Dordogne 2020 deel 1

Woensdagochtend werden we wakker om 6u in de stortregen. Bepaald niet ideaal om de auto te laden en al helemaal niet nu we ook voor het eerst fietsen moesten meenemen. Toch slaagden we erin, na het aantrekken van een droge kledij, om zoals gepland om 7u30 te vertrekken.

Normaal stoppen we regelmatig onderweg voor koffie, wat de benen te strekken of te spelen, maar met corona ben ik maar 1 keer uit de auto gekomen voor een snelle plas. We kregen ook af te rekenen met een dik uur file, verspreid over verschillende locaties. Maar al bij al verliep de reis redelijk vlot.

Ons vakantiehuisy bleek perfect. Een groot huis uit de 17e eeuw vol oude meubelen maar met al het comfort dat je maar kan wensen. Daarbovenop een groot zwembad, jacuzzi, grote tuin met verschillende zithoeken, vijver en loslopende kippen. De zwaluwen en tal van andere vogels houden ons gezelschap.

Op donderdag maakten we met z’n allen een wandeling in een natuurgebied van 6km. Op vrijdag gingen Zoon en ik 10km fietsen met de schoonouders. De heuvels zijn hier wel een pak straffer dan mijn benen moet ik eerlijk bekennen. Op de laatste beklimming moest ik wisselen met de elektrische fiets van de schoonmoeder. Amai wat een verschil dat maakt! Ik vloog de heuvel op alsof het vlak was dan… namiddag maakten we nog een wandeling van 7km waarbij Zoon en ik de klokken hebben geluid van een klein verlaten kerkje…

Ook vrijdag was een sportieve dag met een fietstocht van 20km. Deze keer bedwong ik de eindeloze beklimming bijna, maar moest voor de laatste paar honderdmeter toch weer de handdoek in de ring gooien en na een fietsruil elektrisch de laatste 2 km naar huis peddelen.

‘S avonds kwamen de twee schoonbroers en hun gezinnen ook aan en sinds gisteravond zijn we hier met 12. Full house!

De eerste dagen was het weer droog maar fris en betrokken. Het ging wel nooit onder de 20 graden. Intussen is het wat zonniger en warmer en volgende week zal het richting 30 graden gaan.

Op restaurant zijn we nog niet geweest. Nu met corona vind ik het toch minder evident. We hebben wel es pizza’s afgehaald.

Vandaag is een luie zwembad dag. Ik heb mijn eerste boek intussen al uit en de jeugd spettert hier rond aan het zwembad.

Onze zoektocht naar een puppy

Wat vooraf ging…

Toen bijna twee jaar geleden onze galgo Figo stierf, wou de wederhelft geen nieuwe hond op korte termijn. Kleine kinderen in huis, kinderen die het drukker en drukker krijgen met hobbies, druk werk in Brussel, graag reizen, niet de ideale omstandigheden voor een hond. Ik kon me geen leven zonder hond voorstellen, dus ooit zou er wel weer een komen, maar geen idee op welke termijn.

Tot de wederhelft enkele weken geleden naar puppies begon te kijken. In eerste instantie om de Dochter op te vrolijken die op de dierenmarkt groot verdriet had omdat ze geen vogel kreeg. Maar zij toonde geen interesse in een hond maar de wederhelft bleek elke avond naar kwekers en puppies kijken. Tot ik er horendol van werd. Als je zoveel tijd in iets investeert, dan moet je toch concrete stappen zetten ook. Ik wil doodgraag een hond, Zoon evenzeer en al dat foto’s kijken maakte ons hoofd compleet gek.

Dus werd het vrijblijvend kijken doelgericht zoeken naar een whippet puppy. Ik ben helemaal verslingerd aan windhonden dus na onze galgo’s leek zo een iets kleiner formaat windhond me perfect voor ons.

Eigenlijk vind ik het belangrijker om een hond te adopteren dan een jonge hond te kopen. Er zijn zoveel perfect goede honden. Maar nu er de mogelijkheid is van een puppy ga ik er volledig in mee, beter een hond dan een eindeloze discussie en geen hond.

