Jarige dochter

Mijlpaal! Mijn kleine meid werd afgelopen zaterdag zes jaar. Zes! Geen kleuter meer, maar een pittige kleine dame die alweer 13 letters kan lezen. En dat moest uiteraard gevierd worden.

De viering begon donderdag al met de traditionele cupcakes om te trakteren in de klas. Op woensdagmiddag vakkundig gebakken door de oma en versierd door de kinderen, want wij werken dan allebei.

Vrijdag was de school gesloten en trokken de kinderen en ik de stad in om het feest voor te bereiden. Eerst kreeg ze twee paar nieuwe schoenen bij Aap Noot Mies. We kwamen voor een paar winterlaarsjes, want ze had enkele maanden ervoor pas nieuwe Veja sneakers gekregen. Nu vond de mevrouw van de winkel dat de Veja’s veel te versleten waren voor nog zo nieuw te zijn, de velcro rafelde en kleefde amper nog, dus wou ze die schoenen graag terugnemen en ons terugbetalen. Spijtig want het waren heel mooie schoentjes, maar hierdoor was het probleem waarbij de Dochter niet kon kiezen tussen twee paar nieuwe schoenen ineens opgelost en stapte ze op nagelnieuwe laarsjes naar buiten.

donsje

Daarna trokken we nog naar Hema en Flying Tiger voor knutselgerief en versiering voor het kinderfeestje zaterdag.

Zaterdag vroeg opstaan voor de zwemles, dan ineens door naar de balletles en dan snel snel alles klaarmaken voor de 7 kindjes die die middag naar het feestje kwamen. Het werd een leuk maar druk feest. Zelf ben ik al van vorige donderdag ziek (keelpijn, verkouden, hoesten) en dan valt het wel zwaar, zo’n druk weekend. Maar show must go on, niet waar. De Dochter genoot enorm hard van de aanwezigheid van al die vriendjes, de aandacht, de cadeautjes, het stuk meppen van de supermooie eenhoornpinata. En dan was het wachten tot het laatste kindje werd opgehaald en snel snel de fiets op naar de spaghettiavond van de scouts waar de foto’s van het zomerkamp werden getoond.

IMG_3015

Zondagmiddag trakteerden wij dan samen met de eveneens jarige schoonmoeder op een etentje bij de Italiaan waarna iedereen nog bij ons thuis te gast was want een jarige kleine meid heeft recht op een speciale taart. Een zeemeermintaart deze keer. Helemaal vegan en van Catberry. Vorig jaar hadden we er al een eenhoorntaart van. Ik ben fan. De taarten zijn zo mooi dat je ze bijna niet wil opeten. Bijna zeg ik, want ze zijn te lekker om te laten staan. Ik vind het echt ongelofelijk wat allemaal mogelijk is. En dat het vegan is, is voor ons geen must, maar zeker mooi meegenomen.

IMG_3059

 

Circle of life expo

Twee weken geleden mochten we naar de Circle of Life, een expo van fotografe Lieve Blancquaert in de Sint Pietersabdij in Gent.

Ik ben een fan van haar werk. Ik zag de reeks Birth Day toen ik zelf met een kleine baby zat en dan komt dat allemaal eens zo hard binnen. Ik denk dat ik van Wedding Day minder heb gezien maar naar Last Days keek ik ook meestal. En dat is toch wel beklijvende en boeiende televisie. Los daarvan vind ik Blancquaert ook een integere vrouw en een goed fotografe.

De expo bundelt foto’s van de drie projecten en beslaat daarmee de sleutelmomenten uit een mensenleven. De fotografe heeft lang aan deze expo gewerkt, en dat voel je ook wel. Het is veel meer dan enkele zorgvuldig gekozen beelden samen. Die zijn er, uiteraard, voorzien van uitleg (een aanrader is trouwens de audioguide). Maar er is meer. Zoals foto’s uit andere projecten. Een grote installatie aan het begin met beeld en geluid. Beeldende kunstwerken. En daarbovenop ook nog eens de mooie en unieke locatie die de Sint Pietersabdij toch is.

De expo is best pittig. Mensen hebben het niet overal zo goed als in ons verwend landje en die beelden kunnen hard binnenkomen. Toch is het ondanks de heftige thema’s niet deprimerend. In de meeste beelden zit ook schoonheid.

Wat mij betreft een must-see als je in Gent bent.

Circle of life, Van 20 september 2019 tot en met 12 januari 2020. Alle dagen open, behalve op maandag, van 10 tot 18 uur

Angèle

Goeie smaak. Cultuur. Ik probeer het de kinderen van jongsaf mee te geven. Ik ben blij dat de school daar overigens ook aan meedoet en dat ze regelmatig naar goed theater (4Hoog, studio Orka) en musea gaan.

Thuis zet ik ook gewoon mijn muziek aan. Als ze het expliciet vragen dan wil ik uiteraard ook iets voor hen opzetten, maar als ze niet vragen naar Mega Mindy, dan zet ik het ook niet aan. En K3 komt er niet in. Daar ligt mijn grens.

