Concerten

Helaas, helaas, de zomer gaat richting herfst, de spinnen hangen overal, het wordt weer vroeger donker… Maar het einde van de zomer heeft ook voordelen, zoals de start van het cultuurseizoen (en plannen maken voor de volgende zomernatuurlijk).

Mijn agenda voor het najaar begint zich stilaan te vullen. Het theaterabonnement bij Vooruit ligt al maanden vast, en tegenwoordig komen daar ook enkele leuke concerten bij. Zoals

Pixies natuurlijk, op 14/10. Het concert waar ik het meest naar uitkijk!
The Mars Volta op 6/12, chaotische regendans van gitaargeweld op Werchter, zeer benieuwd wat dat gaat geven in de Vooruit (hoogst waarschijnlijk gehoorschade, maar allez)
Henry Rollins spoken word op 24/01, pas net bekendgemaakt, maar ik heb mijn ticket al op zak (dankzij het handige online systeem van Democrazy).

U komt toch ook?

Die maandagochtend op perron 3

Mooie mannen maken het leven aangenaam. Ik heb uiteraard geluk getrouwd te zijn met zo’n exemplaar, wat het leven aanzienlijk simpeler maakt. Het vrijgezellige smachten dat ik her en der zie lijkt iets uit een ver verleden en eerlijk gezegd, daar mag het blijven, in dat ver verleden. Married life is bliss.
Wat niet wegneemt dat ik mijn ogen niet in mijn zakken heb. Er zijn veel mooie mensen op de wereld (mannen en vrouwen) en daarnaar kijken en dromen van dingen die toch niet gaan gebeuren maken het wachten op de trein of andere dagdagelijkse vervelende dingen zoveel aangenamer.

Zo stond ik maandag op de trein te wachten in mijn ouderlijke woonplaats toen daar twee meter verder een god materialiseerde. Nooit eerder genoot ik zo van tien minuten vertraging. Ik zweer het u, sommige mensen zijn gewoon te mooi om zomaar vrij los te lopen, daar komen alleen maar accidenten van. Schouderlang haar, strak zwart pak en dito zonnebril, om duimen en vingers bij af te likken. Waren alle mannen maar zo… (helaas…)

Toen ik dit vanochtend tegen een iets jongere collega vertelde, viel zij zwaar uit de lucht. Naar andere mannen kijken, neen, dat deed ze nooit. Ze had thuis immers een fitnessverslaafd vriendje dat er goed uitzag, en geen behoefte aan ander lekkers. Hmmmm. Is dat nu puur de leeftijd of eerder karakterieel bepaald??

Enfin, bij deze dus een oproep aan alle mooi mannen om gerust in mijn blikveld te komen ronddraaien en lekker te wezen, make my day, ik zal jullie niet opeten, ’t is bij deze beloofd. Maar een trouwring om de vinger betekent dus niet dat wij blind zijn, enkel dat het hoofdgerecht al vastligt.

Had ik trouwens al gezegd dat het leuk is dat Lost gisterenavond weer begonnen is op VT4? Lost, met de goddelijke Sawyer. Ik zweer het, ze zouden een best of moeten maken met alleen maar Sawyer. Geen vrouw die niet smelt… (en zeg nu niet dat jullie Jack verkiezen he)

Trinity in het SMAK

Vanochtend nog eens naar het SMAK geweest, was ook alweer 5 jaar geleden dat ik daar nog eens was binnengelopen. Nog tot 6 september loopt daar Trinity van fotograaf Carl De Keyzer, een drieluik van foto’s rond geschiedenis, macht en oorlog. Het zijn de laatste weken dus voor deze tentoonstelling, en wie nog niet geweest is kan ik sterk aanraden toch nog eens langs te gaan in het Smak. Het is een kleine tentoonstelling, drie zalen met telkens een dertigtal foto’s, maar het is allemaal zeer straf.

Van de oorlogslandschappen word je gewoon stil; De Keyzer toont niet de oorlog zelf, maar het landschap en de bewoners na de feiten, de restanten, de vernieling. Zeer krachtige beelden. In de zaal rond geschiedenis wordt de parallel getrokken met historische schilderijen en in de zaal rond politiek en macht staan Europa, de VS en China naast elkaar en wordt alles benaderd vanuit architecturale hoek.

