Afscheid van een betoverende stad, onze laatste dag Istanbul

Vier dagen is niet niks, maar ze vlogen voorbij en al gauw was het alweer de ochtend van de laatste dag. We haastten ons niet, uitslapen is een zeldzame en dus te koesteren luxe. Ook uitgebreid ontbijten is zo’n luxe. En dus genoten we extra hard van beide. Een Turks ontbijt is trouwens niet echt aan mij besteed. Het is erg hartig; diverse soorten kaas, groenten, ei,… Ik beperkte me tot de alomtegenwoordige yoghurt, wat ei en wat brood of ontbijtgranen.

We reisden licht dus de koffers waren snel gepakt. We lieten ze achter in ons supercharmante Niles Hotel en trokken de stad in. Vandaag zouden we de oude stad achter ons laten en naar het hippere Galata trekken, aan de overkant van de Gouden Hoorn. Alhoewel dat prima te doen is te voet, namen we toch voor enkele haltes de tram aan het Beyazit plein vlakbij. Onze energie wat sparen voor de rest van de dag.

De tram bracht ons tot de buurt van de Galata brug die we over wandelden. Op zich al een belevenis. Het is, zoals overal in de stad, behoorlijk druk op de brug. Er staan overal mannen te vissen, eronder varen toeristenboten en aan de onderzijde van de brug zijn ook allemaal restaurantjes gevestigd.

Galata geeft een heel ander gevoel. Iets meer ruimte, meer statige oude gebouwen zoals je ze ook kan vinden in Londen of Parijs, iets minder de volgestouwde chaos van Fatih, de oude stad waar wij verbleven. Het publiek is er ook jonger, de winkels een stuk hipper, het personeel niet langer uitsluitend mannelijk en veertig plus maar ook jong en vrouwelijk. Spijtig dat we hier maar enkele uren konden besteden.

We gingen in de lange rij staan om de Galata toren te beklimmen. Beklimmen is trouwens relatief want het ding heeft een lift. Boven geniet je van een uitzicht over de stad. We struinden nog wat door de eindeloze winkelstraatjes op zoek naar cadeautjes voor de kinderen en gingen dan lunchen in een leuk eethuisje. Bij het zoeken naar iets om te eten bleek trouwens dat de adresjes uit onze Lonely Planet daterend uit 2017 ofwel gesloten waren wegens zondag, ofwel niet meer bestonden. Het gaat snel in Istanbul. Maar we vonden lekker eten, opnieuw met genoeg vegetarische opties. Als je naar Istanbul gaat, hou je overigens maar beter van zuivel. Als voorgerecht krijg je bijna standaard een plat brood met yoghurt en ook in de warme gerechten zit de helft van de tijd yoghurtsaus. Ze drinken er ook een soort melk of yoghurt bij hun eten en in bijna alle gerechten verwerken ze iets van kaas.

We hadden met het taxibedrijf om 17u afgesproken voor onze vlucht van 20u dus na de middag begonnen we er wat vaart in te zetten. Het cadeau versieren voor Zoon bleek iets lastiger dan gedacht nu de Grote Bazaar gesloten was op zondag. Verder was bijna alles van winkels trouwens wel open. De Spice Bazaar was wel open en daar kocht ik nog granaatappel en appelthee en kruiden. We deden ook nog wat Turks Fruit mee als cadeautje. En zo zakten we stukje bij beetje terug af richting ons hotel.

In een dessertenketentje in de buurt stopten we nog voor een koffie en saffraanpudding. Ook in pudding zijn ze hier sterk, nooit eerder zo lekkere pudding gegeten. Daarna nog even voor kebab gestopt aan ons Beyazitplein, wat een aaneenschakeling is van kebabzaken. Bij twaalf graden op een terrasje kebab eten in de drukte van de stad, die ook op zondag nauwelijks rustiger is. Het was een mooi afscheid.

