Slaap zacht lieve Figo

Vorige vrijdag, 27 juli, namen we na 12 jaar en 2 maanden afscheid van onze mooie, lieve oude windhond. Hij was 14 jaar oud (naar schatting, exact weten we het niet) en het afscheid kondigde zich eigenlijk al enkele jaren aan. Het ging heel geleidelijk. Maar elke keer dat ik dacht dat we weer een nieuwe fase hadden ingezet richting finale eindmeet, bleek er toch een opflakkering te komen of zaten er toch weer nieuwe fases achter. Je past je ook aan. Ik droeg hem de laatste jaren de trap op, het laatste jaar werd zindelijkheid hoe langer hoe meer een probleem, hij had een ernstig nierprobleem (glomerulonefritis), een zeer zwaar tandprobleem, noem maar op. Maar zo lang er leven in zijn ogen doorscheen, zo lang hij genoot van onze wandelingen, ook al werden die almaar korter, zo lang hij at en dronk en genoot van snuffelen met andere honden, zo lang ging ik door met de zorg, de medicatie, het ondersteunen. Dat was niet altijd gemakkelijk. Thuis komen voor de duizendste keer in een huis vol urine en uitwerpselen is niet leuk. Continu beroep moeten doen op lieve buren en vrienden als je een dag van huis bent, is stresserend. Hem naar huis moeten zien kruipen als een krab, zijn achterste helemaal scheef en vlakbij de grond is gewoon pijnlijk.

Maar wanneer is de tijd gekomen? Bij mijn andere honden was het duidelijk, die kregen een beroerte en dan weet je het wel. Maar Figo bleef functioneren. Wanneer weet je dan dat zijn levenskwaliteit onvoldoende is? Het was bij onze laatste dierenartsbezoeken ook steeds een onderwerp waar de nodige aandacht naar ging.

figo

En dan is het daar plots, dat moment. De hittegolf deed hem, zoals gevreesd, de das om. Hij kwam niet meer uit zijn mand, zelfs naar de boom aan de overkant van de straat strompelen ging moeizaam, hij lag altijd te puffen en ik zag nog zeer weinig licht in zijn oude ogen.

Donderdag op de trein naar huis ging ik aan het lezen en stootte op deze publicatie. Want dat was mijn grootste angst, te vroeg overgaan tot euthanasie. Maar je wil ook niet te laat zijn. Het lijden nodeloos rekken. En bij het lezen van deze en andere teksten kwam ik langzaam, al sporend tussen Brussel en Gent in een stille halflege trein, tot de conclusie dat het tijd was. Het was niet langer te vroeg. Het moment om in te grijpen en mijn ultieme taak als zijn eigenaar op te nemen en hem te behoeden voor onnodige pijn. De zwaarste taak die er is als je je dier graag ziet.

De wederhelft was meteen akkoord. Alhoewel Figo onze hond is, was het in de praktijk vooral mijn hond. Maar we waren het meteen eens. Maar toen ik vrijdagmorgen onze dierenarts contacteerde, had die helaas geen tijd in haar agenda. Gelukkig maakte ze tijd voor ons en belde ’s middags terug dat we om 15u30 mochten langskomen. Aan de telefoon vertelde ze ook al hoe het zou gaan en dat ook zij vond dat de tijd voor Figo nu wel gekomen was. Veertig minuten voor onze afspraak belde er echter een man (haar partner denk ik) dat de dierenarts ons niet meer kon zien die dag omdat ze een miskraam had gehad en teveel pijn had. Ondanks die miserie heeft hij ons verwezen naar een andere arts en die heeft ons na sluitingstijd dan nog gezien ondanks de drukke agenda. En ook al is een vreemde dierenarts niet ideaal op zo’n moment, toch kunnen we niet klagen want we zijn daar met veel respect, sereniteit en warmte ontvangen.

We hadden zijn orthopedisch bed meegebracht. Initieel gingen de kindjes erbij zijn, maar toen Figo even jankte terwijl ze de canule inbrachten, heb ik de wederhelft en de kindjes toch maar even naar de wachtzaal gestuurd want ze raakten wat van streek. Ze hebben natuurlijk wel eerst afscheid genomen. En dan is mijn liefste vriend eerst in slaap gevallen en kort nadien gestorven in mijn armen. En zijn de kindjes nadien toch nog eens dag komen zeggen.

