Mentale leeftijd

Hebben jullie dat ook, vraag ik mij af, dat je mentale leeftijd totaal niet mee-evolueert met je fysieke leeftijd? Ik heb daar echt veel last van.

Enkele weken geleden was ik op een studiedag. Ik volgde een workshop waar een ex-studiegenoot van mij zou spreken. Niet omdat die daar zou spreken, maar omdat hij zou spreken over iets uit mijn vakgebied en dat dit mij interesseerde. Het was een workshop waar verschillende sprekers aan bod zouden komen en toen ik het zaaltje binnenkwam, zag ik nergens ook maar iemand die mij bekend voorkwam.

Na een tijd zette zich daar een meneer recht; baard, lichtjes terugwijkende haarlijn, ultraproper hemdje onder een nette trui. Pas na drie keer kijken en toen hij begon te spreken had ik door dat dit mijn studiegenoot was. Wow. Om de een of andere reden had ik verwacht dat hij er nog zo jong en studentikoos zou uitzien als toen. Of toch niet zo hard veranderd zou zijn dat ik hem niet herkende. Maar toen is natuurlijk ook al 20 jaar geleden. TWINTIG. En de jongen werd een meneer. Heel ernstig enzo.

Maar wat zegt dat dan over mij? Ik weet dat ik geen 20 meer ben en ik ben al een hele tijd geen student meer. Dat besef ik wel. Maar ik voel me nog dezelfde. Ik heb geen mantelpakje in mijn kast hangen. En als ze mevrouw zeggen denk ik dat het tegen iemand anders is. Of ben ik licht ontstemd.

Maar het is wellicht waar dat ik, die me nog 20 voel – of neem nu maximaal 30-  door echte twintigers waarschijnlijk als een mevrouw wordt aanzien. Iemand waar ze niks gemeen mee hebben. Wat ook bleek toen op diezelfde studiedag gezegd werd dat de Millennials van Generatie Y al oud zijn intussen. En ik Generatie X ben…

Advertenties

Fietsen

Ik had altijd weinig liefde voor de fiets. Als ik de 2km naar school moest fietsen, stopte ik halverwege bij een vriendin en gingen we vandaar verder te voet. Ik ken de verkeersregels niet zo goed en voel me niet echt veilig in het verkeer. Ook de wederhelft is niet echt fiets-minded.

En toen kregen de kinderen een fiets. Eerst een loopfiets, inmiddels allebei een echte fiets. En gaan ze graag eens fietsen. Doorgaans loop ik er dan achter. Maar nu Zoon een ‘grote’ fiets heeft gekregen begint hij wel serieus vooruit te gaan. En werd dat er achteraan lopen wat minder efficient. Zeker omdat de hond toch ook al niet meer mee kan wegens te oud, dus de handige combi van hond(en) en kind(eren) uitlaten gaat niet meer goed op.

En dus vond de wederhelft het tijd om een fiets te kopen. Een gedeelde fiets voor ons twee om te zien hoe dat loopt. Toen hij hem ging kopen en even langs huis kwam om hem door mij te laten uittesten tijdens het proefritje, wou ik dus niet op dat ding. Echt niet. Veel te benauwd.

Maar na enkele maanden wou ik toch eens gaan fietsen met Zoon. Langs rustige stukjes zonder of met weinig auto’s. En dan ontdekten we aan het eind van zo’n stukje toch geen fietspad langs het water dat eindeloos door gaat zeker. En waarmee je naar de Gentbrugse Meersen kan fietsen. Dus tijdens onze eerste fietstocht bleven we meteen twee uur weg en gingen we op stap in het geboortebos en verkenden we onbekende speeltuintjes. En ik had er zoveel plezier in dat ik Zoon overtuigde om de dag nadien weer te gaan fietsen en fietsen we nog verder, 20 km in totaal, tot ons pad vastliep in Melle aan een drukke weg. En vogelde ik inmiddels al andere routes uit. En begint het te kriebelen om weer te gaan fietsen. En zijn we aan het uitkijken naar een tweede fiets zodat we met het gezin kunnen gaan.

