Citytripping

In december komt er een verjaardag aan. Een heel gevoelige verjaardag. Zo het genre waarbij je op de dag zelf besluit om in bed te blijven liggen met de gordijnen toe en je gsm niet aanzet uit pure ontkenning. OF ervoor kiest om de hort op te gaan en ver weg te zijn van felicitaties en andere confronterende toestanden maar op die manier wel te vieren. Mijn dertigste verjaardag vierden we in Parijs en dat beviel eigenlijk uitstekend. En omdat deze niet-nader-te-noemen-verjaardag nog veeeeeeeeel erger is dan die toen, wou ik weer weg.

De vraag is dan naar waar. En wanneer. Want verjaren op een woensdag en schoolplichtige kindjes beperkt de opties voor spontane ontvluchtingen nogal sterk. En de kerstvakantie is te duur. Gelukkig heeft de school besloten eind november een pedagogische studiedag in te lassen op een vrijdag wat dicht genoeg is bij dé dag en ons tijd genoeg geeft om iets van ontsnapping aan de realiteit te regelen.

De vraag is dan nog, naar waar. Ik wou zon, maar zelfs op de zonnigste bestemmingen in Zuid Europa valt dan zo ongeveer het meest regen. Veel bestemmingen passeerden de revue; Italië, Canarische eilanden, Malta, London, Kaapverdië en Aruba (dat bleek al snel te duur en te ver), New York, Berlijn. Een bepaald moment leek Marrakech het te halen. Exotisch, warm, leuk. Wel slechte vluchturen (te vroeg, we kregen de kinderen niet meer afgezet op school). En toch een paar kritische noten in de omgeving (opdringerig, moeilijk om je ginder te verplaatsen).

Maar na lang afwegen, opzoeken en discussiëren slaagden we er toch in om zaterdagavond onze vluchten te boeken. Naar Istanbul. Een regio waar we nog nooit geweest zijn. Ik ben zeer, zeer benieuwd!

Noordzeezand

Al enkele jaren wisselen we enkele dagen Gentse Feesten af met enkele dagen Oostende. Hoeveel dagen waar hangt af van het weer, onze goesting, het programma van de Feesten en onze nood aan slaap en rust. Dit jaar trokken we vier dagen naar de kust.

Nu de kinderen wat ouder worden, is vakantie iets relaxer. Je kan ze uiteraard niet uit het oog verliezen, maar terwijl de ene ze in de gaten houdt, kan de andere al eens een half uur ongestoord lezen. Luxe.

Het was maar 21 graden aan de kust, maar onder de juli-zon bleek dat meer dan warm genoeg. Elke namiddag trokken we naar het strand waar de kinderen zandkastelen bouwden aan de waterlijn, in de zee spetterden en af en toe even kwamen opdrogen in de zon. We bleven vrij laat en dan zie je het strand steeds leger en rustiger worden. Tegen half 7 was de meerderheid van de mensen al van het strand af en werd het eigenlijk echt genieten. Dan nog naar huis, douchen, snel iets eten en de kindjes laat naar bed waardoor ze tenminste meteen in slaap vallen in plaats van eerst nog een uur te liggen giechelen. En wij nog een aflevering La Casa De Papel konden kijken en nog een hoofdstuk lezen in mijn Ken Follet The Century Trilogie die nu ei zo na uit is.

IMG_0885.JPG

In de ochtenden was het vrij fris wat de kans bood om ook wat andere dingen te doen. Een keertje naar de go-carts, wat veel minder is dan de andere jaren. Het werd vervangen door minigolven, wat Zoon zo leuk vond dat we twee ochtenden gegaan zijn. De tweede keer wou de Dochter ook haar eigen stokje. In Oostende heb je een parcourtje met maar liefst 21 holes palbij ons appartement, superhandig.

Op woensdag nam ik mijn metgezellen op sleeptoch voor een halvedaguitstap. Eerst naar de veerboot wandelen, dan de gratis overzet naar de heerlijk rustige en industriele Oosteroever (mental note: die omgeving eens verder verkennen, zag er intigerend uit) en van daar naar Fort Napoleon voor de Tentoonstelling Grote Kunst voor Kleine Kenners. Dit is een bijzonder geslaagde expo die nog tot september te bezoeken is en waarbij de grootste kunstwerken aanschouwelijk gemaakt worden op kindermaat en ze aan de hand van een audiogids van Warre Borgmans nog een heuse speurtocht mogen doen. Het eerste deel bovengronds, gefocust op de kunst, maar het tweede deel een doe-parcours in de kelder waar de intellectuele focus dus weer losgelaten mag worden en ingeruild voor rennen, spelen en puzzelen. Het Fort zelf vormt daarbij een boeiend decor dat ik ook op een later moment nog eens van naderbij wil bekijken.

IMG_0887.JPG

Niet alleen de go-carts, ook de kookpotten bleven dit jaar minder bezocht. De tweede avond haalden we lekkere frietjes van onze lievelingsfrituur Franky, na ons bezoek aan het fort aten we pasta en pizza bij Poppy’s, waar ze uitzonderlijk veel vegetarisch op de kaart hadden staan. Geen haute cuisine en echt Italiaans blijft beter, maar degelijk en gezien hun openheid naar vegetariers dus zeker het bezoeken waard als je in Oostende bent.

Morgen is het inpakken en poetsen, Zoon heeft een playdate na de middag en de Gentse Feesten wachten.

Dordogne 2018: einde

Op dinsdag 10 juli bezochten we in de ochtend het Chateau de Fenelon. We parkeerden beneden in het dorp van Saint Mondane en stapten dan naar het kasteel. De aangegeven 1kilometer bleek volgens mij zowat het dubbele te zijn en in de hete zon was dat met de Dochter en de kleine immer vermoeide beentjes geen sinecure. Maar zo konden de kindjes de drie ezels in de open weide aan de voet van de heuvel nog eens uitgebreid knuffelen.

