Net zes en al zo anders

Het blijft me verbazen hoe snel het allemaal gaat. Is het nu omdat ze mijn jongste is, mijn kleine oogappel? Of omdat het leren lezen haar een pak makkelijker afgaat dan haar broer twee jaar geleden? Ik weet niet wat het is, maar het valt me zo vaak op hoeveel de Dochter al kan en hoe hard het allemaal verandert. En ik loop gewoon over van trots.

Neem nu dat leren lezen. Na 8 weken school kent ze al ongeveer het halve alfabet, begint ze zelf verhaaltjes te schrijven, probeert ze voortdurend overal alles te lezen. Dat is toch een wonder, om te zien hoe snel dat gaat. Op 31 augustus kon ze enkel haar eigen naam schrijven, en nu dit.

Of zwemmen. Juni zwom ik nog met haar mee tijdens de zwemles en was het vaak een enorme strijd. Ze luisterde niet naar de meester. Het was ongelofelijk spannend of ze haar brevet zou halen of niet, want het proefje was echt wel zwaar voor haar (25 meter zwemmen). Sinds september is het zwemmen zonder ouders en alhoewel ze elke les wel aangeeft dat ze bang is, springt ze elke keer met ontzettend veel enthousiasme met een vreugdesprongetje dat zwembad in en zwemt ze braaf en flink baantjes zoals de rest; ze leert nu de armbeweging van rugslag en zwemt op eigen kracht al 50 meter. Wat?!?

Of de scouts. Ook dat vindt ze spannend want ze kent er op zich niemand, maar na de tweede vergadering kwam ze trots melden dat ze al twee vriendinnen had gemaakt.

Of de voetbal. Ze is by far de kleinste op het veld en heeft nog niet veel ervaring, maar ze laat zich niet doen en duwt jongens van een kop groter als ze haar niet aan de bal laten komen en staat vrolijk te springen en te dansen tussen de oefeningen door.

Of hoe de laatste restantjes kleuter zienderogen verdwijnen en daar een zelfstandige kleine meid tevoorschijn komt.

Eigenwijze dochter

De dochter danst en zwemt momenteel. Maar de laatste weken hing ze het serieus uit tijdens de lesjes. De leerkrachten compleet negeren. In de spiegel gekke bekken naar zichzelf trekken tijdens de balletles en haar hoofd in het water steken als de zwemleraar iets aan het uitleggen was. Het werd week na week erger. We hebben ze zelfs een of twee weken thuis gehouden van balletles omdat ze de andere kindjes te hard aan het storen was.

Het evaluatiemoment van de zwemles naderde. Ze moest 25m op de rug kunnen zwemmen. Ze doet dit groepje voor de tweede keer omdat ze bij het vorig evaluatiemoment nét niet goed genoeg was; vanaf het volgend niveau gaan er geen ouders of leraren mee in het water en ze vonden haar nog niet veilig genoeg alleen in dat diepe bad met de leraar op de kant. Maar tijdens de afgelopen 10 lessen werd ze eigenlijk totaal niet beter. Zelfs een beetje slechter.

Dat evaluatiemoment kwam dus alsmaar nader en haar presteren alsmaar slechter en ik had absoluut geen zin om nog eens 15 lessen op datzelfde niveau te blijven hangen. Dus maakte ik met haar de deal dat we iets leuk zouden doen als ze haar uiterste best deed tijdens de laatste twee lessen EN het proefje haalde. Ze probeerde daar nog op te onderhandelen en vroeg of het ook OK was als ze haar best deed maar het proefje niet haalde. Niet dus. We gingen er helemaal voor.

