Drie zalige dagen Disneyland Parijs

Gisterenavond laat kwamen we terug van onze 3 dagen Disney, ons ‘groeiweekend’ voor Zoon. En ik denk wel dat het voor ons allevier een onvergetelijke drie dagen zijn geweest waar we nog lang over gaan napraten. We hadden helaas zowat het allerslechtste weer dat je eind april/begin mei kan hebben in een pretpark; de regen viel heel de dag met bakken uit de lucht, het was niet meer dan een uur of anderhalf droog per dag (de plassen waren op 1 plaats zo diep dat ze er gevaarbordjes moesten omheen zetten) en het was echt berekoud; met 12 graden de hele dag buiten zijn, het was voor ons allemaal best zwaar. Ook in de restaurants kon je niet echt opwarmen wegens vrij frisjes. Maar we lieten het niet (te erg) aan ons hard komen en probeerden toch vooral te genieten. En op onze laatste dag werden we beloond met zon en droog weer.

Op zondag vertrokken we thuis al om 6u45 en kwamen netjes 3 uur later aan bij de Seqoia Lodge, ons hotel. Omdat het toch een speciaal uitje was voor Zoon en er een supergoede promotie was, hadden we de Golden Forst Suite geboekt. Dat gaf ons tal van voordelen die we echt wel zwaar benut hebben. Zoals een aparte check-in waar de rij helaas op het moment dat wij aankwamen wel behoorlijk lang en traag was. Over de andere voordelen (die wel de moeite waren) straks meer. We lieten onze bagage achter in het hotel en stapten op de bus naar het park.

Omdat het echt hondeweer was, kozen we voor het kleinere Studios Park, waar de dingen vaker overdekt zijn en dichter bij elkaar. We gingen meteen al schuilen in de autostuntshow. Daar werd naar mijn zin wat weinig gestunt en heel veel gepraat en getoond hoe het eraan toe gaat bij het filmen van die stunts en welke trucs ze gebruiken, maar Zoon was zo zwaar onder de indruk dat hij meteen nog ‘es had willen gaan. Van daar ging het naar Ratatouille, dé attractie van dit park en een van de mooiere van heel Disney. Hier hebben we zo hard van genoten dat we hem wel een keer of drie hebben gedaan. Hoe hebben jullie dat voor elkaar gespeeld hoor ik jullie denken, want de wachttijden aan Ratatouille zijn doorgaans over het uur. Hier kwam onze VIP fastpass aan te pas. Door te kiezen voor de duurdere suite kregen we per persoon een fast pass die de hele dag door op eender welk uur toegang geeft tot de fast pass ingang, in tegenstelling tot de andere hotelpassen die dit maar 1 keer per dag bieden of de gratis passen in het park die je telkens moet ophalen en met een vast toegangsuur werken. Ze zeggen dat deze pas je twee uur per dag extra tijd biedt maar volgens mij is het nog veel meer. Omdat het maar bleef gieten, trokken we na Ratatouille naar een volgende show, Mickey and the Magician. We waren bij de laatste om toegalaten te worden in het theater en alles zat eivol, maar er waren nog 2 stoelen voor rolstoelers beschikbaar die vrij waren en dus namen we elk een kind op schoot op zo’n stoel. Voordeel was dat die vrij vooraan de zaal waren en bovendien op de plek waar de figuranten van het Lion King liedje passeerden zodat de Dochter twee van die ‘dieren’ mocht aaien die bij haar stopten. Voor de rest was dit een heel mooie show, echt betoverend voor de kindjes, alle Disney sterren passeerden de revue en het geheel werd aan elkaar gepraat door Mickey Mouse die wilde leren toveren. Klinkt onnozel maar ik kreeg op een bepaald moment zelfs kippenvel, het was echt wel Disney magie van de mooiste soort.

De wederhelft en de kindjes gingen dan naar de Tower of Terror. De Dochter was 1 cm te klein voor heel wat leuke attracties, waaronder deze. Bij het boeken een half jaar geleden hadden we gedacht/gehoopt dat ze wel zou groeien tot de vereiste 1m02, maar helaas was er amper 0.5cm bijgekomen op die tijd en kwam ze nu met schoenen aan dus nog een goeie cm tekort. Een vriendin had gezegd dat ze echter totaal niet strikt controleren en ze raakte dan ook vlotjes binnen in de Tower of Terror, waar amper andere kinderen te spotten waren en vooral twintigers en dertigers de dienst uitmaakten. Mij krijg je er overigens niet in, dus ik nestelde me buiten op een bankje, we waren op dat moment gelukkig begonnen aan het droge anderhalf uurtje van die dag. Dochter, die geen vrees kent, vond de attractie de max en wou meteen terug keren, maar Zoon was behoorlijk bang van het hele spookverhaal errond en zag behoorlijk bleek. Het is dus bij 1 keer gebleven.

IMG_0426

Na nog wat kleinere attracties (Slinky Dog, het vliegend tapijt dat ondanks de overdaad aan personeel vooral het stilstaande tapijt bleek) waren we tegen 17u allemaal tot op het bot verkleumd, nat en doodmoe en trokken we naar het Village waar we op dat uur niet lang moesten aanschuiven om een tafel te krijgen in Annettes Diner. De kindjes aten een soepje (of beter Zoon want Dochter vond het zoals vaak niet lekker en at enkel de bijhorende broodjes op) en wij kozen een smakelijke burger met frietjes. Dit restaurant is echt wel een aanrader, niet te duur (naar Disney normen) en echt lekker. Na de soep wilden Zoon nog ijs en Dochter nog pannenkoeken als dessert (wij konden geen pap meer zeggen na de burger) en dat trof want de pannenkoeken kwamen standaard met twee bolletjes (!!) Ben & Jerry’s ijs, slagroom, ahornsiroop en amandeltjes dus daar hebben we alle vier nog serieus van kunnen eten.

