Toch een beetje vakantie

Wat doet de rust deugd. Thuis werken op een maandagochtend. Kinderen uit logeren aangezien het vakantie is. Wederhelft naar Brussel. Geen pendelen door de regen en de wind. Geen helse rush met de kinderen langs de school naar het station. Geen loodzware laptop rondzeulen. Kinderen vertrekken en 5 minuten later kunnen beginnen werken in plaats van een tocht van anderhalf uur. Hoe zalig.

Muziekje op, koffietje erbij, konijntjes die ik vanuit mijn ooghoek zie rondhuppelen. Kon dit maar vaker!

En dan vanavond hapje eten en fimpje gaan zien.

Het mag vaker vakantie zijn.

Werken in de kerstperiode

Het was lang geleden dat ik nog eens moest werken op een dag dat de meeste mensen thuis zijn. Maar nu we vanavond geen speciale verplichtingen hadden, besloot ik collegiaal te zijn en te komen werken, kwestie dat niet altijd dezelfde mensen moeten opdraven op kerst- en oudejaarsavond.

Eens je je erover hebt gezet dat je een zielepoot bent die moet werken terwijl iedereen nog in zijn bed steekt/in de zetel zit/op de kerstmarkt rondhost/op een feest is, is het eigenlijk best nog wel fun.

Minder fun was dat het openbaar vervoer al in vakantiemodus is, waardoor ik een eind vroeger de deur uit zou moeten, maar de wederhelft besloot wat later te vertrekken en me een lift te geven.

En dan kom je aan in een leeg en donker gebouw, dwaal je daar helemaal alleen door de donkere gangen. Maar ik ben dat wel gewend, vroeger werkten we op zaterdag en was ik altijd helemaal alleen hier. Ik vind het niet echt erg. Lichten aansteken, vaatwas legen, koffie zetten en dan StuBru op met de warmste week en rustig werken. Straks om 10u komen er nog één collega en een vrijwilliger toe, en dat zal het zowat zijn voor vandaag. Speciaal sfeertje, eigenlijk totaal niet onaangenaam…

Besparingen teruggedraaid

Goed nieuws, wat mijn organisatie betreft zijn de besparingen ongedaan gemaakt. Toch voor het komende jaar. Wat het vanaf 2021 zal zijn, is nog erg onzeker. Want de huidige regering en haar gebrek aan visie en wanbeleid zullen tegen dan natuurlijk nog niet verdwenen zijn.

Fijn dus dat de eigen organisatie gespaard wordt voorlopig, maar toch weinig reden tot juichen aangezien zo veel andere noodzakelijke organisaties nog altijd fors moeten inleveren.

Onbegrijpelijke besparingen op preventie

De Vlaamse expertisecentra die werken rond suicidepreventie, verslaving, seksualiteit en gezond leven moeten besparen. De caw’s die gratis en zonder wachtlijsten hulp bieden moeten besparen. Het steunpunt dat ondermeer deze centra ondersteunt moet besparen. En dit in een land dat al jarenlang slecht scoort qua uitgaven aan preventie, dat slecht scoort qua suicidecijfers, dat nog een lange weg te gaan heeft naar een gezonde levensstijl en gezond omgaan met alcohol. Waar de wachtlijsten al zo lang zijn dat ze her en der gewoon afgesloten worden. ‘Sorry, het eerstkomende jaar is er geen hulp voor u. Probeer het eens op de privé markt’.

Er wordt bespaard in sectoren waar niks te halen valt. Waar mensen werken omdat ze gepassioneerd zijn en niet voor de chique bedrijfsauto of het rijkelijke pensioenfonds. Want die zijn er niet. Wat er wel is, is buren-out en eeuwig achter de feiten aanhinken terwijl de noden hoger worden en de budgetten kleiner. En eens flink uitpakken met een rode neus of een cheque voor de warmste week.

Is dat wat we willen? Waar zorg en welzijn het gevolg is van een aalmoes van de rijken? En niet een goed georganiseerd aanbod dat makkelijk toegankelijk is voor iedereen?

Stressy shit

Help help help, ik ben hier ei zo na aan het verzuipen. Ik verdraag nog slecht koffie en ik heb dezer dagen geen koffie nodig, want de adrenaline houdt me zonder probleem wakker en alert.

Morgenochtend geef ik samen met een collega een workshop op een naar mijn normen groot congres. Gelukkig zijn er veel sessies die tegelijk lopen wat maakt dat er naar ons deeltje zo’n 65 mensen komen luisteren. Ik weet niet of het de allergrootste groep is waarvoor ik al heb moeten spreken maar het zal zeker in de top 3 zitten. En ik heb behoorlijk veel stress om te spreken voor zo’n grote groep. Zelfs al delen we de workshop met 3 wat mijn bijdrage beperkt houdt tot een kwartiertje.

Gelukkig heb ik nu absoluut geen tijd meer om ermee bezig te zijn want maandag stappen we over naar nieuwe chatsoftware op het werk, morgen congres, vrijdag werk ik niet, dus dat moet vandaag allemaal in orde, handleidingen voor alle medewerkers inclusief. Waarom wacht je daar dan tot de laatste minuut mee hoor ik jullie denken. Omstandigheden. Twee van de vier collega’s uitgevallen, een derde staat op uitvallen wat maakt dat ik wekenlang veel minder aan deze projecten heb kunnen werken dan gepland omdat ik moest invallen voor afwezige collega’s. Plus feit dat het een aantal projecten tezamen zijn die nu allemaal in de eindfase zitten en allemaal veel dringende aandacht nodig hebben.

Maar bloody hell wat is het druk.

Work work work work work

Geen tijd om te bloggen helaas. Wanneer twee van de 3 collega’s ziek vallen, is plots werken al wat er overblijft. Gisteren om 22u15 thuis na opleiding, vanmorgen om 7u30 alweer onderweg. Vroeg onderweg omdat ik vanavond naar theater ga. Wat bij nader inzicht pas om 21u begint. Ik had dus gerust een extra half uur kunnen slapen. Tijd voor weekend, mijn kop staat op ontploffen.

En he, waar is die lente nu naartoe?

I hate Mondays

Maar dan toch vooral die waarop mijn chocolade pralines uit de koelkast van het werk gestolen zijn. Gestolen, wat zeg ik, gewoon leeggevreten.

Ik had van onze stagiair een doosje chocolaatjes gekregen. Ik vergeet ze woensdagavond mee naar huis te nemen en sms nog aan mijn collega om er zeker mijn naam op te zetten, zodat ze niet opgevreten worden. Wat hij meteen doet.

Maandag kom ik op het werk en is er nog 1 over. Dat is toch wel balen. Danku collega’s…