Ze had echter behoorlijk wat pech, in de 12 lessen voorafgaand aan haar “examen” kreeg het groepje maar liefst 5 verschillende lesgevers te verwerken die precies allemaal telkens van nul begonnen. Waardoor ze helemaal niet het programma afwerkten dat ze normaal zouden moeten volgen. En dat ze die 25 meter rugslag geen ene keer hebben geoefend voor het proefje. Ter vergelijking; toen Zoon dat niveau zwom hebben ze de laatste 5 lessen niks anders gedaan dan opgebouwd en geoefend op die 25 meter…

En dan breekt de bewuste zaterdag aan. Die ochtend is er eerst kijkmoment in de balletles. Ook daarvoor had ze beloofd haar best te doen. En dat deed ze. Meer nog, ze danste daar de pannen van het dak. Geen idee hoe ze het deed aangezien ze de laatste lessen totaal niet had opgelet, maar ze kon alle oefeningen en dansjes en was bij de beste van haar les.

Namiddag dan de zwemles. De proef bestond uit drie delen. En daar stond mevrouwtje, hypergemotiveerd, vol zelfvertrouwen, als eerste in het rijtje van kindjes en superenthousiast.

Deel een, onder een mat doorduiken in het diepe, geen enkel probleem. Ze werd zelfs boos toen sommige kindjes opnieuw moesten proberen omdat het nog niet goed ging en zij niet omdat het van de eerste keer goed was.
Onderdeel twee, een combinatietestje met drijven, zwemmen op de buik en op de rug; feilloos. Maar die onderdelen kon ze in december ook al goed, het was vooral die 25 meter waar het van afhing. Daarvoor waren we op donderdag en vrijdag na school nog gaan oefenen (waarbij we door de redders van stad Gent uit het diepe moesten omdat ze nog geen 25 meter kon zwemmen, euh nee, net daarom kwamen we dus oefenen, zucht, dat begrepen ze maar niet, frustrerende ervaring) en dat liep nog niet 100% goed.

Maar ze sprong in het water, draaide op haar rugje, zette haar beentjes aan (ze moeten met de armen gestrekt als een pijl achter zich zwemmen) en begon te peddelen. En zwom zonder enig probleem het zwembad over. Met de big smile. Waar ze tijdens het oefenen na 5 meter nog zonk en alle richtingen uitging behalve rechtdoor.

Om zot te worden! Want ze KAN het dus allemaal. Als ze WIL. Maar ze WIL vaak niet… En dan heeft het dus geen zin. Dat wordt er dus zo één die alleen onder druk gaat kunnen presteren… Maar wat waren we allemaal blij!!! (Zoon en Wederhelft waren speciaal meegegaan om te komen supporteren. En Zoon haalde uiteraard die ochtend ook zijn proefje bij het zwemmen).

Transfer

De afgelopen weken stonden weer enorm in het teken van de kinderen. Zo zijn we drie weken bezig geweest met de ‘transfer’ van Zoon van de club waar hij nu twee jaar bij gevoetbald heeft naar een nieuwe. Het is een lang verhaal. De nieuwe is veel dichter en eigenlijk had hij daar twee jaar geleden moeten starten maar er was geen plaats. We stonden op de wachtlijst maar daar kwam nooit wat van. Ouders van vriendjes zeiden dat we wat harder moesten aandringen als we wilden binnen raken. Maar Zoon wou niet, hij heeft nu vrienden gemaakt in de huidige club. Tot hij ineens op een tornooi gefrustreerd raakte in de voetbalkunsten van zijn vriendjes daar en hij op het scoutskamp de kindjes daar nog wat beter leerde kennen die toevallig ook in die voetbalclub zaten, net zoals twee klasgenootjes. En dus heeft hij volledig zelf besloten dat hij wou veranderen.

Intussen was de termijn waarop je makkelijk kan veranderen verstreken en moet een club de speler willen vrijgeven. Dat bleek gelukkig geen probleem. Na telefonisch contact met de nieuwe club bleken er twee vrije plaatsen voor volgend seizoen, maar vroegen ze om eerst te komen uittesten op training.