Maar algauw bleek het allemaal véél minder evident dan gedacht. In België zijn amper whippetfokkers te vinden. Al de puppies die recent geboren waren of in de komende weken geboren zullen worden, bleken overigens al gereserveerd te zijn. We gingen over de grens kijken in Nederland, Duitsland, Luxemburg en Frankrijk, maar ook daar weinig positieve reacties te sprokkelen. Elke dag mailen en dan bang afwachten tot er eindelijk een antwoord kwam. Of geen antwoord kwam.

Een bepaald moment was er een mevrouw uit Luxemburg die puppies had maar die ronduit weigerde een aan ons te verkopen omdat we in de stad wonen en geen tuin hebben. Haar dierbare honden zouden hier de hele tijd bang zijn van het lawaai en niet gelukkig kunnen leven. Zo werd ik dus keihard afgekeurd. Niet goed genoeg voor haar hond. Dat kwetste wel. Iedereen die mij een klein beetje kent, weet dat mijn enorm hart voor dieren een van de dingen is die mij het meest kenmerkt. Leven in de stad zonder tuin is inderdaad misschien niet perfect, maar onze honden kwamen niks te kort, werden vier keer per dag gewandeld, mochten regelmatig rondrennen,… We werden toch ook wel wat bang of andere mensen ons dan wel goed genoeg zouden vinden.

Uiteindelijk bleven er twee opties. Een Duitse kweker die eind juli puppies verwacht en waarbij de toekomstige ouders supermooie honden zijn, helemaal mijn smaak. Het zijn ook racehonden, wat me ook wel aanspreekt. Maar dan ontdekten we dat de wet verstrengd is en je honden maar mag invoeren als ze 15 weken oud zijn, wat bijna twee keer zou oud is dan wanneer je in België een hond koop. Heeft te maken met de rabiës inenting. Beetje absurd want in Duitsland komt net zo min als hier nog hondsdolheid voor. Ten tweede is het wel drie uur rijden, wat als er weer een lockdown of iets dergelijks komt en we onze hond niet mogen halen over de grens? Ten derde was de communicatie OK maar toch net iets minder vlot door de taalbarrière.

De tweede optie was hier in België, een nestje dat eind augustus pas verwacht wordt. De ouders zijn bleker, ik zie graag donker, maar het zijn wel mooie dieren. Maar we hadden nog niet alle informatie gekregen van die kweker en na een week had hij nog niet op onze tweede mail gereageerd. Maar hij had wel zijn telefoon doorgegeven dus gisteren belde de wederhelft hem op. En dat werd een superpositief gesprek, de wederhelft had er direct een enorm goed gevoel bij. Dan lijkt de keuze meteen gemaakt, toch?

Helaas, er was ook hier weer een serieuze adder onder het gras. De fokker doet geen echo, dus hij weet niet op voorhand hoeveel puppies er gaan zijn. Hij neemt vijf reservaties aan. Maar als er dan uitzonderlijk weinig puppies geboren worden, kan het zijn dat je zonder hond eindigt. En dan is het meteen weer lang wachten want in de winter worden er volgens mij weinig geboren… Langs de andere kant is het maar op een uur rijden in plaats van drie uur wat maakt dat we kunnen gaan kennismaken en de honden al eens zien op voorhand. En aan de telefoon was er alleszins een klik. Je wil toch een fokker die zijn dieren echt graag ziet en het welzijn en de gezondheid van de dieren voorop stelt.

Maar wat kies je dan? Zekerheid verder weg met een puppy die maar later mag komen? Of meer onzekerheid maar vlakbij? Ik raakte er echt totaal niet uit. De wederhelft liet de keuze aan mij en Zoon. Dus zijn we een middagwandeling gaan maken en hebben we er lang over gepraat, de achtjarige en ik, en heeft hij uiteindelijk gekozen voor de Vlaamse fokker en daar kon ik ook wel mee leven.