Ik vond het dan ook best wel leuk toen de Dochter deze zomer aangaf dat ze Angèle leuk vindt. Ik heb prompt de cd aangeschaft. Afgelopen zaterdag was ze wat ziekjes, de hobbies vielen in het water en ik bleef thuis bij haar. Tijd voor gezelschapsspelletjes en daar moet voor mij altijd een muziekje bij. Ik wou eerst Balthazar opzwieren, maar vroeg haar toen of ik haar muziek moest opzetten. Dat wou ze wel. En dus hebben we samen naar Angèle zitten luisteren. Schitterend trouwens om haar dan te zien meezingen…

Autoloze zondag

Afgelopen zondag was het ook in Gent weer autovrij. Tenminste, dat was toch de bedoeling. Helemaal autovrij is het natuurlijk nooit. Als bewoner mag je ten allen tijde met de auto de stad uit als je ergens naartoe moet. Je mag er gewoon voor 18u niet meer in.

Het was ontzettend mooi herfstweer en we hadden een folder in de bus gekregen van alle activiteiten in de stad die dag. Voor die activiteiten moest je wel een eind fietsen; ze waren niet gewoon in het centrum maar helemaal aan de rand aan Dok Noord. Dus sprongen we allemaal op onze fiets. Ook de Dochter van 5, die we net deze zomer zijn beginnen meenemen in het stadsverkeer op haar eigen klein fietsje. Ideale gelegenheid zou je dus denken om met dat klein grut nog wat te oefenen op de openbare weg.

Op de heenweg lukte dat ook behoorlijk goed. Maar op de terugweg… Volgens mij is de Ham éénrichtingsverkeer, maar we kwamen auto’s tegen in beide richtingen, die dan begonnen te manoeuvreren en keren. Op een bepaald moment reden er drie auto’s achter ons terwijl er een uit de andere richting kwam. Het was verdorie drukker dan op een normale zondag.

En stipt om 18u veranderde onze eigen straat even in een autosnelweg waar de ene na de andere auto voorbij kwam gezoefd tegen een aanzienlijke hogere snelheid dan de toegelaten 30km per uur. Voor veel mensen is dat autoloos zijn precies toch nog een beetje moeilijk.

Voor mij mag het daarentegen elke week autoloze zondag zijn. We konden de ramen wijd opengooien zonder te moeten denken aan fijn stof en uitlaatgassen. Je had met de fiets eindelijk eens alle ruimte en moest je route niet aanpassen in functie van de meest veilige weg met de kinderen. En de activiteiten op Dok Noord waren heel gezellig. Veel volk ook trouwens. Ik vraag me wel af hoe het in het centrum was, aangezien daar dan wellicht niks gepland was?

Recepties zijn zelden geweldig

Afgelopen vrijdag mocht ik met een vriendin mee naar de première van “Wie is bang” van Koen De Sutter en Tom Lanoye. Maar alhoewel het stuk zeker de moeite waard is om over te schrijven (goed maar niet top), wou ik het hier vooral hebben over de receptie achteraf. Die maar een trieste bedoening was.

Recepties, ik ben geen fan van het genre. En al zeker niet als vegetariër die geen wijn lust. Eerste ergernis van de avond, bij het verlaten van de zaal was er zoals steeds enkel wijn. En fruitsap voor de mensen die geen alcohol willen/mogen drinken. Appelsiensap dus. Ik was in de veronderstelling dat er anno 2019 in het hippe Gent in een vooruitstrevend theater in deze tijden van Tournée Minérale en de mocktailclub, van artisanale overal geroemde alcoholvrije gin, wel iets anders als aperitief te krijgen zou zijn dan een banale en niet lekkere fruitsap. Ik dacht dat.

I was wrong.

Fase twee. Hapjes. Mijn gezelschap had zich nogal moeten haasten vanuit Leuven, had amper gegeten en keek dus geweldig uit naar de hapjes. Zij is geen vegetariër trouwens, maar vond ook niks eetbaars. En als vegetariër was er gewoon geen enkele optie. Ten eerste waren er wel kaasjes, maar die zaten op een prikker met vlees en dan kom ik daar dus echt niet aan. Ten tweede waren die enkel bij tafeltjes neergezet waardoor je telkens de mensen die daar zaten moest storen om eraan te raken.

En dan kwamen ze rond met hapjes. Er was gerookte zalm, toast met americain en met paté. Vis, vlees en nog eens vlees dus. En hoeveel mensen ken je die nog graag americain of paté eten, eigenlijk? Ik in elk geval niet veel. Maar voor vegetariërs? Niks, nul de botten, tenzij een stuk kaas met vleesaroma.

En op een trouwfeest van een nicht van het zevende knoopsgat op de Vlaamschen boerenbuiten verwàcht ik zelden meer. Ik moet me dan inhouden om niet voordien al iets deftig te eten. Maar, nogmaals, op een fancy theaterreceptie in de veggie hoofdstad van Vlaanderen???