Alhoewel het park open is tot 22uur, waren wij compleet uitgeput toen ons eten om 18u achter de kiezen was en wandelden we naar ons hotel, dat op minder dan 10 minuutjes wandelen lag. Daar bleken onze koffers al naar onze megagrote suite gebracht te zijn en waren de bedden opgemaakt met gouden chocolademuntjes erop en twee grote knuffels voor de kindjes, die hun geluk meteen niet meer op kon. Wat een welkom! Er wachtten ons ook snoepjes, er stond een roosje in de badkamer, een gratis grote fles water, een Nespresso die we zelfs niet eens gebruikt hebben,… Onze kamer was echt wel de max. Helaas dat we het grote terras niet hebben kunnen gebruiken door het verschrikkelijke weer. Een van de andere voordelen van de duurdere kamers is dat je tot 23u terecht kan in de aparte Lounge waar alle drank gratis is, zelfs gewoon om mee te nemen naar je kamer of het park. We zijn daar dus nog rustig iets gaan drinken en zijn dan vroeg ons bed in gekropen (om dan helaas anderhalf uur wakker gehouden te worden door de huilbaby in de kamer met de binnendeur naar onze kamer die totaal geen geluidisolatie bood).

Vakantie of niet, de volgende dag stond de wekker al om 7u, want van 8u30 tot 9u30 is het voor de hotelgasten ‘Extra Magic Time’ en mag je dus een uur voor de gewone bezoekers al het park in. Lang niet alles is al open, maar sommige attracties dus wel. Maar eerst genieten van een superlekker en ontzettend uitgebreid ontbijt, ook weer apart voor de Golden Forest Club mensen in de ruimte waar later op de dag de gratis drankjes te krijgen zijn. Pannenkoeken, yoghurtjes, eitjes, noem maar op. In het park trokken we meteen naar Buzz Lightyear waar we maar een vijftal minuten moesten aanschuiven eer we erop los konden schieten, heel leuke attractie vonden we allemaal. Dan trok de wederhelft met Zoon naar de Hyperspace Mountain, waarvoor je minimaal 1m20 moet zijn. Dat vond hij toch wel wat te eng om te herhalen blijkbaar. Ondertussen ging ik op zoek naar Peter Pan met de zus. Maar het navigeren lukte me nog niet zo vlotjes en we kwamen bij Pinocchio terecht, waar het ondanks het vroege uur toch al een kwartiertje aanschuiven was.  Daarna trokken we dan naar Peter Pan die maar enkele meters verder bleek te zijn en waar onze Fast Pass supergoed werkte (in sommige acttracties is het zelfs met fast pass nog even aanschuiven op drukke momenten maar bij Peter Pan en de Star Tours bv ben je er echt in enkele minuten). Heel leuke attractie dit, echt leuk en sprookjesachtig gedaan maar helaas ook heel kort. Ondertussen was de motregen helaas weer overgegaan in flinke buien, de voorspelde droge ochtend was wel heel kort en toch nog behoorlijk nat geweest en van dan af zou het non stop blijven gieten.

We deden ontzettend veel kilometers (ik kwam elke dag vlot aan 20.000 stappen of zo’n 14km) en probeerden zo veel mogelijk attracties te doen puur om even uit de kou en de regen te zijn. We waren ontzettend leuk dat zowat elke wachtrij overdekt was… Pirates of the caribbean, It’s a small world, Orbitron, de draak en het kasteel van Doornroosje,… Bij Big Thunder Mountain werd Zus die bij de meetlat nochtans op haar tenen ging staan helaas geweigerd. Zo zonde want ze is van niks bang en gevaarlijk is deze rollercoaster echt niet. Wij zaten dus in de regen en te kou te kleumen tot Wederhelft en Zoon klaar waren want verder was er wegens renovaties in dit stuk van het park niks te beleven en in de regen gaf het allemaal een beetje een trieste indruk. Toen ik wat later op de dag terugkeerde om ook eens de Big Thunder Mountain te doen, bleek hij defect.

Om wat op te warmen en op krachten te komen trokken we voor de lunch naar het Rainforest Café. Vroeg gaan eten is de sleutel, we moesten niet wachten op een tafel en toen we een uur later weer vertrokken stond de rij bijna tot buiten. Leuke setting voor de kindjes (om het half uur is er een ‘onweer’ met een bewegende olifant en wat licht- en geluidseffecten) en het eten is ook niet te duur en eetbaar, we kenden het concept al van in Las Vegas en London.

In de namiddag nog wat rondgelopen maar hoe later op de dag hoe langer de wachtrijen, soms zelfs die met fast pass (en lang niet alle attracties hebben zo’n ‘voorkruiprij’ zoals Zoon het noemde), hoe groter de vermoeidheid en hoe zwaarder de kou en de regen begonnen doorwegen. Van 16 tot 18u was er gratis vieruurtje in de Golden Forest Lounge en dus trokken we daar naartoe om even op te warmen. Onderweg viel de Dochter in een ongelofelijk diepe slaap, we hebben serieus wat moeite moeten doen om ze te wekken om iets te eten. Het vieruutje bleek een uitgebreid buffet vol taart en gebak en daar aten we onze buikjes meer dan vol.

Het bleef stortregenen en we hadden allemaal kou en waren moe dus niemand wou direct terug naar het park. Dus besloten Zoon en ik het zwembad eens uit te testen. Dat bleek ook een avontuur; we waren zonder jas op weg en hij op zijn kousen en het zwembad bleek in een ander gebouw. Daar aangekomen bleken er maar 2 (!) kleedhokjes beschikbaar, waardoor de meeste vrouwen zich gewoon in de lockerruimte omkleedden en het daar dus letterlijk vol blote vrouwen stond. Ocharme Zoon. Door zijn lange haar hadden die vrouwen wellicht totaal niet door dat er een jongen in hun midden was…
Het zwembad was wel leuk, sauna, bubbelbad, glijbaantje, alleen was het water echt aan de koude kant dus echt opwarmen deden we ook hier niet. Dat deden we dan maar in het bad van onze hotelkamer, met zeepjes met mickey mouse oren.