Ik heb zowat heel de vrijdag gehuild denk ik, vooral de uren ervoor. En heel veel naast zijn mand gezeten en hem snoepjes gevoerd, want gewoon eten wou hij niet meer die dag. Eens dat hij gestorven was, was het allerzwaarste verdriet dan eigenlijk ook al wat achter de rug. Ik heb nog behoorlijk wat tranen gelaten hoor, ook nu nog prikken mijn ogen als ik aan hem denk. En het huis is zo leeg. Heel vaak vergeten we gewoon dat hij weg is en verwacht je hem nog te zien of denk je voor je gaat slapen “he, wie gaat er de hond nog uitlaten”. Het moet slijten. Het is niet mijn eerste hond die ik verlies, dus ik weet intussen wel redelijk goed wat het is en hoe het gaat. De beslissing nemen en dan wachten tot het zo ver was, waren eigenlijk het zwaarste. Nu is het gewoon rouwen.

Ik ga je zo missen, lieve vriend.

IMG_0927

Gentse Feesten 2018: laatste dagen

Vrijdagmiddag keerden we terug van zee; Zoon had ’s middags een playdate bij een vriendje en ik zou met de Dochter nog eens naar de Feesten trekken. Dat is er echter niet van gekomen wegens veel te warm, veel te veel was en uitpakwerk en de hond die nog opgehaald moest worden en niet meer alleen kan zijn wegens te oud, ziek en incontinent.

Over de dag valt dus weinig te melden, maar de avond werd wel nog heel leuk. Ik had met een vriendin annex superfan van Vive La Fête afgesproken op Boomtown. De eerste groep zijnde twee dj’s lieten we aan ons voorbij gaan, maar voor Vive La Fête werd ik met veel plezier meegetroond naar de tweede rij. Ik had de groep ooit al eens gezien, ergens diep in de jaren ’90 in een auditorium van de KULeuven voor een feestje van de Germaanse. Niet de beste omstandigheden voor eender welke groep (ik denk dat het in het illustere Maria Theresia Collega was dan nog) en dus ook een zeer vreemd optreden. Hoog tijd dus voor een herkansing.

Het optreden was leuk, de muziek is nog steeds maar voor de helft mijn ding maar die helft was dan wel een overtuigende helft, ik heb me geen moment verveeld. Maar ik kwam eerder om eens bij te praten en wat tijd op de Feesten te spenderen in goed gezelschap en dat kwam na het optreden ruimschoots aan bod. Ik voelde me een hele pief toen ik toegang kreeg tot de kiosk met ons VIP-bandje alwaar de frontman- en vrouw op enkele meters of soms gewoon vlak naast ons stonden te babbelen en te dansen.

Op zaterdag kwam een vriendin met haar drie kinderen helemaal uit Pellenberg afgezakt voor een eerste kennismaking met de Feesten. Zoon had wederom andere verplichtingen, de wederhelft moest op de hond passen, trokken wij samen met de kindjes naar de Feesten. Het was veel en veel te warm en het complete gebrek aan slaap en de lekkere gin tonic van de voorbije nacht speelden me zeer zwaar parten. Na wat aangenaam rondhangen in het Baudelopark en wat langs de diverse podia struinen waar op dat moment niet heel veel te beleven was, gaven we ons tegen de avond al gewonnen. Zonde dat Miramiro al gedaan was, daar had het wellicht nog veel aangenamer vertoeven geweest. Ik moest ook nog een beetje fris zijn voor mijn tweede afspraak van de dag, ’s avonds met een andere vriendin, die helaas helemaal platzak was wat de Feesten tot een sobere bedoening maakte want mijn budget kan ook geen vijf keer trakteren, daarvoor werk ik in de verkeerde sector vrees ik. Maar in het Baudelopark is het altijd gezellig, ook als je zo lang mogelijk wil doen met dat ene munttheekannetje. De Long Island Iced Thee die ik oorspronkelijk in het vizier had, is in het kraampje gebleven wat gezien de staat van mijn maag misschien wel de betere keuze was ook. Ik lag nog op tijd in bed ook. Niet dat een mens kan slapen bij deze temperaturen aan de Feestenzone, doe je het raam open dan lig je precies midden in een café te slapen en met het raam dicht maakt het gepuf van de hond je langzaam maar zeker compleet tureluut.