Ik heb dan meteen onze keuze bevestigd en nu is het een maand wachten op de bevestigen dat het teefje effectief drachtig is en dan nog een maand op de geboorte. En dan nog twee maanden tot we onze nieuwe huisgenoot in onze armen mogen sluiten en thuis verwelkomen. We hebben ons zowel voor een reutje als een teefje opgegeven om zo de kans dat we er een gaan hebben te maximaliseren. Het dromen kan beginnen…

Onze opblaasbare kayak

Sinds vorig weekend kunnen we dus varen met onze eigen opblaasbare kayak. Daar ging een lang keuzeproces aan vooraf. Kozen we voor heel goedkoop en degelijk voor die prijs met de Intex Explorer, die je voor minder dan 100 euro in de Action kan halen met peddels en een pomp bij? Of investeer je wat meer geld in een iets betere boot? Die betere boten gaan echter soms ook snel kapot en dan is het wel zonde natuurlijk dat je er veel geld aan hebt gegeven. De hoge kwaliteitsboten waren met hun prijskaartje van rond de 1.000 euro al van bij het begin uitgesloten.

Uiteindelijk besloten we toch maar voor een middenklasser te gaan, een Amerikaans merk dan nog dat je hier weinig ziet, de Aquaglide Chinook 100. Volgens de wederhelft was dat de beste optie in onze prijscategorie en op Amazon stond hij toevallig plots serieus in de korting.

Chinook_100-34__09160.1584228914.1280.1280

De peddels en het andere toebehoren bestelden we dan bij Decathlon en dat liet enorm lang op zich wachten, maar vorig weekend hadden we dan eindelijk toch alles in huis om eens te gaan varen.

De allereerste keer de kayak klaarmaken voor gebruik duurde een klein uurje, maar de dag nadien was de klus op een kwartier gepiept. Oefening baart zoals steeds kunst. Maar de eerste keer was het wat zoeken, vooral ook omdat onze pomp bij de kleppen van de boot geen deftige drukmeting kon uitvoeren. In het begin hadden we hem dan ook iets te zacht opgepompt. Fout twee was om de vin aan de bodem niet te monteren om hem uit te testen. Dat zorgde ervoor dat we geen meter rechtdoor konden varen en dus enorm hard moesten werken om een beetje vooruit te raken, zeker met onze ongeoefende spieren. Maar na het snel monteren van die vin raakten we ineens met dezelfde inspanning dubbel zo ver.

Het was weer druk op de Gentse wateren. Op nog geen 100 meter van ons huis is er een steiger waar je heel makkelijk in en uit het water kan met de boot, maar het was er soms even aanschuiven. Maar wel zalig. We hebben altijd dat water in de buurt gehad, maar omdat onze straat zelf niet heel mooi is, hadden we daar precies weinig aan. Vroeger waren delen ervan ook gewoon een parking. Maar nu is het echt wel zalig dat je met je eigen boot na amper 1 minuut stappen al het water op kan. De straten rond het water zijn ook serieus opgewaardeerd, bv rond De Krook, vroeger een beetje een vuile buurt, nu een toplocatie.

Voorlopig hebben we nog maar 1 kayak om te zien hoe dat bevalt, dus moesten we afwisselen. Met Zoon voer ik de tweede dag al bijna tot aan de St Pietersabdij. Een bepaald moment werden we ingehaald door een megagrote politieboot, dat was een beetje spannend. Ook leuk de kleine watervogeltjes op het water voorbij varen. Het was in de ochtend toen en er waren weinig andere boten dus we hadden het rijk voor ons alleen.

Intussen downloadde ik van een site een handig kaartje van de bevaarbare waterwegen en van aan ons huis kunnen we echt verschillende leuke routes doen; richting Houtdok, richting Leie, richting St Pietersabdij dus ook. We gaan ons nog niet direct vervelen.