Na ons zwaar vieruurtje en de het eten met dessert ’s middags had niemand nog zin om naar het buffetrestaurant in het hotel te gaan en weer zo veel te eten en door de regen en de kou zagen we het ook niet zitten om helemaal naar het park terug te keren om ergens te gaan aanschuiven voor een broodje. Dus hielden we het deze avond maar bij appels, koekjes en chocomelk.

Tegen 20u30 vertrokken Zoon en de wederhelft weer naar het park voor het vuurwerk om 22u en deden ze nog twee attracties (de Big Thunder Mountain die weer werkte en de Star Tours, een te gekke flight simulator). Ik legde de zus in bed en ging dan wat netflixen en uiteindelijk zelf ook op tijd naar bed.

En dan was het alweer de derde en laatste dag. Inmiddels hadden we alle dingen die we echt wilden doen al gedaan, maar toch hadden we allemaal nog veel zin in deze extra dag. Eerst echter vroeg opstaan en de kamer opruimen zodat we direct na het ontbijt konden uitchecken en dan naar het park crossen voor nog wat Magic Hours. En vandaag eens geen spatje regen, meer nog, de zon scheen heel de dag. Het park zag er op slag totaal anders uit. En we konden eindelijk eens foto’s nemen buiten van het befaamde Disney kasteel. We gingen voor de derde keer ofzo schieten bij Buzz Lightyear.

Terwijl de Wederhelft en de Dochter Minnie Mousse oortjes gingen kopen (zowat 20% van de vrouwelijke bezoekers liep met een of andere uitvoering van deze diadeem rond en de Dochter ging voor een rozer-dan-roze prinsessen-variant met voile) en naar de prinsessen parade kijken trok ik met Zoon nog es naar de Thunder Mountain en deze keer werkte hij. Zalige attractie. Samen met Ratatouille, de Star Tours en Peter Pan een van mijn favorietjes. Toen ik hem later op de dag nog graag een tweede keer wou doen was hij echter, je raadt het al, kapot. Zucht.

Om 12u hadden we een reservatie in het Agrabah Café, waar we eindelijk eens hopen verse groenten konden eten na de vorige dagen van eerder vettig eten. Helaas waren er ook eindeloos veel superlekkere dessertjes in dit oosters buffet restaurant en kwamen we dus weer behoorlijk volgevreten van tafel.

Tegen 15u hadden we het stilaan gezien en gingen we nog eens naar het andere park voor nog een keertje Ratatouille. Toen we om 16u wilden vertrekken, besloten de kinderen dat ze toch graag nog eens de Parade wilden zien en dus gingen we tegen 16u45 klaar zitten op het centrale plein voor Main Street om daar nog eens alle figuren te zien voorbij komen. En dan op naar de grote Disney winkel om ons eindelijk over te geven aan de sterke lokroep (voor de kinderen dan toch) van de merchandise en Zoon na heel lang wikken en wegen een R2D2 robot koos en Dochter een Ariel popje in prinsessen-uitvoering en een rugzakje.

Met behoorlijk veel spijt in het hart lieten we om 18u Disneyland achter ons om terug te tuffen naar België. En uiteraard onderweg te moeten stoppen omdat iedereen zo’n honger had. En ik 3 uur lang vruchteloos wachtte tot de twee kinderen compleet uitgeput in slaap zouden vallen maar die dat uiteraard niet deden omdat ze veel te opgedraaid waren door al die ervaringen en niet te vergeten hun pas verworven speelgoed…

Het was onze bedoeling om de kinderen met dit tripje een herinnering om nooit te vergeten te geven, er een groeiweekend te maken speciaal voor Zoon als waardig alternatief voor het traditionele familiefeest en als ik heel eerlijk mag zijn denk ik dat we daar behoorlijk goed in geslaagd zijn…

Advertenties

Frankrijk 2017: einde

Op onze voorlaatste dag maakten Zoon en ik samen met de oma en opa een grote wandeling langs de zogehete ‘Capitelles’ in Saussines. Zoon gaat supergraag wandelen met zijn oma en opa, die zorgen dat er op de wandeling veel afwisseling is en veel wegwijzers om te vinden en Zoon maakt er dan een wedstrijd van, wie spot er het meest wegwijzers, jongens tegen meisjes. Het was een erg hete (34 graden) maar buitengewoon mooie wandeling door de dorre, droge natuur en langs de door losse stenen opgestapelde kleine huisjes waar de boeren konden schuilen of dingen in bewaren terwijl ze op het veld waren. Ze deden mij wat aan de Trulli van Puglia denken, zij het dan op veel kleinere maat, en met het verschil dat dit dus geen echte woonplekken waren. Het was klauteren want met die stenen hadden ze ook muren gebouwd zodat het vee van de ene graasplek naar de andere kon zonder op een andere boer zijn goed te komen en zelfs heuse bruggen. Op zo’n ‘brug’ bezeerde de oma haar voet en ik werd niet veel later gestoken door een daas. En na 2u40 wandelen over zo’n 10 km waren we helemaal door onze drinkvoorraad heen. We waren allevier pompaf, maar het was echt een heel mooie wandeling.

CFF80279-7E31-4798-B94C-680DA5BC6FCC.jpg

Ondertussen waren de nichtjes en schoonbroer en -zus alweer huiswaarts gereden en dus zaten we die avond maar met zes rond de tafel, het voelde een beetje leeg aan.