De eerste training was een absolute ramp. De trainer die Zoon wou beoordelen was er niet, ik vond maar geen andere verantwoordelijke om aan te spreken en toen ik die eindelijk vond was een luide vloek het eerste geluid dat eruit kwam. Waarop hij Zoon vrij kortaf meesnokte naar het terrein. En nadien enkel kon zeggen dat we de week erop moesten terugkomen. We vulden dan zelf maar in dat dit was omdat er dus geen trainer was en de invallers niet bekwaam waren om spelertjes te beoordelen. Van de twee andere kindjes die kwamen testen was er overigens 1 goed genoeg en de andere maar half, die zou geen matchen mogen meespelen komend seizoen.

Het tornooi de dag nadien had Zoon een slechte dag en was er extreem weinig inzet, waarop ik hem probeerde duidelijk maken dat als hij echt serieus was over die verandering van club, hij op het testmoment wel een beetje meer uit zijn pijp zou moeten komen. Zonder echter te hard te pushen want meneer is wel stressgevoelig en dan riskeer je dat hij helemaal zou dichtklappen.

Maar op de volgende training deed hij het supergoed en vloog hij over dat veld, was hij mega enthousiast dus vanaf volgend jaar speelt hij in de ploeg op fietsafstand in de plaats van de ploeg buiten Gent waar hij nu zat. Wat helaas niet echt op enthousiasme werd onthaald door de ouders en trainers van die laatste ploeg. Maar ja. Dichterbij is voor ons wel een pak praktischer.

Daarbij komt dan nog het proberen inplannen van de zwemlessen in hun drukke zaterdagprogramma’s. Nu zaterdag is het evaluatie. Bij de Dochter is er dit semester vanalles fout gegaan. Wel 5 verschillende leraren op 13 lessen die elkaar blijkbaar totaal niet brieften waardoor ze de helft van waarop ze geëvalueerd gaan worden eigenlijk nog nooit hebben gedaan. Elke les begonnen die precies van voor af aan waar Zoon de laatste 3 lessen niks anders heeft gedaan dan al de proeven van het evaluatiemoment geoefend. Toen ik dat aankaartte kwam er een flauwe reactie, dat ze er ook niks aan konden doen. Jaja, dat weet ik, maar daar kunnen die kinderen niet verder mee. Het gaat dus enorm spannend worden wat het resultaat van die evaluatie zaterdag zal zijn. Ik vind het in elk geval behoorlijk straf. De afgelopen weken hebben die kinderen niks anders gedaan dan een half zwembad mét drijfhulp en nu gaan ze ineens beoordeeld worden op 25 meter zonder drijfhulp. Wat ze dus nog geen ene keer geprobeerd hebben. Toen Zoon in dat groepje zwom, werd er tijdens de laatste 5 lessen vooral opgebouwd naar die evaluatie…

Ook de inschrijvingen van muziekscholen en dansscholen zijn open, maar de Dochter is totaal niet meer gemotiveerd voor haar balletles dus op dat vlak moeten we ofwel op zoek naar iets anders ofwel nog even afwachten wat het volgend jaar geeft in de scouts en in het eerste leerjaar en dan zien of ze zelf met iets op de proppen zal komen.

La Palma dagen 3 en 4: camino real de la costa (GR 130)

Toen we vertrokken vroeg er iemand waarom we in de paasvakantie naar een Canarisch eiland trokken; dat zit daar toch vol toeristen? Vergeet dat maar als het over La Palma gaat en zeker als je in het Noordwesten zit. Er zijn hier geen stranden en het eerste hotel moeten we nog tegenkomen. Gisteren hebben we 3 uur gewandeld en zijn we in die tijd welgeteld twee andere wandelaars tegengekomen. Verder nog een tweetal boeren en een handvol honden. Het is hier ontzettend rustig.

In de reisgids stond dat het hier vroeger populair was bij hippies. Die zijn inmiddels grotendeels uitgestorven, maar je ziet er nog restanten van; mensen op leeftijd met fleurige kleren, wat dreadlocks, afgelegen zelfvoorzienende kleine huisjes, en verlaten juwelenkraampjes waar je het geld in een spaarvarken moet stoppen als je iets wil kopen.