Quarantaine dag 102 – coronatest

Dit weekend begon De Dochter te snotteren. Ze kreeg er ook een klein kuchje bij. Ze was absoluut niet ziek overigens, in niet coronatijden zou niemand er echt bij stilgestaan hebben. Maandag was de snotneus al bijna helemaal verdwenen en lieten we haar met een licht schuldgevoel toch maar naar school gaan. Maar vannacht begon Zoon ineens heel zwaar te hoesten. Ik heb werkelijk geen oog dichtgedaan. Ik denk dat ik enkel tussen 2 en 5 uur in de ochtend even wat heb geslapen.

Vanmorgen voelde hij zich echter prima. Geen koorts. Geen andere symptomen. Maar zijn hoest klonk wel lelijk. Omdat de huisarts de rest van de week in verlof bleek hebben we dan toch maar gebeld. En die vroeg toch om langs te komen voor een test.

En zo geschiedde. Ik hield beide kinderen vandaag thuis van school, wat een beetje zielig was want het was Zoons voorlaatste volledige schooldag dit schooljaar en bij de Dochter waren er verjaardagstraktaties, maar kom.  En Zoon onderging de test en het viel gelukkig goed mee. Ondanks het verlof van de huisarts zou hij ons morgenavond bellen met het resultaat. Maar volgens hem testte minder dan 10% positief en dacht hij op basis van de symptomen dat in Zoons geval de kans kleiner was dan 1% op een positieve test. Maar tegelijk vond hij het wel belangrijk om toch te testen.

Nu hopen op positief nieuws en dus een negatief resultaat zodat ze snel weer naar school kunnen, we zonder problemen donderdag Zoons kameraadje kunnen opvangen en we vooral volgende week op reis kunnen!

Ditjes en datjes

  • De bibliotheek is een boek kwijt geraakt dat op mijn account staat geregistreerd. Ik ben zeker dat ik het heb ingeleverd maar ze vinden het niet. Hopelijk moet ik het niet betalen…
  • Klein gelukje: gisterochtend de fiets van De Dochter binnengebracht bij de Fietsambassade; kapotte remmen en iets mis met de versnellingen. Minder dan 3 uur later kreeg ik al bericht dat de fiets klaar was. En de herstelling kostte amper 19.5 euro. Wat een zaligheid. Toen ik mijn eigen fiets onlangs binnenbracht in de fietsenwinkel ben ik hem drie weken kwijt geweest en kostte het ook flink wat meer…
  • En het kind is doodgelukkig dat ze de 180 meter naar school kon fietsen want ze wou haar grote fiets aan iedereen laten zien…
  • De peddels van onze kayak worden op dit moment geleverd. Eindelijk! De boot zelf hadden we op enkele dagen tijd, helemaal uit Engeland, maar de peddels hadden we via Decathlon besteld. De winkel ligt hier 3km vandaag maar de levering heeft wel twee weken geduurd… We hadden het natuurlijk ook even kunnen gaan afhalen, maar ja…
  • Zoon is heel de dag naar een vriend, dat vriendje was dan maandag bij ons. Eigenlijk een heel fijne oplossing. Die twee zijn nog relatief rustig samen en anders is het toch maar een hele dag gamen en ipad kijken als er geen school is. Maandag was ik er over de middag even mee naar buiten gegaan, naar een klein buurtspeeltuintje. Zaten die grote kerels in de speeltuin te graven in het zand. Best aandoenlijk om te zien. Ze eten ons wel arm. Niet te schatten hoeveel eten er in twee achtjarigen kan verdwijnen.
  • Ik heb me eraan gewaagd en heb nu toch zelf eens mijn frou getrimd. En het is prima gelukt. Gewoon op tijd bijknippen is de clou, het niet te ver laten komen. En ook wel minder in mijn eigen vingers knippen. Mijn kappersschaar is in elk geval scherp…
  • In de zomermaanden neem ik corona-ouderschapsverlof. Hoef ik maar 2.5 dag per week meer te werken ipv 4. Dat biedt dan hopelijk toch wat ademruimte.
  • Ik ben nog altijd zwaar fan van thuiswerk. Echt, wat een zaligheid. Ik zie de kinderen veel meer. Ik kan voor of na het werk eens gaan wandelen of fietsen. Of snel mijn knollen verkopen op Animal Crossing als er een goede verkoopprijs is haha (don’t ask).
  • Het weekend nadert en de poetsvrouw komt opnieuw wat betekent dat ik niet de halve zaterdag hoef te poetsen!
  • Over twee weken zitten we in Frankrijk als alles goed gaat. We moeten nog beslissen welke dag we gaan vertrekken. Zoon heeft in die week nog een half dagje school, Dochter nog anderhalf, nog bekijken of we ze nog laten gaan of toch al vertrekken.

