Chocola!

Ik zal het maar meteen opbiechten; ik ben een verslaafde. Gelukkig blijven de gevolgen van mijn verslaving tot hiertoe vrij beperkt. Zo word ik in de Colruyt als vanzelf naar het chocoladerek gezogen en kan ik daar niet weg eer ik minstens vijf verschillende producten uit dat rek in mijn karretje heb gestapeld. Samen met mijn wederhelft staan kiezen tussen repen met banaanvulling, zwarte chocolade met stukjes framboos of sinaasappelschil, grote tabletten sobere melkchocolade en fondant of chocolade met tarte citron smaak, het maakt mijn dag goed. En bij dat kiezen hou ik me al sinds jaar en dag (min of meer) aan mijn vast merk. Dat met de olifant, jawel.

Dat is eerder toevallig zo gekomen; als kind zorgde elke hap chocolade voor een vervelende hoestbui (ik werd toen geplaagd door allerlei vreemde allergische reacties), behalve wanneer het côte d’or was. En nu twintig jaar later zweer ik dus nog steeds bij die smaak…

Het mag dan ook geen wonder heten dat ik zondagmiddag met mijn gezelschap ondanks de dreigende regenwolken naar het Sint-Pietersplein trok om eens de sfeer te gaan opsnuiven in wat zo chique werd omschreven als het ‘côte d’or village’, een initiatief om de 125e verjaardag van het merk in de kijker te zetten.

200803_olifant_01_sm

Op het grote plein nam deze ‘village’ een eerder bescheiden plekje in. Achter de grote olifant bevonden zich een vijftal kraampjes, ondergebracht in een soortement Afrikaanse hutten nieuwe stijl waar je kon proeven, animatie was voorzien in de vorm van hyperactie djembéspelers en waar ergens ook een chocolademuseum en een interactieve hut zaten verstopt. Die laatste zijn me helaas volledig ontgaan, maar wel slaagde ik erin de goodybag te veroveren met een grote paashaas, wat mignonnettes en een bouché. Lang zal dat zakje niet overleven vermoed ik…

200803_olifant_04_sm

We kregen een lekkere warme chocomelk en konden naar hartelust proeven van verschillende soorten chocola. Precies waarvoor we gekomen waren. Naast het aanschuiven aan de kraampjes voor dat gratis lekkers had de gesculpteerde chocolade olifant ook de nodige aantrek. Knap! Al zou ik er persoonlijk niet mee inzitten er een stukje af te snijden voor mijn avondeten straks.
200803_olifant_02_sm

Er werden diverse activiteiten aangeboden, maar net als wij leken de meeste mensen toch vooral gekomen om te proeven. De beperkte zeteltjes in de ‘Mignonnettes Lounge’ waren dan ook constant bezet. Het was in elk geval de stevige wandeling waard!

200803_olifant_07_sm

Eerder ook verschenen op Gentblogt.

Wijvenweek: shoppen – the pictures

ww_logo_120x120
Gisterennamiddag voor de eerste keer dit jaar nog eens gaan shoppen. Ik snakte er echt naar. Heb me dan ook compleet laten gaan vrees ik…

Halte één: Fnac.
Gekocht: Big Blueville van Zita Swoon, Consolers of the Lonely van The Raconteurs, Allright still van Lilly Allen en Gulag Orkestar van Beirut.
cover

Halte twee: Paleis. Buit: een zwart truitje met kap en sterretjes, een zwart rokje en vooral veel topjes; een zwart en twee grijsachtige, allemaal met superleuke accentjes. Helaas niet gekocht: een supermooi kleedje; de XS wat net te strak en de M veel te groot, en een S was er dus niet meer. Nog twee andere winkels bezocht waar ze ook Skunkfunk verkopen, maar daar hadden ze het helemaal niet, laat staan in mijn maat. Ook niet gevonden: leuke t-shirts.

Bij Paleis heeft mijn wederhelft trouwens ook nog twee blitse hemdjes gekocht…

DSC00813web

DSC00812web

DSC00811web

Halte drie: Brooklyn.
Buit: nóg een topje, ook al gepast bij Paleis en daar in maat medium véél te groot (een décolleté tot letterlijk aan mijn navel is niet van mijn gewoonten), maar de XS in de Brooklyn zat als gegoten. Een zalig rood zomerjurkje en een lang jurkbloesje. EN nog gekregen van mijn teerbeminde; de meest coole tas die er dit jaar te krijgen is.

