Kijktips

Ik had het al over donkere dagen. Alhoewel ik best nog regelmatig buiten kom in deze periode van het jaar, kan ik toch ook wel genieten van onder een dekentje achter de tv te hangen ’s avonds. En niks zo goed daarbij als een goede serie. Hieronder enkele die ik recent bekeek.

  • Nieuw op tv en verplicht kijkvoer: De Weekenden. De fantastische Joris Hessels laat mensen voor wie 2018 een cruciaal jaar was zichzelf filmen en die fragmenten bespreken ze dan in groep als ze elke maand op weekend gaan. Ik heb reeds twee afleveringen gezien en het is zwaar beklijvende tv. Niet te missen. Op woensdag en vrijdag op Canvas.
  • Op Play: Westworld. Originele plot en hoe minder je ervan weet hoe beter. Gewoon kijken.
  • Netflix: La casa de papel: Spaanse mix van spanning en drama. Gaandeweg blijf je laagjes ontdekken en kom je nieuwe dingen te weten. Spannend van begin tot eind.
  • Over Water: Vlaamse fictie. Pas afgekickte ex-tvpersoonlijkheid gaat in de Antwerpse haven aan de slag bij zijn schoonvader. Veel meer weet ik nog niet want afgelopen zondag werd pas de eerste aflevering uitgezonden. Maar onder de oppervlakte broedt er vanalles, zoals blijkt uit korte flash forwards. Goed geacteerd en knap gemaakt. Elke zondag op Een.
  • Netflix: Gilmore Girls: mijn treinontspanning. Net heel de reeks uit oftewel 7 seizoenen. Je volgt een moeder en dochter. Zalig humoristisch. Werd vervolgd door 4 films die zich 10 jaar verder in de tijd afspelen maar die zijn helaas niet downloadbaar van Netflix dus niet geschikt als treinvoer.
  • Netflix: In de plaats kijk ik nu Maniac, een dystopische reeks over een psychoot die denkt dat hij de wereld moet redden. Nog maar 1 aflevering gezien maar lijkt spannend, al word je er niet vrolijk van.

Donkere dagen

Pfff die donkere dagen, het is toch niet aan mij besteed. Een geluk dat het nog niet te koud is. Dat verzacht de pijn toch een beetje. Maar het is donker als ik moet opstaan en zelfs als we thuis vertrekken naar school en naar het werk, wordt het nog maar nét licht. En anderhalf uur voor ik op het werk weer naar huis kan vertrekken, is de zon alweer weg. Het lijkt wel of het amper licht is op een dag.

Thuis branden de lichtjes van de kerstboom wel. We hadden dat vroeger niet in huis, maar op een bepaald moment vond Zoon toch dat er een boom moest komen en nu wordt die dus elk jaar trouw boven gehaald eens de Sint het land uit is. Dit jaar hebben we dubbele sfeerverlichting; er brandt ook een spot boven het aquarium waar Zoon zijn triops aan het kweken is. Die beesten hebben 14 uur licht nodig op een dag én ook warmte. Hij had ze beter in de zomer gekweekt. Maar ja, de set was een (origineel!) verjaardagscadeau en hij heeft mijn geduld geërfd.

Nog anderhalve dag werken en ik begin aan mijn 12 dagen kerstvakantie. We hebben nog geen vaste plannen, behalve de twee obligatoire familiefeesten. Maar wel veel vage plannen. Eens gaan schaatsen; cinema, theater, kerstmarkt, op babybezoek bij een collega, afspreken met vrienden,…

Weekendje cinema: Bohemian Rhapsody en Spider-man een nieuw universum

Zaterdagavond trok ik met een vriendin naar de cinema voor Bohemian Rhapsody. Dat was geen makkelijke keuze. We twijfelden tussen die film en Girl. En eigenlijk wilden we naar de kleine, gezellige StudioSkoop, maar daar speelde Bohemian Rhapsody pas om 22u15. Wat we toch wat laat vonden. Zo moesten we toch naar Kinepolis. En toen kreeg ik het idee om er helemaal een decadent avondje van te maken en eerst nog lekker hamburgers en frietjes te gaan eten bij Jilles Burger. Zo gezegd zo gedaan.