Het enige vraagteken is de Dochter. Zij fiets, maar ze kan nog niet echt in het verkeer (ze remt nog niet goed) en is ook snel moe. Moeten we voor een 4.5 jarige dan nog investeren in een fietsstoeltje? Of werkt een follow-me-systeem dan ook goed? Dat moeten we nog uitzoeken.

Ik moet wel nog een aantal drempels over. Fietsen in druk verkeer bijvoorbeeld of langs tramsporen zie ik nog niet zitten. Ik wil overal de beste en rustigste routes uitzoeken. Maar ik denk wel dat ik daar nog stappen in ga zetten. Niet slecht voor iemand die in geen 20 jaar nog op een fiets heeft gereden en alles te voet of met het openbaar vervoer doet, toch?

 

Nu even niet

Ik ben hier echt geweldig aan het verzuipen in stress, werk, to do lijsten en te regelen toestanden. Dus nu even geen tijd voor een uitgebreide blog. Alhoewel ik genoeg te vertellen zou hebben, moest ik tijd hebben. Hopelijk kan ik volgende week terug boven water komen, maar nu blijft het bij snelsnel zuurstof happen en dan verder. Ik beperk me dus even tot enkele trefwoorden; windpokken, oppas voor zieke kindjes, schrijftherapie, opleiding geven, groeifeest vergadering, hondenwandelaars zoeken, zomeropvang aanvragen, fietsen, rondbellen en regelen, to do lijst, vermoeidheid.

Groeifeest voorbereiden

De kogel is door de kerk, we gaan met een groepje ouders van het eerste leerjaar dan toch een groeifeest op poten zetten voor de klas. Volgende maandag is de eerste samenkomst om het voor te bereiden. Dus al wie hier fantastische tips voor heeft mag ze massaal deze kant uit sturen! En dan bedoel ik niet zozeer het praktische maar vooral meer inhoudelijk; teksten, liedjes, leuk materiaal om mee te werken met de kindjes, inspirerende boeken…

De kleine voetballer heeft zijn eerste blessure beet

Zoons eerste voetbalseizoen zit er bijna op. Nog maximaal 1 training, 1 tornooi en het familie-event van de club en het is gedaan voor een kleine 3 maanden. Ik weet nog toen we hem inschreven, dat we absoluut geen idee hadden hoe dit zou lopen. Hij is enorm sportief en wou zelf enorm graag voetballen, maar hij is ook heel verlegen en gevoelig en staat niet echt open om dingen te doen die hij niet kent met mensen die hij niet kent. Maar ik denk dat er geen groter succes mogelijk was. Hij is geobsedeerd door voetbal. En heeft op dat klein jaar tijd ook een hele weg afgelegd en veel bijgeleerd.

Helaas heeft hij ook al zijn eerste blessure te pakken. Vrijdag na school sprak hij van pijn aan zijn knie. Maar niks of niemand kon hem die avond tegenhouden om een tornooi van zijn club te gaan spelen. Manken, amper kunnen stappen naast het veld maar eens de match begonnen sneller lopen dan al de rest en van pijn niks te merken. Hoe de Wederhelft hem ook aanmoedigde om eens in te goal te staan en wat minder te lopen, hij wou er niet van weten.

En die avond in zijn bedje begon hij te huilen en te jammeren van de pijn aan zijn knie en is hij niet gestopt tot hij van pure uitputting rond een uur of 3 ’s nachts in mijn armen in slaap viel. Niks hielp tegen de pijn.