Ook de andere huidige expo’s in het museum zijn echter de moeite. Zeer interessant vond ik ook ‘Beyond the picturesque‘ waarin landschappen centraal staan. Foto’s, installaties, schilderijen, echt boeiend. Oude en nieuwe foto’s van eenzelfde plek worden samengesmolten, tekeningen over ons eigen Citadelpark, eeuwenoude reisverhalen, kunst van verschillende kunstenaars verzameld en allemaal hebben ze een eigen kijk op iets wat op het eerste zicht zeer banaal lijkt, het landscap. Helaas was het blijkbaar vandaag de laatste dag van deze tentoonstelling.

Tot slot liepen we nog even door de zalen van videokunstenares Dara Birnbaum, eveneens een expo die op 6/9 afloopt.

Haasten dus voor wie deze boeiende expo’s nog wil meepikken!

SMAK, Citadelpark, 9000 Gent. Voor Gentenaars gratis op zondagochtend.

nieuwimagCDeKeyzer09_web2

Oud???

Deze middag, de trein van Gent naar Brussel. Ik: puffend, op weg naar het werk waar het ongetwijfeld nog harder puffen zal zijn. De rest van de trein: met pak en zak op weg naar Pukkelpop, voorzien van luide muziek en vele halve liters bier. Het deed me even slikken.

15 jaar geleden trok ik voor de eerste keer naar Pukkelpop. Ja, zo lang geleden is dat blijkbaar al. Een mens wordt er stil van. Ondertussen heb ik die kaap van 30  overschreden en voor het eerst ooit voel ik me oud. Vorig jaar zat ik zelf voor drie dagen op de wei van Kiewit, en op geen enkel moment had ik het gevoel daar niet meer thuis te horen. Zoiets zou zelfs niet in me opgekomen zijn. Maar vandaag, me krampachtig concerterend op mijn boek tussen het gejoel en de beats om me heen door, wel. Stokoud voelde ik me, prehistorisch bijna. Keiharde confrontatie. Ik was zelfs bijna blij, dat ik dit jaar Pukkelpop aan mij voorbij laat gaan. Ik bedoel, ik heb lang getwijfeld, om niet te zeggen dat ik nog altijd aan het twijfelen ben over al dan niet gaan, maar als ik dat tiener en jonge twintigergeweld zie, voelde ik me als Stonehenge in Manhatten, voorhistorisch dus.

Is het dan zo dat ik te oud geworden ben? Moet ik als frisse dertiger de wei laten aan de volgende generatie en mij beperken tot de activiteiten die van dertigers worden verwacht (wat die ook moge zijn!)? Lopen wij jullie voor de voeten, op die wei? Of valt dat allemaal wel mee en heb ik vandaag gewoon een zeer vroege midlifecrisis te pakken?
Een snelle blik op het PPforum leerde me dat het merendeel daar tussen de 16 en de 21 is, maar dat ook een aantal late twintigers en zelfs een sporadische dertiger (of een diehard veertiger) naar Pukkelpop afzakken. Goed nieuws en slecht dus. Goed nieuws want als muziekfreak van dertig kan je nog naar een festival zonder zielig over te komen. Slecht nieuws want je bent er effectief een bedreigde diersoort.

Het lijkt waarschijnlijk gewoon dramatischer dan het is, want ik ken in mijn omgeving best wel een aantal 25 en 30 plussers die voor de volle drie dagen gaan feesten op de wei. En ik laat me ook totaal niet tegenhouden door dit soort overpeinzingen, ik bedoel, had Chokri een betere affiche kunnen voorleggen, ik had er morgen ook tussengestaan, tussen dat jonge geweld. Ik zie er trouwens toch mijn leeftijd niet uit, ik kan doorgaan voor 25, ha! Maar toch, het leek een andere wereld, vanmiddag op de trein, een zeer andere wereld…

Feest in het Park

De suburbs van Gent reikten dit weekend helemaal tot aan de Donkvijvers in Oudenaarde, alwaar een heleboel Gentse groepen de drie podia bevolkten. Zelf trok ik er zaterdagavond naartoe. Voor het eerst trouwens, en ik moet zeggen, leuk festivalletje!