En dan was het alweer tijd dus om de koffers op te halen. We kregen nog een afscheidscadeautje van ons hotel. In het heengaan had de rit van de luchthaven een poos geduurd en stond er vrij veel file, maar nu ging het supervlot en stonden we op een klein half uur aan de luchthaven. Om daar in een werkelijk eindeloze file terecht te komen om de luchthaven in te komen. De luchthaven is veel te klein (de nieuwe had overigens al open moeten zijn) en om erin te komen moet je door een security check. Resultaat, klein uurtje aanschuiven. Het inchecken verliep daarna gelukkig wel vlot en dan mochten we nogmaals door een veiligheidscheck. Het aantal keer dat ik die vier dagen door metaaldetectoren ben moeten stappen en gefilmd ben geweest door veiligheidscamera’s is overigens echt niet te tellen. De politie fronste nog even de wenkbrauwen toen bleek dat ik mijn inreisdocument kwijt was, maar dan had iemand me maar moeten vertellen dat ik dat had moeten bewaren. Uiteindelijk was het geen probleem. Maar ook daar was het toch weer even aanschuiven.

Met een kwartiertje vertraging stegen we uiteindelijk om met Turkish Airlines. Behalve de beide vertragingen overigens geen slecht woord over de vliegmaatschappij. We kregen warm eten (twee keer hetzelfde maar wel heel smakelijk) en konden filmpjes kijken tijdens de vlucht (The Black Tower gezien).

Behoorlijk moe maar helemaal ontspannen en boordevol indrukken landden we drie uur later op Zaventem. Wat een trip! Wie op zoek is naar een citytrip en het eens wat anders dan anders wil aanpakken, kan ik deze stad zeer warm aanbevelen. Vier dagen is lang niet genoeg, je kan hier gerust een week slijten. Je zal je niet vervelen. Ook voor vegetariërs is dit een fijne bestemming, want elk restaurant heeft veggie opties op de kaart staan.

Istanbul – Blauwe Moskee, Aya Sofia, Basilica Cisterna

Op onze derde dag trokken we na ons uitgebreid Turks ontbijt waar ik helaas nooit veel van kon eten want ik kan zo’n hartige dingen ’s morgens niet binnen krijgen, richting Blauwe Moskee. We hadden wat langer geslapen en rustig ontbeten dus we zetten er nu wat de pas in om genoeg tijd te hebben eer de moskee sluit voor bezoekers tijdens de een van de vele gebedsmomenten. We zijn het intussen al gewend dat tijdens die momenten van overal in de stad opgeroepen wordt tot gebed van de talrijke minaretten.

We wandelen langs de oude Romeinse hippodroom richting moskee. Een van de buitenmuren staat in de stellingen en dat blijkt een voorbode te zijn. We schuiven aan om de moskee binnen te komen. Ik dacht er te komen met gewoon een trui met een kap, maar dat stond precies aangegeven dat dat niet op prijs gesteld werd. De herfst is gelukkig een makkelijk seizoen voor een moskeebezoek, van blote armen of benen heb je bij 11 graden doorgaans weinig last en ik kon gewoon mijn sjaal van mijn hals verhuizen naar mijn hoofd en zo raakte ik zonder problemen de moskee binnen. Bij het binnengaan nog even de schoenen uitdoen en meedragen in de verstrekte plastic zakjes en we mochten binnen.

De blauwe moskee is gigantisch. Het grootste deel van de ruimte is wel voorzien voor het gebed, als bezoeker ben je beperkt tot een strook achterin de moskee. Helaas stond het merendeel van het plafond in de stellingen wat het wauw-effect van deze wellicht magistrale teniet deed. De moskee is heel mooi versierd met de typische tegeltjes en je kijkt je ogen uit, maar helaas stootten we weer op de stellingen of het feit dat je niet naar voor of naar boven mag.

Hierna struinden we nog even rond buiten aan de hippodroom en besloten dan af te dalen in de basilica cistern. Blijkbaar ooit een basiliek, waarvan de vele zuilen getuige zijn, daarna vooral een ondergrondse wateropslagplaats. Een speciale plek om in rond te wandelen. Helaas ook wel een drukke plaats en blijkbaar verplicht voer voor schooluitstapjes, zelfs op zaterdag. Je kan er trouwens ook je foto laten nemen in sultan of haremkostuum, geen idee waarom maar als de Turken ergens een lira uit kunnen slaan, zullen ze het niet laten, of het nu past in het decor of niet. Maar last heb je daar natuurlijk niet van.