Quarantaine dag 94

Het zijn nog steeds rare tijden vind ik. Corona is er nog, maar de cijfers blijven zakken en onder controle, we mogen elke week wat meer en soms lijkt het in het straatbeeld alsof er niks aan de hand is. Dit weekend hielden luide passanten me voor het eerst sinds eeuwen weer uit mijn slaap, bijvoorbeeld.

Toch is lang niet alles weer normaal en denk ik ook niet dat het snel weer normaal zal worden. Zoon mag nog altijd maar twee dagen per week naar school. Wel kwam er dit weekend een vriendje spelen, dat mag wel weer en vangen we vandaag een ander vriendje op nu de opvang op school gestopt is. Maar we vragen ouders toch niet binnen en blijven op de drempel op veilige afstand keuvelen.

De schoonouders lieten de teugels nog meer vieren en nodigden de drie zonen thuis uit voor een barbecue. Zij nodigden dus 10 mensen uit, samen waren we met 12, mag dat dan volgens de bubbel van 10? Ik ben het helemaal kwijt. Het voelde toch maar raar en we hebben enkele dagen getwijfeld eer we dan hebben toegezegd. Er werd ook binnen gegeten, ik had dat persoonlijk toch liever buiten gezien. Toen de schoonzus toekwam begroette die iedereen met een kus en was ik precies de ambetanterik die dat niet zag zitten. Niet helemaal normaal die toestanden. Die vragen die je je bij bijna elk sociaal contact stelt.

Met mijn vrienden blijf ik gaan wandelen. Op zich kunnen we weer iets gaan eten of drinken, maar ik ben er nog niet aan toe. Ergens gaan zitten en eigen drank meedoen, of gewoon blijven wandelen staan me nu meer aan.

In een interview las ik iets van de kippen in het kippenhok die nog een tijd binnen blijven als ’s morgens hun deur wordt opengezet. Uit angst, terwijl het buiten veilig is. Ben ik nu een bange kip, die beter gewoon uit eten zou gaan en eens iets zou gaan drinken? Of ben ik gezond voorzichtig? Wie zal het zeggen. Ik weet het alleszins niet meer.

Quarantaine dag 89 – vuile corona

Ik las vanmorgen op sociale media dat de oprichter van mijn favoriete soepbar uit het leven is gestapt. Ik had eerder al eens een interview gelezen dat de coronacrisis er zeer zwaar inhakte, de Wederhelft had onlangs met hem staan praten toen we een paar potjes soep waren gaan afhalen. We hadden het er nog over gehad nadien thuis, hoe rottig het moet zijn voor hem en andere mensen met kleine zaken die met de strenge maatregelen ook weinig perspectief hebben om terug open te gaan. Hoe die mensen al maanden zonder inkomen zitten, met zware leningen wellicht.

Maar toch. What the fuck man. Wat een zonde. Ik kende hem niet echt, maar ben er toch van aangedaan.