Zondag, laatste dag Gentse Feesten en weer zo warm dat de vliegen dood van de muur vallen. Deze keer had de Dochter een feestje en gingen we met Zoon een nieuwe ijsjeszaak uitttesten; Valeir. En dit viel heel erg mee. Wat een waanzinnig uitgebreid aanbod aan originele en superlekkere smaken. Het gemberijsje beviel me uitstekend en ook mijn gezelschap liet het zich smaken. Hier keren we terug.

Eens de Dochter thuis was trokken we met hen dan nog eens naar de kermis waar ze een squishy konden vissen en dan gingen we op zoek naar eten. De pad thai uit het vietnamees vegetarisch kraam aan St Jacobs was erg lekker maar de portie was zo belachelijk klein dat ik er lang niet mee had gegeten, wat anders wel had gemogen voor 9 euro. De kinderen kregen elk nog een pastabeker aan de Vrijdagmarkt en daar liet ik me nog eens gaan met de Frozen Yoghurt. En zij nadien ook. Waarbij de Dochter alleen de toppings op wou eten…

Noordzeezand

Al enkele jaren wisselen we enkele dagen Gentse Feesten af met enkele dagen Oostende. Hoeveel dagen waar hangt af van het weer, onze goesting, het programma van de Feesten en onze nood aan slaap en rust. Dit jaar trokken we vier dagen naar de kust.

Nu de kinderen wat ouder worden, is vakantie iets relaxer. Je kan ze uiteraard niet uit het oog verliezen, maar terwijl de ene ze in de gaten houdt, kan de andere al eens een half uur ongestoord lezen. Luxe.

Het was maar 21 graden aan de kust, maar onder de juli-zon bleek dat meer dan warm genoeg. Elke namiddag trokken we naar het strand waar de kinderen zandkastelen bouwden aan de waterlijn, in de zee spetterden en af en toe even kwamen opdrogen in de zon. We bleven vrij laat en dan zie je het strand steeds leger en rustiger worden. Tegen half 7 was de meerderheid van de mensen al van het strand af en werd het eigenlijk echt genieten. Dan nog naar huis, douchen, snel iets eten en de kindjes laat naar bed waardoor ze tenminste meteen in slaap vallen in plaats van eerst nog een uur te liggen giechelen. En wij nog een aflevering La Casa De Papel konden kijken en nog een hoofdstuk lezen in mijn Ken Follet The Century Trilogie die nu ei zo na uit is.

IMG_0885.JPG

In de ochtenden was het vrij fris wat de kans bood om ook wat andere dingen te doen. Een keertje naar de go-carts, wat veel minder is dan de andere jaren. Het werd vervangen door minigolven, wat Zoon zo leuk vond dat we twee ochtenden gegaan zijn. De tweede keer wou de Dochter ook haar eigen stokje. In Oostende heb je een parcourtje met maar liefst 21 holes palbij ons appartement, superhandig.

Op woensdag nam ik mijn metgezellen op sleeptoch voor een halvedaguitstap. Eerst naar de veerboot wandelen, dan de gratis overzet naar de heerlijk rustige en industriele Oosteroever (mental note: die omgeving eens verder verkennen, zag er intigerend uit) en van daar naar Fort Napoleon voor de Tentoonstelling Grote Kunst voor Kleine Kenners. Dit is een bijzonder geslaagde expo die nog tot september te bezoeken is en waarbij de grootste kunstwerken aanschouwelijk gemaakt worden op kindermaat en ze aan de hand van een audiogids van Warre Borgmans nog een heuse speurtocht mogen doen. Het eerste deel bovengronds, gefocust op de kunst, maar het tweede deel een doe-parcours in de kelder waar de intellectuele focus dus weer losgelaten mag worden en ingeruild voor rennen, spelen en puzzelen. Het Fort zelf vormt daarbij een boeiend decor dat ik ook op een later moment nog eens van naderbij wil bekijken.

IMG_0887.JPG

Niet alleen de go-carts, ook de kookpotten bleven dit jaar minder bezocht. De tweede avond haalden we lekkere frietjes van onze lievelingsfrituur Franky, na ons bezoek aan het fort aten we pasta en pizza bij Poppy’s, waar ze uitzonderlijk veel vegetarisch op de kaart hadden staan. Geen haute cuisine en echt Italiaans blijft beter, maar degelijk en gezien hun openheid naar vegetariers dus zeker het bezoeken waard als je in Oostende bent.