Op het einde van de wandeling in het waterreservoir staan trouwens twee medusa-hoofden, een beetje de trekpleisters. Het is onduidelijk waarom die hoofden daar staan en waar ze vandaan komen. In steden doe ik niks liever dan torens beklimmen of onder de grond duiken, dus ik kon mijn hartje hier ophalen.

We aten een soort brood met choco van een straatventer en gingen dit opeten in het Gulhane park, een van de weinige parken die het centrum van Istanbul rijk is. Zoals op alle pleinen en parken wonen hier een soort van wilde honden. Ze liggen overal te slapen, spelen al eens en hebben allemaal een plakkaat in hun oor, zoals de koeien. Het waren precies ook allemaal mannetjes. Honden worden enkel op zo’n openbaar plein getolereerd, katten kom je dan weer overal tegen, in alle vormen en maten, maar toch vooral klein en mager.

Na ons broodje dronken we nog een koffie in het cafeetje in het park, wel buiten op het terras want binnen waren alle tafeltjes gedekt om iets te eten. In Istanbul zitten de terrassen eind november trouwens nog steeds goed vol. Als er een terras is, gaan de mensen erop zitten. Veel van die terrassen zijn overigens ook verwarmd en er liggen soms ook dekentjes klaar. Hier deed de verwarming het niet zo geweldig goed en kreeg ik het wel wat fris.

Nadien was ik eigenlijk nog altijd vermoeid en had ik niet de mentale energie om direct weer dingen te gaan bekijken en dus keerden we even terug naar het hotel. Dat even was toch een stukje verder dan ik had gedacht. Maar ik had toch echt wel wat nood aan rust.

Dan haasten we ons naar de Aya Sofia. Eerder op de dag was de wachtrij daar werkelijk enorm, vandaag dat we verkozen om even te gaan rusten. De wachtrij was er echter nog steeds en de ticketstalletjes sluiten in het laagseizoen al om 16u dus we gingen toch maar snel in de rij staan. Dit gebouw is echt een wereldwonder en vervult je met bewondering als je de muren betreedt. In het jaar 300 stond hier al een kerk, maar het huidig gebouw dateert van 532 en werd op amper 5 jaar gebouwd. Het is een enorm gebouw en je staat echt perpleks van de majestueusiteit ervan. Ooit een kerk, dan een moskee en ten slotte een museum. Een gebouw waar doorheen de eeuwen veel is aangepast en veranderd, wellicht de reden dat het er vandaag nog altijd staat. Ook hier weer stellingen, maar ze benamen minder het zicht op het geheel. We waren nog net op tijd om de eerste verdieping ook te bezoeken, waar blijkbaar na 16u15 niemand meer toelaten wordt en die niet enkel schitterende mozaieken van eeuwen terug huisvest maar ook gewoon een prachtig zicht op beneden. Ook vreemd dat je er niet via een trap komt, maar via een soort helling.

Alles in dit gebouw ademt de eeuwen uit. Scheve muren en vloeren. Enorme proporties. Waanzinnige schoonheid. Dat ze dit hebben kunnen bouwen in die tijd en dat het tot op de dag van vandaag te bezoeken is…

We hadden niet echt geluncht en ook al geen vieruurtje gesnoept, dus tegen de avond begonnen we echt scheel te zien van de honger en bijzonder knorrig te worden, hangry zoals ze dat dan noemen. Aan ‘ons’ plein Beyazit zijn echter enkel kebabstalletjes en daar had ik nu eens echt geen zin in. Ik wou een gewoon restaurant met gezond eten. Gelukkig bood de wifi in het hotel raad en kwamen we na een wandeling terecht aan een rooftop restaurant zoals er in deze stad veel zijn; bovenop de meeste gebouwen poten ze gewoon een afsluiting en nu in de winter overkappen ze die en hop, je hebt een bar/restaurant.  De keuken stelde niet veel voor maar zoals steeds waren we mensen supervriendelijk en er stonden een vijftal vegetarische gerechten op de kaart. Ik liet me het stoofpotje aanpraten. Ook zoals steeds kregen we eerst een kommetje yoghurt en vers plat brood dat op zich een godenmaal was nu we zo uitgehongerd waren. Het stoofpotje was ook erg smakelijk en na ons eten kwam er nog gratis koffie en thee en zelfs een gebakje. Het restaurant hoorde bij een hotel en je moest gewoon dat hotel door helemaal naar het dak, een beetje vreemd, maar we hebben alleszins heel lekker gegeten.