Alhoewel ik mezelf altijd meer heb gezien als een liefhebber van eerder alternatieve muziek, heb ik altijd een enorm zwak gehad voor Queen en Freddie Mercury. Niet zo heel lang nadat ik Queen echt actief begon te ontdekken en waarderen, stierf de man. Veel en veel te vroeg. Ik heb het altijd spijtig gevonden dat Queen niet is blijven bestaan en dat ik nooit de kans heb gekregen om ze live te zien. Die stem, die melodieën…

Van zodra ik te weten kwam dat er een film over Freddie Mercury gemaakt is, wou ik die dus heel graag zien. Maar het kwam er maar niet van. En er zijn tegenwoordig zoveel goede films. Maar eigenlijk was ik zaterdagavond wel heel blij toen het gelukt was en we in de zachte rode pluche zaten. Helaas herinnerde ik me ook direct weer waarom ik Kinepolis doorgaans mijd; een tiener die tijdens de film zat te gamen op zijn smartphone aan de ene kant en een ouder koppel die elke scène becommentarieerden aan te andere kant aangevuld met de popcorn en chips etende massa rondom ons, altijd gezellig.

Maar dus een film die je echt wel moet gaan zien. De hoofdacteur is echt magistraal. En dan de oh zo bekende maar geweldige muziek. En gewoon, het verhaal, de figuur Freddie Mercury. Ik heb gelachen, ik heb met tranen in mijn ogen gezeten en vooral echt genoten van de film. En sindsdien zit ik uiteraard non stop met Queennummers in mijn hoofd. Die nummers staan er nog altijd, zoveel jaren later.

bohemian

Zondagavond dan werden we in Antwerpen verwacht voor de Spiderman animatiefilm, met een inleiding door Kobe Ilsen en de stemmencast. We hadden een vriendje van Zoon mee en de jongens hebben echt wel heel hard genoten heb ik de indruk. Voor mij was het niet echt een topper. De film start nog enigszins onderhoudend maar in de tweede helft verslapte mijn aandacht en begon ik toch vooral uit te kijken naar het einde. Maar als je 7 tot 12-jarige jongens in huis hebt, is dit denkelijk wel een must deze kerstvakantie.

 

Uitstapje langs de cardioloog

Toen ik vorige maand op een week tijd twee keer bij de huisarts zat voor een verkoudheid/sinusitis/oorontsteking stelde die lieve man telkens een hartslag van 130 vast. Zeker de tweede keer baarde dat hem zorgen. En dus kreeg ik een verwijsbrief mee voor de cardioloog.

Daar kon ik amper 3 weken later al terecht, vandaag. Het was lang aanschuiven bij het algemeen onthaal (waarom mensen trouwens een nummer halen en dan niet opdagen als het eindelijk aan hen is, ik weet het niet, maar het vertraagt de boel wel nodeloos) en dan nog eens aan het onthaal van de dienst. Ik was thuis een kwartier te vroeg vertrokken en het is maar 5 minuten fietsen maar ik stond daar toch 5 minuten te laat. Waarop ik plots uit de met oude mensen gevulde wachtrij werd geschept door een vriendelijke jonge arts die gelukkig niet kwaad was omdat ik te laat was.

De dokter stelde eerst een heleboel vragen waarna hij me al wel wat kon geruststellen maar besloot voor de zekerheid toch nog enkele testen te doen. Allereerst een electrocardiogram dat volgens de vriendelijke verpleger helemaal ok was. Mijn hart haalde zo’n 90 slagen per minuut. Dan kreeg ik een echo en tot slot moest ik de fiets op voor een inspanningstest. Dat begon aardig en vrolijk met een babbel met de verpleger over mijn studies en mijn job maar al gauw kon ik weinig meer uitbrengen omdat ik stevig begon te puffen op die fiets. Toen ik helemaal in het zweet zat mocht ik gelukkig stoppen. Toen stuurde de verpleger me naar de gang waar ik aan de vele stoelen op de dokter mocht wachten, maar ik vond die stoelen niet en toen ik wat hulpeloos rondkeek werd ik wederom onderschept door de arts. Die me meteen gerust stelde dat voor hem alles prima in orde is. Ik heb een eerder hoge hartslag waardoor die dan tijdens ziekte heel hoog geworden was, maar dat is niet erg of schadelijk. Alles normaal dus. Van de akelig klinkende afwijking waar de huisarts aan dacht (altijd leuk als ze de woorden ‘operatie’ en ‘maak u geen zorgen’ in 1 zin gebruiken trouwens), was absoluut geen sprake. Oef!

Beautiful Boy

Aangezien onze organisatie had samengewerkt met het productiehuis van Beautiful Boy kregen we van hen de kans om met onze groep vrijwilligers de film te gaan bekijken. Dus spraken we gisterenavond af aan het Brouckèreplein aan de UGC cinema daar. Daar moet overigens een geweldig mooie art deco-zaal zijn, maar die hadden we niet.

Ik had niet kunnen eten voor de film (ik kwam rechtstreeks van een hele dag familie- en vriendenbezoek) en ik was ook behoorlijk moe van de drukke dag en late avond op zaterdag, maar toch bleef de twee uur durende film elke seconde boeien.