Septemberwaanzin

Het schooljaar is in zijn derde week en mijn hoofd staat al op ontploffen. Wat een drukte. Ik loop al een halve week met spanningshoofdpijn, sinds Harry zijn avonturen. Weinig tijd om tot rust te komen, ook.

Vorige zaterdag mochten we voor geen geld naar De Efteling met het werk van de wederhelft. Toffe dag, maar niet stilgezeten van 7u ’s morgens tot 10 u ’s avonds. De dag nadien dan heel de dag in een waas geleefd uit bezorgdheid om meneer konijn. Maandag zoals steeds weer heel druk op het werk, dinsdag idem, laat thuis. Woensdag voor dag en dauw op en naar Mechelen om daar heel de dag een boeiende maar intensieve opleiding te volgen die bovendien way buiten mijn comfortzone zit (spreken voor publiek, met veel oefenmomenten…). Daar dan net de trein naar Gent missen, tijdje wachten in het station, dan op een stoptrein die speciaal nog enkele extra stops maakte om dan thuis te maken en tegelijk eten te maken, een nieuwe drinkbak te monteren voor de konijnen (want een mogelijke oorzaak van Harries probleem was te weinig drinken), de ladder in hun hok te fiksen (gaat altijd stuk, vreselijk irritant) en Zoon te helpen met zijn ‘raadsel van de week’ (ik gok dat het Afrikaans was deze keer).

Morgen wordt ik om 9u30 aan het SMAK verwacht om bij te springen als de klas van Zoon daar op bezoek gaat, 13u start er een nieuwe poetsvrouw, 17u30 voetbaltraining en om 20u mag ik met een vriendin gratis mee naar de première van “Wie is er bang” in het NTGent.

Zaterdag op tijd opstaan, 9u15 eerste zwemles, 10u30 eerste balletles en om 14u de overgang van zoon van de bevers naar de welpen bij de scouts. In de namiddag zou ik dringend bij Telenet moeten raken want onze modem werkt langs geen kanten meer.

En soms doet een mens het zichzelf aan, natuurlijk. Zo waren we de voorbije weken ’s avonds laat vaak nog bezig met het zoeken van vluchten en betaalbare hotels in Sevilla, omdat we onszelf op een citytripje trakteren deze herfstvakantie. Luxeprobleem, maar ook daar kruipt dan weer tijd in want we willen wel graag een tof goed gelegen hotel en het meeste was blijkbaar al volzet…

Hoe is’t het bij jullie? Ook zo’n septemberwaanzin?

Ziek konijntje

Een van de eerste dingen die ik elke ochtend doe, is de konijntjes eten geven. Ze vallen met veel enthousiasme aan op hun bakje biks en daarna op hun portie groentjes. Ik vond het dan ook alarmerend toen Harry zondag weigerde uit zijn hoekje te komen nadat ik het eten in het hok deed. In de uren nadien probeerde ik hem te verleiden met wortels, loof, snoepjes, al zijn favoriete hapjes. Maar hij weigerde te eten en lag heel de tijd stil in een hoek. En bij een konijn is dat echt geen goed nieuws. Die moeten voortdurend eten en mest maken. Vallen de darmen stil, dan komt het vaak niet meer goed. Een dag niet eten is daarvoor genoeg.

Ik belde de dierenarts, maar het antwoordapparaat verwees door naar de wachtdienst en helaas zijn er in ons land weinig konijnkundige dierenartsen. Dus belden we naar het universitair dierenziekenhuis in Merelbeke. Daar werd de telefoon gelukkig wel opgenomen. De gespecialiseerde dierenarts zou ons terugbellen. Na een klein half uur belde die dan. Wat kan wachten lang duren. Hij zei dat hij om 16u in de kliniek kon zijn, maar daarvoor nog eens zou bellen om te horen hoe de situatie was.

Intussen bleef ik hem af en toe eten aanbieden, zonder resultaat. Twee snoepjes kreeg ik erin op 8 uur tijd.

Dus reden we om 16u naar een verlaten dierenziekenhuis waar de dokter ons veel vragen stelde en Harry onderzocht. Hij kon geen duidelijke oorzaak vinden. Hij stelde voor om Harry daar te laten. Ze zouden dan meteen starten met dwangvoederen en hem observeren. Ofwel begon hij spontaan met eten in de komende uren, ofwel zouden ze maandag ochtend een radiografie doen aangevuld met eventueel echografie en bloedonderzoek. Ze zouden ons op de hoogte houden.

Vanmiddag was er dan eindelijk nieuws. Hij was beginnen eten, zij het niet veel. Maar genoeg om verder af te wachten. Tests zijn stresserend en konijnen kunnen niet tegen stress, dus voorlopig liever geen verder onderzoek. Om 17u mocht hij dan naar huis komen. En nu moeten we hem de komende dagen goed in de gaten houden. Tegen het einde van de week moet hij er helemaal bovenop zijn. Hopelijk komt ons arm mannetje er nu verder goed door. Gister was een beetje een waas. Je bent toch direct superongerust…