Weekendje cinema: Bohemian Rhapsody en Spider-man een nieuw universum

Vrijdagavond trok ik met een vriendin naar de cinema voor Bohemian Rhapsody. Dat was geen makkelijke keuze. We twijfelden tussen die film en Girl. En eigenlijk wilden we naar de kleine, gezellige StudioSkoop, maar daar speelde Bohemian Rhapsody pas om 22u15. Wat we toch wat laat vonden. Zo moesten we toch naar Kinepolis. En toen kreeg ik het idee om er helemaal een decadent avondje van te maken en eerst nog lekker hamburgers en frietjes te gaan eten bij Jilles Burger. Zo gezegd zo gedaan.

Alhoewel ik mezelf altijd meer heb gezien als een liefhebber van eerder alternatieve muziek, heb ik altijd een enorm zwak gehad voor Queen en Freddie Mercury. Niet zo heel lang nadat ik Queen echt actief begon te ontdekken en waarderen, stierf de man. Veel en veel te vroeg. Ik heb het altijd spijtig gevonden dat Queen niet is blijven bestaan en dat ik nooit de kans heb gekregen om ze live te zien. Die stem, die melodieën…

Van zodra ik te weten kwam dat er een film over Freddie Mercury gemaakt is, wou ik die dus heel graag zien. Maar het kwam er maar niet van. En er zijn tegenwoordig zoveel goede films. Maar eigenlijk was ik zaterdagavond wel heel blij toen het gelukt was en we in de zachte rode pluche zaten. Helaas herinnerde ik me ook direct weer waarom ik Kinepolis doorgaans mijd; een tiener die tijdens de film zat te gamen op zijn smartphone aan de ene kant en een ouder koppel die elke scène becommentarieerden aan te andere kant aangevuld met de popcorn en chips etende massa rondom ons, altijd gezellig.

Maar dus een film die je echt wel moet gaan zien. De hoofdacteur is echt magistraal. En dan de oh zo bekende maar geweldige muziek. En gewoon, het verhaal, de figuur Freddie Mercury. Ik heb gelachen, ik heb met tranen in mijn ogen gezeten en vooral echt genoten van de film. En sindsdien zit ik uiteraard non stop met Queennummers in mijn hoofd. Die nummers staan er nog altijd, zoveel jaren later.

bohemian

Zondagavond dan werden we in Antwerpen verwacht voor de Spiderman animatiefilm, met een inleiding door Kobe Ilsen en de stemmencast. We hadden een vriendje van Zoon mee en de jongens hebben echt wel heel hard genoten heb ik de indruk. Voor mij was het niet echt een topper. De film start nog enigszins onderhoudend maar in de tweede helft verslapte mijn aandacht en begon ik toch vooral uit te kijken naar het einde. Maar als je 7 tot 12-jarige jongens in huis hebt, is dit denkelijk wel een must deze kerstvakantie.

 

Uitstapje langs de cardioloog

Toen ik vorige maand op een week tijd twee keer bij de huisarts zat voor een verkoudheid/sinusitis/oorontsteking stelde die lieve man telkens een hartslag van 130 vast. Zeker de tweede keer baarde dat hem zorgen. En dus kreeg ik een verwijsbrief mee voor de cardioloog.

Daar kon ik amper 3 weken later al terecht, vandaag. Het was lang aanschuiven bij het algemeen onthaal (waarom mensen trouwens een nummer halen en dan niet opdagen als het eindelijk aan hen is, ik weet het niet, maar het vertraagt de boel wel nodeloos) en dan nog eens aan het onthaal van de dienst. Ik was thuis een kwartier te vroeg vertrokken en het is maar 5 minuten fietsen maar ik stond daar toch 5 minuten te laat. Waarop ik plots uit de met oude mensen gevulde wachtrij werd geschept door een vriendelijke jonge arts die gelukkig niet kwaad was omdat ik te laat was.