Gister trokken we eerst naar de markt in Puntagorda. Vrij klein maar ontzettend populair, de enige keer dat we wat andere toeristen zagen. 2/3 van de markt is gewijd aan eten, 1/3aan handgemaakte hebbedingetjes. Buiten stonden wat gasten wiet te roken, binnen kon je vers geperste suikerrietlimonade drinken of voor amper4 euro een caiperinha. Er was zelfs vegan cappuccino en ijs.

Omdat het zondag de warmste dag zou zijn, wilden we van de namiddag een zwembadmiddag maken. Maar na een uur of twee kwamen de wolken opzetten uit de oceaan en werd het gemeen koud. Het was al 16u maar zoon en ik wilden onze benen nog eens strekken. Ik had ontdekt dat het GR pad dat de hele kust van het eiland volgt pal bij passeerde. Het was 10km naar Tijarafe, een volgend stadje. Veel te ver volgens de wederhelft. Maar Zoon wou graag nog een klein stukje van het pad verkennen. Ik pakte voor de zekerheid de rugzak met voldoende water en een koekje en we trokken op weg.

Het bleek een geweldige wandeling. Direct spectaculair een kloof in en aan de andere kant er weer uit. Zoon zette er een goed tempo in. Hij bleef stappen en we hadden er geweldig veel lol in. We kwamen in een verlaten naaldbos terecht. We kwamen na een dik uur in het volgend dorp terecht. Zoon wilde verder, heel het pad af. We stapten tot de helft. Ik besloot naar de wederhelft te bellen om ons plan even af te checken. Bellen lukte niet, geen ontvangst aan de andere kant,gelukkig lukte facetimen wel. De wederhelft stemde toe om ons binnen anderhalf uur in Tijarafe te komen ophalen.

Wij stapten dapper voor. Soms werd het plots heet en moesten we onze trui uitspelen, wat later liepen we in de wolken en was het fris. Het terrein werd almaar lastiger met een eindeloze afdaling langs verraderlijke dikke stenen. Gelukkig was het pad uitstekend aangegeven. Het schoot alleen niet op. Na twee uur wandelen moesten we nog meer dan 3 km afleggen en het werd stilaan laat.

Idyllisch was het wel, door verlaten dalen en door bossen, nooit 5 meter plat maar altijd stijgen en dalen. En dan viel Zoon. Niet erg, maar de fut was eruit. En we moesten nog een dik half uur flink doorstappen. Met een beetje motiveren en een koekje lukte het weer. Doodmoe en met 10km en 3uur in de benen kwamen we aan in Tijarafe. Daar was het even zoeken naar de rest van het gezin maar dan vonden we elkaar en staken we de vermoeide benen onder tafel in een kleine pizzeria.

Op de terugweg slaagde Dochter erin haar pizza in haar maag te houden en toen we aankwamen, zagen we de zon net in de oceaan verdwijnen. Magisch…

Vandaag werden we wakker met veel wolken en nu en dan wat regen. De mannen gingen eerst boodschappen doen. Ik ging op zoek naar activiteiten. In onze reisgidsen worden maar enkele bladzijdes aan deze regio gewijd, maar in combinatie met het internet vond ik toch een leuke wandeling die niet verder was dan een kwartier rijden. Want met de Dochter is onze actieradius erg beperkt.

We reden verder naar het noorden, naar La Tricia’s, alweer je opnieuw de Camino real de la costa kan volgen naar Buracas, een afgelegen dal met dragos, de typische drakenbloedbomen en grotten waar de oorspronkelijke bevolking tekeningen heeft achtergelaten. Omdat de Dochter bepaald geen wandelaar is besloten we de tip van een blog op te volgen en het eerste deel af te snijden met de auto. Wat de blog niet vermeld had, was dat de straat supersmal was en stijl naar beneden liep. En uiteraard kwamen we tegenliggers tegen. De assertieve Duitse hippies op leeftijd dwongen ons om een eind achteruit te rijden tot we konden kruisen. Er was ook nergens echt parking. Dus toen we een klein parkeerplaatsje tegenkwamen aan een molen lieten we de auto achter.

