Dagkampjes week

De kinderen zijn op dagkampje deze week. De Dochter op danskamp in haar dansschooltje, Zoon op voetbalkamp. Je weet op voorhand natuurlijk nooit of zoiets in de smaak gaat vallen, of de begeleiders goed en gedreven zijn, of de activiteiten leuk zijn, of de groepen meevallen,… Maar de kampjes vallen gelukkig enorm in de smaak. Ze hebben ook allebei verschillende vriendjes van school die ook aanwezig zijn, dat scheelt ook al enorm.

En dus is het elke ochtend druk bij ons thuis. De vriendjes van Zoon raken moeilijker op het kamp en worden dus opgehaald en afgezet bij ons thuis, aangezien de wederhelft ouderschapsverlof heeft en de meute makkelijk met de auto kan brengen. Ik breng de Dochter dan weg met de fiets. Ze fietst overigens helemaal zelf, in het verkeer. Ze heeft dan soms veel bekijks, dat kleine dotje met haar roze helm en kleine fietsje dat het stadsverkeer trotseert. Maar ze doet dat enorm goed.

Beide kampjes lijken me superleuk. Bij het voetbalkamp wordt er intensief gevoetbald maar is er in de namiddag telkens aandacht voor spelen en andere sporten. En danskampje is klein en knus en er is aandacht voor veel verschillende dansstijlen, knutselen, koken,…

Mila Musicalkamp; conclusie

Het Mila musicalkamp zit erop. Vrijdagnamiddag werden we verwelkomd voor de slotshow. Ik was echt nieuwsgierig wat het eindresultaat zou zijn van zo’n weekje zang-, dans- en acteerlesjes en om mijn twee guitige koters aan het werk te zien. We hadden de oma ook uitgenodigd en Zoons meter was toevallig in de stad en kwam ook mee kijken.

De show begon met een korte opvoering van de jongste leeftijdsgroep, de 4 tot 6-jarigen. Die hadden hetzelfde thema als de oudere kinderen, maar hadden niet echt teksttheater. Maar ze zongen en dansten op twee leuke kleuterliedjes. De Dochter was eerst een minuutje onwennig, maar begon dan met haar kont te shaken en extra bewegingen te maken alsof ze nooit anders had gedaan.

Intussen hadden de twee oudste leeftijdsgroepen zich al klaar gezet; de 7 tot 9-jarigen waar Zoon en zijn vriendje bij zaten en dan nog een beperkte groep kinderen tussen de 10 en de 14. Die twee groepen deden één groot stuk, waarbij de hoofdrollen met veel tekst werden opgenomen door de oudste kinderen en de jongste groep de aanvullende rollen op zich nam. Ze dansten ook samen nu en dan.

Hier kregen we een heuse mini-musical te zien. Echt heel tof. Een marginaal gezin was verloren in de jungle en kreeg verschillende opdrachten van de dieren. Zoon was een bij, waar ze honing moesten gaan halen. Tussendoor waren er ook leuke liedjes met bijhorende dansjes. Zoon zong niet echt luid (chapeau voor de oudere kinderen die er wel helemaal voor gingen) maar zijn dansen was met zichtbaar plezier. Bij één stuk moest hij vooraan in een rij kindjes dansen en ik weet dat dat voor hem echt niet makkelijk geweest moet zijn, maar je kon het amper merken. Hij gaf zich helemaal. Geweldig om te zien.

Zoekt je zoon of dochter dus een creatief kamp rond acteren, zingen en/of dansen, dan zijn de Mila Kampen iets voor jullie. Hier waren ze allebei razend enthousiast en Zoon wou meteen inschrijven voor nog zo’n kamp. Hij heeft er echt dingen van opgestoken en beleefde veel plezier aan de verschillende lessen. Er wordt echt gewerkt met die kinderen, in tegenstelling voor zo veel kampen die eerder een veredelde speelpleinwerking met een vaag thema zijn. Al is er meer dan genoeg ruimte voor sport en spel ook hier.

Het musicalkamp

Het musicalkamp is een schot in de roos. De kindjes zijn superenthousiast. Al de eerste avond kwam Zoon fier de geleerde danspasjes tonen en het scenario dat hij had gekregen. De groepjes zijn ook niet te groot, iets van een 20 kindjes in elk van de 3 leeftijdsgroepen. Zoon speelt een bij, Dochter een leeuw.

Ze krijgen lessen drama (“geen toneel mama, drama!”), dans en zang. Zang vond Zoon wel wat moeilijk. Sinds gisteren zijn ze aan hun kostuums aan het werken. Tussendoor is er al eens tijd voor sport en spel, maar ik heb de indruk dat ze vrij veel les krijgen, wat tof is. Ik herinner me het zwemkamp vorig jaar waar ze amper een uur per dag het water zagen… Of mijn eigen paardenkampen vroeger waar je blij moest zijn met twee uur paardrijden op een hele dag…

Ook de praktische kant verloopt vlot, de locatie is goed te bereiken vanuit ons huis, een en al fietsstraten er naartoe. Zoon fietst zelf, Dochter achterop. Ze vraagt wel elke dag om ook alleen te mogen fietsen. Misschien dus deze zomer al eens oefenen op plekken waar er amper auto’s zijn, niet bepaald makkelijk in de stad maar ik weet wel een goed trajectje. Dan moet ze eerst wel ook deftig leren remmen… Hm, misschien toch nog een beetje wachten eer we ze echt in druk verkeer meenemen!!

Het is wel een drukke week, dinsdag moesten ze van het kamp direct door naar het ziekenhuis voor de controle na de operatie van De Dochter en vandaag naar de logopedie. En gisteren zijn ze dan verdorie frieten gaan eten in De Frietketel terwijl ik de late had! Aaaargh! Ik wil ook vegan stoverij!!