Dus wij naar de dokter van wacht die een overbelaste en ontstoken knieschijf vermoedde; combinatie van  elke dag dik 14km wandelen in Disneyland waarvan de helft de buggy van de zus voortduwend en dan op 3 dagen tijd maar liefst 2 tornooien gespeeld te hebben waarin hij zich dus ondanks de pijn volledig gaf. Verdict: het een week rustig aan doen. En dus ook voetbalverbod op school en in de opvang vandaag. Ik ben eens benieuwd…

Oh ja, grappige eindnoot, de huisarts van wacht bleek 20 jaar lang voorzitter geweest te zijn van zijn ploegje…

Drie zalige dagen Disneyland Parijs

Gisterenavond laat kwamen we terug van onze 3 dagen Disney, ons ‘groeiweekend’ voor Zoon. En ik denk wel dat het voor ons allevier een onvergetelijke drie dagen zijn geweest waar we nog lang over gaan napraten. We hadden helaas zowat het allerslechtste weer dat je eind april/begin mei kan hebben in een pretpark; de regen viel heel de dag met bakken uit de lucht, het was niet meer dan een uur of anderhalf droog per dag (de plassen waren op 1 plaats zo diep dat ze er gevaarbordjes moesten omheen zetten) en het was echt berekoud; met 12 graden de hele dag buiten zijn, het was voor ons allemaal best zwaar. Ook in de restaurants kon je niet echt opwarmen wegens vrij frisjes. Maar we lieten het niet (te erg) aan ons hard komen en probeerden toch vooral te genieten. En op onze laatste dag werden we beloond met zon en droog weer.

Op zondag vertrokken we thuis al om 6u45 en kwamen netjes 3 uur later aan bij de Seqoia Lodge, ons hotel. Omdat het toch een speciaal uitje was voor Zoon en er een supergoede promotie was, hadden we de Golden Forst Suite geboekt. Dat gaf ons tal van voordelen die we echt wel zwaar benut hebben. Zoals een aparte check-in waar de rij helaas op het moment dat wij aankwamen wel behoorlijk lang en traag was. Over de andere voordelen (die wel de moeite waren) straks meer. We lieten onze bagage achter in het hotel en stapten op de bus naar het park.

Omdat het echt hondeweer was, kozen we voor het kleinere Studios Park, waar de dingen vaker overdekt zijn en dichter bij elkaar. We gingen meteen al schuilen in de autostuntshow. Daar werd naar mijn zin wat weinig gestunt en heel veel gepraat en getoond hoe het eraan toe gaat bij het filmen van die stunts en welke trucs ze gebruiken, maar Zoon was zo zwaar onder de indruk dat hij meteen nog ‘es had willen gaan. Van daar ging het naar Ratatouille, dé attractie van dit park en een van de mooiere van heel Disney. Hier hebben we zo hard van genoten dat we hem wel een keer of drie hebben gedaan. Hoe hebben jullie dat voor elkaar gespeeld hoor ik jullie denken, want de wachttijden aan Ratatouille zijn doorgaans over het uur. Hier kwam onze VIP fastpass aan te pas. Door te kiezen voor de duurdere suite kregen we per persoon een fast pass die de hele dag door op eender welk uur toegang geeft tot de fast pass ingang, in tegenstelling tot de andere hotelpassen die dit maar 1 keer per dag bieden of de gratis passen in het park die je telkens moet ophalen en met een vast toegangsuur werken. Ze zeggen dat deze pas je twee uur per dag extra tijd biedt maar volgens mij is het nog veel meer. Omdat het maar bleef gieten, trokken we na Ratatouille naar een volgende show, Mickey and the Magician. We waren bij de laatste om toegalaten te worden in het theater en alles zat eivol, maar er waren nog 2 stoelen voor rolstoelers beschikbaar die vrij waren en dus namen we elk een kind op schoot op zo’n stoel. Voordeel was dat die vrij vooraan de zaal waren en bovendien op de plek waar de figuranten van het Lion King liedje passeerden zodat de Dochter twee van die ‘dieren’ mocht aaien die bij haar stopten. Voor de rest was dit een heel mooie show, echt betoverend voor de kindjes, alle Disney sterren passeerden de revue en het geheel werd aan elkaar gepraat door Mickey Mouse die wilde leren toveren. Klinkt onnozel maar ik kreeg op een bepaald moment zelfs kippenvel, het was echt wel Disney magie van de mooiste soort.