DSC00804web

DSC00803web

DSC00808web

Een hoogdag zowaar…

Wijvenweek 6 Wat mannen niet begrijpen

ww_logo_120x120
De thema’s worden precies elke dag iets lastiger. Hoogst waarschijnlijk zijn er wel van die typische vrouwendingen die mannen niet begrijpen, maar ik kom er nu gewoon echt niet op. Bovendien hou ik eigenlijk niet van die cliché-bevestigende toestanden. Ik ben een grote fan van zo weinig mogelijk rolpatronen en zo veel mogelijk gewoon jezelf zijn. Ik denk dat mannelijk-vrouwelijk een continuüm is waarop elke mens ergens een plaatsje heeft, en dat elke mens zowel mannelijke als vrouwelijke kantjes heeft. En dan is het moeilijk nog veel te schrijven over dingen die mannen niet begrijpen.

Zo denk ik dat mijn wederhelft zo goed als alles aan mij goed begrijpt ondertussen. Misschien niet van dag één, maar nu wel. Zo moeilijk is dat dus allemaal niet.

Maar kom, ik zal toch nog enkele kleine dingetjes verzinnen.

Zoals dat wanneer wij vrouwen komen uithuilen, dat we dus geen oplossing verwachten. Dat weten jullie zo onderhand wel zeker?
Als er een oplossing is, dan weten we die heus zelf wel te vinden. Alles wat je zegt, hebben wij eergisteren al bedacht, dus geef het alsjeblief op. Wat we verwachten? Een sterke arm, een lieve glimlach, een knuffel en vooral een oprecht luisterend oor. En neen, we zijn niet aan het zagen, dat doen we immers nooit. Luister naar ons, respecteer ons, en je zal zien dat na een half uurtje de lucht weer is opgeklaard en alles ok is. En we het probleem verder zelf wel oplossen.

Mannen denken meestal dat zij de jagers zijn. Vergeet het dus maar. Op het moment dat een man beslist een ‘move’ te doen bij een meisje, heeft dat meisje doorgaans drie uur tevoren al beslist of ze dat ziet zitten of niet. Op dat gebied houden wij vrouwen de touwtjes strak in handen. We weten perfect wat we willen, en wat niet. Wat niet betekent dat dit een vrijgeleide is om als man op je luie kont te blijven zitten. Eerder het tegendeel. Een vrouw geniet ervan om versierd te worden, dat er moeite gedaan wordt, dat je haar het gevoel geeft dat zij het meest prachtige, unieke wezen op aarde is. Neem dus zeker initiatief, maar denk alsjeblief niet dat je de meest macho vent ter wereld bent als een vrouw ingaat op je avances.

Complimentjes werken dus. Ja, óók als we een oud lor aanhebben en ons haar al drie dagen niet meer gewassen is. Ook dan willen we mooi en sexy gevonden worden. Maar je moet het wel ménen. Zeggen dat iets knap is terwijl jij zo goed als zij weet dat het op niks trekt, dat hebben we dus wel door…

Wat willen vrouwen nu, een nieuwe man of een stevige macho?
We willen het allemaal! Net zoals jullie een vriendin willen om je zorgen mee te delen, een hoer in bed, een elegante dame om mee uit te pakken, een kwajongen om mee te boeren en te gieren en een moeder voor je kinderen, zo willen wij ook een nieuwe man die wast en strijkt, een kerel waar we ons veilig en geborgen bij voelen, een maatje dat ons aan het lachen brengt, een beste vriend, een sexy gespierde minaar en een vader voor onze kinderen. Je ziet het, zo verschillend zijn wij vrouwen niet van jullie…

Wijvenweek 5: kinderen

ww_logo_120x120
De laatste collega is naar huis vertrokken, mijn laatste paasei is aangebroken en er staat een dampend verse mok koffie naast mij. Hét moment dus om nog eens een boompje op te zetten in het kader van de nog steeds fantastische wijvenweek. Ik zweer u, ik ga het missen, als het gedaan is!

Kinderen. Geen simpel onderwerp zowaar!