De dokter stelde eerst een heleboel vragen waarna hij me al wel wat kon geruststellen maar besloot voor de zekerheid toch nog enkele testen te doen. Allereerst een electrocardiogram dat volgens de vriendelijke verpleger helemaal ok was. Mijn hart haalde zo’n 90 slagen per minuut. Dan kreeg ik een echo en tot slot moest ik de fiets op voor een inspanningstest. Dat begon aardig en vrolijk met een babbel met de verpleger over mijn studies en mijn job maar al gauw kon ik weinig meer uitbrengen omdat ik stevig begon te puffen op die fiets. Toen ik helemaal in het zweet zat mocht ik gelukkig stoppen. Toen stuurde de verpleger me naar de gang waar ik aan de vele stoelen op de dokter mocht wachten, maar ik vond die stoelen niet en toen ik wat hulpeloos rondkeek werd ik wederom onderschept door de arts. Die me meteen gerust stelde dat voor hem alles prima in orde is. Ik heb een eerder hoge hartslag waardoor die dan tijdens ziekte heel hoog geworden was, maar dat is niet erg of schadelijk. Alles normaal dus. Van de akelig klinkende afwijking waar de huisarts aan dacht (altijd leuk als ze de woorden ‘operatie’ en ‘maak u geen zorgen’ in 1 zin gebruiken trouwens), was absoluut geen sprake. Oef!

Beautiful Boy

Aangezien onze organisatie had samengewerkt met het productiehuis van Beautiful Boy kregen we van hen de kans om met onze groep vrijwilligers de film te gaan bekijken. Dus spraken we gisterenavond af aan het Brouckèreplein aan de UGC cinema daar. Daar moet overigens een geweldig mooie art deco-zaal zijn, maar die hadden we niet.

Ik had niet kunnen eten voor de film (ik kwam rechtstreeks van een hele dag familie- en vriendenbezoek) en ik was ook behoorlijk moe van de drukke dag en late avond op zaterdag, maar toch bleef de twee uur durende film elke seconde boeien.

Beautiful Boy is de verfilming van een boek, geschreven door een vader van een zwaar drugverslaafde zoon. De vader is journalist dus het verhaal is meeslepend en goed geschreven. En de film is van Felix Van Groeningen en bijzonder mooi gemaakt (met supermooie muziek trouwens erbij. De lange scène met Sigur Rosmuziek. Slik!).

We krijgen een triest maar realistisch verhaal dat vanuit mijn ervaring heel waarheidsgetrouw en herkenbaar is. De evolutie van een verslavingsproces, wat dat doet in een ouder-kindrelatie, in een relatie tussen partners. De hoop die vaak op wankele poten staat. De rouw. Het moeten loslaten.

Absolute aanrader!

