Balthazar @ Maassilo Rotterdam 14/02/2020

Nu iedereen in ons land zich opmaakt om vanavond naar het eerste van drie uitverkochte concerten in de Cirque Royal te gaan, droom ik nog na van een perfecte show in de Maassilo in Rotterdam afgelopen vrijdag. Soms kan het een voordeel zijn om te laat zijn om nog kaarten te kopen. Zoals een kleinere concertzaal met minder volk bijvoorbeeld.

Mijn verwachtingen waren zeer hoog gespannen. Balthazar is wellicht de groep die ik al het langst live wou zien maar er door omstandigheden nooit in slaagde. Als troostprijs zag ik wel Warhaus op Werchter een tijd terug, en dat viel zeer in de smaak, maar the real thing is nog altijd beter, toch. Balthazar maakt van die nummers die zich in je gehoorgang nestelen om er nooit meer uit te willen komen. Catchy, stomend, broeierig met weerhaakjes en extra interessant door de verschillende zangers.

We lieten het voorprogramma voor het grootste deel aan ons voorbij gaan en dan wurmde ik me nog zo ver naar voor als ik kon, wat tussen de boomlange Nederlandse medemens geen sinecure is. Een aanzienlijk deel van het publiek had overigens een Vlaamse tongval, maar niet de meerderheid zoals in pakweg Lille al eens het geval is. De sfeer was goed, het iets oudere publiek had er duidelijk goesting in.

En dan was het eindelijk tijd en maakten de mannen van Balthazar hun opwachting. Ze waren absoluut in vorm en we kregen een fijn concert dat van mij nog een heel eind langer had mogen duren. Er zijn zoveel straffe nummers dus ik heb er die avond helaas enkele moeten missen. De nadruk lag vooral op de recentste plaat Fever. Het viel me nog eens op dat daar eigenlijk geen slecht nummer op staat. En zo ging het in de set dus van het ene hoogtepunt naar het andere. Denk maar aan het catchy “Wrong Vibration” en “Wrong Faces” gevolgd door een van mijn nieuwe favorieten, “Phone Number”.

Bij Balthazar staan er zoveel goeie muzikanten op het podium waardoor je nooit weet waar je moet kijken. Maar de lichtrauwe, zwoele, diepe stem van Maarten Devoldere doet het helemaal voor mij. Ik heb een zwak voor muzikanten op een podium, maar oh boy… Al zijn de nummers waarin vooral Jinte Deprez zingt even straf en staan de andere drie er ook stuk voor stuk (best ook wel onder de indruk van nieuw bandlid Tijs Delbeke).

Er zaten geen zwakke momenten in de set, persoonlijke hoogtepunten verderop het optreden voor mij waren “I’m Never Gonna Let You Down Again”, “Changes” en dan het absolute beest “Fever”. Ook de bisnummers waren regelrechte schoten in de roos, met het rustige  “You’re So Real”, het zot dansbare “Grapefruit” en het zeer fijne oudje “Bunker”. Ik heb er nu trouwens een nieuw lievelingsnummer bij, publiekslieveling en ouder nummer “Blood like wine” was mij nog onbekend maar intussen zit het al dagen in mijn hoofd.

Waarna het er alweer opzat. Veel te snel. Maar we hadden gedanst, meegezongen, onze ogen uitgekeken en eindelijk eindelijk eindelijk al die zalige nummers live gehoord. Wat wil een mens meer (behalve nog een bisnummer of tien extra dan)? Schone locatie ook trouwens, die Maassilo, er was behoorlijk wat van het industriële erfgoed bewaard met rare machines, buizen, markeringen overal. Ik hou van die oude, majestueze fabrieken. Ook mooie plek aan het water, vooral in de zomer veronderstel ik, nu was het wat bevriezen.

Beirut @ Vorst Nationaal 02/04/2019

Gisteren mochten we dus van De Morgen naar Beirut gaan luisteren in Vorst. En wat ben ik blij dat we geweest zijn. Vorst Nationaal blijft een gruwelijke concertzaal, maar het werd niettemin een superfijne avond.

Ik ken Vorst slecht. We hebben er al verschillende keren problemen gehad; geen parking, nergens iets vinden om nog snel iets te eten,… Deze keer had ik hulp ingeschakeld van een ex-collega die er woont en die me twee restaurant aan de hand deed op wandelafstand van de zaal. We kwamen terecht bij pizzeria Cosi Come. Niks groots en evenveel afhaalplek als restaurant, maar de pizza’s zijn reusachtig en niet verkeerd van smaak. No nonsense eten, ideaal voor een concert wanneer je toch eerder beperkt bent in tijd en niet overeten in die zaal wil aankomen.

Van daar was het een kwartiertje wandelen in de regen tot de concertzaal en viel op hoe mooi deze kant van Vorst eigenlijk wel is.

Omdat ik ooit gestrand ben in Vorst op de bovenste verdieping omdat het beneden volzet was en je van daaruit niks kan zien, probeer ik in die zaal altijd vroeg te zijn. Dat is wat saai want er is niks te beleven behalve bier of cola drinken, maar als niet heel grote medemens vergroot het wel de kans dat je een plek verovert die toch iets of wat uitzicht op het podium heeft.

Over het voorprogramma Hedado Negro kan ik kort zijn. Zonder twijfel een van de minst goede voorprogramma’s ooit. Iets experimenteel met een Amerikaan die eruit zag als een kerel uit Narco’s die zeemzoetig stond te neuzelen met wat bliepjes en blazers erbij die je amper hoorde. Slaapverwekkend en de meeste mensen schonken er dan ook weinig of geen aandacht aan.

En dan was het eindelijk aan Beirut. Ik heb de laatste tijd weinig naar deze muziek geluisterd (probleem met nieuwe smartphone die weigert te synchroniseren met oude laptop, heel irritant) maar van bij de eerste muziek was mijn liefde voor Zach Condon terug. Bij de hele zaal was dat trouwens het geval had ik de indruk. Het applaus was zo hevig en langdurig dat Zach de hele tijd wat verlegen zijn hand op zijn hart hield. En ook wel even dacht dat Vorst in Frankrijk lag. Het is hem vergeven.

Beirut gaat nu al een tijdje mee en heeft heel wat nummers om uit te kiezen maar er zit absoluut nog geen sleet op. Je kan opmerken dat het misschien nog weinig vernieuwend is intussen. Dat is zo. Maar de muziek is zo goed in wat het is, dat het mij niet stoort. Het zorgde hier en daar misschien voor een kabbelend moment tijdens de show, waarbij de aandacht even een nummer lang verslapte. Maar die werd dan direct weer opgevist bij een volgend nummer. De blazers waren heel prominent aanwezig; zowel vooraan op het podium als in de sound. En dat hoort ook zo bij Beirut vind ik. We kregen een melancholisch bad van diverse streken en invloeden in Europa. Een heel warm bad. Waarin je helemaal relax en blij wordt. Gelardeerd met de pakkende en warme stem van Condon. Gewoon ontzettend schoon om naar te kijken en te luisteren.

beirut