Het leven zoals het is bij staking

7u30 opstaan. Ontbijten, kinderen van eten voorzien. De hond uitlaten bij -4° die ondanks een jas en een trui te koud heeft en weigert zijn plas te doen waardoor we nog veel langer in die kou rondlopen.

8u30 met z’n allen (ik, wederhelft, 2 kinderen en 1 hond) de auto in. Door zeer druk verkeer Gent buiten proberen te raken. Ondertussen raakt de hond met zijn poot vast in de koffer (don’t ask) en probeert hij met alle macht om ons te vergassen. Wat bijna gelukt is. 

9u15 aankomst in Hamme bij de schoonmoeder die op de kinderen zal passen aangezien zowel de school als de opvang staken. Beide zijn deze keer weliswaar open maar bieden enkel noodopvang en hadden sterk aangedrongen om de kinderen thuis te houden vandaag.

9u20 terug de auto in richting Brussel. Er is overal veel file dus Waze aangezet. Waze stuurt ons filevrij naar Schaarbeek maar wel langs tal van kleine dorpjes. Sightseeing dus.

10u20 aankomst op mijn werk. Ik moet vandaag eigenlijk maar om 12u beginnen maar het leek me werkbaarder om met de wederhelft mee te rijden dan in stations te gaan wachten op treinen die mogelijk nooit komen. Er zijn zo’n 7 collega’s aanwezig (van de +40). Die melden dat de treinen weliswaar rijden, maar dat de realiteit in de stations langs geen kanten klopt met de info van de app van de NMBS en dat het soms lang wachten is op die info.

Om 20u mag ik naar huis. Gaan de treinen dan nog rijden? En in Gent een tram van het station richting huis? Of vraag ik aan de wederhelft om te wachten tot ik naar huis mag waardoor de kinderen maar tegen 21u30 in bed gaan liggen… Ik weet het eerlijk gezegd nog niet. 

The Shape Of Water

Ik zag twee namen en ik was direct verkocht, zelfs eer ik de lovende review in de krant las. Guillermo del Toro als regisseur en de fantastische Sally Hawkins (Happy Go Lucky en recenter Paddington) in een van de hoofdrollen. Dus toen maandag de kinderen uit logeren waren, haastte ik me van het werk om tegen 20u in de cinemazaal te raken.

De film is gesitueerd in 1962 maar dat wist ik eigenlijk niet en het universum dat geschapen wordt op het scherm deed voor een stukje ireëel en sprookjesachtig aan. Poëtisch ook. Alleen al daarvan kon ik enorm genieten. Maar de acteerprestaties zijn ook top en de mooie oude muziek maakt het compleet.

De film volgt een bijzondere schoonmaakster die niet kan spreken en na de werkuren gaat poetsen in een soort wetenschappelijk onderzoekscentrum van de overheid. Bijna gelijktijdig komen daar een ambitieuze sadistische onderzoeker en een waterwezen toe.

De film is een bijzonder geslaagd fusion-gerecht met vele invloeden; sprookjes, fantasy, comics, horror, romantiek. Een onwaarschijnlijke combinatie, maar die zijn vaak de lekkerste wanneer ze slagen.

Ik wil er eigenlijk niet veel meer over kwijt want ik vond het zelf net een heel fijne ervaring om heel onbevangen aan de film te beginnen.

Henry Rollins @Vooruit 6/02/2018

Gisteren streek Henry Rollins neer in een uitverkochte theaterzaal van de Vooruit. Een theaterzaal dus, een zittend publiek, want Rollins toert enkel nog rond met spoken word performances. Vanavond had hij voor ons een slideshow mee van zijn vele reizen.

Henry Rollins is intussen 57 en helemaal grijs maar nog altijd fitter en afgetrainder dan eender wie in de zaal vermoed ik zo. Mensen die al een zekere leeftijd hebben bereikt, kennen hem wellicht van Black Flag, zelf ken ik hem van de Rollins Band, maar nu dus vooral van zijn spoken word optredens. Rollins is op bijna 60 nog altijd een angry (not so very young) man en vooral een man met een zeer uitgesproken opinie over zowat alles in deze wereld. Hij brengt zijn tijd tegenwoordig door met de wereld rondreizen en de lokale bevolking te leren kennen en dit liefst in conflictgebieden of delen van de wereld waar de doosnee reiziger niet zo snel zal komen. Een soort reizen Waes maar dan écht.

De man is niet de doorsnee vijftiger of mens tout court en dat zal je geweten hebben. Zelfs uit de manier waarop hij op het podium staat, het ene been licht voor het andere, lichaam gespannen, klaar om elk moment in actie te komen terwijl hij 2.5 uur op dezelfde plaats in een hoekje van het podium staat te vertellen. Nog zoiets trouwens, 2.5 uur aan een stuk praten zonder een halve minuut pauze of zelfs maar een simpele slok water nu en dan. Ik zie het weinig mensen doen. Het tempo waaraan hij praat is trouwens verschroeiend. Wat maakt dat wanneer de show gedaan is, je totaal niet doorhad dat je zo lang aan één stuk naar dezelfde man hebt zitten luisteren. 

Rollins is een begenadigd spreker en zijn verhalen zijn ongelofelijk hard de moeite. Hij pakt zijn publiek in zonder enige moeite. De man heeft tonnen levenservaring en een zeer duidelijke boodschap en brengt die met volle overgave. Het is gewoon onmogelijk hem niet graag te hebben.