Mijn reden om te gaan was vooral de reünie van Lamb, maar het was zo’n leuk weertje die dag dat we iets vroeger vertrokken en om 18u ook Lady Linn and her magnificent seven meepikten. Iedereen heeft die groep de laatste twee jaar waarschijnlijk al 75 keer live gezien, maar ik nog niet. Ik zag ze ooit eens op het feestje van Freya Vandenbossche, en daar kon de muziek me absoluut niet bekoren. Ik heb soms wat tijd nodig in die dingen blijkbaar, want nu zowat gans Vlaanderen Lady Linn in de armen heeft gesloten, ben ik ook wel mee. buitenverblijfje was geworden …
Als tweede groep kreeg zij de stikhete tent maar voor de helft gevuld, wat de aanwezigen genoeg persoonlijke ruimte gaf om te staan zweten en/of dansen, dus mij hoor je niet klagen. Ik zag een groep die op dreef was en hoorde mooie versies van de singles Cool Down en Love Affair en een langgerekte, zoals verwacht enorm enthousiast onthaalde versie van prijsbeest I don’t wanna dance, waarbij de blazerssectie zelfs een wandelingetje maakte tussen het publiek van een ondertussen al veel voller gelopen tent. Heel leuk optreden!

Ik liet The Subs aan mij voorbijgaan (ik ontdekte immers de mojitobar, zo lekker zeg!!!) en genoot aan het ministrandje van de ondergaande zon op de prachtige achtergrond van het meer. Ik vermoed dat Feest in het Park het mooiste festivalterrein heeft van Vlaanderen trouwens, mooi en gezellig.  

Het wachten op Lamb, die pas om 23u10 zouden spelen, duurde uiteindelijk wat lang, maar we slaagden er wel in een plekje te veroveren op de derde rij. Het was – even rekenen- de vijfde keer dat ik de groep live zag, maar na 5 jaar stilgelegen te hebben was ik er rotsvast van overtuigd dat ze nooit nog zouden terugkeren en wou ik er absoluut bijzijn. Op vijf jaar tijd lijkt er in het mysterieuze Lamb universum alleszins niets veranderd. Lou heeft nog steeds een engelenstem en Andy springt nog steeds als een klein kind zo content heen en weer, vooral wanneer er drums aan te pas komen. Bij Gabriël kreeg ik zowaar tranen in de ogen. Ok, ik was al het ganse weekend wat overemotioneel, maar het nummer van onze openingsdans nog eens live horen deed me toch echt wel wat. Ook Gorecki was puur kippenvel trouwens.

Afsluiten deed Arsenal. Ik had gedacht rustig vooraan te blijvcen staan, maar moest algauw mijn plan herzien toen ik werd platgeduwd door langs de ene kant een bende gillende tienermeisjes en aan de andere kant rondspringende boertige gasten. Op naar een rustigere plek ergens in het midden van de tent dan maar, waar gelukkig ook nog steeds meer dan sfeer was en zo goed als niemand kon weerstaan aan de tropische dansmuziek waar Arsenal ondertussen een zeer geslaagd eigen geluid mee heeft gebrouwen. Het recept is bekend, de hits werden de ene na de andere meegezongen en het publiek was zo enthousiast dat we voor het eerst vanavond bisnummers kregen, dat sommige nummers (Estupendo) dan maar twee keer werden gespeeld en dat de groep rustig 10 minuutjes bleef doorspelen nadat het optreden eigenlijk al afgelopen had moeten zijn. Iets nieuws kregen we niet te zien, ofwel hou je van Arsenal ofwel moet je er niet van weten, maar de groep klonk goed geolied en wist zijn enthousiasme zonder enige moeite op de massa over te brengen.