Normaal zouden we woensdag terug naar huis keren, maar na een mail van de toekomstige juf van Zoon dat er woensdag om 19u al leefgroepvergadering was en we vreesden nooit tijdig thuis te raken als we woensdag zouden rijden, werd beslist om dinsdag al terug naar huis te gaan en dus werd maandag helaas al de laatste volledige dag. Die spendeerden we echter in volle schoonheid. We keerden terug naar het schilderachtige Aigues-Mortes voor een boottocht van 2u30 doorheen de Camargue op de Saint-Louis. 

We stopten eerst bij een manade waar twee ruiters op van die typische kleine witte paardjes een korte demonstratie deden van het sorteren (of zoiets) van de zwarte stieren. Een beetje toeristisch maar ik keek met veel plezier naar de paarden. En er was ook een tamme koe die aaitjes kwam halen bij de mensen. We gingen nadien de paardjes nog eens aaien en ermee op de foto en toen begon het toch wel een beetje te kriebelen om zelf terug paard te gaan rijden. We hadden nog ernstig overwogen om de ontdekking van de Camargue te paard te doen, je kan kindjes tussen 3 en 5 blijkbaar voor je laten meerijden op een tweepersoonszadel, maar ik had domweg geen gesloten schoenen bij en de wederhelft vond het niet veilig genoeg voor de Dochter, dus dan maar het boottochtje gekozen.

IMG_5191.JPG

Na een tweetal dagen met grijze luchten en spatjes regen was het zondag en maandag weer volop zon en swingde de temperatuur vlot richting 24 graden, dus op de boot brandde de zon ongenadig. Gelukkig was er wel een briesje en kon je ook al eens benedendeks gaan afkoelen.

Zoon keek zijn ogen uit, Dochter deed eerder een dutje tegen mij aan. Er waren flamingo’s te zien, dat kon haar aandacht wel wekken, maar die zaten helemaal op het einde van de tocht en maar in de verte. Zoon had meer interesse en keek rond naar de roofvogels, zoutmijnen, sluizen, Le Grau du Roi en in de verte La Grande Motte.

Na de gezellige boottocht besloten oma en opa nog iets te gaan eten en vond de oma een lekkere pizzeria op een vrij rustig pleintje. Mijn salade met mozzarella was drie keer lekkerder dan die van de vorige keer in Aigues Mortes. Ook de rest van ons gezelschap liet het zich smaken. We sloten af met een heerlijk ijsje van het ijsjeskraam aan een van de stadspoorten (lavendelsmaak, zalig). Dan reden we naar huis en dook ik voor de laatste keer ons ijzig koude zwembad in om nog wat met Zoon te spelen, Dochter begon altijd heel enthousiast maar moest na een half uur meestal al forfait geven door de kou.

En dan was het alweer tijd om in te pakken, terwijl Zoon en de wederhelft nog eens een wandeling maakten langs alle paardjes en ezels in de buurt en de oma voor ons een lekker avondmaal prepareerde.

Maandag dan om 7u uit de veren en om half 9 vertrokken we voor de 1086km lange tocht terug naar ons landje. Die ging gelukkig een pak vlotter dan de heenreis, om iets na 19u bereikten ze Gent. Nog een keer vertraagd verkeer gehad en nog een klein half uur aanschuiven in Lyon (op een doordeweekse dinsdagochtend, toch niet te geloven). 

En zo zitten onze 11 dagen in de Languedoc er alweer op…

Frankrijk 2017 deel 2: Montpellier en Aigues Mortes

Donderdag trokken we een dag naar het mooie Montpellier. We parkeerden aan een shoppingcentrum voor een bezoek aan het aquarium. We waren er om 10.30 en verbaasden ons een beetje over het gebrek aan volk aan de ingang. Tot een medewerker op ons kwam toegelopen en vertelde dat ze pas om 11u openden. We keerden op onze stappen terug, maar na 10 meter zag ik plots de eerste tekenen van een rij aan de ingang en toen zijn we maar braafjes gaan aanschuiven.

Om iets na 11 en iets meer dan 50 euro armer betraden we het aquarium. Blikvanger waren er uiteraard de haaien en voor mij ook wel de roggen. Hier en daar boden grote ramen een mooi zicht op hun grote aquaria. Er waren uiteraard ook tal van kleinere bassins met tal van vissen, zeepaardjes, kwalletjes,… Het aquarium is zeer geschikt voor kleinere kinderen, met hier en daar een tunnel waarin ze konden rondkruipen en hun hoofd in een bubbel steken in de tank van de inktvis. Er was in datzelfde aquarium ook een camera die zoon zelf kon besturen om de inktvis goed mee te besturen. En in de simulatie van de vissersboot in de storm bestuurd door onze eigen kleine stuurvrouw werd ik zowaar een beetje zeeziek.

montpellier,aigues mortes,aquarium,vakantie,reizen,frankrijk,france,verargues,galargues le monteux

montpellier,aigues mortes,aquarium,vakantie,reizen,frankrijk,france,verargues,galargues le monteux

Op anderhalf uur waren we rond en dat was prima getimed want om half 1 hadden we een reservatie in het piraten thema-restaurant aan de overkant. Goede zaak trouwens dat we die reservatie hadden, want het enorme restaurant waar naar schatting zeker 200 mensen zaten te tafelen, zat helemaal vol.