De wederhelft en de kindjes gingen dan naar de Tower of Terror. De Dochter was 1 cm te klein voor heel wat leuke attracties, waaronder deze. Bij het boeken een half jaar geleden hadden we gedacht/gehoopt dat ze wel zou groeien tot de vereiste 1m02, maar helaas was er amper 0.5cm bijgekomen op die tijd en kwam ze nu met schoenen aan dus nog een goeie cm tekort. Een vriendin had gezegd dat ze echter totaal niet strikt controleren en ze raakte dan ook vlotjes binnen in de Tower of Terror, waar amper andere kinderen te spotten waren en vooral twintigers en dertigers de dienst uitmaakten. Mij krijg je er overigens niet in, dus ik nestelde me buiten op een bankje, we waren op dat moment gelukkig begonnen aan het droge anderhalf uurtje van die dag. Dochter, die geen vrees kent, vond de attractie de max en wou meteen terug keren, maar Zoon was behoorlijk bang van het hele spookverhaal errond en zag behoorlijk bleek. Het is dus bij 1 keer gebleven.

IMG_0426

Na nog wat kleinere attracties (Slinky Dog, het vliegend tapijt dat ondanks de overdaad aan personeel vooral het stilstaande tapijt bleek) waren we tegen 17u allemaal tot op het bot verkleumd, nat en doodmoe en trokken we naar het Village waar we op dat uur niet lang moesten aanschuiven om een tafel te krijgen in Annettes Diner. De kindjes aten een soepje (of beter Zoon want Dochter vond het zoals vaak niet lekker en at enkel de bijhorende broodjes op) en wij kozen een smakelijke burger met frietjes. Dit restaurant is echt wel een aanrader, niet te duur (naar Disney normen) en echt lekker. Na de soep wilden Zoon nog ijs en Dochter nog pannenkoeken als dessert (wij konden geen pap meer zeggen na de burger) en dat trof want de pannenkoeken kwamen standaard met twee bolletjes (!!) Ben & Jerry’s ijs, slagroom, ahornsiroop en amandeltjes dus daar hebben we alle vier nog serieus van kunnen eten.

Alhoewel het park open is tot 22uur, waren wij compleet uitgeput toen ons eten om 18u achter de kiezen was en wandelden we naar ons hotel, dat op minder dan 10 minuutjes wandelen lag. Daar bleken onze koffers al naar onze megagrote suite gebracht te zijn en waren de bedden opgemaakt met gouden chocolademuntjes erop en twee grote knuffels voor de kindjes, die hun geluk meteen niet meer op kon. Wat een welkom! Er wachtten ons ook snoepjes, er stond een roosje in de badkamer, een gratis grote fles water, een Nespresso die we zelfs niet eens gebruikt hebben,… Onze kamer was echt wel de max. Helaas dat we het grote terras niet hebben kunnen gebruiken door het verschrikkelijke weer. Een van de andere voordelen van de duurdere kamers is dat je tot 23u terecht kan in de aparte Lounge waar alle drank gratis is, zelfs gewoon om mee te nemen naar je kamer of het park. We zijn daar dus nog rustig iets gaan drinken en zijn dan vroeg ons bed in gekropen (om dan helaas anderhalf uur wakker gehouden te worden door de huilbaby in de kamer met de binnendeur naar onze kamer die totaal geen geluidisolatie bood).