Quarantaine dag 88

Mijlpaal! Voor het eerst in meer dan 12 weken zijn beide kinderen naar school. Wat voelt dat vreemd… Bij Zoon was het toch met wat aarzeling, die had zich helemaal genesteld in dat thuisritme. Maar het zal hem deugd doen denk ik…

Omdat ik vandaag een late shift heb, gaf me dat een lange vrije voormiddag die toch meteen weer voorbij bleek. Ik ringfitte (op de Nintendo), ging 4km wandelen op mijn eentje en zat stipt om 10u klaar om de Dochter in te schrijven voor de tekenschool want het schijnt dat die lesjes meteen volzitten. Dat brengt haar aantal hobbies dan wel op 5, slik, maar het kind tekent zo graag en zo goed. En de lesjes zijn op de school zelf dus dat scheelt ook. Hopelijk is de online inschrijving gelukt dus.

En dan straks twee online vergaderingen, toch altijd een pak vermoeiender nog dan gewoon vergaderen, zucht.

Mijlpaal twee: we hebben een vakantie geboekt. Het is te zeggen, de schoonouders hebben geboekt. Zelfde land en zelfde periode als voorzien waren; Frankrijk en laatste weekend van juni vertrekken. Maar iets minder ver; Dordogne ipv de Azuurkust. Dan kunnen we in één keer rijden. Eten op volle parking en op hotel gaan onderweg spreken me nu toch echt niet aan.

Maar we hebben dus weer perspectief. Alhoewel de schoonouders deze week al meteen op restaurant gingen, zie ik dat echt nog niet zitten en bereid ik me voor op een vakantie met dingen die we op onszelf kunnen doen. Wat minder cultuur en dingen bezoeken en wat meer de natuur in. Ik denk aan veel wandelen, fietsen, zwemmen en kayakken en tussendoor relaxen aan het zwembad en lezen. De musea, marktjes en restaurantjes zullen het zonder mij moeten doen, al weet ik niet of ik dat ga volhouden want als de rest van de familie wel uiteten gaat worden we toch ook weer blootgesteld aan het risico aangezien we één vakantiehuis delen en kunnen we misschien al even goed meegaan. We zien wel.

Voor de rest is het nu afwachten tot wanneer onze kayak die we online hebben gekocht geleverd zal worden zodat we de Gentse binnenwateren kunnen gaan verkennen.

Quarantaine dag 83

De kinderen hadden een lang weekend van 5 dagen. Maandag feestdag, dinsdag school extra gesloten, woensdag school altijd gesloten. En vrijdag stoppen ze ermee om 12u om de klaslokalen aan te passen aan de terugkeer van alle leerjaren. Dat geeft dus anderhalve dag les voor De Dochter deze week.

Intussen hebben we vernomen dat Zoon twee dagen per week naar school mag gaan vanaf volgende week, wat zal neerkomen op nog 6 dagen in totaal. De overige dagen blijven thuisonderwijs voor hem. Ik vind het een beetje pover maar iets is beter dan niets.

Intussen is de school ook gestopt met de noodopvang en kregen we de vraag van Zoons beste vriend of we de jongens eventueel samen kunnen opvangen. Dat leek ons wel een fijn plan. Ik mag toch tot het einde van de zomer van huis uit blijven werken en ik ben het al helemaal gewend om intussen huiswerk te begeleiden en er wat mee naar buiten te gaan om te wandelen, fietsen of voetballen. Eén dag per week krijgen we het vriendje over de vloer, één dag gaat Zoon naar ginder en ga ik zowaar ongestoord kunnen werken, één dag zijn zowel Zoon als Dochter thuis en de overige twee dagen zijn ze allebei naar school. Ik zie het helemaal zitten.

En in juli wordt het weer een nieuw evenwicht zoeken.

Intussen beginnen we ons af te vragen of we toch nog op reis zouden kunnen. Het begint stilaan te kriebelen. Stel dat we begin juli zouden gaan zoals oorspronkelijk gepland, dan zullen we snel moeten boeken. Al blijven we nog met veel vragen zitten en zouden we sowieso minder ver gaan dan gepland. Onderweg overnachten of ergens stoppen om te eten zegt me nu even helemaal niks. Maar een rustig huisje huren met eigen zwembad en bv onze fietsen meedoen dan weer wel.