IMG_0793

Het kasteel kent een bewogen geschiedenis met een episode van groei en bloei gevolgd door verval waarna het door prive-eigenaars weer in zijn glorie hersteld werd. Het is geen kasteel waarvoor je honderd kilometer moet omrijden, maar als je in de streek bent, is het absoluut de moeite waard. De kamers gewijd aan diverse stromingen oud meubilair konden de kinderen niet echt boeien, maar het rariteitenkabinet absoluut wel. Toch wel een plek met veel geschiedenis, aangezien hier al sinds het jaar zeshonderd mensen leefden.

IMG_0792

Drie keer raden wat we in de namiddag deden. Inderaad, zwemmen.

Woensdag elf juli werd een heel sportieve dag. Zoon, oma, opa en ik begonnen de dag, na ontbijt op het terras uiteraard, met een fietstocht van achttien kilometer, de voie verte in de andere richting gevolgd. Ik genoot er weer ontzettend van. Toen we een bepaald moment de pas werden afgesneden door een veel te grote vrachtwagen, opperde opa om een brief aan de president te sturen en om een schadevergoeding te vragen. De hele rest van de tocht hebben opa en zoon die vraag verder vorm gegeven en een heel kasteeldomein uitgedacht. Eer we het goed en wel beseften, stonden we terug thuis.

Na de lunch ging het naar de Monkey Forest van Sarlat. Gelegen recht tegenover het andere klimparcours. Dochte mocht alleen het kleinste parcours doen, het laatste deel ervan was ze zelfs wat te klein voor, Zoon mocht daarna het parcours voor kindjes van een meter dertig proberen. Het eerste deel ervan alleen, op het tweede deel moest een volwasene mee. En dus moest ik ook een klimharnas aan. Om er even in te komen en het leren omgaan met je beveiliging en ‘tirolienne’ deden we samen eerst nog even het oefenparcours en dan het eerste grote parcours opnieuw. En ik heb er zwaar van genoten. Een beetje spijtig dat het zo druk was dat we veel langer moesten aanschuiven overal dan echt klimen, maar kom. Een ontdekking en absoluut voor herhaling vatbaar.

Na een duik in het zwembad reden we opnieuw naar Sarlat voor ons laatste restaurantbezoekje van deze reis. We nestelden ons op het gezellige terras van L’Entrepote in het centrum. Voor Zoon helaas enkel friet want ze weigerden een vegetarische kindermenu te maken en het wokgerecht dat ik had wou hij niet eten. Echt flexibel waren ze niet want het vlees van de schoonvader weigerden ze ook fijn te snijden. Maar het eten was wel lekker. Bij het naar huis rijden nog geschaterd omdat zowel de opa als de wederhelft voortdurend verkeerd reden waardoor ons kort tochtje naar huis wel even duurde…

Donderdag, onze laatste dag begon met de activiteit waar zowel Zoon als ik volgens mij het hardst naar uitkeken, een wandeling met een ezel. Nadat onze gps ons door een bosweg probeerde te sturen die enkel voor voetgangers en quads toegankelijk was en we een meneer die zijn auto gewoon midden op de baan had geparkeerd omdat er toch nooit verkeer in de straat is twee keer moesten vragen om opzij te gaan en om de weg te tonen, kwamen we met wat vertraging aan op La Combe aux Anes. Daar bleek er een vergissing gemaakt met onze boeking waardoor alles in het water dreigde te vallen maar er toch geen probleem bleek te zijn toen we maar een ezel vroegen. De ontzettend lieve mensen namen hun tijd voor uitleg over de boerderij en de ezels en om samen met ons de ezel Cesar te poetsen en op te tuigen en dan nog een tiental minuten mee op pad te gaan om ons wat op weg te helpen.

IMG_0820

Onze tocht van zogezegd anderhalf uur bleek een stuk sneller te gaan omdat Cesar een verleden had als koetsezel en ontzettend snel kon stappen. Zoon wou hem eigenlijk heel de tijd vasthouden maar zeker op de openbare weg was dat te gevaalijk gezien onze bijzonder grote en sterke Cesar waardoor er wat licht conflict was over wie dan hoe lang op de rug mocht. Ik haalde in het bos ook mijn arm en mijn been open, de ezel kon langs de doornen maar ik niet. Desondanks was het een geweldige ervaring. Met dieren bezig zijn, voor mij en Zoon is er eigenlijk niks dat daartegenop kan. Na onze tocht kregen we opnieuw nog heel wat uitleg van dit vriendelijke koppel van middelbare leeftijd. Ben je ooit in de buur, zeker hier een ezeltochtje boeken.

Omdat Zoon op de boerderij een tshirt van de ezels gekregen had, gingen we in de namiddag nog eens naar Sarlat om te gaan shoppen en iets uit te kiezen voor de Dochter. Omdat het zowat honderd graden was enwe voortdurend onze weg verloren in het kleine middeleeuwse centrum, bleek dat moeilijker dan gedacht. Ze wou een prinsessenkleed maar ze heeft er al vier of vijf… Toen ik een heel mooie juwelenwinkel vond en een arband voor mezelf kocht, wou ze wel een klein goudkleurig armbandje met haar naam in. Omdat ik dit zelf ook had als kind en het haar eerste echte juweeltje is, was dit toch een wat emotioneel moment. Met Zoon kocht ik nog een ontzettend mooie poster van een plaatselijke illustrator. We sloten af met een megablok nougat voor mij en een zakje snoepjes voor de kindjes.

En dan was het alweer tijd om alles in te pakken en voor het laatst te barbecuen op ons terras. Op vrijdag vertrokken we weer aan onze lange rit terug, met alleen in Parijs file maar wel behoorlijk veel file, we verloren er een uur…

Het was een ongelofelijk geslaagde vakantie. De kindjes zijn al net iets ouder waardoor het reizen gewoon een pak relaxer verloopt. In de streek waren eindeloos veel activiteiten voor kinderen. Het water van ons eigen zwembad was lekker warm. Het eten was lekker. We hebben zowel geluierd, gelezen als heel actief geweest en grenzen verlegd en dingen ontdekt. Een topvakantie!