Om 13u werden we verrast door een kannonshot en niet lang daarna werd er een show opgevoerd met geweer en nog meer kanonschoten en stak een van de piraten de vloer vlak langs Zoon in brand. Toen werd hij toch wel wat bang. Het eten was trouwens helemaal niet slecht voor zo’n massakeuken te zijn. De kindjes genoten van hun pizza en ijs en mijn pasta was niet slecht. De cocktails in lichtgevende glazen lieten we maar voor wat ze waren…

De kindjes kregen ook een jeton voor een cadeau uit een soort van kauwgomballenautomaat, maar wat de dochter ook koos, de automaat gaf niks, zelfs niet na nog een tweede jeton EN een euro. Gelukkig was er een jongen die niet blij was met zijn loombandjes en die aan de dochter schonk.

montpellier,aigues mortes,aquarium,vakantie,reizen,frankrijk,france,verargues,galargues le monteux

Na onze uitgebreide avontuurlijke lunch hadden de kindjes nog zin om naar de heel mooie en gratis zoo te gaan. We waren hier in 2015 ook al. Op een ochtend toen, en dat bleek pakken rustiger dan deze namiddag, nu was het even zoeken naar parking. Het was bewolkt weer wat maakte dat we hier en daar dieren zagen die de vorige keer in de verschroeiende hitte niet thuis gaven. Leeuwen, beren, aapjes, wolven, giraffen, genieten voor jong en oud. Alleen de dochter weigerde de stappen en met haar 14kilo begint ze, zeker op een warme zomerdag in het zuiden, wel door te wegen in mijn draagzak. Moest ze stilzitten wellicht niet, maar mevrouw eet, drinkt, zingt en danst dan op mijn arme rug…

Vrijdagochtend maakten Zoon en ik samen met de oma en opa een wandeling van ruim 7 km door de wijngaarden en meloenenvelden rond Verargues. We passeerden ook verschillende wijnchateaus. Al moet je die term ruim interpreteren, denk aan door de eeuwen heen uitgebreide landhuizen met boerderijgebouwen aan of in het geval van het chateau van Verargues zelf aan een schuur waar ze wijn maken en het dan ook stinkt…

Onderweg passeerden we honderden meloenen die na de oogst op het veld blijven rotten, een soortement wezeltje dat wegvluchtte van Zoons uitbundige gezang en werden we ook eens goed natgeregend in een korte onweersbui. Donderdag en vrijdag bleef de lucht heel de dag voorzien van een dik wolkendek en viel er af en toe eens wat nattigheid.

‘S avonds trokken we naar het koddige Galargues-le-monteux, dorpje gelegen op een heuvel pal langs de snelweg. We vonden er superlekker eten bij Orchidea. Ze hadden zowaar een vegetarisch menu, met een superlekkere salade gevolgd door een wokgerechtje en dan een dessert met iets van fruit dat ik gelukkig kon ruilen met het dessert met chocolade en meer lekkers. Zoon was ook zeer tevreden met zijn kindermenu met wok en klein dessertbordje en ook aan de rest van de tafel zag ik ons gezelschap met veel smaak hun menu verorberen. Franse keuken met oosterse invloeden en een origineel decor waarbij we half binnen en half buiten zaten. Echt een aanrader dit restaurantje. Zeker de cocktail van het huis proberen. Het was uiteindelijk 23 uur eer onze kleuters in bed lagen, maar mede dankzij de ipad en de gsm van de nichtjes waren ze de hele avond superflink geweest.

Op zaterdag bezochten we Aigues Mortes. Op zich is het maar een half uur rijden, maar de manie van de Fransen om geen drie kilometer weg te kunnen bouwen zonder rond punt zorgde voor een beetje zieke kindjes op de achterbank en een balende wederhelft achter het stuur.

De overvolle parkings en de file op weg naar de stad deden het ons al vermoeden en de middeleeuwse optocht waar we bij het binnenwandelen van de stad meteen op stuitten bevestigde dat vermoeden, er was hier iets te doen. Het Fete de Saint Louis is een behoorlijk groot gebeuren waarbij de inscheping van de heilige naar De kruistocht herdacht wordt met optochten, een grote middeleeuwse markt en tal van workshops en demonstraties met middeleeuwse ridders en toestanden.

Zoon was overweldigd door de mensenzee en wou eigenlijk meteen weer naar huis, tot hij het eindeloze aanbod van speelgoedzwaarden en -schilden zag. De stadsmuren bezoeken zoals ik van plan was werd afgekeurd door meneer maar de hele markt afsnuisteren naar het perfecte zwaard en prinsessenkleed. We zagen zwaardvechters en boogschutters en ’s avonds was er zelfs een heus paardentournooi, dat had ik nog wel graag gezien.

Intussen was het al bijna 14u en kreeg de wederhelft honger, maar vind maar eens een plekje in zo’n drukte. Uiteindelijk kwam er toch ergens een tafeltje vrij. Maar de dochter was al te moe en te oververhit om te eten en Zoon vond de kaas op zijn pizza om de een of andere reden niet lekker. Mijn salade was wel eetbaar.

Nadien werd dan het juiste zwaard en schild gekozen, een drakenketting en een roze handgemaakt prinsessenkleed. Zoon en ik kozen ook nog een flesje artisanaal gemaakte en overheerlijke muntsiroop. Dat doet me eraan denken dat we ’s middags nog een ijsje hadden gegeten, ik had lavendelijs gekozen, ik hou wel van speciale smaken ijs en het was echt heel geslaagd.

Met twee tevreden en oververmoeide kinderen keerden we tenslotte tegen 16u huiswaarts.

Frankrijk 2017: deel 1

De kinderen zitten in het zwembad. Maar voor ik er zelf bij duik is het eerst tijd voor een verslag van onze vakantie hier in Frankrijk. Die overigens al in de helft is. Slik.