Istanbul – Topkapi Palace en Grand Bazaar

Hoe rustig onze hotelkamer ook is, een wekker hebben we niet nodig want om half zeven wordt de hele stad wakker van de gezangen van de geestelijken op hun minaretten. Toch nog wat gedoezeld nadien.

Na een typisch Turks ontbijt op het – gelukkig overdekte- dakterras van ons hotel, met zicht op de zee van Marmara, besloten we meteen te trekken naar hetgeen ons het meest aantrok; het Topkapi Palace, verblijf van sultans en concubines. Na een frisse wandeling (12 graden en bewolkt) doorheen de drukke en licht chaotische stad kwamen we bij het mooie en rustige Gulhane Park en vandaar bij de ingang van de zeer grote paleisgronden waar verschillende grote honden zonder duidelijke eigenaar speelden of lagen te slapen.

Even aanschuiven voor de tickets ( 60 Turkse lira voor het paleis en nog eens 35 voor de harem) en dan op ontdekking. We starten in de keukens, waar ooit maaltijden voor duizenden mensen bereid werden en nu vooral mooi servies, waarvan opvallend veel Chinees, staat uitgestald. Het paleis bestaat uit vier binnenplaatsen met daarrond dan de te bezoeken gebouwen. Helaas mag je binnen zelden foto’s nemen. Ik denk dat het hier in het hoogseizoen een enorme overrompeling is, maar nu is het goed te doen. De paleisgronden zijn enorm groot. Helaas zijn er ook een stuk of 6 delen gesloten. Toch valt er veel te zien en is het allemaal echt adembenemend mooi. Oude klokken, wapens, een stuk gewijd aan Mekka waar dan een geestelijke gewoon live zit te bidden/zingen/hoe moet je dat eigenlijk noemen, een bibliotheek, audiëntie ruimte,…

Na een goed uur ofzo duiken we de harem in. Daar werd er echt gewoond. Volgens het plan is er helaas maar een vijfde ofzo van deze uitgestrekte gebouwen te bezoeken. Spijtig, want dit is zo mooi en fascinerend. Hier geen glazen kisten vol geëxposeerde artefacten maar gewoon de architectuur. Koepels. Overal tegeltjes aan de muur. Spiegels. Een ontzettend rustige binnenplaats met overal adembenemende vergezichten. Wauw. Ik hoop dat ze ooit de volledige harem gerestaureerd krijgen en open stellen…

Intussen is het middaguur gepasseerd en gaan we op zoek naar eten. We komen in een nauw straatje terecht vol restaurants. Op sommige plekken staan ze tot buiten aan te schuiven, enkel mannen. Locals. Op andere is het publiek wat toeristischer. Overal staan mannen buiten wiens enige job is om mensen binnen te lokken. We worden moe en gaan ergens binnen waar wat vegetarische gerechten op de kaart staan. Ik ga voor een pide met groenten, de wederhelft voor een soort mixed grill. We zitten binnen in plaats van op het verwarm terras en de warmte en de rust doen deugd.

Hierna duiken we de bazaars in. Eerst de Spice Bazaar. Mooie winkeltjes, mooi historisch gebouw, beetje druk. Maar niets in vergelijking met de straten errond, waar de locals shoppen en je hopeloos verloren loopt in eivolle kleine straatjes. Elk straatje of buurt lijkt gespecialiseerd in een soort koopwaar; kleren, loodgieterij, electriciteit, stof, garen, trouwjurken, schoenen, eten,… na een tijd komen we dan aan de Grote Bazaar. Opnieuw een hele belevenis met indrukken die massaal op je afkomen, mensen, geuren, antiek en plastic rommel, kledij (eindeloos veel namaak), eetstalletjes,… je wordt voortdurend aangesproken maar het went snel en je kan ze meestal snel afschudden. Maar 1 seconde naar iets kijken en ze zijn daar. Wel altijd superlief. Vanavond wees een restauranthouder ons zonder morren naar de concurrentie. ‘Misschien tot morgen dan’.