Dordogne 2018 deel 2: Rocamadour, fietsen, wandelen en pizza

Donderdag werd een rustdag. Het was grijs, relatief fris en we kregen zowat heel de dag regenbuitjes te verwerken. We bleven grotendeels in ons huisje en in de namiddag doken de kindjes samen met de nichtjes in het zwembad tussen de regendruppels. ‘S Avonds reden we naar Sarlat voor pasta en een mickey mousse pizza voor de Dochter.

Vrijdag trokken we naar Rocamadour, een bedevaartsoord op een rots. We parkeerden ons aan de ‘hospitalet’ en stapten van daar eerst het dorp beneden aan de rots in met tal van toeristische winkeltjes en begonnen daarna aan de beklimming van de rots. De Dochter begon met klagen dat ze moe was, maar kreeg plots het idee dat ze eerst boven wou zijn en is dan effectief naar de top geracet, ik moest zelf lopen om ze bij te houden.

IMG_0762

Onderweg gingen we al eens een kapel binnen, bevreemdend voor de kinderen die niks van religie kennen en nog bijna nooit een kerk langs de binnenkant zagen. Toen Zoon de kruisweg zag, moest de wederhelft hem uitleggen wat dat allemaal voorstelde die schilderijen van de man met dat kruis.

Eens de top bereikt wandelden we langs een andere weg terug naar de parking en gingen in het dorpje iets eten op een gezellig terras.

IMG_0755

De namiddag werd naar goede gewoonte volledig in en aan ons zwembad doorgebracht waarna er naar Franse normen op tijd gegeen werd zodat iedereen om 20u achter de tv kroop om de Belgen naar de halve finale te supporteren. Op ik en de Dochter na, die na een half uur moe werd en haar bedje opzocht en ik die buiten op het teras zat te lezen.

Zaterdag was het 7 juli, onze huwelijksverjaardag. We begonnen na het ontbijt in het klimpark Le Foret des Ecureuils . Omdat de kindjes nog nooit iets dergelijks gedaan hadden, raadde men ons het makkelijkste parcours aan, dat nooit hoger dan 1 meter van de grond was. De kindjes kregen een klimharnas aan en twee muscetons waarmee ze zichzelf voortdurend moesten zekeren. Wij hielpen ze op weg vanop de grond. Een groot succes. Tot het moment waarop de Zus haar broer voorstak omdat hij het parcours opnieuw aan het doen was en zij stiekem al doorging naar het tweede parcours en meneer dat niet kon verkroppen. En tot het punt waarop zij dan weer moest plassen en daarbij een deel van de plas op haar short landde. Maar het was warm genoeg zodat het vanzelf droogde en ze hebben goed geklauted en geklommen. Ik was zelfs wat jaloers want ik had gedacht dat we samen met hen het parcours zouden doen, waar we in de praktijk dus beneden moesen blijven.

Nadien gingen we nog naar de megagrote Leclerc supermarkt in Sarlat waar de kindjes nog elk een cadeau vroegen en we aan de kassa nog een hele tijd opgehouden werden omdat de doos met grote surpriseballen die de Dochter zo graag wou geen 20 euro kostte voor de volledige doos, zoals wij dachten, maar 20 euro per bol waardoor haar cadeau zo’n 500 euro waard was. En ze dus nog snel iets anders moest kiezen van ons en dan niks vond…

Het liep al naar 14uur eer we eindelijk aan tafel zaten op het terras van ons huis. Waarna we nog een restaurantje moesten reserveren om die avond ons 11 jarig jubuleum te vieren. Het eerste restaurant was volledig volgeboekt en bij het tweede namen ze de telefoon niet op. Dus boekten we een tafel in La Couleuvrine, een hotel restaurant dat een volledig vegan menu aanbood voor amper 30 euro. Uiteraard was er ook vis en vlees te krijgen.

De romantische avond begon echter in mineur omdat de wederhelft op de parking zijn gsm liet vallen en bet scherm duizend barsten vertoont.

In het restaurant begonnen we met een cocktail van het huis en een veel te kleine martini gevolgd door een gaspacho voor mij en een gemarineere meloen met hesp voor mijn tafelgenoot gevolgd door samosa’s voor mij en rouget aan de overkant van de tafel en tot slot een moelleux voor de wederhelft en een vegan chocoladeganache met licht gekookte aardbeien voor mij. Lekker restaurantje en een van de weinige met goede vegetarische opties. Enige nadeel is dat de kok zijn eten niet echt goed kruidt en de een iets hogere prijs wellicht ook voor een iets hogere kwaliteit van producten zou zorgen wat het geheel nog net iets lekkerder zou maken. Want de gerechten waren zeker modern en origineel genoeg en mooi gepresenteerd om zich te onderscheiden van de dertien-in-een-dozijn restaurantjes overal.

Na het eten maakten we nog een romatische wandeling door het erg mooie Sarlat-le-caneda waar veel straatartiesten aan het werk waren en de terrasjes vol zaten met eend en gans etende mensen.

Zondagochtend vertrokken de nichtjes tot zeer grote spijt van onze twee alweer richting Belgie. Oma en opa hadden hun fietsen bij en in het huisje stonden er ook fietsen voor Zoon en ik en hier vlakbij loopt de voie verte, een zalig fietspad op een oude spoorbedding. We maakten een superleuke tocht van bijna 22 km van saint julien de lampon tot bijna in Carsac Aillac. Ik heb het fietsen pas recent ontdekt maar was echt blij dat er hier fietsen stonden want ik kan zo hard genieten van enkele uurtjes fietsen. Bovendien was het fietspad echt geweldig, altijd gescheiden van de openbare weg, goed aangeduid en zo goed als vlak, wat in deze heuvelachtige streek geen evidentie is.