Beautiful Boy is de verfilming van een boek, geschreven door een vader van een zwaar drugverslaafde zoon. De vader is journalist dus het verhaal is meeslepend en goed geschreven. En de film is van Felix Van Groeningen en bijzonder mooi gemaakt (met supermooie muziek trouwens erbij. De lange scène met Sigur Rosmuziek. Slik!).

We krijgen een triest maar realistisch verhaal dat vanuit mijn ervaring heel waarheidsgetrouw en herkenbaar is. De evolutie van een verslavingsproces, wat dat doet in een ouder-kindrelatie, in een relatie tussen partners. De hoop die vaak op wankele poten staat. De rouw. Het moeten loslaten.

Absolute aanrader!

beautiful-boy-1

Veertig worden in enkele hoogtepunten

  • Na het afleveren van de kindjes in de school een ontbijtadresje uitproberen dat we nog niet kennen. We belandden bij FranzGustav. Het pand werd verbouwd en geopend toen de Dochter nog in de crèche zat dus ik liep er bijna elke dag voorbij, maar was er nog nooit binnen gestapt. Ondanks enkele plannen in die richting. We hadden het kot bijna voor ons alleen, het onbijt was supersmakelijk (we hebben ons allebei wat beperkt, je kan er ook heel de dag door brunchen) en de koffie was van de beste van Gent. En dan zette de barman The Suburbs van Arcade Fire op. Een van mijn lievelingsplaten. Precies of ze wisten dat het een speciale dag was.
  • Schoon nieuw gerief kopen. Niet dat we echt iets nodig hadden. Maar altijd leuk om wat te shoppen samen. Ja, ik heb een man die graag mee gaat shoppen. Zalig. Enfin, we liepen eerst langs Miano voor kleine stekkeroorbelletjes omdat ik die regelmatig kwijt speel. Dan naar Juttu, een van mijn favoriete winkels waar ik een supermooi kleedje vond. Iets feestelijk dat ook gewoon gedragen kan worden. Prima, want ik vroeg me al af wat ik die avond moest aandoen. Ik vond er nog grappige kerstkaartjes ook en de wederhelft dook in de truien.
    2018-12-06 12_09_42-Anonyme Designers Jurk Perla _ Bestel eenvoudig _ Juttu.png
  • We vervolgden onze shoppingtrip op volledig verantwoorde manier bij Supergoods.
    Ik probeer enkel nog eco en faire jeans te kopen en na al de skinnies had ik zin in een mooi straight model. Ik kocht in deze winkel al een supermooie Kings Of Indigo maar kwam nu uit bij een jeans van Mud. Duurzaam en ecologisch gemaakt en nog supermooi ook. Ik content. Ik kocht er nog oorbelletjes bij die komen van een tewerkstellingsproject van andersvalide mensen in Kenia.
    mud jeans
  • Na een snelle lunch thuis (wegens geen plaats in de lekkere soepbar) fietsten we naar de Kinepolis voor Fantastic Beasts: the crimes of Grindelwald. Een must voor de Harry Potter-fans, mooie beelden, onderhoudend, maar geen oscarwinnaar of voer voor cinefiele zielen. Niettemin leuk woensdagmiddagentertainment onder ons tweetjes.
  • Terwijl de wederhelft de kindjes ging ophalen bij de oma en naar de voetbaltraining brengen genoot ik van een heet bad en kon ik mij rustig klaarmaken (nieuw kleedje en oorringen eens uittesten). Uiteraard werd dat gekoppeld aan nuttige activiteiten zoals de vaatwas legen, opruimen, de boterhammen van de kindjes smeren voor de volgende dag en de talrijke konijnenkeutels uit het kot scheppen. Konijnen houden hun keutels niet op omdat ik die dag toevallig jarig ben.
  • En dan was het wachten tot onze lieve babysit aankwam om de kindjes die net thuis kwamen van de voetbal over te nemen en naar Vrijmoed te wandelen, het in onze ogen beste Gentse restaurant en dan nog op 5 minuten van onze deur. We gingen er twee jaar geleden ook en toen schreef ik al een uitgebreide review hier.
    We twijfelden aan het aantal gangen maar aangezien mijn maag al maanden lastig doet, kozen we voor vier. Samen met de twee gangen van hapjes en al de versnaperingen bij de koffie achteraf kom je eigenlijk toch op 6 gangen uit.
    Het was puur genieten. Vrijmoed heeft een gewoon menu en eentje voor vegetariërs. Er kwam oa gebrande spitskool met limoen op tafel (superfris), een bereiding met een schorseneer en ei, witloof met miso die overheerlijk was en dat terwijl ik eigenlijk geen witloof lust en tot slot een werkelijk ongelofelijk dessert met appel, groene kruiden, selder en platte kaas. Superspeciaal bij de eerste hap en dan elke hap lekkerder en lekkerder.

vrijmoed

Hoe staat het intussen met die zwemlessen?

