Stressy shit

Help help help, ik ben hier ei zo na aan het verzuipen. Ik verdraag nog slecht koffie en ik heb dezer dagen geen koffie nodig, want de adrenaline houdt me zonder probleem wakker en alert.

Morgenochtend geef ik samen met een collega een workshop op een naar mijn normen groot congres. Gelukkig zijn er veel sessies die tegelijk lopen wat maakt dat er naar ons deeltje zo’n 65 mensen komen luisteren. Ik weet niet of het de allergrootste groep is waarvoor ik al heb moeten spreken maar het zal zeker in de top 3 zitten. En ik heb behoorlijk veel stress om te spreken voor zo’n grote groep. Zelfs al delen we de workshop met 3 wat mijn bijdrage beperkt houdt tot een kwartiertje.

Gelukkig heb ik nu absoluut geen tijd meer om ermee bezig te zijn want maandag stappen we over naar nieuwe chatsoftware op het werk, morgen congres, vrijdag werk ik niet, dus dat moet vandaag allemaal in orde, handleidingen voor alle medewerkers inclusief. Waarom wacht je daar dan tot de laatste minuut mee hoor ik jullie denken. Omstandigheden. Twee van de vier collega’s uitgevallen, een derde staat op uitvallen wat maakt dat ik wekenlang veel minder aan deze projecten heb kunnen werken dan gepland omdat ik moest invallen voor afwezige collega’s. Plus feit dat het een aantal projecten tezamen zijn die nu allemaal in de eindfase zitten en allemaal veel dringende aandacht nodig hebben.

Maar bloody hell wat is het druk.

Work work work work work

Geen tijd om te bloggen helaas. Wanneer twee van de 3 collega’s ziek vallen, is plots werken al wat er overblijft. Gisteren om 22u15 thuis na opleiding, vanmorgen om 7u30 alweer onderweg. Vroeg onderweg omdat ik vanavond naar theater ga. Wat bij nader inzicht pas om 21u begint. Ik had dus gerust een extra half uur kunnen slapen. Tijd voor weekend, mijn kop staat op ontploffen.

En he, waar is die lente nu naartoe?

I hate Mondays

Maar dan toch vooral die waarop mijn chocolade pralines uit de koelkast van het werk gestolen zijn. Gestolen, wat zeg ik, gewoon leeggevreten.

Ik had van onze stagiair een doosje chocolaatjes gekregen. Ik vergeet ze woensdagavond mee naar huis te nemen en sms nog aan mijn collega om er zeker mijn naam op te zetten, zodat ze niet opgevreten worden. Wat hij meteen doet.

Maandag kom ik op het werk en is er nog 1 over. Dat is toch wel balen. Danku collega’s…

Vorming geven met je hoofd vol snot

Ziek worden komt nooit gelegen, maar nu heb ik toch wel heel erg gevloekt. De kinderen en wederhelft belagen me al sinds de kerstvakantie met het ene virus na het andere. En mijn immuniteitssysteem laat me net in de steek als ik vorming moet geven aan een groep hulpverleners. Uiteraard. En niet zomaar een standaardiets dat we elk jaar doen, maar een nieuwe vorming die we voor het allereerst aanbieden en dus ook nog helemaal conceptueel uitgedacht en vormgegeven moest worden. Dan begint ik te snotteren en te hoesten gelijk gek en zit mijn kop vol watten. Natuurlijk.

Maar kom, het is goed verlopen. We moesten de namiddag vullen met inspiratie uit de praktijk en een kleine workshop rond onlinehulp terwijl de deelnemers in de voormiddag al wat theorie achter de kiezen hadden gekregen. We zijn al sinds 2004 bezig met die materie en weten dus wel een en ander te vertellen aan de mensen, dat was het probleem niet. Maar ik ben geen geboren spreken en het was toch wel heel spannend.

En uiteraard liet de technologie ons in de steek toen de deelnemers met elkaar mochten chatten. Maar kom. Iedereen kon er precies nog mee lachen. En ook dat is realiteit bij onlinehulp. Het draait al eens stevig in de soep. Dat hebben ze dan meteen al eens kunnen ervaren, zullen we maar denken.

Ik was bang dat mijn hoofd te vol snot ging zitten om tijdens de vorming wat ad rem te kunnen reageren op de vragen uit de groep, ik moest vooral de bespreking in goede banen leiden en dat kan je niet echt voorbereiden. Maar mijn baas nam gelukkig veel op zich en zo lukte het allemaal prima. En ik vond het eigenlijk heel leuk om te doen.