’s Avonds reden we naar Les Pirates de Perigord. Dit is echt een aanrader voor gezinnen met kinderen. Aan een vijver met eenden en een gans staan een stel picnictafels. In verschillende autootjes kan je dan eten en drinken kopen. Een auto met hapjes, een met een pizza-oven waar heerlijk luchtige pizza’s worden gemaakt (zelfs het deeg wordt ter plekke gerold) en dan nog een met een beperkt aanbod drinken en een ijsjeskraam. Het toilet zit in een soort minibestelwagentje. Je eet de pizza niet uit een bord, maar uit de doos. Maar de omgeving is zo leuk met een fontein, ‘waterval’, bootje en oude auto’s en de pizza is smakelijker dan in menig restaurant en zo buiten eten terwijl de avond langzaam valt en de kindjes zich te pletter amuseren met al die eenden vlakbij waardoor dit niet te missen is. Toen we terug naar de auto stapten, las ik bovendien dat de eenden gered waren uit de foie gras kwekerijen en toen groeide mijn sympathie alleen nog.

Op maandag trokken we terug naar Carsac Aillac voor een wandeling. We hadden eerst wat moeite om het vertrekpunt te zoeken omdat we maar de helft van de 13km lange wandeling wilden doen, maar uiteindelijk hebben we toch een fijne toch van 7km gedaan. Eerst over de voie verte en dan een eind over het keienstrand langs de Dordogne en dan door de velden. Intussen zijn de kinderen alweer het zwembad ingeplonsd, zit de wederhelft te lezen en zijn de omi en opi inkopen gaan doen voor het avondeten.

IMG_0783

In de afdeling minder leuke dingen tenslotte: de Dochter is zaterdag bij het verlaten van het zwembad in een bij gestapt waardoor ze nog wat pijn heeft bij het stappen en dus minder mobiel is. Zwemmen lukt gelukkig probleemloos. Daarnaast is ze ’s nachts ook al enkele keren uit haar bed gevallen. Ze probeert ook elke dag veel zonder bandjes te zwemmen waarbij we haar werkelijk geen milliseconde uit het zicht mogen verliezen. Broer zwemt altijd zonder bandjes en doet dat goed, maar is veel voorzichtiger en waagt zich zelden over de helft van het zwembad. Hij voetbalt in het zwembad; schopt de bal van de kant keihard in het water en wij moeten die dan proberen pakken en een goal maken aan bet trapje.

Voor donderdag hebben we een wandeling met een ezel gereserveerd, daar kijken we allemaal superhard naar uit. Voor de rest weten we het nog niet. Ik heb een lijst met toffe activiteiten samengesteld en we kunnen ook altijd nog eens gaan fietsen of wandelen. Kanovaren zal misschien nog niet voor dit jaar zijn, ze vragen dat de kinderen oud zijn dan 5 en 25 meter kunnen zwemmen. Tegen volgende zomer zou dat geen probleem meer mogen zijn voor onze dappere dochter.

 

Dordogne 2018 deel 1; zwembadpret en dieren

Op zondag 1 juli stond de wekker al om 5 uur en netjes zoals gepland zat iedereen om 6uur in de auto.  Op 500 meter van ons huis werden we al meteen gestopt door de politie voor een alcoholcontrole. Uiteraard negatief, maar de wederhelft was even van zijn melk waardoor hij de verkeerde afslag nam. Geen erg. Nog even tanken en dan en route!

De tocht verliep vlot. We moesten een drietal keer kort aanschuiven door ongelukken of wegenwerken maar konden verder steeds vlot doorrijden. Om de tzee uur eens stoppen om de benen te strekken of het toilet te bezoeken. De kindjes hielden zich bezig met de luistercd De Mestkever en de Ipad die ik had volgeladen met Netflix downloads.

Om 15 uur bereikten we onze bestemming al, het kleine dorpje Saint-Julien-de-Lampon, aan de oevers van De Dordogne. Het was er bloedheet en de kindjes doken na het opblazen van al de zwembadtoestanden zoals een haai en een nagelnieuwe door de Dochter persoonlijk geselecteerde flamingo, meteen het zwembad in voor een verkoelende duik. En bleven daarin ronddobberen tot het tijd was voor de traditionele eerste-avond-spaghetti. Na een tweetal uur kwamen ook de nichtjes aan en was het zwembadplezier volledig.

IMG_0700

Zoon had beslist dat hij wou gaan wandelen en dus zocht de oma voor meneer maandagochtend een wandeling uit in de buurt. We reden naar het naburige dorpje Sainte Mondane waar we een fijn parcours van 6,5 km volgden dat vooral beschut door het bos liep en langs het kasteel en af en toe een mooi uitzicht bood. Want het was ook wel met wat klimmen en dalen. Zoon vind het vooral leuk om de signalisatie in de vorm van gele pijltjes, hoekjes en kruisen te zoeken en de weg te tonen. Hoogtepunt van de wandeling was de weide met drie ezels waar je gewoon op kon lopen aan het begin van de wandeling. Niks zo leuk als eerst flink knuffelen met een ezel. Het kind heeft duidelijk mijn genen.

IMG_0711

De namiddag bestond, zoals elke namiddag tot hiertoe, volledig uit zwembadpret. We moeten de kinderen bijna vastbinden om ze in het heetst van de dag uit het water te houden en eens ik om 15u het signaal geef dat ze zich mogen klaarmaken, komt Zoon er 5 uur lang niet meer uit. En voor het eerst gaat dit volledig zonder bandjes. Ik ben best wel fier. Ook kleine Zus eist om het zonder bandjes te doen. Ze zorgt daarmee voor een heus avontuur op zich. Want alhoewel ze het brevet ‘zwembadveilig’ heeft behaald in juni, is dat toch met een korrel zout te nemen. Ze kan, zoals het brevet vereist, inspringen, enkele meters zwemmen en er dan weer uitklimmen op eigen kracht. Maar ze houdt totaal geen rekening met haar kunnen of met volwassenen in de buurt en zwemt gewoon overal naartoe. Om dan na een meter of 5 richting bodem te gaan. Ze waarschuwt ook niet wat ze gaat doen dus je kan haar letterlijk geen seconde uit het oog verliezen. Dat is behoorlijk spannend. Het resulteert ook in het feit dat we haar na een tijdje toch vragen om bandjes aan te doen zodat we ook eens met zoon kunnen zwemmen of zelf wat meer ontspannen maar dan is ze eerst zo boos dat ze als een krab in het water drijft voor een half uur of eerst uit het zwembad gaat zitten wenen omdat we niet als eerste geboren is… maar voor de rest chapeau voor allebei wat hun zwemkunsten betreft!