Op 5 minuutjes stonden we wat later al aan de auto, compleet uitgeteld, en zonder files of toestanden raakten we thuis, wat een verademing in vergelijking met de meeste andere festivals… De rest van het weekend was ik wel in absolute zombiemodus, weggaan tot 3u30 ben ik blijkbaar echt ontgroeid…

Feest in het Park

De suburbs van Gent reikten dit weekend helemaal tot aan de Donkvijvers in Oudenaarde, alwaar een heleboel Gentse groepen de drie podia bevolkten. Zelf trok ik er zaterdagavond naartoe. Voor het eerst trouwens, en ik moet zeggen, leuk festivalletje!

Mijn reden om te gaan was vooral de reünie van Lamb, maar het was zo’n leuk weertje die dag dat we iets vroeger vertrokken en om 18u ook Lady Linn and her magnificent seven meepikten. Iedereen heeft die groep de laatste twee jaar waarschijnlijk al 75 keer live gezien, maar ik nog niet. Ik zag ze ooit eens op het feestje van Freya Vandenbossche, en daar kon de muziek me absoluut niet bekoren. Ik heb soms wat tijd nodig in die dingen blijkbaar, want nu zowat gans Vlaanderen Lady Linn in de armen heeft gesloten, ben ik ook wel mee. buitenverblijfje was geworden …
Als tweede groep kreeg zij de stikhete tent maar voor de helft gevuld, wat de aanwezigen genoeg persoonlijke ruimte gaf om te staan zweten en/of dansen, dus mij hoor je niet klagen. Ik zag een groep die op dreef was en hoorde mooie versies van de singles Cool Down en Love Affair en een langgerekte, zoals verwacht enorm enthousiast onthaalde versie van prijsbeest I don’t wanna dance, waarbij de blazerssectie zelfs een wandelingetje maakte tussen het publiek van een ondertussen al veel voller gelopen tent. Heel leuk optreden!

Ik liet The Subs aan mij voorbijgaan (ik ontdekte immers de mojitobar, zo lekker zeg!!!) en genoot aan het ministrandje van de ondergaande zon op de prachtige achtergrond van het meer. Ik vermoed dat Feest in het Park het mooiste festivalterrein heeft van Vlaanderen trouwens, mooi en gezellig.  

Het wachten op Lamb, die pas om 23u10 zouden spelen, duurde uiteindelijk wat lang, maar we slaagden er wel in een plekje te veroveren op de derde rij. Het was – even rekenen- de vijfde keer dat ik de groep live zag, maar na 5 jaar stilgelegen te hebben was ik er rotsvast van overtuigd dat ze nooit nog zouden terugkeren en wou ik er absoluut bijzijn. Op vijf jaar tijd lijkt er in het mysterieuze Lamb universum alleszins niets veranderd. Lou heeft nog steeds een engelenstem en Andy springt nog steeds als een klein kind zo content heen en weer, vooral wanneer er drums aan te pas komen. Bij Gabriël kreeg ik zowaar tranen in de ogen. Ok, ik was al het ganse weekend wat overemotioneel, maar het nummer van onze openingsdans nog eens live horen deed me toch echt wel wat. Ook Gorecki was puur kippenvel trouwens.

Afsluiten deed Arsenal. Ik had gedacht rustig vooraan te blijvcen staan, maar moest algauw mijn plan herzien toen ik werd platgeduwd door langs de ene kant een bende gillende tienermeisjes en aan de andere kant rondspringende boertige gasten. Op naar een rustigere plek ergens in het midden van de tent dan maar, waar gelukkig ook nog steeds meer dan sfeer was en zo goed als niemand kon weerstaan aan de tropische dansmuziek waar Arsenal ondertussen een zeer geslaagd eigen geluid mee heeft gebrouwen. Het recept is bekend, de hits werden de ene na de andere meegezongen en het publiek was zo enthousiast dat we voor het eerst vanavond bisnummers kregen, dat sommige nummers (Estupendo) dan maar twee keer werden gespeeld en dat de groep rustig 10 minuutjes bleef doorspelen nadat het optreden eigenlijk al afgelopen had moeten zijn. Iets nieuws kregen we niet te zien, ofwel hou je van Arsenal ofwel moet je er niet van weten, maar de groep klonk goed geolied en wist zijn enthousiasme zonder enige moeite op de massa over te brengen.