beautiful-boy-1

Veertig worden in enkele hoogtepunten

  • Na het afleveren van de kindjes in de school een ontbijtadresje uitproberen dat we nog niet kennen. We belandden bij FranzGustav. Het pand werd verbouwd en geopend toen de Dochter nog in de crèche zat dus ik liep er bijna elke dag voorbij, maar was er nog nooit binnen gestapt. Ondanks enkele plannen in die richting. We hadden het kot bijna voor ons alleen, het onbijt was supersmakelijk (we hebben ons allebei wat beperkt, je kan er ook heel de dag door brunchen) en de koffie was van de beste van Gent. En dan zette de barman The Suburbs van Arcade Fire op. Een van mijn lievelingsplaten. Precies of ze wisten dat het een speciale dag was.
  • Schoon nieuw gerief kopen. Niet dat we echt iets nodig hadden. Maar altijd leuk om wat te shoppen samen. Ja, ik heb een man die graag mee gaat shoppen. Zalig. Enfin, we liepen eerst langs Miano voor kleine stekkeroorbelletjes omdat ik die regelmatig kwijt speel. Dan naar Juttu, een van mijn favoriete winkels waar ik een supermooi kleedje vond. Iets feestelijk dat ook gewoon gedragen kan worden. Prima, want ik vroeg me al af wat ik die avond moest aandoen. Ik vond er nog grappige kerstkaartjes ook en de wederhelft dook in de truien.
    2018-12-06 12_09_42-Anonyme Designers Jurk Perla _ Bestel eenvoudig _ Juttu.png
  • We vervolgden onze shoppingtrip op volledig verantwoorde manier bij Supergoods.
    Ik probeer enkel nog eco en faire jeans te kopen en na al de skinnies had ik zin in een mooi straight model. Ik kocht in deze winkel al een supermooie Kings Of Indigo maar kwam nu uit bij een jeans van Mud. Duurzaam en ecologisch gemaakt en nog supermooi ook. Ik content. Ik kocht er nog oorbelletjes bij die komen van een tewerkstellingsproject van andersvalide mensen in Kenia.
    mud jeans
  • Na een snelle lunch thuis (wegens geen plaats in de lekkere soepbar) fietsten we naar de Kinepolis voor Fantastic Beasts: the crimes of Grindelwald. Een must voor de Harry Potter-fans, mooie beelden, onderhoudend, maar geen oscarwinnaar of voer voor cinefiele zielen. Niettemin leuk woensdagmiddagentertainment onder ons tweetjes.
  • Terwijl de wederhelft de kindjes ging ophalen bij de oma en naar de voetbaltraining brengen genoot ik van een heet bad en kon ik mij rustig klaarmaken (nieuw kleedje en oorringen eens uittesten). Uiteraard werd dat gekoppeld aan nuttige activiteiten zoals de vaatwas legen, opruimen, de boterhammen van de kindjes smeren voor de volgende dag en de talrijke konijnenkeutels uit het kot scheppen. Konijnen houden hun keutels niet op omdat ik die dag toevallig jarig ben.
  • En dan was het wachten tot onze lieve babysit aankwam om de kindjes die net thuis kwamen van de voetbal over te nemen en naar Vrijmoed te wandelen, het in onze ogen beste Gentse restaurant en dan nog op 5 minuten van onze deur. We gingen er twee jaar geleden ook en toen schreef ik al een uitgebreide review hier.
    We twijfelden aan het aantal gangen maar aangezien mijn maag al maanden lastig doet, kozen we voor vier. Samen met de twee gangen van hapjes en al de versnaperingen bij de koffie achteraf kom je eigenlijk toch op 6 gangen uit.
    Het was puur genieten. Vrijmoed heeft een gewoon menu en eentje voor vegetariërs. Er kwam oa gebrande spitskool met limoen op tafel (superfris), een bereiding met een schorseneer en ei, witloof met miso die overheerlijk was en dat terwijl ik eigenlijk geen witloof lust en tot slot een werkelijk ongelofelijk dessert met appel, groene kruiden, selder en platte kaas. Superspeciaal bij de eerste hap en dan elke hap lekkerder en lekkerder.

vrijmoed

Hoe staat het intussen met die zwemlessen?

Sinds de eerste en de derde kleuterklas zijn de kindjes bezig met zwemlesjes. Georganiseerd via Stad Gent, aan een gezapig tempo. 15 lesjes per brevet, volgens de reeks van Fred Brevet. De dagen van watergewenning en leren overleven liggen intussen achter ons, allebei zijn ze bezig aan de brevetjes in de reeks ‘Leren veilig zwemmen’.

We hebben ze destijds ingeschreven volgens leeftijd en dat betekent dat ze ondanks hun twee jaar leeftijdsverschil maar 1 niveau van elkaar verschillen. Zaterdag was het opnieuw een testmoment, toch altijd wat spannend.

Bij de Dochter zijn die momenten altijd heuse thrillers. Moesten we haar nu opnieuw inschrijven, zou ze de reeks waar ze nu zwemt niet mogen doen wegens een jaar te jong. De meeste zwemmertjes uit haar groep zitten in het eerste of tweede leerjaar. Zij is nog maar enkele weken vijf en bovendien erg klein van gestalte. Dat alles maakt dat we de afgelopen drie groepjes al elke keer overtuigd waren dat ze de test niet zou halen en haar groepje zou moeten overdoen. Wat gezien haar leeftijd niet echt een probleem is, ze is gewoon nog zeer jong om dat niveau al te moeten halen. Maar elke keer slaat ze ons met verstomming en schudt ze op het testmoment probleemloos al de proefjes uit haar mouw.