In de negenentwintig jaar dat ik op deze wereld rondloop, heb ik er nog geen op de wereld gezet. Mijn moeder daarentegen, die had er op die leeftijd al twee, waarvan de oudste zes was en de jongste (me!) één. Ik heb mijn ouders altijd als eerder aan de oude kant ervaren. Ik ben dan ook geen grote fan van het krijgen van kinderen op latere leeftijd. In mijn ogen komen kinderen er voor je vijfendertigste, dat is zowel biologisch als psychologisch het best te verantwoorden denk ik. Idealiter begin je eraan rond je dertigste, denk ik dan.

Dat geeft me dan nog een half jaar.

Slik.

Nu, ik heb altijd gezegd dat ik nooit, no way, van zijn leven niet, in geen geval dus kinderen zou krijgen. Redenen genoeg. Ik heb totaal geen moedergevoel. Je kan de proef op de som nemen en met vijfendertig verse babies voor mijn neus paraderen, ik zal geen krimp geven. Geen ‘ah’ of ‘of’ en geen ‘boeleke’ van hier of ginder. Het doet me gewoon helemaal niets. Kinderen komen van een heel andere planeet dan ik, en ik kan er niet mee communiceren.
Iedereen weet dat ook van mij, ik verkondig het al meer dan vijftien jaar. Dus de mensen zijn al heel lang gestopt met vragen wanneer we er ‘eens aan gaan beginnen’.

Simpel ende eenvoudig, maar het leven draait een mens af en toe eens een serieuze loer, niet?

Sinds anderhalf jaar krijg ik al eens ‘rare gedachten en goestingen’. Glimlachen als ik kleine mannen zie bijvoorbeeld. Is me nooit eerder overkomen! Twijfel is mijn leven binnengeslopen, en mijn wederhelft klaagt dat hij ’s nachts soms niet meer kan slapen van dat mysterieuze, luide getik dat uit mijn buik komt… Mijn biologische tijdbom, die ik 100% zeker wist niet te hebben, is wakker geworden. En dat is serieus freaken. Het zorgt voor een heleboel gedachten en gevoelens die ik niet kan plaatsen, en waar ik dan ook geen blijf mee weet. Ik heb er al nachten van wakker gelegen en ganser avonden over gepraat, maar duidelijker wordt het allemaal niet.

Piekeren doe ik nu niet meer. Heb ik sinds kort besloten. Je kan zo’n dingen ook niet doodredeneren. Ik doe gewoon mijn zin. Ik zal wel zien wat er nog allemaal komt. Het leven is te kort om te piekeren. Komen er ooit kinderen, dan ga ik ervan uit dat we dat goed gaan doen, en dan zullen jullie de verhalen hier wel kunnen lezen. Misschien blijven we ook gewoon verder doen zoals we bezig zijn, en dan kan ik al mijn verzorgingsdrang uitleven op mijn twee schatten van honden. Ook goed. We zullen wel zien.

Ik heb in elk geval al zeer duidelijke ideeën over wat ik wil en niet wil stel dat ik ooit kinderen zou krijgen. Of wat ik alleszins zou proberen, want het is makkelijk spreken van aan de kant natuurlijk. Ik zou ze nooit vervoeren in een milieuvervuilende monovolume of jeep. Ik zou alles doen om ze uit het katholieke onderwijs te houden. Ik zou ze nooit laten dopen. Ik zou proberen om ze niet te hard te overbeschermen. Ik zou proberen om er geen verwende snobs van te maken die gewend zijn dat ze alles zomaar direct krijgen. Ik zou ze proberen vegetarisch op te voeden tot bewuste, empathische, milieubewuste mensen. Ik zou proberen de andere aspecten van het leven niet te vergeten, me niet op te sluiten in de kindercocon maar regelmatig naar de cinema, concerten etc te blijven gaan. Ik zou proberen om naast met die kinderen nog altijd tijd genoeg uit te trekken voor mezelf en mijn wederhelft. Want ik heb een hekel aan vrouwen die een volledig nieuw leven lijken te beginnen eens er kinderen zijn, en die veranderen van actieve, mooie, interessante mensen naar onder de kinderkots en in een vormeloos joggingpak gehulde broedmachines…

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

Wijvenweek 4: huishouden

ww_logo_120x120
Ik ben het met Witchy eens als het erover gaat dat dit thema me net iets minder ligt. De vorige thema’s waren net dat tikkeltje leuker en uitdagender om over te schrijven, maar langs de andere kant maakt een minder leuk thema de uitdaging net groter. Wie weet.