Op dinsdag drie juli trokken we naar het Reserve Zoologique van Calviac. Hier waren we vijf jaar geleden ook al eens geweest en dat was toen erg meegevallen. Bovendien was het super dichtbij. Het is een klein atypisch dierentuintje op een heuvel waar je tussen de aapjes en de vogels kan wandelen. De verschillende soorten aapjes zijn het leukste. Maar we hadden geluk dat het net voedertijd was waardoor de tapirs even heel actief waren en gingen zwemmen. De manenwolf is ook erg mooi. Ben je in de buurt met kleine kindjes dan is deze supersympathieke dierentuin een must.

IMG_0726

Na een lange namiddag in het zwembad ging het ’s avonds naar Domme, een pittoresk vestigingsstadje op een heuvel. We hadden er gereserveerd in de Pizzeria des Templiers wat een beetje een idiote naam is in mijn ogen maar het terras was gezellig en de pizza best lekker. De gin tonic vooraf ook.

In de nacht van dinsdag op woensdag kregen we een enorm onweer te verwerken. Het bleef maar duren. Geen idee of het daardoor was, veel kans van wel, maar daardoor kon de Dochter tussen een en drie ’s nachts niet slapen omdat ze voortdurend moest huilen en uit haar zetelbed viel en bang was in het donker. Gelukkig kon ik op woensdag een grote middagdut doen om al die verloren slaap in te halen terwijl de kroost aan het zwemmen was.

Woensdagochtend namen we de Dochter mee op wandeling. Zoals gevreesd was ze moe en moest ze gedragen worden van zodra de weg wat steil, saai of warm was. Gelukkig liep ons pad soms ook wat in het groen en was ze al eens te motiveren om te helpen speuren naar de pijltjes of een loopwedstrijd aan te gaan met broer. Omdat ze niet echt graag wandelt zijn we na een tijdje dan maar gewoon een ijsje gaan eten in Sarlat waarna we onze wandeling niet echt terugvonden en de markt die er op dat moment zou moeten zijn al evenmin en tot slot ook de auto niet. En wanneer we onze route terugvonden was hij twee keer onderbroken, een keer door werken en een keer door twee hekken die de weg afsloten. De eerste keer zijn we braaf om gestapt maar bij die hekken zijn we er wel gewoon over geklommen.

De namiddag werd dus door de meestendoorgebracht in bet zwembad, door mij dus ook deels in mijn bed, maar we zagen de lucht steeds zwarter worden en tegen zes uur ’s avonds moesten we plots alles wat buiten of in het zwembad stond naar binnen slapen want er barste opnieuw een hevig onweer los. Dat bleef aanhouden en die avond moesten we voor het eerst binnen eten.

IMG_0745

Vanmorgen werden we wakker met een zwaar bewolkte lucht en voor vanmiddag voorspellen ze opnieuw regen. Het blijft vandaag ook vrij koel met twintig tot drieentwintig graden. Maar vanaf dit weekend komt de grote hitte er weer aan met temperaturen boven de dertig graden.

Vanmorgen nog niks gedaan. We houden ons wat bezig met lezen, voetballen en spelen. We zien wel. Misschien dat vandaag een rustdagje wordt.

Drie zalige dagen Disneyland Parijs

Gisterenavond laat kwamen we terug van onze 3 dagen Disney, ons ‘groeiweekend’ voor Zoon. En ik denk wel dat het voor ons allevier een onvergetelijke drie dagen zijn geweest waar we nog lang over gaan napraten. We hadden helaas zowat het allerslechtste weer dat je eind april/begin mei kan hebben in een pretpark; de regen viel heel de dag met bakken uit de lucht, het was niet meer dan een uur of anderhalf droog per dag (de plassen waren op 1 plaats zo diep dat ze er gevaarbordjes moesten omheen zetten) en het was echt berekoud; met 12 graden de hele dag buiten zijn, het was voor ons allemaal best zwaar. Ook in de restaurants kon je niet echt opwarmen wegens vrij frisjes. Maar we lieten het niet (te erg) aan ons hard komen en probeerden toch vooral te genieten. En op onze laatste dag werden we beloond met zon en droog weer.

Op zondag vertrokken we thuis al om 6u45 en kwamen netjes 3 uur later aan bij de Seqoia Lodge, ons hotel. Omdat het toch een speciaal uitje was voor Zoon en er een supergoede promotie was, hadden we de Golden Forst Suite geboekt. Dat gaf ons tal van voordelen die we echt wel zwaar benut hebben. Zoals een aparte check-in waar de rij helaas op het moment dat wij aankwamen wel behoorlijk lang en traag was. Over de andere voordelen (die wel de moeite waren) straks meer. We lieten onze bagage achter in het hotel en stapten op de bus naar het park.