Sinds de eerste en de derde kleuterklas zijn de kindjes bezig met zwemlesjes. Georganiseerd via Stad Gent, aan een gezapig tempo. 15 lesjes per brevet, volgens de reeks van Fred Brevet. De dagen van watergewenning en leren overleven liggen intussen achter ons, allebei zijn ze bezig aan de brevetjes in de reeks ‘Leren veilig zwemmen’.

We hebben ze destijds ingeschreven volgens leeftijd en dat betekent dat ze ondanks hun twee jaar leeftijdsverschil maar 1 niveau van elkaar verschillen. Zaterdag was het opnieuw een testmoment, toch altijd wat spannend.

Bij de Dochter zijn die momenten altijd heuse thrillers. Moesten we haar nu opnieuw inschrijven, zou ze de reeks waar ze nu zwemt niet mogen doen wegens een jaar te jong. De meeste zwemmertjes uit haar groep zitten in het eerste of tweede leerjaar. Zij is nog maar enkele weken vijf en bovendien erg klein van gestalte. Dat alles maakt dat we de afgelopen drie groepjes al elke keer overtuigd waren dat ze de test niet zou halen en haar groepje zou moeten overdoen. Wat gezien haar leeftijd niet echt een probleem is, ze is gewoon nog zeer jong om dat niveau al te moeten halen. Maar elke keer slaat ze ons met verstomming en schudt ze op het testmoment probleemloos al de proefjes uit haar mouw.

Deze keer was ik er echter 100% zeker van dat het niks zou worden. Ze moet 25 meter zwemmen op de rug. Zonder drijfhulp. En ze kwam zelden verder dan 5 meter. Hopeloze zaak. Tot de wederhelft de vorige les zei dat ze ineens vorderingen begon te maken en het echt niet slecht deed.

Daar stonden we dan zaterdag voor die 25 meter. Ik had er totaal geen verwachtingen van, het was een op voorhand uitgemaakte en verloren zaak en dat gaf niet. Bij de eerste poging deed ze het echter veel beter dan ik had durven dromen en toen ze zelf om een herkansing vroeg zwom ze gewoon die 25 meter. Ik heb ze 1 keer, ik schat zo ergens op 18 meter, een klein duwtje aan haar poep gegeven. Maar voor de rest was het prima. En haar andere twee testen deed ze gewoon perfect. Ze moest bv eerst 5 seconden drijven als een ster, dan naar ruglig, 6 meter zwemmen, naar buiklig en opnieuw 6 meter zwemmen. En tot slot onder een mat door duiken, waarbij ze als enige van aan de kant dook en onder water bleef zwemmen tot ver voorbij de mat.

Als je omstreeks 14u een knal en een lichtflits hebt opgemerkt zaterdag, was ik het die uit mijn vel ben gesprongen van fierheid en nu nog straal van trots. Peanuts misschien als je zelf geen kinderen hebt of een nuchtere ziel bent, maar ik was van mijn sokken geblazen. Mijn klein bolletje van net 1 meter hoog zwemt dus gewoon.

Na die enorme boost waarbij ook de Dochter heel goed besefte dat ze het goed had gedaan en enorm gemotiveerd was om het goed te doen, en onze hoop van nul kans op slagen ineens toch gestegen was, was het dan een kleine teleurstelling toen de juf twijfelde. Het volgend niveau (haai) moeten ze 50 meter zwemmen en gaat er geen leerkracht of ouder mee in het water en ze wist niet zeker of de Dochter hier al wel klaar voor is. Ze is ook nog ontzettend speels en luistert eigenlijk totaal niet naar wat er wordt gezegd, dat moet ik haar altijd influisteren. Dus ze zou in februari toch opnieuw in het huidig niveau starten om dan eventueel na enkele lessen alsnog door te schuiven als blijkt dat het niveau echt te laag is. Of ook niet. Dat voelt een beetje dubbel. Ergens komt veiligheid voor alles en weet ik ook niet of ze te vertrouwen is in een groep van 10 kinderen waarbij de meester niet elk kind altijd in de gaten kan houden. Maar langs de andere kant, ze heeft het nu gehaald, is zo enorm gegroeid en heeft zo haar best gedaan, en dan toch niet naar de volgende groep mogen, het voelt een beetje sneu aan…