Morgen komt er overdag dan een vriendin langs, gezellig, want het zal de laatste kinderloze vrijdag zijn tot september… In de late namiddag is het dan de opvoering van de twee musicals waar de kindjes een hele week hard aan gewerkt hebben op het musicalkamp. En daarna haasten we ons naar huis om lekker onder ons twee te gaan eten voor onze huwelijksverjaardag!

De vakantie is begonnen

Vrijdagmiddag is de zomervakantie begonnen voor de kindjes. Nog een drankje op school, nog een babbeltje met iedereen en dan een pizza gaan eten met een tante van mij die toevallig in de stad was. De rest van de middag hebben ze dan gewoon thuis wat gezeten, ze waren precies heel moe.

Zaterdag dan direct een heel drukke dag. Zoon moest om 12u aan de Gentbrugse Meersen staan voor de eindactiviteit van de scouts. Er waren welgeteld 6 kindjes. Vond ik toch wel heel weinig voor zo’n jaarafsluiter. Maar hij heeft zich geel goed geamuseerd. Om 14u mocht dochter dan weer naar een superleuk verjaardagsfeest van een vriendinnetje en haar broertje. Dat ging door in een lagere school. Ideale locatie, koel, enorm veel plaats, springkasteel en speelgoed a volonté. En toen we haar ’s avonds mochten ophalen was er zelfs eten voorzien, we hebben daar nog anderhalf uur met de andere ouders zitten babbelen.

Zondag dan trokken we met maar liefst 6 kindjes naar Huisdiergeheimen 2, met dank aan Ketnet. Geweldige film. De jongste kleuters waren net 5 en niemand was bang. En zowel ik als de wederhelft hebben ons echt kostelijk geamuseerd met de volwassenenhumor die er hier en daar in zat. Ideale familiefilm voor deze zomer als je het mij vraagt.

Vanmorgen is de kroost dan blij vertrokken naar hun allereerste Musicalkamp, van compagnie Mila, hier in Gent. Bij allebei gaat het rond een jungle thema zijn. De Dochter is dus vertrokken verkleed als panter en de oudste als ranger. Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat meevallen. De jongste is een waar podiumbeest en zingt de hele dag. Zoon is verlegen maar danst en zingt eigenlijk wel graag en de juf zei op het oudercontact nog dat hij eigenlijk wel creatief is. Hopelijk is deze week dus een schot in de roos. Vrijdagnamiddag mogen we naar de show gaan kijken…

Bijna op kamp

Het is bijna zover, morgenavond vertrekt Zoon op kamp. En het is stilaan zeer spannend aan het worden.

Ik heb hem een beetje gestimuleerd om op kamp te gaan. Hij gaat ten eerste zeer graag naar de scouts. Ook al kent hij er maar 1 klasgenootje en is die meer niet dan wel aanwezig, hij komt altijd superblij en vol verhalen naar huis en voelt zich daar duidelijk op zijn gemak. Eind vorig jaar ging hij twee nachten op weekend en dat was ook behoorlijk goed meegevallen. Het alternatief voor het kamp is buitenschoolse opvang en dat is natuurlijk ook ok maar een kamp lijkt me toch een groter avontuur en een grotere kans.

Ik denk oprecht dat door op reis te gaan zonder ouders en buiten de school, een kind groeikansen krijgt. Ik vind dat echt belangrijk. Wel was ik zelf een stukje ouder, ik was al 10 denk ik toen ik voor het eerst op kamp ging. En het was toen ook voor mij een enorme drempel, een stevige sprong buiten de comfortzone die ik enorm spannend vond. Maar de jeugdvakanties waren eigenlijk stuk voor stuk van de beste stukken van mijn jeugd, waar ik de grootste avonturen beleefde, het meest nieuwe mensen leerde kennen, soms vrienden voor het leven. Ik geloof hard in het ontdekken van jezelf en de wereld en loskomen van de kerktoren en de klas.

Enfin, Zoon besloot dus om mee op kamp te gaan en leek er matig zin in te hebben, al gaf hij van bij het begin aan dat 5 nachten van huis wat te lang was naar zijn zin en hij ons hard zou missen. Maar hij sprak er wel positief over.

En nu komt het kamp dichter en krijgt hij duidelijk ‘cold feet’. Elke avond in zijn bedje begint hij spontaan over hoe hard hij mij zal missen. Ik probeer hem dan een hart onder de riem te steken. Ik denk dat het serieus spannend zal zijn voor hem want zijn klasgenootje gaat niet mee en het is toch een hele tijd in een onbekende omgeving met een groep kindjes die hij maar 1 keer per week ziet. Maar ik denk oprecht dat hij het niet alleen aankan maar ook echt iets aan zal hebben. Ik vrees alleen dat de start lastig zal zijn. Zo begon hij vorige avond ineens dat hij dat niet ging kunnen zijn bedje opmaken en als ik dan zei dat de leiding zou helpen dan was de leiding ineens eng en veel te streng en ze straffen zo snel en ik durf er niks aan vragen etc. Vorig weekend had hij daar overigens niet over gepiept, nooit eigenlijk. Maar nu komen alle angsten en twijfels keihard naar boven en zou hij liever in de oude vertrouwde omgeving blijven.

Ik hoop dus dat ik het zelf droog ga kunnen houden morgen aan de bus en mijn hart niet gaat breken als ik hem afgeef voor 5 nachten, mijn klein ventje van 7 jaar… Ik denk dat ik het toch ook even lastig ga hebben eerlijk gezegd…