Omdat het echt hondeweer was, kozen we voor het kleinere Studios Park, waar de dingen vaker overdekt zijn en dichter bij elkaar. We gingen meteen al schuilen in de autostuntshow. Daar werd naar mijn zin wat weinig gestunt en heel veel gepraat en getoond hoe het eraan toe gaat bij het filmen van die stunts en welke trucs ze gebruiken, maar Zoon was zo zwaar onder de indruk dat hij meteen nog ‘es had willen gaan. Van daar ging het naar Ratatouille, dé attractie van dit park en een van de mooiere van heel Disney. Hier hebben we zo hard van genoten dat we hem wel een keer of drie hebben gedaan. Hoe hebben jullie dat voor elkaar gespeeld hoor ik jullie denken, want de wachttijden aan Ratatouille zijn doorgaans over het uur. Hier kwam onze VIP fastpass aan te pas. Door te kiezen voor de duurdere suite kregen we per persoon een fast pass die de hele dag door op eender welk uur toegang geeft tot de fast pass ingang, in tegenstelling tot de andere hotelpassen die dit maar 1 keer per dag bieden of de gratis passen in het park die je telkens moet ophalen en met een vast toegangsuur werken. Ze zeggen dat deze pas je twee uur per dag extra tijd biedt maar volgens mij is het nog veel meer. Omdat het maar bleef gieten, trokken we na Ratatouille naar een volgende show, Mickey and the Magician. We waren bij de laatste om toegalaten te worden in het theater en alles zat eivol, maar er waren nog 2 stoelen voor rolstoelers beschikbaar die vrij waren en dus namen we elk een kind op schoot op zo’n stoel. Voordeel was dat die vrij vooraan de zaal waren en bovendien op de plek waar de figuranten van het Lion King liedje passeerden zodat de Dochter twee van die ‘dieren’ mocht aaien die bij haar stopten. Voor de rest was dit een heel mooie show, echt betoverend voor de kindjes, alle Disney sterren passeerden de revue en het geheel werd aan elkaar gepraat door Mickey Mouse die wilde leren toveren. Klinkt onnozel maar ik kreeg op een bepaald moment zelfs kippenvel, het was echt wel Disney magie van de mooiste soort.

De wederhelft en de kindjes gingen dan naar de Tower of Terror. De Dochter was 1 cm te klein voor heel wat leuke attracties, waaronder deze. Bij het boeken een half jaar geleden hadden we gedacht/gehoopt dat ze wel zou groeien tot de vereiste 1m02, maar helaas was er amper 0.5cm bijgekomen op die tijd en kwam ze nu met schoenen aan dus nog een goeie cm tekort. Een vriendin had gezegd dat ze echter totaal niet strikt controleren en ze raakte dan ook vlotjes binnen in de Tower of Terror, waar amper andere kinderen te spotten waren en vooral twintigers en dertigers de dienst uitmaakten. Mij krijg je er overigens niet in, dus ik nestelde me buiten op een bankje, we waren op dat moment gelukkig begonnen aan het droge anderhalf uurtje van die dag. Dochter, die geen vrees kent, vond de attractie de max en wou meteen terug keren, maar Zoon was behoorlijk bang van het hele spookverhaal errond en zag behoorlijk bleek. Het is dus bij 1 keer gebleven.

IMG_0426

Na nog wat kleinere attracties (Slinky Dog, het vliegend tapijt dat ondanks de overdaad aan personeel vooral het stilstaande tapijt bleek) waren we tegen 17u allemaal tot op het bot verkleumd, nat en doodmoe en trokken we naar het Village waar we op dat uur niet lang moesten aanschuiven om een tafel te krijgen in Annettes Diner. De kindjes aten een soepje (of beter Zoon want Dochter vond het zoals vaak niet lekker en at enkel de bijhorende broodjes op) en wij kozen een smakelijke burger met frietjes. Dit restaurant is echt wel een aanrader, niet te duur (naar Disney normen) en echt lekker. Na de soep wilden Zoon nog ijs en Dochter nog pannenkoeken als dessert (wij konden geen pap meer zeggen na de burger) en dat trof want de pannenkoeken kwamen standaard met twee bolletjes (!!) Ben & Jerry’s ijs, slagroom, ahornsiroop en amandeltjes dus daar hebben we alle vier nog serieus van kunnen eten.

Alhoewel het park open is tot 22uur, waren wij compleet uitgeput toen ons eten om 18u achter de kiezen was en wandelden we naar ons hotel, dat op minder dan 10 minuutjes wandelen lag. Daar bleken onze koffers al naar onze megagrote suite gebracht te zijn en waren de bedden opgemaakt met gouden chocolademuntjes erop en twee grote knuffels voor de kindjes, die hun geluk meteen niet meer op kon. Wat een welkom! Er wachtten ons ook snoepjes, er stond een roosje in de badkamer, een gratis grote fles water, een Nespresso die we zelfs niet eens gebruikt hebben,… Onze kamer was echt wel de max. Helaas dat we het grote terras niet hebben kunnen gebruiken door het verschrikkelijke weer. Een van de andere voordelen van de duurdere kamers is dat je tot 23u terecht kan in de aparte Lounge waar alle drank gratis is, zelfs gewoon om mee te nemen naar je kamer of het park. We zijn daar dus nog rustig iets gaan drinken en zijn dan vroeg ons bed in gekropen (om dan helaas anderhalf uur wakker gehouden te worden door de huilbaby in de kamer met de binnendeur naar onze kamer die totaal geen geluidisolatie bood).

Vakantie of niet, de volgende dag stond de wekker al om 7u, want van 8u30 tot 9u30 is het voor de hotelgasten ‘Extra Magic Time’ en mag je dus een uur voor de gewone bezoekers al het park in. Lang niet alles is al open, maar sommige attracties dus wel. Maar eerst genieten van een superlekker en ontzettend uitgebreid ontbijt, ook weer apart voor de Golden Forest Club mensen in de ruimte waar later op de dag de gratis drankjes te krijgen zijn. Pannenkoeken, yoghurtjes, eitjes, noem maar op. In het park trokken we meteen naar Buzz Lightyear waar we maar een vijftal minuten moesten aanschuiven eer we erop los konden schieten, heel leuke attractie vonden we allemaal. Dan trok de wederhelft met Zoon naar de Hyperspace Mountain, waarvoor je minimaal 1m20 moet zijn. Dat vond hij toch wel wat te eng om te herhalen blijkbaar. Ondertussen ging ik op zoek naar Peter Pan met de zus. Maar het navigeren lukte me nog niet zo vlotjes en we kwamen bij Pinocchio terecht, waar het ondanks het vroege uur toch al een kwartiertje aanschuiven was.  Daarna trokken we dan naar Peter Pan die maar enkele meters verder bleek te zijn en waar onze Fast Pass supergoed werkte (in sommige acttracties is het zelfs met fast pass nog even aanschuiven op drukke momenten maar bij Peter Pan en de Star Tours bv ben je er echt in enkele minuten). Heel leuke attractie dit, echt leuk en sprookjesachtig gedaan maar helaas ook heel kort. Ondertussen was de motregen helaas weer overgegaan in flinke buien, de voorspelde droge ochtend was wel heel kort en toch nog behoorlijk nat geweest en van dan af zou het non stop blijven gieten.