Op 5 minuutjes stonden we wat later al aan de auto, compleet uitgeteld, en zonder files of toestanden raakten we thuis, wat een verademing in vergelijking met de meeste andere festivals… De rest van het weekend was ik wel in absolute zombiemodus, weggaan tot 3u30 ben ik blijkbaar echt ontgroeid…

Foto’s over de hele wereld

Onlangs kwam ik op het idee op mijn Flickr account eens te googelen. Ooit al geprobeerd? Bij mij leverde het echt grappige resultaten op. Zo ontdekte ik dat sommige van mijn foto’s een heel eigen leven zijn gaan leiden op het net…

Een kleine selectie…

Ontzettend populair (in vergelijking met de andere foto’s dan) is een foto van op de begraafplaats Campo Santo. Die kwam terecht op diverse Chinese sites, maar omdat ik daar geen reet van begrijp, even een Engelstalig voorbeeld, mijn foto is die met het gevleugeld beest op de grafsteen. Hier nog een andere van de vele links naar diezelfde foto.

De meeste mensen die mijn foto’s gebruiken zijn bloggers, net zoals ik ook wel eens google om een passende foto bij een van mijn verhalen te vinden. Niks speciaals dus. Iets meer in het oog springend vond ik volgend artikel, waar zowaar de Nederlandse Omroep Stichting een foto van de kilometerteller van ons oud golfje bij een artikel heeft geplaatsts.
Daarnaast kwamen er foto’s terecht bij verhalen over paarden, Canadezen die bloggen over hun land, sites over Broadway

Grappig is tot slot ook deze in mijn ogen vreemde site waar telkens 1 Japans teken (??) wordt uitgelegd en voorzien van een foto, echt bizar (scroll beneden naar 1043 om mijn foto te zien)…

Onwillige pols

Vorig weekend begon het, pijn in mijn linkerpols als ik er wat kracht op moest zetten. Geen grote pijn, ik maakte me er ook totaal niet druk over, gewoon een klein ongemak. Tijdens de week werd het dan geleidelijk erger, dinsdag werd typen stroef en ongemakkelijk, de woensdagochtend gaf ik nog de 4 honden waar ik op aan het passen was een goede borstelbeurt maar in de namiddag merkte ik dat typen echt niet meer ging, veel te pijnlijk. Woensdagavond en donderdag was de pijn op zijn hoogtepunt, echt pijn, de minste, kleinste beweging deed zo zeer dat ik er letterlijk misselijk van werd. Dan pas besef je ook dat je je handen constant gebruikt; aankleden, eten, drinken, werken, noem maar op. Verschrikkelijk.

Donderdagavond dan toch maar de huisarts gebeld, maar die hebben het zo druk dat ik pas vanavond een afspraak kon krijgen. Vanaf donderdag mijn pols zo veel mogelijk laten rusten, gelukkig is het de linkerhand, dus ik kon typen en werken met mijn rechter…
Vrijdagavond gaan paardrijden, en alhoewel het poetsen en opzadelen pure hel was, lukte het rijden uitstekend, ook al had ik een jong paardje dat de hele tijd tegen het bit (en dus mijn handen) probeerde te vechten…

Sinds zaterdag gaat het dus beter, en nu is de pijn weer zoals het begonnen is; ik kan mijn beide handen weer gebruiken en voel enkel nog een ongemak bij bepaalde grote bewegingen of grote kracht, maar geen erge pijn meer bij de miniemste beweging zoals donderdag; die pijn lijkt nu alweer een verre nachtmerrie… Zo vreemd hoe snel je weer volledig ‘back to normal’ gaat eens de pijn weg is…

Enfin, had gedacht mijn doktersafspraak van vanavond af te zeggen wegens veel minder pijn, maar aangezien het toch ook nog niet helemaal weg is, ga ik de boel toch maar even laten nakijken, je weet nooit of het anders meteen weer terugkomt. Of hoe voor de zoveelste keer bewezen is hoe vanzelfsprekend we onze gezondheid nemen…

Tokaido

Het is zomer, en dan is er traditioneel niks op tv. Niet dat er de laatste jaren in de winter nog veel te zien was, maar toch, tegenwoordig gaat de tv thuis totaal niet meer aan (tenzij om fantastische series zoals Six Feet Under of Dexter  op DVD te bekijken). En weet je wat dan nog het ergste is? Als er dan al een goed programma is, dan wordt dat compleet weggeprogrammeerd, na al de vervelende herhalingen van FC De Kampioenen of oude b-films of weet ik veel wat nog allemaal.