Vakantie of niet, de volgende dag stond de wekker al om 7u, want van 8u30 tot 9u30 is het voor de hotelgasten ‘Extra Magic Time’ en mag je dus een uur voor de gewone bezoekers al het park in. Lang niet alles is al open, maar sommige attracties dus wel. Maar eerst genieten van een superlekker en ontzettend uitgebreid ontbijt, ook weer apart voor de Golden Forest Club mensen in de ruimte waar later op de dag de gratis drankjes te krijgen zijn. Pannenkoeken, yoghurtjes, eitjes, noem maar op. In het park trokken we meteen naar Buzz Lightyear waar we maar een vijftal minuten moesten aanschuiven eer we erop los konden schieten, heel leuke attractie vonden we allemaal. Dan trok de wederhelft met Zoon naar de Hyperspace Mountain, waarvoor je minimaal 1m20 moet zijn. Dat vond hij toch wel wat te eng om te herhalen blijkbaar. Ondertussen ging ik op zoek naar Peter Pan met de zus. Maar het navigeren lukte me nog niet zo vlotjes en we kwamen bij Pinocchio terecht, waar het ondanks het vroege uur toch al een kwartiertje aanschuiven was.  Daarna trokken we dan naar Peter Pan die maar enkele meters verder bleek te zijn en waar onze Fast Pass supergoed werkte (in sommige acttracties is het zelfs met fast pass nog even aanschuiven op drukke momenten maar bij Peter Pan en de Star Tours bv ben je er echt in enkele minuten). Heel leuke attractie dit, echt leuk en sprookjesachtig gedaan maar helaas ook heel kort. Ondertussen was de motregen helaas weer overgegaan in flinke buien, de voorspelde droge ochtend was wel heel kort en toch nog behoorlijk nat geweest en van dan af zou het non stop blijven gieten.

We deden ontzettend veel kilometers (ik kwam elke dag vlot aan 20.000 stappen of zo’n 14km) en probeerden zo veel mogelijk attracties te doen puur om even uit de kou en de regen te zijn. We waren ontzettend leuk dat zowat elke wachtrij overdekt was… Pirates of the caribbean, It’s a small world, Orbitron, de draak en het kasteel van Doornroosje,… Bij Big Thunder Mountain werd Zus die bij de meetlat nochtans op haar tenen ging staan helaas geweigerd. Zo zonde want ze is van niks bang en gevaarlijk is deze rollercoaster echt niet. Wij zaten dus in de regen en te kou te kleumen tot Wederhelft en Zoon klaar waren want verder was er wegens renovaties in dit stuk van het park niks te beleven en in de regen gaf het allemaal een beetje een trieste indruk. Toen ik wat later op de dag terugkeerde om ook eens de Big Thunder Mountain te doen, bleek hij defect.

Om wat op te warmen en op krachten te komen trokken we voor de lunch naar het Rainforest Café. Vroeg gaan eten is de sleutel, we moesten niet wachten op een tafel en toen we een uur later weer vertrokken stond de rij bijna tot buiten. Leuke setting voor de kindjes (om het half uur is er een ‘onweer’ met een bewegende olifant en wat licht- en geluidseffecten) en het eten is ook niet te duur en eetbaar, we kenden het concept al van in Las Vegas en London.

In de namiddag nog wat rondgelopen maar hoe later op de dag hoe langer de wachtrijen, soms zelfs die met fast pass (en lang niet alle attracties hebben zo’n ‘voorkruiprij’ zoals Zoon het noemde), hoe groter de vermoeidheid en hoe zwaarder de kou en de regen begonnen doorwegen. Van 16 tot 18u was er gratis vieruurtje in de Golden Forest Lounge en dus trokken we daar naartoe om even op te warmen. Onderweg viel de Dochter in een ongelofelijk diepe slaap, we hebben serieus wat moeite moeten doen om ze te wekken om iets te eten. Het vieruutje bleek een uitgebreid buffet vol taart en gebak en daar aten we onze buikjes meer dan vol.

Het bleef stortregenen en we hadden allemaal kou en waren moe dus niemand wou direct terug naar het park. Dus besloten Zoon en ik het zwembad eens uit te testen. Dat bleek ook een avontuur; we waren zonder jas op weg en hij op zijn kousen en het zwembad bleek in een ander gebouw. Daar aangekomen bleken er maar 2 (!) kleedhokjes beschikbaar, waardoor de meeste vrouwen zich gewoon in de lockerruimte omkleedden en het daar dus letterlijk vol blote vrouwen stond. Ocharme Zoon. Door zijn lange haar hadden die vrouwen wellicht totaal niet door dat er een jongen in hun midden was…
Het zwembad was wel leuk, sauna, bubbelbad, glijbaantje, alleen was het water echt aan de koude kant dus echt opwarmen deden we ook hier niet. Dat deden we dan maar in het bad van onze hotelkamer, met zeepjes met mickey mouse oren.