Beginnen bij het prille begin. Vrijdag eerst een hele dag ingepakt, heel handig met twee paar helpende kleuterhandjes in de buurt. Na de middag kwam de wederhelft van het werk en omstreeks half 4 in de namiddag waren we klaar voor vertrek. De eerste helft van de reis verliep vlotter dan vlot. 400 km, 1 korte tussenstop, zelfgesmeerde boterhammetjes in de auto en vrolijke kindjes. Om half 8 kwamen we aan in Troyes. Onze familiekamers met tussendeur hadden helaas geen tussendeur wat maakt dat we elk met 1 kind moesten slapen. Kinderen die absoluut niet wilden slapen. Pas om 22u was er enige slaap en kon ik naast de dochter wat Netflix kijken en lezen. Ik kon de slaap totaal niet vatten. Toen ik om half 1 ’s nachts eindelijk besloot dat het bedtijd was, volgde echter nog een gevech met de airco, het veel te warme donsdeken en tot slot de mot in de gordijnen. Dan kreeg ik om het half uur een mep van de dochter. Het werd een slapeloze nacht…

Voordeel was dat iedereen vroeg wakker was, maar we bleven wat lang aan het ontbijt zitten waardoor het toch 9u was eer we weer onderweg waren. Geen problrem, slechts 6 uur rijden scheiden ons van het zwembad en de zon. Hmmmm. Of niet. Uiteindelijk hadden we file van een hele eind voor Lyon tot een uur van onze bestemming. Meer dan 2,5 uur vertraging liepen we op. Waardoor we pas om 18u in Villetelle zijn aangekomen. Wat een dag…

Zondag was een rustige dag, om te acclimatiseren. Eerst even inkopen doen. De kindjes begonnen de dag daarna meteen in het ijskoude zwembad. In de namiddag verkenden we de onmiddellijke omgeving van het huisje. Een tocht langs de Vidourle, waarbij ons pad adbrupt verdween en we door een boerenveld moesten. We proefden druifjes van de talrijke wijngaarden (enkel blauwe, de witte zijn al geoogst) en ontdekten drie paardjes. Sindsdien gaan Zoon en ik elke avond nog een wandeling maken naar ‘zijn’ paardjes. ‘S Avonds kwamen de schoonbroer en co aan en was ons gezelschap van 10 eindelijk compleet.

frankrijk,languedoc,vakantie

 

Maandag trokken we met ons viertjes naar Les petits fermiers, een kinderboerderij hier vlak in de buurt. Helaas hadden de kindjes geen badpak mee, spijtig, want het was een supermoderne boerderij uitgebreid met een speelterrein met water en springkastelen waar ze dus helaas niet opkonden. Terwijl we drie kwartier moesten wachten op onze portie frieten en broodje kaas slaagden de kinderen er echter in om te gaan ‘zwemmen’ in de vijver waar ze ‘goudklompjes’ konden speuren. En zaten we uiteindelijk dus te eten met twee kinderen in hun slip. Voor de rest dus echt ren aanrader, de tofste kinderboerderij die ik al heb bezocht met geitjes die tegen je aanspringen, snurkende varkens, grappige zebus en ponies waar je een ritje mee kon maken. Je kon er zelfs een mini boottochtje maken.

frankrijk,languedoc,vakantie

Dinsdag bezochten we het Oppidum d’Ambrussum, Romeinse opgravingen waar ze nog steeds aan bezig zijn. Je ziet er een stukje van de Via Domitita, met eeuwenoude karrensporen en daarnaast de resten van allerlei huizen. Alles is volledig gratis. Blikvanger is de enige resterende peiler van een Romeinse brug over de Vidourle.
‘S Avonds gingen we hier in het dorp pizza eten ‘chez les copains’. Maar dat kan ik niet echt aanbevelen. Houten picnicbanken onder de mieren en pizza’s die als een baksteen op de maag vallen. Gelukkig vonden de kindjes het wel lekker!

frankrijk,languedoc,vakantie

frankrijk,languedoc,vakantie

En vandaag is een zwembaddag, gewoon omdat we niet konden beslissen wat we nog willen doen. Wellicht nog eens naar de zoo of het aquarium van Montpellier, Aigues Mortes gaan verkennen en mogelijk nog eens een tocht doen in de Camargue.

Tot slot twee bemerkingen over plaatselijke fauna. Het stikt hier van de muggen en de wespen. Ik heb al meer dan twintig muggebeten. Nooit eerder gehad. We hebben hier ook vier jonge kippen. Volgens de eigenares zijn ze van de buren, maar ze lopen praktisch altijd op ons terras rond, vooral rond etenstijd…

 

Umbria 2017 dagen 6 en 7: Spoleto

Op donderdag was Zoon het uitstappen maken een beetje beu. Hij wou gewoon spelen in het huisje, aan het zwembad en de dieren voeren. Nu waren de kinderen de vorige dagen al eens even gaan zwemmen en dat was niet evident. Er was geen kinderbadje, het was direct in het diepe en het onverwarmde zwembad was nog heel, heel koud. Met hun zwembandjes aan konden ze er allebei prima zelfstandig in ronddobberen zonder tussenkomst van onze kant, maar heel lang was het niet vol te houden. En vandaag was het weer een pak frisser geworden, nog zo’n 22 tot 23 graden en een stevige en frisse wind op onze heuvel. Niet echt zwembadweer dus.

Gelukkig vonden ze een alternatief, naast de receptie ontdekten we een speelkamer volgestouwd met kinderspeelgoed allerhande en de Dochter sloot vriendschap met een Nederlands meisje van 4 en samen sleepten ze al dat gerief naar buiten om dan op het terras aan het spelen te gaan met het water van de hond. Zoon hield zich dan weer uitsluitend bezig met die hond en de talrijke lokale katten. Ze waren zo druk aan het spelen dat het middag was eer we iets merkten.

Vandaag eens niet op restaurant maar gewoon in ons huisje gegeten. In de late namiddag trokken we er toch nog heel even op uit, een kwartiertje rijden naar de dichtstbijzijnde supermarkt waar ook twee ijsjessalons waren. Zo vulden we toch weer een uurtje.

