen. Sowieso al, maar helemaal na dat boek.

De tocht erheen was al een kleine expeditie, eerst een half uur doen over 25km langsheen middeleeuwse stadjes en kronkelbaantjes om dan eindelijk de autosnelweg te bereiken en de resterende kilometers in een wip te overbruggen via een eindeloze rij tunnels. Tot de zee in zicht komt en de haven en het verkeer stropt op de drukke wegen rond de stad. Onze gps werd gek van de stad en kon zich daar niet localiseren maar met Waze lukte het gelukkig wel redelijk eenvoudig om een parking te vinden aan de porto antico.

De stad overviel me. Het voelde tegelijk als thuiskomen in de drukte van een stad, maar ook als een bad in iets onbekend en overweldigend. Gaandeweg sloep ik in paniek. Er was hier zo ontzettend veel te bezoeken en we hadden maar een dagje. Of konden we het de kinderen aandoen om in onze paar resterende dagen nog eens drie uur in de auto te gaan zitten om een stad te bezoeken? Er was hier gewoon teveel en ik wou het allemaal zien en proeven.

Genua staat vol oude palazzo’s, sommige ingenomen door banken en bedrijven, andere bewoond, een hele resem andere ingericht als museum. Je kan een dagpas kopen en daarmee voor weinig geld alles zien. Maar dat was met de kinderen geen haalbare kaart helaas. Maar ik kon ook geen vrede nemen met deze stad te bezoeken en geen enkel van deze waanzinnig mooie huizen te bezoeken. Dus sloten we het compromis om er 1 uit te kiezen en te bezoeken en voor de rest gewoon wat de stad te verkennen.

We bezochten het Palazzo Spinola di Pellicceria. Dit kon enkel begeleid. De oudere Italiaan stipte in het begin nors aan dat het geen gegidst bezoek was, dat hij enkel begeleidde omdat je niet alleen in het gebouw mocht. Maar gaandeweg ontpopte hij zich tot een bevlogen verteller en kregen we toch heel wat info over het gebouw. Er was origineel interieur te zien, we kregen wat geschiedenis mee, maar er hing ook een heuse kunstcollectie. Ik vreesde even dat de kinderen er hun aandacht niet bij zouden kunnen houden, maar omdat het tempo van het bezoek hoog lag, viel dat enorm mee. Ik keek mijn ogen uit. Maar als je Genua ooit bezoekt, zeker zo’n 24 uur of 48 uur kaart nemen en verschillende musea doen.

IMG_2714

We wandelden nog wat door de stad. De stad stal bijna onmiddellijk mijn hart. Het is een echte havenstad, een smeltkroes van nationaliteiten, gelukszoekers, aangespoelde mensen, mensen die er al heen hun leven wonen. Ondanks het feit dat er waanzinnig veel te zien is en er best wat toeristen zijn, is de stad nog niet doodgeknepen door het toerisme en krijg je er een heel authentieke ervaring. Pfeijffer noemt de kleine straatjes in zijn boek het labyrint, en zo is het ook wel. Je kan er eindeloos ronddolen. Je moet er wel tegen kunnen dat je dan plots middenin de hoerenbuurt terecht komt, of in een volstrekt arabische buurt. Onveilig voelden we ons echter nooit en als je dan twee afslagen neemt sta je algauw weer op een gewoon pleintje met een kerk of een terrasje. Je kan er heerlijk ronddolen en steeds weer nieuwe aspecten van de stad ontdekken.

IMG_2700.JPG

We hebben de schrijver trouwens ook twee keer gespot, hij zat in perfect kostuum iets te drinken op een terrasje en struinde door de straten in het historisch centrum… Toch een ervaring.

Het werd al later en we hadden het grote aquarium nog niet bezocht. En het museum van de zee. Of de oude vuurtoren, de lanterna. Er zat dus toch niks anders op dan de volgende dag terug te komen. Dat werd een museumdagje. De ochtend spendeerden we in het aquarium. Het zou het grootste van Europa zijn. Het was mooi, maar nu niet het beste dat we ooit zagen. Het was er ook ontzettend druk. Maar wel heel fijn om met de kinderen te doen en je bent er echt een hele ochtend zoet mee, het is effectief heel groot. Tip: koop je kaarten enkele dagen op voorhand, want het is vrij kostelijk en dan zijn de tarieven aanzienlijk lager.

IMG_2760

Daarna doken we de oude stad in voor een pasta in een mini restaurantje en keerden dan terug naar de porto antico om het Galata Museo Del mare te doen. Dit is een pak goedkoper maar ook enorm groot en heel boeiend. Helaas was er amper uitleg in het Engels, hier en daar was er iets vertaald maar 90% van de borden was eentalig Italiaans. Niettemin keken we ook hier onze ogen uit. Je krijgt er de geschiedenis van de stad, van de zeevaart daar, hoe dit de rijkdom van de stad heeft vergroot. Er zijn enkele boten op schaal nagebouwd waar je eens doorheen kan lopen, ideaal voor de kinderen. Maar er is ook een groot deel gewijd aan migratie en aan een scheepsramp. En op de bovenste verdieping heb je een magnifiek uitzicht op de stad.

IMG_2775

Na twee musea waren we bek af, dus de rest van deze stad hebben we helaas zo moeten laten. Maar wat een stad. Hier kan je gerust een dag of 5 spenderen volgens mij.