Na ons zwaar vieruurtje en de het eten met dessert ’s middags had niemand nog zin om naar het buffetrestaurant in het hotel te gaan en weer zo veel te eten en door de regen en de kou zagen we het ook niet zitten om helemaal naar het park terug te keren om ergens te gaan aanschuiven voor een broodje. Dus hielden we het deze avond maar bij appels, koekjes en chocomelk.

Tegen 20u30 vertrokken Zoon en de wederhelft weer naar het park voor het vuurwerk om 22u en deden ze nog twee attracties (de Big Thunder Mountain die weer werkte en de Star Tours, een te gekke flight simulator). Ik legde de zus in bed en ging dan wat netflixen en uiteindelijk zelf ook op tijd naar bed.

En dan was het alweer de derde en laatste dag. Inmiddels hadden we alle dingen die we echt wilden doen al gedaan, maar toch hadden we allemaal nog veel zin in deze extra dag. Eerst echter vroeg opstaan en de kamer opruimen zodat we direct na het ontbijt konden uitchecken en dan naar het park crossen voor nog wat Magic Hours. En vandaag eens geen spatje regen, meer nog, de zon scheen heel de dag. Het park zag er op slag totaal anders uit. En we konden eindelijk eens foto’s nemen buiten van het befaamde Disney kasteel. We gingen voor de derde keer ofzo schieten bij Buzz Lightyear.

Terwijl de Wederhelft en de Dochter Minnie Mousse oortjes gingen kopen (zowat 20% van de vrouwelijke bezoekers liep met een of andere uitvoering van deze diadeem rond en de Dochter ging voor een rozer-dan-roze prinsessen-variant met voile) en naar de prinsessen parade kijken trok ik met Zoon nog es naar de Thunder Mountain en deze keer werkte hij. Zalige attractie. Samen met Ratatouille, de Star Tours en Peter Pan een van mijn favorietjes. Toen ik hem later op de dag nog graag een tweede keer wou doen was hij echter, je raadt het al, kapot. Zucht.

Om 12u hadden we een reservatie in het Agrabah Café, waar we eindelijk eens hopen verse groenten konden eten na de vorige dagen van eerder vettig eten. Helaas waren er ook eindeloos veel superlekkere dessertjes in dit oosters buffet restaurant en kwamen we dus weer behoorlijk volgevreten van tafel.

Tegen 15u hadden we het stilaan gezien en gingen we nog eens naar het andere park voor nog een keertje Ratatouille. Toen we om 16u wilden vertrekken, besloten de kinderen dat ze toch graag nog eens de Parade wilden zien en dus gingen we tegen 16u45 klaar zitten op het centrale plein voor Main Street om daar nog eens alle figuren te zien voorbij komen. En dan op naar de grote Disney winkel om ons eindelijk over te geven aan de sterke lokroep (voor de kinderen dan toch) van de merchandise en Zoon na heel lang wikken en wegen een R2D2 robot koos en Dochter een Ariel popje in prinsessen-uitvoering en een rugzakje.

Met behoorlijk veel spijt in het hart lieten we om 18u Disneyland achter ons om terug te tuffen naar België. En uiteraard onderweg te moeten stoppen omdat iedereen zo’n honger had. En ik 3 uur lang vruchteloos wachtte tot de twee kinderen compleet uitgeput in slaap zouden vallen maar die dat uiteraard niet deden omdat ze veel te opgedraaid waren door al die ervaringen en niet te vergeten hun pas verworven speelgoed…

Het was onze bedoeling om de kinderen met dit tripje een herinnering om nooit te vergeten te geven, er een groeiweekend te maken speciaal voor Zoon als waardig alternatief voor het traditionele familiefeest en als ik heel eerlijk mag zijn denk ik dat we daar behoorlijk goed in geslaagd zijn…