Op vrijdag trokken we dan naar Spoleto. Het was maar 40km rijden maar de GPS van de huurauto stuurde ons volledig binnendoor langs allemaal kleine dorpjes en zo duurde het toch meer dan een uur eer we er waren. We kwamen bovendien aan op een marktdag en beneden aan de voet van het dorp was het een en al chaos en file. Na wat missers vonden we dan toch een plek in een parkeergarage vanwaar een van de drie roltraptrajecten begon die je heel snel en eenvoudig naar het hart van de middeleeuwse stad op de heuvel brengen.

We konden er eigenlijk niet van over hoe vlot dit hier allemaal georganiseerd is. Je stapt van in de parkeergarage op een lange opeenvolging van roltrappen en liften met verschillende afstandspunten en voor je het weet sta je helemaal op het hoogste punt van de stad, het oude fort. Het moet massa’s geld gekost hebben om dit te maken, overal hangen uitlegborden hoe je kan afstappen en navigeren via die verschillende routes en liften.

Wij trokken met de kleuters in het achterhoofd dus meteen naar het fort. Ridders en kastelen scoren altijd goed bij kinderen, toch? Helaas was het fort ingericht als museum en waren er vooral archeologische vondsten en religieuze kunst te zien. Op zich eerlijk waar een mooi museum, maar een 3 en een 5-jarige vonden weinig boeiend aan de collectie en raceten er dus doorheen. Bij de vele jezus en mariabeelden en schilderijen werd de Dochter dan ook nog eens doodsbang. Waar ik wel kan inkomen, ik krijg het zelf ook altijd wat benauwd van die op lijden en martelaarschap gerichte roomskatholieke kunst. De slaapkamer met nog stukjes intacte muurschilderingen was wel adembenemend.

umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

Veel te vlug stonden we dus weer op straat. Ik wou doodgraag de oude brug over de kloof nog zien, maar er waren restauratiewerken aan de gang die het zicht volledig afsloten en de wederhelft en de kinderen waren alweer naar de roltrap gestapt. Ik ging dus op zoek naar een mooi uitzichtspunt voor een foto en vond het maar niet, ondanks tien minuten stappen. Ondertussen was iedereen kwaad op mij omdat ze zo lang hadden moeten wachten en had ik de brug dus niet gezien. Achteraf op restaurant bleek dat ik nog 5 minuten verder had moeten stappen op de ingeslagen weg om tot aan de voet van de eeuwenoude en adembenemend mooie brug te staan, ik heb toen letterlijk gehuild van frustratie. Reizen met kleuters vraagt duidelijk soms nog net iets meer voorbereiding dan ik gewend ben. De hitte deed er ook weinig goed aan (want ondanks de 22 graden en wind aan het zwembad was het op die steile middeleeuwse straatjes met vooral trappen echt wel erg warm).

We aten nog de lokale pasta in een klein lokaal restaurantje, strangozzi alla spoletina. Zoon was zo uitgehongerd dat hij naast zijn ravioli’s nog een coupe aardbeien als dessert opvrat en dan nog de helft van de portie van de zus.

We struinden nog wat verder door de stad, waar ontzettend veel te zien was, maar de kinderen wilden echt niet meer mee. Een ijsje ging er wel nog in. Spoleto is wel een aanrader. Voor ons was het een beetje moeilijk navigeren omdat we te laat een gratis stadsplan te pakken kregen. Nochtans staan er overal wel goede wegwijzers. Maar zoals gezegd hadden de kinderen er nog weinig zin in en was de buggy niet altijd zo handig in de zeer steile straten vol met trappen. Zonder kinderen had ik zeker nog het archeologisch museum bezocht en uiteraard die brug eens van nabij bestudeerd, om maar iets te zeggen.

’s Avonds om de vakantie af te sluiten hadden we gereserveerd in het kasteel. Uitzonderlijk ging het diner daar door in plaats van in het gewone restaurant vlakbij ons huisje. Helaas was ik helemaal misselijk geworden. Ik had samen met Zoon vanaf 17u naast de geiten in de zon op de boer zitten wachten voor het dagelijkse dieren voederen ritueel en uiteindelijk was die er pas om 18u20 door gekomen. En dan nog wachten tot 20u voor het diner. Wat maakte dat ik echt helemaal op en moe was en ook wel vrij gestresseerd na het pakken van de koffers en de vroege vlucht terug naar huis de volgende ochtend in het vizier. Ze brachten het voorgerecht en ik kon er amper enkele brokjes van eten. En toen ze de paste brachten, werd ik echt misselijk van de geur van de truffelsaus. En toen heb ik beslist met de Dochter te gaan slapen maar het hoofdgerecht was al daar en we hebben alles moeten betalen, slik. Wat ik ook wel kan begrijpen, het eten was enkel op reservatie en ze hadden dus alles voorzien. Zoon heeft gelukkig mijn dessert opgegeten en de wederhelft de pasta, alleen het hoofdgerecht is echt verloren gegaan. Ik had er echt veel spijt van, het oude middeleeuwse fort boven op de heuvel was pure magie en had er echt naar uitgekeken om daar onze vakantie af te sluiten. Op de terugweg naar ons huisje heb ik nog een foto van de zonsondergang gemaakt en genoten van de dierengeluiden in de bossen rond ons, dat wel.

umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

Doorgaan met het lezen van “Umbria 2017 dagen 6 en 7: Spoleto”

Umbria 2017 dagen 4 en 5: Todi en Orvieto

Op dinsdag trokken we naar Todi, een typisch Umbrisch dorp op een berg. Het is blijkbaar ooit door een Amerikaan uitgeroepen als een van de allerbeste plekken om te leven en als tegengewicht om de toeristen vooral niet op gekke ideeen te brengen, racen doorheen de hele stad tot in de allerkleinste steegjes auto’s tegen zotte snelheden. Het begon al bij het binnenwandelen van het stadje lange een helling met amper voetpad om met de buggy over te rijden en de ene na de andere auto waarvoor we moesten wegspringen. Dat was wel een serieuze domper op de feestvreugde, ze hebben daar dringend een Filip Watteeuw nodig…

Het is mooi in Todi, dat zeker, maar behalve kerken bleek er weinig te beleven en al helemaal niet op kleutermaat. Wel vonden we een heel goed restaurant met een terras aan de achterkant dat uitgaf op het platteland aan de voet van de heuvel. Ik bestelde een heerlijke risotto. Helaas bleken er spekjes in te zitten. Gelukkig geen probleem, de wederhelft mocht die opeten als dessert en ik kreeg 10 minuten later een nieuwe ongelofelijk lekkere aspergerisotto.