Ik kan kort zijn, het huishouden is totaal niet aan mij besteed. Als kind heb ik beslist dat ik het oneerlijk en stom vind dat vrouwen het huishouden moeten doen en mannen niet, en dat ik dus aan die hele affaire niet zou meedoen. En ik ben altijd bij dat idee gebleven. Zo simpel is het…
Mijn huishouden is dus vrij onbestaande…

Concreet bestaat het momenteel uit twee volwassen personen en twee grote honden en dat in een stadshuis van vier verdiepingen. En het is nogal een chaos. We hebben geen taakverdelingen, geen vaste dagen, geen planning…

Toch loopt dat wel, in de praktijk, op onze manier. Op dat gebied zijn we geen van beiden veeleisend, heb ik de indruk…
Poetsen doen we altijd samen, en enkel als het niet anders meer kan. Doorgaans poetsen we zo eens in de maand, al kan het natuurlijk zijn dat er tussendoor wel eens gestofzuigd wordt.
Ramen wassen doen we nooit, en de twee bovenste verdiepingen zijn momenteel niet in gebruik en die doen we ook niet. Wastafels, bad en wc komen wel vaker aan bod wegens moet een beetje hygiënisch zijn.

Het enige wat ik nog graag doe, is de was doen. De machine doet dat redelijk zelfstandig, en toch heb ik achteraf een tevreden gevoel, ‘ik heb iets in het huishouden gedaan’… Dat schuldgevoel moet er dus door mijn moeder toch ergens ingeplant zijn…  Ik doe dus de was, hangt het op ons droogrek, vouw de niet-te-strijken-dingen (50% van de was op) en strijk mijn kleren + de broeken van mijn wederhelft. Zijn talrijke overhemden raak ik niet aan, dat is zijn job. Simpel, toch?

Koken is een gedeelde verantwoordelijkheid, net zoals boodschappen doen, maar sinds ik voltijds werk moet ik eerlijk toegeven dat ik nog maar zeer sporadisch kook. 90% van de tijd kookt mijn wederhelft. Afwassen doen we steevast samen.
Het punt is dat mijn wederhelft gráág kookt, waar het bij mij vooral snel en functioneel moet zijn. ‘The Swedish chef’ noemde hij mij nog, toen hij mij van’t weekend alles in de pot zag gooien…

Mijn filosofie? Het leven is te kort om veel tijd te spenderen aan vervelende dingen en een vrouw is genetisch niet beter voorzien voor het huishouden dan een man. We doen dus zoveel mogelijk alles samen, en spenderen er vooral zo weinig mogelijk tijd aan. Af en toe lassen we eens een kuisdag in; meestal een zondag waarop we van ’s morgens negen uur tot ’s avonds laat aan het zwoegen zijn. Ver-schik-ke-lijk, maar de voldoening om na zo’n dag ons huis te zien blinken, is wel enorm. Maar elke week zo afzien, dat nooit.

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

Wijvenweek deel 3: mannen…

ww_logo_120x120
Ik kan me voorstellen dat de niet-wijven de wijvenblogs vandaag met extra aandacht in de gaten houden, aangezien zij vandaag het onderwerp vormen… Het is plezant bloggen trouwens, in deze wijvenweek, en al even plezant rondkijken en lezen wat iedereen met de thema’s doet.

Maar om terug naar de essentie van vandaag te komen, mannen dus. Om het extreem kort samen te vatten: mannen zijn lekkere dieren.
Maar daar is het natuurlijk allemaal niet mee gezegd, net zoals wij vrouwen meer zijn dan een collectie borsten en billen in een mooie verpakking, zijn ook mannen meer dan die strakke kont en dat lekkere lijf, toch!

Toch ga ik nog even lekker oppervlakkig door, nu de kans er is, moet ze gegrepen! Dat de ideale man niet bestaat, dat wisten we al lang. En dat hetgeen voor mij het meest de ideale man benadert mijn wettelijke wederhelft is, is ook best geruststellend. Dat de wereld desondanks voor 50% uit mannen bestaat, maakt het leven er alleen spannender en interessanter op.