Na de bazaars waren we echt op en stopten we voor baklava en koffie in de buurt van het hotel. Het aanbod was gewoon te groot. Eindeloos veel soorten baklava maar ook veel soorten pudding (met smaken als kastanje en saffraan), Turks fruit, ijs, taart,… we overaten ons een beetje vrees ik. Zo danig dat we geen trek meer hadden in avondeten. Tegen 21u trokken we toch maar terug de stad in. In een gezellig restaurantje kregen we een plaatsje op het terras (bij 10 graden. En ik moest nog jas en sjaal uit doen, zo heet was het onder de warmtestralers) voor het lekkerste eten tot hiertoe. Ovengebakken vlees voor de wederhelft en gegrilde groenten met rijst en yoghurt voor mij. Na de pide en de baklava snakte ik naar iets lichtverteerbaar en gezond. En op dat terras zijn we een uur of twee blijven zitten, nog een drankje na het eten. En intussen de mensen bekijken, de mannen die mensen naar hun zaak proberen lokken, de bezigheden in de luide shishabar naast het restaurant, de obers die een dasje deden met 3 meisjes,…

Toen we tegen half elf naar huis stapten, viel op hoe levendig de stad nog was. Koffiezaken nog open, restaurant draaien nog op volle toeren, nog mensen met kinderen op pad, druk tramverkeer,… alles blijft hier lang open.

Onze indruk na de eerste volledige dag? Istanbul is een geweldige stad. Ontzettend veel te zien. Je kijkt de hele dag je ogen uit. Druk, licht chaotisch (verkeer, stadsplanning of gebrek eraan), luid, charmant. Overal lekker eten op elk moment. Veel jonge mensen. Veel jonge mannen vooral in die publieke en horeca jobs. Een beetje opdringerig maar altijd bereid om te helpen. Rijke cultuur. Overal winkeltjes, iedereen probeert je iets te verkopen. Groot. Druk. Fascinerend. Rijk. Wauw! Ik wil hier langer blijven dan de geplande 4 dagen!!

Istanbul – het begin

Vlot. Verbazend vlot verliep het eerste deel van onze reis gister. Kindjes vlot afgezet in de voorschoolse opvang, amper file naar Brussel, snel geparkeerd, niemand voor ons aan de incheckbalie, rustig ontbijtje, snelle veiligheidscheck en hop naar de gate.

Aan de gate echter bewoog er niks toen de boarding tijd kwam. Uiteindelijk gingen we pas aan boord toen het vliegtuig normaal had moeten opstijgen. Met een half uurtje vertraging kwamen we ervan af.

Het vliegtuig was uitgerust met een entertainmentsysteem en ik keek een saaie film met Keanu Reeves (Siberia) die bovendien gecensureerd bleek. Intussen kregen we eten dat nog lekker bleek ook.

En dan kwamen we van een superrustig Zaventem terecht in de heksenketel Istanbul waar de rij een de paspoortcontrole groter was dan de voorziene plaats voor die rij. Dat werd een uurtje aanschuiven. Met een krijsende peuter achter ons want kindjes laten voorgaan doen ze hier blijkbaar niet.

Na dat uur konden we op zoek naar onze chauffeur en een kwartier later zaten we in de taxi. Rijvakken zijn hier blijkbaar maar indicatief en je hebt vooral een toeter nodig en stalen zenuwen. Maar na een half uur werden we zonder kleerscheuren afgezet aan ons hotel Niles. We werden superhartelijk ontvangen met de lekkerste appelthee die ik ooit heb geproefd en een stukje lokum waarna we naar onze mooie en gezellige kamer werden begeleid.