De molen bleek het gofio museum; een half gerestaureerde molen geweid aan het speciaal soort granenpap eigen aan het eiland. Ik denk dat de molen 5 bezoekers krijgt op een dag maar de man daar liet het niet aan zijn hart komen en gaf ons een bezielde privé-rondleiding waarbij de kinderen hun handen diep in allerlei meel staken en helemaal wit werden.

Van daar liepen we de weg verder tot we aan het GR pad kwamen en iets verder aan de bio finca Aloe waar vegetarische Duitse hippies zelf brood bakken en bio en veggie hapjes maken. In een idyllische tuin aten we een stukje vegan chocoladetaart en zelfgemaakte Ice tea terwijl het weer aan het regenen sloeg.

Daarna trokken we de kloof in. Hier kan je dus klauteren langs enkele grotten en natuurlijke bronnen. Heel leuk maar soms een beetje te gevaarlijk met de kleinste, zeker omdat je langs een ravijn stapt. Op een bepaald punt werd het pad echt te gevaarlijk (steil omhoog langs rotsen klimmen) en keerden we, net als alle wandelaars, terug langs de finca. Het was te slotte nog een lange klim terug tot aan de auto. Tot ieders verbazing deed ook de kleinste alles op eigen kracht en mocht de draagzak in de rugzak blijven.

Ik ben intussen helemaal verliefd op La Palma. De sfeer is zalig, met de restanten van de hippie cultuur en verder vooral wandelaars en lokale bewoners. Overal de oceaan. Miljoenen bloemen. Snachts een prachtige sterrenhemel. Lekkere kleine banaantjes…

Hoe staat het intussen met die zwemlessen?

Sinds de eerste en de derde kleuterklas zijn de kindjes bezig met zwemlesjes. Georganiseerd via Stad Gent, aan een gezapig tempo. 15 lesjes per brevet, volgens de reeks van Fred Brevet. De dagen van watergewenning en leren overleven liggen intussen achter ons, allebei zijn ze bezig aan de brevetjes in de reeks ‘Leren veilig zwemmen’.

We hebben ze destijds ingeschreven volgens leeftijd en dat betekent dat ze ondanks hun twee jaar leeftijdsverschil maar 1 niveau van elkaar verschillen. Zaterdag was het opnieuw een testmoment, toch altijd wat spannend.

Bij de Dochter zijn die momenten altijd heuse thrillers. Moesten we haar nu opnieuw inschrijven, zou ze de reeks waar ze nu zwemt niet mogen doen wegens een jaar te jong. De meeste zwemmertjes uit haar groep zitten in het eerste of tweede leerjaar. Zij is nog maar enkele weken vijf en bovendien erg klein van gestalte. Dat alles maakt dat we de afgelopen drie groepjes al elke keer overtuigd waren dat ze de test niet zou halen en haar groepje zou moeten overdoen. Wat gezien haar leeftijd niet echt een probleem is, ze is gewoon nog zeer jong om dat niveau al te moeten halen. Maar elke keer slaat ze ons met verstomming en schudt ze op het testmoment probleemloos al de proefjes uit haar mouw.

Deze keer was ik er echter 100% zeker van dat het niks zou worden. Ze moet 25 meter zwemmen op de rug. Zonder drijfhulp. En ze kwam zelden verder dan 5 meter. Hopeloze zaak. Tot de wederhelft de vorige les zei dat ze ineens vorderingen begon te maken en het echt niet slecht deed.

Daar stonden we dan zaterdag voor die 25 meter. Ik had er totaal geen verwachtingen van, het was een op voorhand uitgemaakte en verloren zaak en dat gaf niet. Bij de eerste poging deed ze het echter veel beter dan ik had durven dromen en toen ze zelf om een herkansing vroeg zwom ze gewoon die 25 meter. Ik heb ze 1 keer, ik schat zo ergens op 18 meter, een klein duwtje aan haar poep gegeven. Maar voor de rest was het prima. En haar andere twee testen deed ze gewoon perfect. Ze moest bv eerst 5 seconden drijven als een ster, dan naar ruglig, 6 meter zwemmen, naar buiklig en opnieuw 6 meter zwemmen. En tot slot onder een mat door duiken, waarbij ze als enige van aan de kant dook en onder water bleef zwemmen tot ver voorbij de mat.