Morgen is het inpakken en poetsen, Zoon heeft een playdate na de middag en de Gentse Feesten wachten.

Gentse Feesten 2018 eerste weekend

Na een lange warme autorit van zo’n 10 uur kwamen we vrijdagavond aan in Gent. We waren wat bang om op de eerste Feestenavond te moeten parkeren en de auto uit te laden, maar sinds onze straat tijdelijk geknipt is en enkel bewoners er mogen parkeren, is de opdracht om te parkeren een stuk minder onmogelijk geworden. Oef.

Gefeest werd er die eerste avond echter niet, daar waren we toch wat te murw voor.

Op zaterdag doorkruiste de wederhelft het halve land om Figo op te halen bij mijn pa en zat er niks anders op dan met de kindjes alleen de stad in te trekken. Ze hebben daarbij zo hun gewoontes ontwikkeld. Eerst op het verlanglijstje stond de kermis, om eendjes te gaan vissen. Op weg daarheen passeerden we de Oase van de jeugddienst waar de Dochter zich in een regenboog eenhoorn liet schminken en Zoon eerst kwaad was omwille van het oponthoud en zich na vijf minuten mokken bedacht en in een dino liet schminken. Tof plekje dit trouwens om even op adem te komen, echt een rustige oase. Na het eendjes vissen even thuis uitpuffen en dan was mijn plan op naar Miramiro te trekken waar Zoon het volledig mee eens was, maar Dochter wou naar de springkastelen van Gentopia aan de Zuid. En mevrouw krijgt meestal haar zin. Dus op naar de Zuid voor wat springplezier. Tegen dat we terug waren was het hoog tijd om te eten en zo misten we helaas de voorstellingen van straattheater die ik die dag gepland had. ‘S Avonds eens de Dochter in bed lag, trok ik enkel met Zoon nog naar Miramiro voor Belly of the Whale van Ockham’s Razor. We zagen vorig jaar hun magistrale Tipping Point dus had ik deze voorstelling aangekruist als niet te missen. En het was absoluut de moeite.

We waren twintig minuten op voorhand maar de zitbankjes zaten allemaal vol. Gelukkig mogen kinderen tot het laatste moment vooraan op de grond bijschuiven waardoor we wel helemaal op elkaar gepropt zaten maar wel goed konden kijken. Het valt me trouwens op hoe de populariteit van Miramiro maar blijft toenemen. Vroeger kon je altijd nog wel een plekje vinden, dit weekend greep ik meerdere keren naast een voorstelling omdat ze volzet was en je er niet meer bijkon. Kom je geen half uur op voorhand bij een voorstelling met beperkte toegang, vergeet het dan maar. Een wijze les, volgend jaar dus nog vroeger vertrekken. Want nu heb ik wel een aantal mooie dingen moeten missen, zoals het Animalium (we waren nochtans een half uur op voorhand) en Follow me… Het festival is de hele dag vrolijk druk met gezinnen met kinderen en ook wel een hele toffe plek om de zitten tijdens de Feesten, het is echt helemaal volwassen geworden en een volwaardig event om te bezoeken eerder dan een beetje streetperformance in de marge. Mijn favoriete plek tijdens de Feesten. Maar ik dwaal af en nog geen beetje.

Belly of the whale dus, een voorstelling op een soort bewegende half pipe met een mix van moderne dans en acrobatie, met een belangrijke rol voor de live gespeelde soundscapes erbij. Ontzettend mooi. Zoon en ik keken onze ogen uit.

703C56BA-5441-4EDB-AB08-CEE490CAE020

Op zondag trokken de kindjes nog eens naar de kermis en ging ik erna met hen naar Miramiro om wat rond te hangen op het fantastische Carnivale, met twee bijzondere draaimolentjes (kapitein die elk kind een heel aantal vragen stelt voor ze op de Jules Verne achtige molen mogen plaatsnemen en een van de papa’s gevraagd wordt de molen twee minuutjes aan te drijven.