Hier is het twee uur later dus het was intussen helemaal donker en al avond. We lieten ons nog de weg wijzen naar een restaurantje in de buurt waar ik een schotel at op basis van spinazie en ui. Voor het eten komt er blijkbaar steeds een versgebakken plat brood op tafel begeleid door zoute yoghurt of kaas of een soort dip. Nadien kregen we nog een tasje thee van het huis. Dat alles kostte ons amper 25 euro fooi inbegrepen.

Citytripping

In december komt er een verjaardag aan. Een heel gevoelige verjaardag. Zo het genre waarbij je op de dag zelf besluit om in bed te blijven liggen met de gordijnen toe en je gsm niet aanzet uit pure ontkenning. OF ervoor kiest om de hort op te gaan en ver weg te zijn van felicitaties en andere confronterende toestanden maar op die manier wel te vieren. Mijn dertigste verjaardag vierden we in Parijs en dat beviel eigenlijk uitstekend. En omdat deze niet-nader-te-noemen-verjaardag nog veeeeeeeeel erger is dan die toen, wou ik weer weg.

De vraag is dan naar waar. En wanneer. Want verjaren op een woensdag en schoolplichtige kindjes beperkt de opties voor spontane ontvluchtingen nogal sterk. En de kerstvakantie is te duur. Gelukkig heeft de school besloten eind november een pedagogische studiedag in te lassen op een vrijdag wat dicht genoeg is bij dé dag en ons tijd genoeg geeft om iets van ontsnapping aan de realiteit te regelen.

De vraag is dan nog, naar waar. Ik wou zon, maar zelfs op de zonnigste bestemmingen in Zuid Europa valt dan zo ongeveer het meest regen. Veel bestemmingen passeerden de revue; Italië, Canarische eilanden, Malta, London, Kaapverdië en Aruba (dat bleek al snel te duur en te ver), New York, Berlijn. Een bepaald moment leek Marrakech het te halen. Exotisch, warm, leuk. Wel slechte vluchturen (te vroeg, we kregen de kinderen niet meer afgezet op school). En toch een paar kritische noten in de omgeving (opdringerig, moeilijk om je ginder te verplaatsen).

Maar na lang afwegen, opzoeken en discussiëren slaagden we er toch in om zaterdagavond onze vluchten te boeken. Naar Istanbul. Een regio waar we nog nooit geweest zijn. Ik ben zeer, zeer benieuwd!

Noordzeezand

Al enkele jaren wisselen we enkele dagen Gentse Feesten af met enkele dagen Oostende. Hoeveel dagen waar hangt af van het weer, onze goesting, het programma van de Feesten en onze nood aan slaap en rust. Dit jaar trokken we vier dagen naar de kust.

Nu de kinderen wat ouder worden, is vakantie iets relaxer. Je kan ze uiteraard niet uit het oog verliezen, maar terwijl de ene ze in de gaten houdt, kan de andere al eens een half uur ongestoord lezen. Luxe.

Het was maar 21 graden aan de kust, maar onder de juli-zon bleek dat meer dan warm genoeg. Elke namiddag trokken we naar het strand waar de kinderen zandkastelen bouwden aan de waterlijn, in de zee spetterden en af en toe even kwamen opdrogen in de zon. We bleven vrij laat en dan zie je het strand steeds leger en rustiger worden. Tegen half 7 was de meerderheid van de mensen al van het strand af en werd het eigenlijk echt genieten. Dan nog naar huis, douchen, snel iets eten en de kindjes laat naar bed waardoor ze tenminste meteen in slaap vallen in plaats van eerst nog een uur te liggen giechelen. En wij nog een aflevering La Casa De Papel konden kijken en nog een hoofdstuk lezen in mijn Ken Follet The Century Trilogie die nu ei zo na uit is.

IMG_0885.JPG

In de ochtenden was het vrij fris wat de kans bood om ook wat andere dingen te doen. Een keertje naar de go-carts, wat veel minder is dan de andere jaren. Het werd vervangen door minigolven, wat Zoon zo leuk vond dat we twee ochtenden gegaan zijn. De tweede keer wou de Dochter ook haar eigen stokje. In Oostende heb je een parcourtje met maar liefst 21 holes palbij ons appartement, superhandig.