Als je omstreeks 14u een knal en een lichtflits hebt opgemerkt zaterdag, was ik het die uit mijn vel ben gesprongen van fierheid en nu nog straal van trots. Peanuts misschien als je zelf geen kinderen hebt of een nuchtere ziel bent, maar ik was van mijn sokken geblazen. Mijn klein bolletje van net 1 meter hoog zwemt dus gewoon.

Na die enorme boost waarbij ook de Dochter heel goed besefte dat ze het goed had gedaan en enorm gemotiveerd was om het goed te doen, en onze hoop van nul kans op slagen ineens toch gestegen was, was het dan een kleine teleurstelling toen de juf twijfelde. Het volgend niveau (haai) moeten ze 50 meter zwemmen en gaat er geen leerkracht of ouder mee in het water en ze wist niet zeker of de Dochter hier al wel klaar voor is. Ze is ook nog ontzettend speels en luistert eigenlijk totaal niet naar wat er wordt gezegd, dat moet ik haar altijd influisteren. Dus ze zou in februari toch opnieuw in het huidig niveau starten om dan eventueel na enkele lessen alsnog door te schuiven als blijkt dat het niveau echt te laag is. Of ook niet. Dat voelt een beetje dubbel. Ergens komt veiligheid voor alles en weet ik ook niet of ze te vertrouwen is in een groep van 10 kinderen waarbij de meester niet elk kind altijd in de gaten kan houden. Maar langs de andere kant, ze heeft het nu gehaald, is zo enorm gegroeid en heeft zo haar best gedaan, en dan toch niet naar de volgende groep mogen, het voelt een beetje sneu aan…

Kinderen en hobbies

Ik had al aangekondigd eens iets te schrijven over de hobbies van de kinderen. We zijn daar wel redelijk hard mee bezig. Op zich vind ik dat een kind zich nog moet ontplooien buiten de schoolmuren. Andere activiteiten, andere kindjes, andere omgeving, in mijn ogen is dat allemaal erg verreikend.

Gestart zijn we met zwemmen, toen ze respectievelijk in de eerste en derde kleuterklas zaten. Een half uurtje per week, in lesjes van de Stad Gent. Rustig tempo via de nieuwe leerlijnen en Fred Brevet.

Vorig schooljaar, dus eerste leerjaar en tweede kleuterklas, hebben ze er dan elk een hobby bijgenomen. Zoon wou zelf heel heel graag voetballen. Hij is erg verlegen en staat niet echt open om dingen te doen met kinderen die hij niet kent, maar voor de voetbal heeft hij dat volledig zelf overwonnen. Vorig jaar was dat nog op het gemakje met 1 training per week en zelden matchen, vanaf dit jaar is het tempo verhoogd naar twee trainingen per week en bijna elke week match.

Dochter was zelf niet actief vragende partij, maar ze zingt en danst graag en dus ben ik eens met haar gaan kijken naar een lesje pré-ballet en dat wou ze wel graag doen. Dus zij is daar vorig schooljaar mee gestart, een uurtje per week.

En dan is er het jeugdbeweging vraagstuk. Alhoewel we dat zelf allebei gruwelijk vonden, zijn we overtuigd dat er veel kans is dat Zoon zich daar wel in zijn element zal voelen. Het is een echt buitenkind. Maar hij wou niet gaan waar hij niemand kent. Dus gaven we hem op in de scouts van een klasgenootje, maar daar belandde hij op de wachtlijst. In juni kregen we dan bericht dat hij in oktober mag starten. Dat zorgde even voor paniek, want we hebben de zwemles verplaatst voor de voetbal en nu overlapten zwemles en scouts. Maar na behoorlijk wat nadenk en opzoekwerk hebben we de zwemles voor Zoon naar de zaterdagochtend kunnen verplaatsen waardoor de namiddag tijd vrijkwam voor de jeugdbeweging.