Er was nog een tweede molentje voor de kindjes kleiner dan 5, een schietkraam waar mijn kindjes nog niet op mochten en een viskraam waarbij ze niet de vissen maar de plastic flessen moesten vangen. Er waren ook twee reuzeschildpadden voor de kindjes waarbij een ouder, doorgaans de papa, moesten fietsen op een rar antieke fiets maar die wachtij was al afgesloten toen we wilden gaan aanschuiven en dus ook voor de voorstelling in het rariteitenkabinet konden we geen tickets meer versieren. Maar verder niks dan lof over deze prettig gestoorde kunstzinnige kinderplek op MiraMiro.

’s Avonds ging ik met Zoon dan nog naar Landscape(s) kijken van de Franse Cie. migration. Waarbij twee acrobaten zich uitleven op een rare ijzeren constructie met ook een tight rope en een soort schommeleffect. En opnieuw live muziek. Ook deze voorstelling was een schot in de roos. Poetisch, adembenemend, sierlijk, krachtig. Ik vind het echt fantastisch dat ik mijn kinderen dit soort ervaringen kan meegeven, de poezie, de beweging, de kunst, allemaal op enkele meters van onze deur en elk jaar opnieuw wonderlijke dingen om te ontdekken. En ok, ze zijn meer gebrand op de eendjesviskraam maar ze hebben het toch maar gezien en zijn er enthousiast over en dragen het hopelijk mee.

IMG_0857

Zoon ging met de wederhelft daarna nog naar het vuurwerk waarbij ik gewoontegetrouw thuis de wacht hield bij de slapende hond en kleine Zus en maandagmiddag zijn we naar Oostende vertrokken om wat rust te hebben en wat zeepret. Vrijdag keren we terug naar de bruisende drukte van de Feesten.

Dordogne 2018: einde

Op dinsdag 10 juli bezochten we in de ochtend het Chateau de Fenelon. We parkeerden beneden in het dorp van Saint Mondane en stapten dan naar het kasteel. De aangegeven 1kilometer bleek volgens mij zowat het dubbele te zijn en in de hete zon was dat met de Dochter en de kleine immer vermoeide beentjes geen sinecure. Maar zo konden de kindjes de drie ezels in de open weide aan de voet van de heuvel nog eens uitgebreid knuffelen.

IMG_0793

Het kasteel kent een bewogen geschiedenis met een episode van groei en bloei gevolgd door verval waarna het door prive-eigenaars weer in zijn glorie hersteld werd. Het is geen kasteel waarvoor je honderd kilometer moet omrijden, maar als je in de streek bent, is het absoluut de moeite waard. De kamers gewijd aan diverse stromingen oud meubilair konden de kinderen niet echt boeien, maar het rariteitenkabinet absoluut wel. Toch wel een plek met veel geschiedenis, aangezien hier al sinds het jaar zeshonderd mensen leefden.

IMG_0792

Drie keer raden wat we in de namiddag deden. Inderaad, zwemmen.

Woensdag elf juli werd een heel sportieve dag. Zoon, oma, opa en ik begonnen de dag, na ontbijt op het terras uiteraard, met een fietstocht van achttien kilometer, de voie verte in de andere richting gevolgd. Ik genoot er weer ontzettend van. Toen we een bepaald moment de pas werden afgesneden door een veel te grote vrachtwagen, opperde opa om een brief aan de president te sturen en om een schadevergoeding te vragen. De hele rest van de tocht hebben opa en zoon die vraag verder vorm gegeven en een heel kasteeldomein uitgedacht. Eer we het goed en wel beseften, stonden we terug thuis.

Na de lunch ging het naar de Monkey Forest van Sarlat. Gelegen recht tegenover het andere klimparcours. Dochte mocht alleen het kleinste parcours doen, het laatste deel ervan was ze zelfs wat te klein voor, Zoon mocht daarna het parcours voor kindjes van een meter dertig proberen. Het eerste deel ervan alleen, op het tweede deel moest een volwasene mee. En dus moest ik ook een klimharnas aan. Om er even in te komen en het leren omgaan met je beveiliging en ‘tirolienne’ deden we samen eerst nog even het oefenparcours en dan het eerste grote parcours opnieuw. En ik heb er zwaar van genoten. Een beetje spijtig dat het zo druk was dat we veel langer moesten aanschuiven overal dan echt klimen, maar kom. Een ontdekking en absoluut voor herhaling vatbaar.