Deze keer was ik er echter 100% zeker van dat het niks zou worden. Ze moet 25 meter zwemmen op de rug. Zonder drijfhulp. En ze kwam zelden verder dan 5 meter. Hopeloze zaak. Tot de wederhelft de vorige les zei dat ze ineens vorderingen begon te maken en het echt niet slecht deed.

Daar stonden we dan zaterdag voor die 25 meter. Ik had er totaal geen verwachtingen van, het was een op voorhand uitgemaakte en verloren zaak en dat gaf niet. Bij de eerste poging deed ze het echter veel beter dan ik had durven dromen en toen ze zelf om een herkansing vroeg zwom ze gewoon die 25 meter. Ik heb ze 1 keer, ik schat zo ergens op 18 meter, een klein duwtje aan haar poep gegeven. Maar voor de rest was het prima. En haar andere twee testen deed ze gewoon perfect. Ze moest bv eerst 5 seconden drijven als een ster, dan naar ruglig, 6 meter zwemmen, naar buiklig en opnieuw 6 meter zwemmen. En tot slot onder een mat door duiken, waarbij ze als enige van aan de kant dook en onder water bleef zwemmen tot ver voorbij de mat.

Als je omstreeks 14u een knal en een lichtflits hebt opgemerkt zaterdag, was ik het die uit mijn vel ben gesprongen van fierheid en nu nog straal van trots. Peanuts misschien als je zelf geen kinderen hebt of een nuchtere ziel bent, maar ik was van mijn sokken geblazen. Mijn klein bolletje van net 1 meter hoog zwemt dus gewoon.

Na die enorme boost waarbij ook de Dochter heel goed besefte dat ze het goed had gedaan en enorm gemotiveerd was om het goed te doen, en onze hoop van nul kans op slagen ineens toch gestegen was, was het dan een kleine teleurstelling toen de juf twijfelde. Het volgend niveau (haai) moeten ze 50 meter zwemmen en gaat er geen leerkracht of ouder mee in het water en ze wist niet zeker of de Dochter hier al wel klaar voor is. Ze is ook nog ontzettend speels en luistert eigenlijk totaal niet naar wat er wordt gezegd, dat moet ik haar altijd influisteren. Dus ze zou in februari toch opnieuw in het huidig niveau starten om dan eventueel na enkele lessen alsnog door te schuiven als blijkt dat het niveau echt te laag is. Of ook niet. Dat voelt een beetje dubbel. Ergens komt veiligheid voor alles en weet ik ook niet of ze te vertrouwen is in een groep van 10 kinderen waarbij de meester niet elk kind altijd in de gaten kan houden. Maar langs de andere kant, ze heeft het nu gehaald, is zo enorm gegroeid en heeft zo haar best gedaan, en dan toch niet naar de volgende groep mogen, het voelt een beetje sneu aan…

Afscheid van een betoverende stad, onze laatste dag Istanbul

Vier dagen is niet niks, maar ze vlogen voorbij en al gauw was het alweer de ochtend van de laatste dag. We haastten ons niet, uitslapen is een zeldzame en dus te koesteren luxe. Ook uitgebreid ontbijten is zo’n luxe. En dus genoten we extra hard van beide. Een Turks ontbijt is trouwens niet echt aan mij besteed. Het is erg hartig; diverse soorten kaas, groenten, ei,… Ik beperkte me tot de alomtegenwoordige yoghurt, wat ei en wat brood of ontbijtgranen.

We reisden licht dus de koffers waren snel gepakt. We lieten ze achter in ons supercharmante Niles Hotel en trokken de stad in. Vandaag zouden we de oude stad achter ons laten en naar het hippere Galata trekken, aan de overkant van de Gouden Hoorn. Alhoewel dat prima te doen is te voet, namen we toch voor enkele haltes de tram aan het Beyazit plein vlakbij. Onze energie wat sparen voor de rest van de dag.