We deden ontzettend veel kilometers (ik kwam elke dag vlot aan 20.000 stappen of zo’n 14km) en probeerden zo veel mogelijk attracties te doen puur om even uit de kou en de regen te zijn. We waren ontzettend leuk dat zowat elke wachtrij overdekt was… Pirates of the caribbean, It’s a small world, Orbitron, de draak en het kasteel van Doornroosje,… Bij Big Thunder Mountain werd Zus die bij de meetlat nochtans op haar tenen ging staan helaas geweigerd. Zo zonde want ze is van niks bang en gevaarlijk is deze rollercoaster echt niet. Wij zaten dus in de regen en te kou te kleumen tot Wederhelft en Zoon klaar waren want verder was er wegens renovaties in dit stuk van het park niks te beleven en in de regen gaf het allemaal een beetje een trieste indruk. Toen ik wat later op de dag terugkeerde om ook eens de Big Thunder Mountain te doen, bleek hij defect.

Om wat op te warmen en op krachten te komen trokken we voor de lunch naar het Rainforest Café. Vroeg gaan eten is de sleutel, we moesten niet wachten op een tafel en toen we een uur later weer vertrokken stond de rij bijna tot buiten. Leuke setting voor de kindjes (om het half uur is er een ‘onweer’ met een bewegende olifant en wat licht- en geluidseffecten) en het eten is ook niet te duur en eetbaar, we kenden het concept al van in Las Vegas en London.

In de namiddag nog wat rondgelopen maar hoe later op de dag hoe langer de wachtrijen, soms zelfs die met fast pass (en lang niet alle attracties hebben zo’n ‘voorkruiprij’ zoals Zoon het noemde), hoe groter de vermoeidheid en hoe zwaarder de kou en de regen begonnen doorwegen. Van 16 tot 18u was er gratis vieruurtje in de Golden Forest Lounge en dus trokken we daar naartoe om even op te warmen. Onderweg viel de Dochter in een ongelofelijk diepe slaap, we hebben serieus wat moeite moeten doen om ze te wekken om iets te eten. Het vieruutje bleek een uitgebreid buffet vol taart en gebak en daar aten we onze buikjes meer dan vol.

Het bleef stortregenen en we hadden allemaal kou en waren moe dus niemand wou direct terug naar het park. Dus besloten Zoon en ik het zwembad eens uit te testen. Dat bleek ook een avontuur; we waren zonder jas op weg en hij op zijn kousen en het zwembad bleek in een ander gebouw. Daar aangekomen bleken er maar 2 (!) kleedhokjes beschikbaar, waardoor de meeste vrouwen zich gewoon in de lockerruimte omkleedden en het daar dus letterlijk vol blote vrouwen stond. Ocharme Zoon. Door zijn lange haar hadden die vrouwen wellicht totaal niet door dat er een jongen in hun midden was…
Het zwembad was wel leuk, sauna, bubbelbad, glijbaantje, alleen was het water echt aan de koude kant dus echt opwarmen deden we ook hier niet. Dat deden we dan maar in het bad van onze hotelkamer, met zeepjes met mickey mouse oren.

Na ons zwaar vieruurtje en de het eten met dessert ’s middags had niemand nog zin om naar het buffetrestaurant in het hotel te gaan en weer zo veel te eten en door de regen en de kou zagen we het ook niet zitten om helemaal naar het park terug te keren om ergens te gaan aanschuiven voor een broodje. Dus hielden we het deze avond maar bij appels, koekjes en chocomelk.

Tegen 20u30 vertrokken Zoon en de wederhelft weer naar het park voor het vuurwerk om 22u en deden ze nog twee attracties (de Big Thunder Mountain die weer werkte en de Star Tours, een te gekke flight simulator). Ik legde de zus in bed en ging dan wat netflixen en uiteindelijk zelf ook op tijd naar bed.

En dan was het alweer de derde en laatste dag. Inmiddels hadden we alle dingen die we echt wilden doen al gedaan, maar toch hadden we allemaal nog veel zin in deze extra dag. Eerst echter vroeg opstaan en de kamer opruimen zodat we direct na het ontbijt konden uitchecken en dan naar het park crossen voor nog wat Magic Hours. En vandaag eens geen spatje regen, meer nog, de zon scheen heel de dag. Het park zag er op slag totaal anders uit. En we konden eindelijk eens foto’s nemen buiten van het befaamde Disney kasteel. We gingen voor de derde keer ofzo schieten bij Buzz Lightyear.

Terwijl de Wederhelft en de Dochter Minnie Mousse oortjes gingen kopen (zowat 20% van de vrouwelijke bezoekers liep met een of andere uitvoering van deze diadeem rond en de Dochter ging voor een rozer-dan-roze prinsessen-variant met voile) en naar de prinsessen parade kijken trok ik met Zoon nog es naar de Thunder Mountain en deze keer werkte hij. Zalige attractie. Samen met Ratatouille, de Star Tours en Peter Pan een van mijn favorietjes. Toen ik hem later op de dag nog graag een tweede keer wou doen was hij echter, je raadt het al, kapot. Zucht.

Om 12u hadden we een reservatie in het Agrabah Café, waar we eindelijk eens hopen verse groenten konden eten na de vorige dagen van eerder vettig eten. Helaas waren er ook eindeloos veel superlekkere dessertjes in dit oosters buffet restaurant en kwamen we dus weer behoorlijk volgevreten van tafel.

Tegen 15u hadden we het stilaan gezien en gingen we nog eens naar het andere park voor nog een keertje Ratatouille. Toen we om 16u wilden vertrekken, besloten de kinderen dat ze toch graag nog eens de Parade wilden zien en dus gingen we tegen 16u45 klaar zitten op het centrale plein voor Main Street om daar nog eens alle figuren te zien voorbij komen. En dan op naar de grote Disney winkel om ons eindelijk over te geven aan de sterke lokroep (voor de kinderen dan toch) van de merchandise en Zoon na heel lang wikken en wegen een R2D2 robot koos en Dochter een Ariel popje in prinsessen-uitvoering en een rugzakje.