Na een duik in het zwembad reden we opnieuw naar Sarlat voor ons laatste restaurantbezoekje van deze reis. We nestelden ons op het gezellige terras van L’Entrepote in het centrum. Voor Zoon helaas enkel friet want ze weigerden een vegetarische kindermenu te maken en het wokgerecht dat ik had wou hij niet eten. Echt flexibel waren ze niet want het vlees van de schoonvader weigerden ze ook fijn te snijden. Maar het eten was wel lekker. Bij het naar huis rijden nog geschaterd omdat zowel de opa als de wederhelft voortdurend verkeerd reden waardoor ons kort tochtje naar huis wel even duurde…

Donderdag, onze laatste dag begon met de activiteit waar zowel Zoon als ik volgens mij het hardst naar uitkeken, een wandeling met een ezel. Nadat onze gps ons door een bosweg probeerde te sturen die enkel voor voetgangers en quads toegankelijk was en we een meneer die zijn auto gewoon midden op de baan had geparkeerd omdat er toch nooit verkeer in de straat is twee keer moesten vragen om opzij te gaan en om de weg te tonen, kwamen we met wat vertraging aan op La Combe aux Anes. Daar bleek er een vergissing gemaakt met onze boeking waardoor alles in het water dreigde te vallen maar er toch geen probleem bleek te zijn toen we maar een ezel vroegen. De ontzettend lieve mensen namen hun tijd voor uitleg over de boerderij en de ezels en om samen met ons de ezel Cesar te poetsen en op te tuigen en dan nog een tiental minuten mee op pad te gaan om ons wat op weg te helpen.

IMG_0820

Onze tocht van zogezegd anderhalf uur bleek een stuk sneller te gaan omdat Cesar een verleden had als koetsezel en ontzettend snel kon stappen. Zoon wou hem eigenlijk heel de tijd vasthouden maar zeker op de openbare weg was dat te gevaalijk gezien onze bijzonder grote en sterke Cesar waardoor er wat licht conflict was over wie dan hoe lang op de rug mocht. Ik haalde in het bos ook mijn arm en mijn been open, de ezel kon langs de doornen maar ik niet. Desondanks was het een geweldige ervaring. Met dieren bezig zijn, voor mij en Zoon is er eigenlijk niks dat daartegenop kan. Na onze tocht kregen we opnieuw nog heel wat uitleg van dit vriendelijke koppel van middelbare leeftijd. Ben je ooit in de buur, zeker hier een ezeltochtje boeken.

Omdat Zoon op de boerderij een tshirt van de ezels gekregen had, gingen we in de namiddag nog eens naar Sarlat om te gaan shoppen en iets uit te kiezen voor de Dochter. Omdat het zowat honderd graden was enwe voortdurend onze weg verloren in het kleine middeleeuwse centrum, bleek dat moeilijker dan gedacht. Ze wou een prinsessenkleed maar ze heeft er al vier of vijf… Toen ik een heel mooie juwelenwinkel vond en een arband voor mezelf kocht, wou ze wel een klein goudkleurig armbandje met haar naam in. Omdat ik dit zelf ook had als kind en het haar eerste echte juweeltje is, was dit toch een wat emotioneel moment. Met Zoon kocht ik nog een ontzettend mooie poster van een plaatselijke illustrator. We sloten af met een megablok nougat voor mij en een zakje snoepjes voor de kindjes.

En dan was het alweer tijd om alles in te pakken en voor het laatst te barbecuen op ons terras. Op vrijdag vertrokken we weer aan onze lange rit terug, met alleen in Parijs file maar wel behoorlijk veel file, we verloren er een uur…

Het was een ongelofelijk geslaagde vakantie. De kindjes zijn al net iets ouder waardoor het reizen gewoon een pak relaxer verloopt. In de streek waren eindeloos veel activiteiten voor kinderen. Het water van ons eigen zwembad was lekker warm. Het eten was lekker. We hebben zowel geluierd, gelezen als heel actief geweest en grenzen verlegd en dingen ontdekt. Een topvakantie!