De tram bracht ons tot de buurt van de Galata brug die we over wandelden. Op zich al een belevenis. Het is, zoals overal in de stad, behoorlijk druk op de brug. Er staan overal mannen te vissen, eronder varen toeristenboten en aan de onderzijde van de brug zijn ook allemaal restaurantjes gevestigd.

Galata geeft een heel ander gevoel. Iets meer ruimte, meer statige oude gebouwen zoals je ze ook kan vinden in Londen of Parijs, iets minder de volgestouwde chaos van Fatih, de oude stad waar wij verbleven. Het publiek is er ook jonger, de winkels een stuk hipper, het personeel niet langer uitsluitend mannelijk en veertig plus maar ook jong en vrouwelijk. Spijtig dat we hier maar enkele uren konden besteden.

We gingen in de lange rij staan om de Galata toren te beklimmen. Beklimmen is trouwens relatief want het ding heeft een lift. Boven geniet je van een uitzicht over de stad. We struinden nog wat door de eindeloze winkelstraatjes op zoek naar cadeautjes voor de kinderen en gingen dan lunchen in een leuk eethuisje. Bij het zoeken naar iets om te eten bleek trouwens dat de adresjes uit onze Lonely Planet daterend uit 2017 ofwel gesloten waren wegens zondag, ofwel niet meer bestonden. Het gaat snel in Istanbul. Maar we vonden lekker eten, opnieuw met genoeg vegetarische opties. Als je naar Istanbul gaat, hou je overigens maar beter van zuivel. Als voorgerecht krijg je bijna standaard een plat brood met yoghurt en ook in de warme gerechten zit de helft van de tijd yoghurtsaus. Ze drinken er ook een soort melk of yoghurt bij hun eten en in bijna alle gerechten verwerken ze iets van kaas.

We hadden met het taxibedrijf om 17u afgesproken voor onze vlucht van 20u dus na de middag begonnen we er wat vaart in te zetten. Het cadeau versieren voor Zoon bleek iets lastiger dan gedacht nu de Grote Bazaar gesloten was op zondag. Verder was bijna alles van winkels trouwens wel open. De Spice Bazaar was wel open en daar kocht ik nog granaatappel en appelthee en kruiden. We deden ook nog wat Turks Fruit mee als cadeautje. En zo zakten we stukje bij beetje terug af richting ons hotel.

In een dessertenketentje in de buurt stopten we nog voor een koffie en saffraanpudding. Ook in pudding zijn ze hier sterk, nooit eerder zo lekkere pudding gegeten. Daarna nog even voor kebab gestopt aan ons Beyazitplein, wat een aaneenschakeling is van kebabzaken. Bij twaalf graden op een terrasje kebab eten in de drukte van de stad, die ook op zondag nauwelijks rustiger is. Het was een mooi afscheid.

En dan was het alweer tijd dus om de koffers op te halen. We kregen nog een afscheidscadeautje van ons hotel. In het heengaan had de rit van de luchthaven een poos geduurd en stond er vrij veel file, maar nu ging het supervlot en stonden we op een klein half uur aan de luchthaven. Om daar in een werkelijk eindeloze file terecht te komen om de luchthaven in te komen. De luchthaven is veel te klein (de nieuwe had overigens al open moeten zijn) en om erin te komen moet je door een security check. Resultaat, klein uurtje aanschuiven. Het inchecken verliep daarna gelukkig wel vlot en dan mochten we nogmaals door een veiligheidscheck. Het aantal keer dat ik die vier dagen door metaaldetectoren ben moeten stappen en gefilmd ben geweest door veiligheidscamera’s is overigens echt niet te tellen. De politie fronste nog even de wenkbrauwen toen bleek dat ik mijn inreisdocument kwijt was, maar dan had iemand me maar moeten vertellen dat ik dat had moeten bewaren. Uiteindelijk was het geen probleem. Maar ook daar was het toch weer even aanschuiven.