Met behoorlijk veel spijt in het hart lieten we om 18u Disneyland achter ons om terug te tuffen naar België. En uiteraard onderweg te moeten stoppen omdat iedereen zo’n honger had. En ik 3 uur lang vruchteloos wachtte tot de twee kinderen compleet uitgeput in slaap zouden vallen maar die dat uiteraard niet deden omdat ze veel te opgedraaid waren door al die ervaringen en niet te vergeten hun pas verworven speelgoed…

Het was onze bedoeling om de kinderen met dit tripje een herinnering om nooit te vergeten te geven, er een groeiweekend te maken speciaal voor Zoon als waardig alternatief voor het traditionele familiefeest en als ik heel eerlijk mag zijn denk ik dat we daar behoorlijk goed in geslaagd zijn…

Frankrijk 2017: einde

Op onze voorlaatste dag maakten Zoon en ik samen met de oma en opa een grote wandeling langs de zogehete ‘Capitelles’ in Saussines. Zoon gaat supergraag wandelen met zijn oma en opa, die zorgen dat er op de wandeling veel afwisseling is en veel wegwijzers om te vinden en Zoon maakt er dan een wedstrijd van, wie spot er het meest wegwijzers, jongens tegen meisjes. Het was een erg hete (34 graden) maar buitengewoon mooie wandeling door de dorre, droge natuur en langs de door losse stenen opgestapelde kleine huisjes waar de boeren konden schuilen of dingen in bewaren terwijl ze op het veld waren. Ze deden mij wat aan de Trulli van Puglia denken, zij het dan op veel kleinere maat, en met het verschil dat dit dus geen echte woonplekken waren. Het was klauteren want met die stenen hadden ze ook muren gebouwd zodat het vee van de ene graasplek naar de andere kon zonder op een andere boer zijn goed te komen en zelfs heuse bruggen. Op zo’n ‘brug’ bezeerde de oma haar voet en ik werd niet veel later gestoken door een daas. En na 2u40 wandelen over zo’n 10 km waren we helemaal door onze drinkvoorraad heen. We waren allevier pompaf, maar het was echt een heel mooie wandeling.

CFF80279-7E31-4798-B94C-680DA5BC6FCC.jpg

Ondertussen waren de nichtjes en schoonbroer en -zus alweer huiswaarts gereden en dus zaten we die avond maar met zes rond de tafel, het voelde een beetje leeg aan.

Normaal zouden we woensdag terug naar huis keren, maar na een mail van de toekomstige juf van Zoon dat er woensdag om 19u al leefgroepvergadering was en we vreesden nooit tijdig thuis te raken als we woensdag zouden rijden, werd beslist om dinsdag al terug naar huis te gaan en dus werd maandag helaas al de laatste volledige dag. Die spendeerden we echter in volle schoonheid. We keerden terug naar het schilderachtige Aigues-Mortes voor een boottocht van 2u30 doorheen de Camargue op de Saint-Louis. 

We stopten eerst bij een manade waar twee ruiters op van die typische kleine witte paardjes een korte demonstratie deden van het sorteren (of zoiets) van de zwarte stieren. Een beetje toeristisch maar ik keek met veel plezier naar de paarden. En er was ook een tamme koe die aaitjes kwam halen bij de mensen. We gingen nadien de paardjes nog eens aaien en ermee op de foto en toen begon het toch wel een beetje te kriebelen om zelf terug paard te gaan rijden. We hadden nog ernstig overwogen om de ontdekking van de Camargue te paard te doen, je kan kindjes tussen 3 en 5 blijkbaar voor je laten meerijden op een tweepersoonszadel, maar ik had domweg geen gesloten schoenen bij en de wederhelft vond het niet veilig genoeg voor de Dochter, dus dan maar het boottochtje gekozen.

IMG_5191.JPG

Na een tweetal dagen met grijze luchten en spatjes regen was het zondag en maandag weer volop zon en swingde de temperatuur vlot richting 24 graden, dus op de boot brandde de zon ongenadig. Gelukkig was er wel een briesje en kon je ook al eens benedendeks gaan afkoelen.

Zoon keek zijn ogen uit, Dochter deed eerder een dutje tegen mij aan. Er waren flamingo’s te zien, dat kon haar aandacht wel wekken, maar die zaten helemaal op het einde van de tocht en maar in de verte. Zoon had meer interesse en keek rond naar de roofvogels, zoutmijnen, sluizen, Le Grau du Roi en in de verte La Grande Motte.

Na de gezellige boottocht besloten oma en opa nog iets te gaan eten en vond de oma een lekkere pizzeria op een vrij rustig pleintje. Mijn salade met mozzarella was drie keer lekkerder dan die van de vorige keer in Aigues Mortes. Ook de rest van ons gezelschap liet het zich smaken. We sloten af met een heerlijk ijsje van het ijsjeskraam aan een van de stadspoorten (lavendelsmaak, zalig). Dan reden we naar huis en dook ik voor de laatste keer ons ijzig koude zwembad in om nog wat met Zoon te spelen, Dochter begon altijd heel enthousiast maar moest na een half uur meestal al forfait geven door de kou.

En dan was het alweer tijd om in te pakken, terwijl Zoon en de wederhelft nog eens een wandeling maakten langs alle paardjes en ezels in de buurt en de oma voor ons een lekker avondmaal prepareerde.

Maandag dan om 7u uit de veren en om half 9 vertrokken we voor de 1086km lange tocht terug naar ons landje. Die ging gelukkig een pak vlotter dan de heenreis, om iets na 19u bereikten ze Gent. Nog een keer vertraagd verkeer gehad en nog een klein half uur aanschuiven in Lyon (op een doordeweekse dinsdagochtend, toch niet te geloven). 

En zo zitten onze 11 dagen in de Languedoc er alweer op…