Zoon wou op tijd naar huis om zijn dieren te voederen en daarvoor maakten de kinderen nog een duik in het ijzig koude zwembad, wij hielden het bij supporteren langs de kant.

Op woensdag trokken we richting Orvieto. Het was een uur en twintig minuten auto, maar volgens ons reisgidsje was er veel te beleven. De tocht ging eerst weer over een mooie snelweg naar Todi en dan de heuvels in. Alwaar de Dochter autoziek werd van de vele haarspeldbochten maar er toch in geslaagd is alles binnen te houden, we waren net op tijd weer in de bewoonde wereld. Eveneens in diezelfde regio ontdekt, de plaatselijke chausee d’amour, overdadig opgemaakte dames die naast hun auto zitten te wachten op klanten, midden in de bossen langs de weg…

Orvieto vulde de verwachtingen in, er was veel meer te zien en te doen dan ons op een middag met twee kleine kinderen is gelukt. Het was ook met verre voorsprong het meest toeristische stadje dat we deze reis al hebben aangedaan, ineens stonden we tussen schoolreizen, ladingen bejaarden en amerikanen.

Ik had wat geselecteerd op kleuteractiviteiten en dus begonnen we met de beklimming van de Torre del Moro. Dat ging vlotjes. Wel stonden we blijkbaar net om 12u boven en schrokken we ons allemaal een hoedje van de luide klokken daar.

umbria,italie,orvieto,todi

We struinden nog wat rond en gingen toen iets eten op een gezellig terras. De kinderen aten zoals steeds een pizza margherita, Zoon eet die tegenwoordig helemaal op. We kregen voor het eerst ook eens brood waar zout in zat.

Daarna wandelden we door een heel mooi straatje het stadje helemaal door naar de pozzo di san Patrizio, een vreemde toren / waterput onder de grond met allemaal ramen en 248 trappen naar beneden.

umbria,italie,orvieto,todi

Ik wou nog graag het lokale theater bezoeken en een ondergrondse wandeling doen, maar Zoon had het gehad en wou graag naar huis. En dat kon ik ergens ook wel volgen, ik was ook wel een beetje moe.

De terugtocht verliep gelukkig weer vlot, al moest de Dochter voor we de bergen in gingen plots plassen. Gelukkig mag een kind hier in italie overal gewoon naar het toilet, zonder dat je iets moet drinken of dergelijke. Ze zijn hier echt zo lief met kinderen.

Groot drama van vandaag, toen we zoals altijd om 17u30 bij de dieren stonden om ze te helpen voederen, was de boer nergens te bekennen. Nu twee uur later kan hij er nog altijd niet van over…

Umbria dag 3

Gisterenavond nog een klein incident gehad met de hond des huizes. Hij kwam tussen mijn benen liggen terwijl ik mijn verslag aan het typen was en kwam daarna Zoon en mij gezelschap houden bij de boerderijdieren. En toen ving hij een babykonijn. Daarna kwam hij mee naar ons huisje en op het eind waren de kinderen er nogal zotjes mee aan bet spelen en sprong hij op de Dochter en beet verschillende keren in haar haren. Toen moesten ze er natuurlijk niks meer van weten.

Vandaag reden we naar Terni, toch wel een goed uur in de auto. Ietsje verder liggen de Cascata delle Marmore, een kunstmatig aangelegde waterval en 1 van de hoogste van Europa. We wandelden naar een uitzichtpunt maar Dochter en ik bleven een paar meter in de tunnel in de rots, want het uitzichtpunt was gewoon onder de waterval en stond gelijk aan een stevige douche. Ik wou nog verder wandelen, maar het was steil naar beneden wat betekende dat we ook terug steil naar boven zouden moeten. En naar beneden stapte de Dochter prima zelf, maar naar boven kroop ze vlotjes in de draagzak en met 13 kilo dochter was ik wel blij dat de tocht terug naar boven niet te lang was.

italie,umbria

We aten er nog een heel smakelijke tagliatelli pomodore met verse pasta voor amper 6 euro en Zoon at bijna een volwassenen portie op, aan kindermenu’s doen ze hier niet en dat is eigenlijk ook niet nodig. Dan nog een kleine wandeling en een ijsje voor de kindjes en koffie voor ons.

Terug op ons domein wou Zoon meteen terug naar ‘zijn geit’. We hadden geluk, de werkmannen kwamen net aan om de dieren te voederen en Zoon mocht helpen. Hij glom helemaal. De geitjes blaadjes geven, de geitjes en varkens graantjes geven en dan de emmer voor de kippen helemaal vol scheppen en eitjes rapen. En als kers op de taart mocht meneer met de traktor rijden terwijl ik in de laadbak mocht. Zalig, voor ons allebei. Hij heeft echt mijn eindeloze dierenliefde en dat is wel fijn om vast te stellen. Het dieren voederen is een vaste afspraak voor de rest van de vakantie.

Net gegeten op ons terras en nu even online terwijl de kinderen fietsen en steppen en spelen hier. Nog geen idee wat we morgen gaan doen. Misschien een stadje bezoeken.