Met een kwartiertje vertraging stegen we uiteindelijk om met Turkish Airlines. Behalve de beide vertragingen overigens geen slecht woord over de vliegmaatschappij. We kregen warm eten (twee keer hetzelfde maar wel heel smakelijk) en konden filmpjes kijken tijdens de vlucht (The Black Tower gezien).

Behoorlijk moe maar helemaal ontspannen en boordevol indrukken landden we drie uur later op Zaventem. Wat een trip! Wie op zoek is naar een citytrip en het eens wat anders dan anders wil aanpakken, kan ik deze stad zeer warm aanbevelen. Vier dagen is lang niet genoeg, je kan hier gerust een week slijten. Je zal je niet vervelen. Ook voor vegetariërs is dit een fijne bestemming, want elk restaurant heeft veggie opties op de kaart staan.

Istanbul – Blauwe Moskee, Aya Sofia, Basilica Cisterna

Op onze derde dag trokken we na ons uitgebreid Turks ontbijt waar ik helaas nooit veel van kon eten want ik kan zo’n hartige dingen ’s morgens niet binnen krijgen, richting Blauwe Moskee. We hadden wat langer geslapen en rustig ontbeten dus we zetten er nu wat de pas in om genoeg tijd te hebben eer de moskee sluit voor bezoekers tijdens de een van de vele gebedsmomenten. We zijn het intussen al gewend dat tijdens die momenten van overal in de stad opgeroepen wordt tot gebed van de talrijke minaretten.

We wandelen langs de oude Romeinse hippodroom richting moskee. Een van de buitenmuren staat in de stellingen en dat blijkt een voorbode te zijn. We schuiven aan om de moskee binnen te komen. Ik dacht er te komen met gewoon een trui met een kap, maar dat stond precies aangegeven dat dat niet op prijs gesteld werd. De herfst is gelukkig een makkelijk seizoen voor een moskeebezoek, van blote armen of benen heb je bij 11 graden doorgaans weinig last en ik kon gewoon mijn sjaal van mijn hals verhuizen naar mijn hoofd en zo raakte ik zonder problemen de moskee binnen. Bij het binnengaan nog even de schoenen uitdoen en meedragen in de verstrekte plastic zakjes en we mochten binnen.

De blauwe moskee is gigantisch. Het grootste deel van de ruimte is wel voorzien voor het gebed, als bezoeker ben je beperkt tot een strook achterin de moskee. Helaas stond het merendeel van het plafond in de stellingen wat het wauw-effect van deze wellicht magistrale teniet deed. De moskee is heel mooi versierd met de typische tegeltjes en je kijkt je ogen uit, maar helaas stootten we weer op de stellingen of het feit dat je niet naar voor of naar boven mag.

Hierna struinden we nog even rond buiten aan de hippodroom en besloten dan af te dalen in de basilica cistern. Blijkbaar ooit een basiliek, waarvan de vele zuilen getuige zijn, daarna vooral een ondergrondse wateropslagplaats. Een speciale plek om in rond te wandelen. Helaas ook wel een drukke plaats en blijkbaar verplicht voer voor schooluitstapjes, zelfs op zaterdag. Je kan er trouwens ook je foto laten nemen in sultan of haremkostuum, geen idee waarom maar als de Turken ergens een lira uit kunnen slaan, zullen ze het niet laten, of het nu past in het decor of niet. Maar last heb je daar natuurlijk niet van.

Op het einde van de wandeling in het waterreservoir staan trouwens twee medusa-hoofden, een beetje de trekpleisters. Het is onduidelijk waarom die hoofden daar staan en waar ze vandaan komen. In steden doe ik niks liever dan torens beklimmen of onder de grond duiken, dus ik kon mijn hartje hier ophalen.