Intussen volgde ik ook twee webinars online waarvan één supervlot ging en één veel technische mankementen had. Maar toch wel leuk om ook vanuit je kot te kunnen blijven bijleren. Al moet ik eerlijk bekennen dat de aandacht bij zo’n webinar soms wel heel snel verslapt, gelukkig houden organisatoren daar rekening mee en duurden ze maar 2 tot 3 uur.

Het afgelopen weekend leek er bijna geen sprake meer van Corona… De Dochter had weer ballet en had daarna een vriendinnetje bij ons thuis uitgenodigd, Zoon ging spelen bij een vriendje en bij een wandeling door de stad was het om sommige plekken ontzettend druk, zat/lag iedereen vrolijk neer en dicht bij elkaar en was er geen politie te bespeuren. Het doet toch een beetje raar en voelt niet 100% goed. Ik blijf toch afstand houden. Maar dat in de zon gaan zitten met een lekkere meeneemkoffie deed wel ontzettend deugd. We gingen ook in de tuin op bezoek bij familie en ik maakte aan zalige lange wandeling met een vriendin in de natuur. Een tropisch, ontspannend weekend. Maar eigenlijk net zo druk als een normaal weekend, wat echt raar aanvoelde.

De binnenwateren hier in de stad zitten trouwens vol met kayaks. Dat is echt waanzinnig populair geworden. Twee jaar geleden zag je dat toch amper? Toen we in de stad zaten, passeerden er echt de ene na de andere. Het was al lang aan het kriebelen om dat ook te doen en met een zomer met kinderen die veel thuis gaan zijn en minder mogelijkheden qua ontspanning, hebben we ons online ook een kayak besteld. Binnen twee weken zou hij er moeten zijn en kan ik ook met Zoon de Gentse binnenwateren gaan verkennen. We kijken er enorm naar uit!

Apestaartjaren

Straks volg ik een webinar met de resultaten van het tweejaarlijkse Apestaartjaren onderzoek. Normaal is dat altijd een leuke studiedag, maar nu dus een halve dag online. Meteen mijn eerste webinar denk ik.

De resultaten zitten vandaag al goed in de media. Vooral dat de gemiddelde leeftijd waarop kinderen een smartphone krijgen, gedaald is van de klassieke 12 naar 9 jaar. Daar moest ik toch wel enkele keren van slikken. Ik had altijd het gevoel dat mediaopvoeding en discussies rond sociale media en smartphone en Tik Tok accounts nog niet voor vandaag waren. Dat was meer iets voor tieners en vooral pubers, toch? Maar met een kind van 8.5 en deze cijfers ga ik mijn mening toch even radicaal moeten herzien denk ik.

Natuurlijk zijn ze al online bezig. Ze gamen, ze kijken Youtube filmpjes, zitten op de Ketnet app. Maar voorlopig eerder passief. Ze hebben nergens een account en op de Nintendo hou ik de optie om online te gamen gesloten. Ik vind 6 en 8 jaar echt nog wel heel jong.

Toen ik aan Zoon net vroeg hoe het in zijn klas zit, zij hij dat een viertal kinderen al een eigen gsm heeft…

Ik ga me dus deze namiddag eens goed onderdompelen in het mediagebruik bij kinderen en jongeren en daarna eens reflecteren over onze eigen aanpak en opvoeding daaromtrent, en bedenk dat ik één en ander wellicht ga moeten bijstellen. Bespreekbaar stellen en opvolgen wat er leeft vooral. Het idee loslaten dat dit nog niet echt voor ons is. Me erop voorbereiden dat de vraag naar een eigen gsm sneller kan komen dan verwacht.

Daarnaast ben ik natuurlijk vooral ook benieuwd naar de implicaties voor mijn job, dat is de hoofdreden dat ik de webinar ga volgen natuurlijk. Hoe kan je jongeren het best bereiken? Waar zitten ze online en wat doen ze daar? Wat is hun visie? Het belooft een boeiende middag te worden!