Neem nu de zondagavond. Een hele avond dikke miserie, en dan om iets voor 23u plots een pareltje op Canvas, zo goed verstopt dat ik het pas bij de vierde van de amper 10 afleveringen heb ontdekt, en dan nog dankzij een artikel in De Standaard… Ik heb het over Tokaido, een echte aanrader, waarbij aan de hand van oude prenten de eeuwenoude Japanse weg tussen Tokio en Hiroshima wordt gevolgd. Fascinerend, omdat ik totaal niets weet over Japan. Een bijzonder straf en goed gemaakt programma. Maar waarom programmeren ze dit op een zondag wanneer de meeste mensen al naar hun bed trekken???

Idem voor dat andere programma dat op zondagavond geprogrammeerd staat, en zo mogelijk nog later op de avond (tien minuten voor middernacht), Battestar Galactica. Kan iemand me vertellen wat de logica is om nieuwe afleveringen van een topserie uit te zenden op een uur dat werkelijk niemand kijkt, en dat na een ganse avond CSI te hebben uitgezonden, een reeks waar toch niemand meer zit op te wachten?

Ik ben mijn moeder dankbaar dat ze zoiets antieks als een videorecorder bezit en dat er leuke dvd’s en boeken te koop zijn zodat we niet naar de drek moeten kijken die tegenwoordig op tv te zien is en daardoor toch de weinig parels tussen het zwijnenvoer niet missen. Wat me eraan doet denken nog harder te lachen de volgende keer dat iemand  van Belgacom of Telenet belt om mij digitale tv aan te smeren. Wat heeft een mens aan digitale drek??? Hopelijk zijn op DVB-T binnenkort naast Een en Canvas ook de voornaamste andere Belgische zenders beschikbaar aan een goede prijs (of gratis, wie weet), dan smijten wij alvast de kabel buiten… 

Exit Feesten

Neen, ik ben niet dood, niet op reis, deze blog leeft nog steeds, het waren Gentse Feesten en die in periode zijn al mijn pennevruchten naar Gentblogt gegaan (uiteraard). Voor wie benieuwd was naar de groepen die ik heb gezien (en mijn gedacht over gespuid), kan je via deze links reviews vinden van Absynthe Minded, The Hickey Underworld, A Brand, Team William en Daan en verschillende voorstellingen van het straattheaterfestival MiramirO. Naast die paar bijdragen vind je er uiteraard nog tonnen andere interessante artikels over de Gentse Feesten. Ga en lees wat u allemaal gemist hebt…

Zelf denk ik met veel plezier terug aan de straffe optredens, het machtig goede straattheater, de muntheetent en het gezelschap, maar met iets minder genegenheid aan de vandalen die onze auto hebben beschadigd (een kras en een kapotte ruitenwisser) en die 10 dagen lang de hele buurt wakker hebben gehouden, ondergepist en gekotst. Oftewel het is niet omdat ge niet thuis zijt dat ge uw manieren niet moet houden, in Gent WONEN ook nog mensen by the way.

Ondertussen is de rust terugggekeerd in de stad, waar ik na 10 dagen van chaos en slapeloze nachten eigenlijk niet echt rouwig om ben, en ben ik ook weer gewoon aan het werk. De Lokerse Feesten zijn nu bezig, maar ik ben er tot nogtoe niet geraakt. Wel op twee andere feesten van het weekend, nl een trouw van een neef van mijn wederhelft en de verjaardag van mijn nichtje (2 jaar alweer)…

Oftewel back to normal. Maar niet al te lang, nog 23 dagen en mijn volgend verlof begint…