We aten een soort brood met choco van een straatventer en gingen dit opeten in het Gulhane park, een van de weinige parken die het centrum van Istanbul rijk is. Zoals op alle pleinen en parken wonen hier een soort van wilde honden. Ze liggen overal te slapen, spelen al eens en hebben allemaal een plakkaat in hun oor, zoals de koeien. Het waren precies ook allemaal mannetjes. Honden worden enkel op zo’n openbaar plein getolereerd, katten kom je dan weer overal tegen, in alle vormen en maten, maar toch vooral klein en mager.

Na ons broodje dronken we nog een koffie in het cafeetje in het park, wel buiten op het terras want binnen waren alle tafeltjes gedekt om iets te eten. In Istanbul zitten de terrassen eind november trouwens nog steeds goed vol. Als er een terras is, gaan de mensen erop zitten. Veel van die terrassen zijn overigens ook verwarmd en er liggen soms ook dekentjes klaar. Hier deed de verwarming het niet zo geweldig goed en kreeg ik het wel wat fris.

Nadien was ik eigenlijk nog altijd vermoeid en had ik niet de mentale energie om direct weer dingen te gaan bekijken en dus keerden we even terug naar het hotel. Dat even was toch een stukje verder dan ik had gedacht. Maar ik had toch echt wel wat nood aan rust.

Dan haasten we ons naar de Aya Sofia. Eerder op de dag was de wachtrij daar werkelijk enorm, vandaag dat we verkozen om even te gaan rusten. De wachtrij was er echter nog steeds en de ticketstalletjes sluiten in het laagseizoen al om 16u dus we gingen toch maar snel in de rij staan. Dit gebouw is echt een wereldwonder en vervult je met bewondering als je de muren betreedt. In het jaar 300 stond hier al een kerk, maar het huidig gebouw dateert van 532 en werd op amper 5 jaar gebouwd. Het is een enorm gebouw en je staat echt perpleks van de majestueusiteit ervan. Ooit een kerk, dan een moskee en ten slotte een museum. Een gebouw waar doorheen de eeuwen veel is aangepast en veranderd, wellicht de reden dat het er vandaag nog altijd staat. Ook hier weer stellingen, maar ze benamen minder het zicht op het geheel. We waren nog net op tijd om de eerste verdieping ook te bezoeken, waar blijkbaar na 16u15 niemand meer toelaten wordt en die niet enkel schitterende mozaieken van eeuwen terug huisvest maar ook gewoon een prachtig zicht op beneden. Ook vreemd dat je er niet via een trap komt, maar via een soort helling.

Alles in dit gebouw ademt de eeuwen uit. Scheve muren en vloeren. Enorme proporties. Waanzinnige schoonheid. Dat ze dit hebben kunnen bouwen in die tijd en dat het tot op de dag van vandaag te bezoeken is…

We hadden niet echt geluncht en ook al geen vieruurtje gesnoept, dus tegen de avond begonnen we echt scheel te zien van de honger en bijzonder knorrig te worden, hangry zoals ze dat dan noemen. Aan ‘ons’ plein Beyazit zijn echter enkel kebabstalletjes en daar had ik nu eens echt geen zin in. Ik wou een gewoon restaurant met gezond eten. Gelukkig bood de wifi in het hotel raad en kwamen we na een wandeling terecht aan een rooftop restaurant zoals er in deze stad veel zijn; bovenop de meeste gebouwen poten ze gewoon een afsluiting en nu in de winter overkappen ze die en hop, je hebt een bar/restaurant.  De keuken stelde niet veel voor maar zoals steeds waren we mensen supervriendelijk en er stonden een vijftal vegetarische gerechten op de kaart. Ik liet me het stoofpotje aanpraten. Ook zoals steeds kregen we eerst een kommetje yoghurt en vers plat brood dat op zich een godenmaal was nu we zo uitgehongerd waren. Het stoofpotje was ook erg smakelijk en na ons eten kwam er nog gratis koffie en thee en zelfs een gebakje. Het restaurant hoorde bij een hotel en je moest gewoon dat hotel door helemaal naar het dak, een beetje vreemd, maar we hebben alleszins heel lekker gegeten.