En dus zien onze zaterdagen er een beetje als volgt uit.

Om 8u opstaan. Ontbijten. Kinderen klaar maken. Ik ga met de Dochter naar het pré ballet, iets later vertrekken de wederhelft en Zoon naar het zwembad. Ze gaan van daar recht naar de voetbalmatch. Tegen dat ze thuis zijn, is het hoog tijd om met de Dochter naar het zwembad te vertrekken voor haar zwemles. Op dit moment zijn de scouts nog niet begonnen, maar eens dat het geval is moet Zoon ongeveer op hetzelfde tijdstip daar afgezet worden. Het is dus druk, maar zoals gezegd hechten we er wel veel belang aan en nog veel belangrijker, zijn de kindjes erg gemotiveerd en vinden we het geen enkel probleem om de zaterdagen daaraan te besteden.

Dordogne 2018 deel 1; zwembadpret en dieren

Op zondag 1 juli stond de wekker al om 5 uur en netjes zoals gepland zat iedereen om 6uur in de auto.  Op 500 meter van ons huis werden we al meteen gestopt door de politie voor een alcoholcontrole. Uiteraard negatief, maar de wederhelft was even van zijn melk waardoor hij de verkeerde afslag nam. Geen erg. Nog even tanken en dan en route!

De tocht verliep vlot. We moesten een drietal keer kort aanschuiven door ongelukken of wegenwerken maar konden verder steeds vlot doorrijden. Om de tzee uur eens stoppen om de benen te strekken of het toilet te bezoeken. De kindjes hielden zich bezig met de luistercd De Mestkever en de Ipad die ik had volgeladen met Netflix downloads.

Om 15 uur bereikten we onze bestemming al, het kleine dorpje Saint-Julien-de-Lampon, aan de oevers van De Dordogne. Het was er bloedheet en de kindjes doken na het opblazen van al de zwembadtoestanden zoals een haai en een nagelnieuwe door de Dochter persoonlijk geselecteerde flamingo, meteen het zwembad in voor een verkoelende duik. En bleven daarin ronddobberen tot het tijd was voor de traditionele eerste-avond-spaghetti. Na een tweetal uur kwamen ook de nichtjes aan en was het zwembadplezier volledig.

IMG_0700

Zoon had beslist dat hij wou gaan wandelen en dus zocht de oma voor meneer maandagochtend een wandeling uit in de buurt. We reden naar het naburige dorpje Sainte Mondane waar we een fijn parcours van 6,5 km volgden dat vooral beschut door het bos liep en langs het kasteel en af en toe een mooi uitzicht bood. Want het was ook wel met wat klimmen en dalen. Zoon vind het vooral leuk om de signalisatie in de vorm van gele pijltjes, hoekjes en kruisen te zoeken en de weg te tonen. Hoogtepunt van de wandeling was de weide met drie ezels waar je gewoon op kon lopen aan het begin van de wandeling. Niks zo leuk als eerst flink knuffelen met een ezel. Het kind heeft duidelijk mijn genen.