Dordogne 2018 deel 2: Rocamadour, fietsen, wandelen en pizza

Donderdag werd een rustdag. Het was grijs, relatief fris en we kregen zowat heel de dag regenbuitjes te verwerken. We bleven grotendeels in ons huisje en in de namiddag doken de kindjes samen met de nichtjes in het zwembad tussen de regendruppels. ‘S Avonds reden we naar Sarlat voor pasta en een mickey mousse pizza voor de Dochter.

Vrijdag trokken we naar Rocamadour, een bedevaartsoord op een rots. We parkeerden ons aan de ‘hospitalet’ en stapten van daar eerst het dorp beneden aan de rots in met tal van toeristische winkeltjes en begonnen daarna aan de beklimming van de rots. De Dochter begon met klagen dat ze moe was, maar kreeg plots het idee dat ze eerst boven wou zijn en is dan effectief naar de top geracet, ik moest zelf lopen om ze bij te houden.

IMG_0762

Onderweg gingen we al eens een kapel binnen, bevreemdend voor de kinderen die niks van religie kennen en nog bijna nooit een kerk langs de binnenkant zagen. Toen Zoon de kruisweg zag, moest de wederhelft hem uitleggen wat dat allemaal voorstelde die schilderijen van de man met dat kruis.

Eens de top bereikt wandelden we langs een andere weg terug naar de parking en gingen in het dorpje iets eten op een gezellig terras.

IMG_0755

De namiddag werd naar goede gewoonte volledig in en aan ons zwembad doorgebracht waarna er naar Franse normen op tijd gegeen werd zodat iedereen om 20u achter de tv kroop om de Belgen naar de halve finale te supporteren. Op ik en de Dochter na, die na een half uur moe werd en haar bedje opzocht en ik die buiten op het teras zat te lezen.

Zaterdag was het 7 juli, onze huwelijksverjaardag. We begonnen na het ontbijt in het klimpark Le Foret des Ecureuils . Omdat de kindjes nog nooit iets dergelijks gedaan hadden, raadde men ons het makkelijkste parcours aan, dat nooit hoger dan 1 meter van de grond was. De kindjes kregen een klimharnas aan en twee muscetons waarmee ze zichzelf voortdurend moesten zekeren. Wij hielpen ze op weg vanop de grond. Een groot succes. Tot het moment waarop de Zus haar broer voorstak omdat hij het parcours opnieuw aan het doen was en zij stiekem al doorging naar het tweede parcours en meneer dat niet kon verkroppen. En tot het punt waarop zij dan weer moest plassen en daarbij een deel van de plas op haar short landde. Maar het was warm genoeg zodat het vanzelf droogde en ze hebben goed geklauted en geklommen. Ik was zelfs wat jaloers want ik had gedacht dat we samen met hen het parcours zouden doen, waar we in de praktijk dus beneden moesen blijven.

Nadien gingen we nog naar de megagrote Leclerc supermarkt in Sarlat waar de kindjes nog elk een cadeau vroegen en we aan de kassa nog een hele tijd opgehouden werden omdat de doos met grote surpriseballen die de Dochter zo graag wou geen 20 euro kostte voor de volledige doos, zoals wij dachten, maar 20 euro per bol waardoor haar cadeau zo’n 500 euro waard was. En ze dus nog snel iets anders moest kiezen van ons en dan niks vond…

Het liep al naar 14uur eer we eindelijk aan tafel zaten op het terras van ons huis. Waarna we nog een restaurantje moesten reserveren om die avond ons 11 jarig jubuleum te vieren. Het eerste restaurant was volledig volgeboekt en bij het tweede namen ze de telefoon niet op. Dus boekten we een tafel in La Couleuvrine, een hotel restaurant dat een volledig vegan menu aanbood voor amper 30 euro. Uiteraard was er ook vis en vlees te krijgen.

De romantische avond begon echter in mineur omdat de wederhelft op de parking zijn gsm liet vallen en bet scherm duizend barsten vertoont.

In het restaurant begonnen we met een cocktail van het huis en een veel te kleine martini gevolgd door een gaspacho voor mij en een gemarineere meloen met hesp voor mijn tafelgenoot gevolgd door samosa’s voor mij en rouget aan de overkant van de tafel en tot slot een moelleux voor de wederhelft en een vegan chocoladeganache met licht gekookte aardbeien voor mij. Lekker restaurantje en een van de weinige met goede vegetarische opties. Enige nadeel is dat de kok zijn eten niet echt goed kruidt en de een iets hogere prijs wellicht ook voor een iets hogere kwaliteit van producten zou zorgen wat het geheel nog net iets lekkerder zou maken. Want de gerechten waren zeker modern en origineel genoeg en mooi gepresenteerd om zich te onderscheiden van de dertien-in-een-dozijn restaurantjes overal.