Thuiswerk

Zo zalig om weer eens thuis te kunnen werken (in oktober kon het niet omwille van vakantie van een collega en in de zomer mag het niet). Versgemaakte (vegan) capucino erbij, wat nootjes en fruit om te knabbelen en StuBru op de achtergrond. En wanneer de concentratie begint te falen gewoon een herfstwandeling kunnen gaan maken met de oude hond. Hoofd weer op nul en rondstruinen tussen de vallende bladeren. Het enige nadeel is dat het nogal eenzaam is, natuurlijk, maar aangezien we maar 2 dagen per maand mogen thuiswerken speelt dat niet echt.

Doel en golf in Kallo

Eén keer per jaar mogen we hier op het werk ons hokje uit en is er tijd voor een zogehete ‘informele uitstap’. Een groepje collega’s bedenkt dan een strikt geheim dagprogramma dat maar enkele dagen voordien op de rest wordt losgelaten. Het is elk jaar een andere mix van cultuur, avontuur en toch ook wel lekker eten en/of drinken. Wegens permanentieverplichtingen kan ik meer niet dan wel mee, maar dit jaar was ik toch nog eens van de partij.

Tegen het eerste deel van de dag zag ik eerlijk gezegd flink op. Gaan golfen in Kallo. Ik heb niet alleen een enorme hekel aan sport, ik ben er ook gewoon rotslecht in dus zo’n initiatie van enkele uren is voor mij doorgaans afzien en afgaan. Met loden armen en benen begaf ik me dus op de zogeheten driving range want het golf heeft zo blijkt een heel eigen vocabulaire.

We waren met veel dus de lesgeefster van dienst heeft niet echt persoonlijke feedback gegeven op mijn techniek of eerder het complete gebrek eraan, maar ik geef eerlijk toe, golf is best wel fun. Maar moeilijk mensen, moeilijk. Al die verschillende slagen, al die dingen waar je aan moet denken, pfieuw.

Gelukkig kan je daar in de golfclub niet alleen op een balletje slaan maar ook verdomd lekkere bbq eten, echt waar, dat deel van de middag mocht er wezen.

Met een overvolle buik reden we daarna naar Doel. Ik was er 15 jaar geleden al eens geweest en het had toen best indruk gemaakt dus naar dit deel van de dag keek ik absoluut uit. We werden rondgeleid door Dennis, een sympathieke inwoner (een van de laatste 20 zo blijkt) en fervent lid van Doel 2020. De man deed een pakkend verhaal over het ontstaan en de evolutie van Doel en dan natuurlijk over de geschiedenis van de afgelopen jaren met veel onduidelijkheid en hallucinante verhalen. En natuurlijk over het dagelijks leven in een dorp dat eigenlijk al niet meer bestaat. Over inbrekers aan de achterdeur en een burgerwacht.

Vandaag was nog maar eens in het nieuws dat de dagen van Doel nu echt wel geteld zijn, dus ik kan iedereen aanraden nog snel eens te passeren. Het is een indrukwekkende ervaring. Het verval en daar tussen die paar bewoonde huizen. Meer toeristen dan inwoners op straat. De reuzen die voorbij tuffen op de Schelde. De omliggende haven. Het doet je als mens allemaal heel klein voelen.

Van dienst

Alle collega’s zijn op teambuilding vandaag. Wandelen, fietsen en eten in Aalst. Eén iemand van ons subteam moest achterblijven voor permanentie en omdat er een aantal dingen waren waardoor ik twijfelde (geen zin in fietsen in de regen of een te zware tocht met ‘de buik’, uit gaan eten als veggie zwangere kan soms een extra uitdaging zijn, de treinverbinding naar Aalst is nog altijd niet hersteld, de collega’s waarmee ik het best overeenkom zijn ziek of het laatste jaar vertrokken,…) besloot ik mezelf op te offeren en te komen werken zodat de rest kan gaan.

En zie nu, die zon, voel me fitter dan fit, spijt dat ik al heb gehad van die beslissing…

Nu ja, een rustig dagje op het werk is ook zo kwaad nog niet hoor, maar fietsen en wandelen in de schaarse lentezon, het had toch ook wel fijn geweest…