IMG_0711

De namiddag bestond, zoals elke namiddag tot hiertoe, volledig uit zwembadpret. We moeten de kinderen bijna vastbinden om ze in het heetst van de dag uit het water te houden en eens ik om 15u het signaal geef dat ze zich mogen klaarmaken, komt Zoon er 5 uur lang niet meer uit. En voor het eerst gaat dit volledig zonder bandjes. Ik ben best wel fier. Ook kleine Zus eist om het zonder bandjes te doen. Ze zorgt daarmee voor een heus avontuur op zich. Want alhoewel ze het brevet ‘zwembadveilig’ heeft behaald in juni, is dat toch met een korrel zout te nemen. Ze kan, zoals het brevet vereist, inspringen, enkele meters zwemmen en er dan weer uitklimmen op eigen kracht. Maar ze houdt totaal geen rekening met haar kunnen of met volwassenen in de buurt en zwemt gewoon overal naartoe. Om dan na een meter of 5 richting bodem te gaan. Ze waarschuwt ook niet wat ze gaat doen dus je kan haar letterlijk geen seconde uit het oog verliezen. Dat is behoorlijk spannend. Het resulteert ook in het feit dat we haar na een tijdje toch vragen om bandjes aan te doen zodat we ook eens met zoon kunnen zwemmen of zelf wat meer ontspannen maar dan is ze eerst zo boos dat ze als een krab in het water drijft voor een half uur of eerst uit het zwembad gaat zitten wenen omdat we niet als eerste geboren is… maar voor de rest chapeau voor allebei wat hun zwemkunsten betreft!

Op dinsdag drie juli trokken we naar het Reserve Zoologique van Calviac. Hier waren we vijf jaar geleden ook al eens geweest en dat was toen erg meegevallen. Bovendien was het super dichtbij. Het is een klein atypisch dierentuintje op een heuvel waar je tussen de aapjes en de vogels kan wandelen. De verschillende soorten aapjes zijn het leukste. Maar we hadden geluk dat het net voedertijd was waardoor de tapirs even heel actief waren en gingen zwemmen. De manenwolf is ook erg mooi. Ben je in de buurt met kleine kindjes dan is deze supersympathieke dierentuin een must.

IMG_0726

Na een lange namiddag in het zwembad ging het ’s avonds naar Domme, een pittoresk vestigingsstadje op een heuvel. We hadden er gereserveerd in de Pizzeria des Templiers wat een beetje een idiote naam is in mijn ogen maar het terras was gezellig en de pizza best lekker. De gin tonic vooraf ook.

In de nacht van dinsdag op woensdag kregen we een enorm onweer te verwerken. Het bleef maar duren. Geen idee of het daardoor was, veel kans van wel, maar daardoor kon de Dochter tussen een en drie ’s nachts niet slapen omdat ze voortdurend moest huilen en uit haar zetelbed viel en bang was in het donker. Gelukkig kon ik op woensdag een grote middagdut doen om al die verloren slaap in te halen terwijl de kroost aan het zwemmen was.

Woensdagochtend namen we de Dochter mee op wandeling. Zoals gevreesd was ze moe en moest ze gedragen worden van zodra de weg wat steil, saai of warm was. Gelukkig liep ons pad soms ook wat in het groen en was ze al eens te motiveren om te helpen speuren naar de pijltjes of een loopwedstrijd aan te gaan met broer. Omdat ze niet echt graag wandelt zijn we na een tijdje dan maar gewoon een ijsje gaan eten in Sarlat waarna we onze wandeling niet echt terugvonden en de markt die er op dat moment zou moeten zijn al evenmin en tot slot ook de auto niet. En wanneer we onze route terugvonden was hij twee keer onderbroken, een keer door werken en een keer door twee hekken die de weg afsloten. De eerste keer zijn we braaf om gestapt maar bij die hekken zijn we er wel gewoon over geklommen.

De namiddag werd dus door de meestendoorgebracht in bet zwembad, door mij dus ook deels in mijn bed, maar we zagen de lucht steeds zwarter worden en tegen zes uur ’s avonds moesten we plots alles wat buiten of in het zwembad stond naar binnen slapen want er barste opnieuw een hevig onweer los. Dat bleef aanhouden en die avond moesten we voor het eerst binnen eten.

IMG_0745

Vanmorgen werden we wakker met een zwaar bewolkte lucht en voor vanmiddag voorspellen ze opnieuw regen. Het blijft vandaag ook vrij koel met twintig tot drieentwintig graden. Maar vanaf dit weekend komt de grote hitte er weer aan met temperaturen boven de dertig graden.

Vanmorgen nog niks gedaan. We houden ons wat bezig met lezen, voetballen en spelen. We zien wel. Misschien dat vandaag een rustdagje wordt.