Op woensdag nam ik mijn metgezellen op sleeptoch voor een halvedaguitstap. Eerst naar de veerboot wandelen, dan de gratis overzet naar de heerlijk rustige en industriele Oosteroever (mental note: die omgeving eens verder verkennen, zag er intigerend uit) en van daar naar Fort Napoleon voor de Tentoonstelling Grote Kunst voor Kleine Kenners. Dit is een bijzonder geslaagde expo die nog tot september te bezoeken is en waarbij de grootste kunstwerken aanschouwelijk gemaakt worden op kindermaat en ze aan de hand van een audiogids van Warre Borgmans nog een heuse speurtocht mogen doen. Het eerste deel bovengronds, gefocust op de kunst, maar het tweede deel een doe-parcours in de kelder waar de intellectuele focus dus weer losgelaten mag worden en ingeruild voor rennen, spelen en puzzelen. Het Fort zelf vormt daarbij een boeiend decor dat ik ook op een later moment nog eens van naderbij wil bekijken.

IMG_0887.JPG

Niet alleen de go-carts, ook de kookpotten bleven dit jaar minder bezocht. De tweede avond haalden we lekkere frietjes van onze lievelingsfrituur Franky, na ons bezoek aan het fort aten we pasta en pizza bij Poppy’s, waar ze uitzonderlijk veel vegetarisch op de kaart hadden staan. Geen haute cuisine en echt Italiaans blijft beter, maar degelijk en gezien hun openheid naar vegetariers dus zeker het bezoeken waard als je in Oostende bent.

Morgen is het inpakken en poetsen, Zoon heeft een playdate na de middag en de Gentse Feesten wachten.

Dordogne 2018: einde

Op dinsdag 10 juli bezochten we in de ochtend het Chateau de Fenelon. We parkeerden beneden in het dorp van Saint Mondane en stapten dan naar het kasteel. De aangegeven 1kilometer bleek volgens mij zowat het dubbele te zijn en in de hete zon was dat met de Dochter en de kleine immer vermoeide beentjes geen sinecure. Maar zo konden de kindjes de drie ezels in de open weide aan de voet van de heuvel nog eens uitgebreid knuffelen.

IMG_0793

Het kasteel kent een bewogen geschiedenis met een episode van groei en bloei gevolgd door verval waarna het door prive-eigenaars weer in zijn glorie hersteld werd. Het is geen kasteel waarvoor je honderd kilometer moet omrijden, maar als je in de streek bent, is het absoluut de moeite waard. De kamers gewijd aan diverse stromingen oud meubilair konden de kinderen niet echt boeien, maar het rariteitenkabinet absoluut wel. Toch wel een plek met veel geschiedenis, aangezien hier al sinds het jaar zeshonderd mensen leefden.

IMG_0792

Drie keer raden wat we in de namiddag deden. Inderaad, zwemmen.

Woensdag elf juli werd een heel sportieve dag. Zoon, oma, opa en ik begonnen de dag, na ontbijt op het terras uiteraard, met een fietstocht van achttien kilometer, de voie verte in de andere richting gevolgd. Ik genoot er weer ontzettend van. Toen we een bepaald moment de pas werden afgesneden door een veel te grote vrachtwagen, opperde opa om een brief aan de president te sturen en om een schadevergoeding te vragen. De hele rest van de tocht hebben opa en zoon die vraag verder vorm gegeven en een heel kasteeldomein uitgedacht. Eer we het goed en wel beseften, stonden we terug thuis.

Na de lunch ging het naar de Monkey Forest van Sarlat. Gelegen recht tegenover het andere klimparcours. Dochte mocht alleen het kleinste parcours doen, het laatste deel ervan was ze zelfs wat te klein voor, Zoon mocht daarna het parcours voor kindjes van een meter dertig proberen. Het eerste deel ervan alleen, op het tweede deel moest een volwasene mee. En dus moest ik ook een klimharnas aan. Om er even in te komen en het leren omgaan met je beveiliging en ‘tirolienne’ deden we samen eerst nog even het oefenparcours en dan het eerste grote parcours opnieuw. En ik heb er zwaar van genoten. Een beetje spijtig dat het zo druk was dat we veel langer moesten aanschuiven overal dan echt klimen, maar kom. Een ontdekking en absoluut voor herhaling vatbaar.