Na het eten maakten we nog een romatische wandeling door het erg mooie Sarlat-le-caneda waar veel straatartiesten aan het werk waren en de terrasjes vol zaten met eend en gans etende mensen.

Zondagochtend vertrokken de nichtjes tot zeer grote spijt van onze twee alweer richting Belgie. Oma en opa hadden hun fietsen bij en in het huisje stonden er ook fietsen voor Zoon en ik en hier vlakbij loopt de voie verte, een zalig fietspad op een oude spoorbedding. We maakten een superleuke tocht van bijna 22 km van saint julien de lampon tot bijna in Carsac Aillac. Ik heb het fietsen pas recent ontdekt maar was echt blij dat er hier fietsen stonden want ik kan zo hard genieten van enkele uurtjes fietsen. Bovendien was het fietspad echt geweldig, altijd gescheiden van de openbare weg, goed aangeduid en zo goed als vlak, wat in deze heuvelachtige streek geen evidentie is.

’s Avonds reden we naar Les Pirates de Perigord. Dit is echt een aanrader voor gezinnen met kinderen. Aan een vijver met eenden en een gans staan een stel picnictafels. In verschillende autootjes kan je dan eten en drinken kopen. Een auto met hapjes, een met een pizza-oven waar heerlijk luchtige pizza’s worden gemaakt (zelfs het deeg wordt ter plekke gerold) en dan nog een met een beperkt aanbod drinken en een ijsjeskraam. Het toilet zit in een soort minibestelwagentje. Je eet de pizza niet uit een bord, maar uit de doos. Maar de omgeving is zo leuk met een fontein, ‘waterval’, bootje en oude auto’s en de pizza is smakelijker dan in menig restaurant en zo buiten eten terwijl de avond langzaam valt en de kindjes zich te pletter amuseren met al die eenden vlakbij waardoor dit niet te missen is. Toen we terug naar de auto stapten, las ik bovendien dat de eenden gered waren uit de foie gras kwekerijen en toen groeide mijn sympathie alleen nog.

Op maandag trokken we terug naar Carsac Aillac voor een wandeling. We hadden eerst wat moeite om het vertrekpunt te zoeken omdat we maar de helft van de 13km lange wandeling wilden doen, maar uiteindelijk hebben we toch een fijne toch van 7km gedaan. Eerst over de voie verte en dan een eind over het keienstrand langs de Dordogne en dan door de velden. Intussen zijn de kinderen alweer het zwembad ingeplonsd, zit de wederhelft te lezen en zijn de omi en opi inkopen gaan doen voor het avondeten.

IMG_0783

In de afdeling minder leuke dingen tenslotte: de Dochter is zaterdag bij het verlaten van het zwembad in een bij gestapt waardoor ze nog wat pijn heeft bij het stappen en dus minder mobiel is. Zwemmen lukt gelukkig probleemloos. Daarnaast is ze ’s nachts ook al enkele keren uit haar bed gevallen. Ze probeert ook elke dag veel zonder bandjes te zwemmen waarbij we haar werkelijk geen milliseconde uit het zicht mogen verliezen. Broer zwemt altijd zonder bandjes en doet dat goed, maar is veel voorzichtiger en waagt zich zelden over de helft van het zwembad. Hij voetbalt in het zwembad; schopt de bal van de kant keihard in het water en wij moeten die dan proberen pakken en een goal maken aan bet trapje.

Voor donderdag hebben we een wandeling met een ezel gereserveerd, daar kijken we allemaal superhard naar uit. Voor de rest weten we het nog niet. Ik heb een lijst met toffe activiteiten samengesteld en we kunnen ook altijd nog eens gaan fietsen of wandelen. Kanovaren zal misschien nog niet voor dit jaar zijn, ze vragen dat de kinderen oud zijn dan 5 en 25 meter kunnen zwemmen. Tegen volgende zomer zou dat geen probleem meer mogen zijn voor onze dappere dochter.