Na een duik in het zwembad reden we opnieuw naar Sarlat voor ons laatste restaurantbezoekje van deze reis. We nestelden ons op het gezellige terras van L’Entrepote in het centrum. Voor Zoon helaas enkel friet want ze weigerden een vegetarische kindermenu te maken en het wokgerecht dat ik had wou hij niet eten. Echt flexibel waren ze niet want het vlees van de schoonvader weigerden ze ook fijn te snijden. Maar het eten was wel lekker. Bij het naar huis rijden nog geschaterd omdat zowel de opa als de wederhelft voortdurend verkeerd reden waardoor ons kort tochtje naar huis wel even duurde…

Donderdag, onze laatste dag begon met de activiteit waar zowel Zoon als ik volgens mij het hardst naar uitkeken, een wandeling met een ezel. Nadat onze gps ons door een bosweg probeerde te sturen die enkel voor voetgangers en quads toegankelijk was en we een meneer die zijn auto gewoon midden op de baan had geparkeerd omdat er toch nooit verkeer in de straat is twee keer moesten vragen om opzij te gaan en om de weg te tonen, kwamen we met wat vertraging aan op La Combe aux Anes. Daar bleek er een vergissing gemaakt met onze boeking waardoor alles in het water dreigde te vallen maar er toch geen probleem bleek te zijn toen we maar een ezel vroegen. De ontzettend lieve mensen namen hun tijd voor uitleg over de boerderij en de ezels en om samen met ons de ezel Cesar te poetsen en op te tuigen en dan nog een tiental minuten mee op pad te gaan om ons wat op weg te helpen.

IMG_0820

Onze tocht van zogezegd anderhalf uur bleek een stuk sneller te gaan omdat Cesar een verleden had als koetsezel en ontzettend snel kon stappen. Zoon wou hem eigenlijk heel de tijd vasthouden maar zeker op de openbare weg was dat te gevaalijk gezien onze bijzonder grote en sterke Cesar waardoor er wat licht conflict was over wie dan hoe lang op de rug mocht. Ik haalde in het bos ook mijn arm en mijn been open, de ezel kon langs de doornen maar ik niet. Desondanks was het een geweldige ervaring. Met dieren bezig zijn, voor mij en Zoon is er eigenlijk niks dat daartegenop kan. Na onze tocht kregen we opnieuw nog heel wat uitleg van dit vriendelijke koppel van middelbare leeftijd. Ben je ooit in de buur, zeker hier een ezeltochtje boeken.

Omdat Zoon op de boerderij een tshirt van de ezels gekregen had, gingen we in de namiddag nog eens naar Sarlat om te gaan shoppen en iets uit te kiezen voor de Dochter. Omdat het zowat honderd graden was enwe voortdurend onze weg verloren in het kleine middeleeuwse centrum, bleek dat moeilijker dan gedacht. Ze wou een prinsessenkleed maar ze heeft er al vier of vijf… Toen ik een heel mooie juwelenwinkel vond en een arband voor mezelf kocht, wou ze wel een klein goudkleurig armbandje met haar naam in. Omdat ik dit zelf ook had als kind en het haar eerste echte juweeltje is, was dit toch een wat emotioneel moment. Met Zoon kocht ik nog een ontzettend mooie poster van een plaatselijke illustrator. We sloten af met een megablok nougat voor mij en een zakje snoepjes voor de kindjes.

En dan was het alweer tijd om alles in te pakken en voor het laatst te barbecuen op ons terras. Op vrijdag vertrokken we weer aan onze lange rit terug, met alleen in Parijs file maar wel behoorlijk veel file, we verloren er een uur…

Het was een ongelofelijk geslaagde vakantie. De kindjes zijn al net iets ouder waardoor het reizen gewoon een pak relaxer verloopt. In de streek waren eindeloos veel activiteiten voor kinderen. Het water van ons eigen zwembad was lekker warm. Het eten was lekker. We hebben zowel geluierd, gelezen als heel actief geweest en grenzen verlegd en dingen ontdekt. Een topvakantie!