Wat voor mij mooie mannen zijn? Dat verandert van dag tot dag. Geen echte regels op dat gebied, maar misschien wel enkele constanten.
Lang haar is voor mij redelijk onmogelijk om te weerstaan. Donker haar liefst, en hoe langer hoe beter, maar andere kleuren zijn zeker geen bezwaar. Echt volkomen onweerstaanbaar…
Ik hou ook van smalle mannen. Enkele kilo’s te veel op de verkeerde plaatsen is een enorme afknapper. Ik hoef niet perse de typisch mannelijke brede stoere bast, een man mag best slank zijn, zo lang het een beetje mannelijk blijft. Al moet ik toegeven dat hier de laaste twee jaar verandering is gekomen; ik merk bij mezelf dat ik de laatste tijd een stuk gevoeliger ben geworden voor de machostevigeoppermannetjespieren die me vroeger helemaal niets zeiden, genre Sawyer uit Lost ofzo… Rare evolutie vind ik zelf.
Een andere afknapper is te veel lichaamshaar. Ik hou van mannen zonder veel borst- en ander lichaamshaar. En al zeker geen nek- of rugtapijtjes, geen snorren en baarden, niks van dat allemaal.
Ik hou van mannen met smaak; mannen die leuke kleren aanhebben zonder modepopjes te zijn; mannen met goede muzieksmaak, mannen met goede smaak in eten, kunst,…
Ik hou van imperfecties, van karakter, van charisma, van eigenzinnigheid.

Ik hoorde eens een man vertellen over zijn ‘meisje van de dag’, elke dag kon hij verliefd zijn op een ander meisje, gewoon iemand die hem passeerde en die kriebeltjes losweekte. Dat heb ik ook wel. Ik kan puberaal beginnen giechelen als ik een mooie man zie. Een goedgemikte blik in mijn ogen kan mij drie dagen lang op wolkjes laten lopen. Een mooie jongen op de trein, in het park, op straat, kan me het gevoel geven dat ik leef, kriebels in mijn buik, de zin om op jacht te gaan,… Zeker in mijn studententijd kon ik iedere dag op een ander ‘verliefd’ zijn.
In Humo vragen ze in de zomermaandan altijd naar de favoriete one-night stand. Jongens, ik kan er gerust tien opnoemen! Denk maar aan Stef-Kamil Carlens, van Zita Swoon, Philip Bosschaerts van Mintzkov, Mauro Pawlowski van dEUS of als het internationaler mag, Josh Homme van Qotsa of Johnny Depp. Al begint die laatste me wat oud te worden; ik hou niet van oudere mannen, lol.
En stel je me die vraag morgen, dan gaan het er vijf andere zijn. Misschien die mooie jongen die ik van’t weekend zag passeren, misschien die krullenkop vanmorgen op de trein, who knows.

En het zaligste van allemaal? Dat is weten dat er honderden mooie, leuke, aantrekkelijke en onweerstaanbare venten zijn die het leven spannend houden en waar je naar kan kijken, maar weten dat de beste van allemaal thuis zit, en dat die je nog graag ziet ook… Ha!

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

Minder drinken

De Universiteit van Maastricht heeft een nieuwe online therapie uitgewerkt om meer controle te krijgen over je drankgebruik en is momenteel bezig met een wetenschappelijk onderzoek hiernaar. Je kan mee helpen deze therapie te testen, en hier zelfs €25 of een I-pod voor krijgen.

Ben je ouder dan 12, drink je meer dan 21 glazen (voor mannen) of 14 glazen (voor vrouwen) alcohol per week en zou je daar iets aan willen doen, surf dan naar deze site en help het onderzoek.

Het is een volledig nieuwe aanpak. De bestaande sites die je alcoholgebruik aanpakken (Minder Drinken, Alcohol de Baas,…) werken allemaal volgens min of meer dezelfde principes van zelfcontrole, doelen stellen, informeren etc. Deze geheel nieuwe aanpak daarentegen beweert in te werken op het onderbewuste, iets waar ik zelf vrij kritisch tegenover sta, en dus des te benieuwder ben naar het resultaat van deze studie!

Wijvenweek 2: shoppen!!!

Misschien wel het leukste thema van allemaal?
Hier alvast een foto van mijn meest recente aanwinst, het mag dan wel sneeuwen, mijn zomersandalen staan al klaar…
schoenen

Ik ben zeker geen shop-aholic, ik ga niet elke week, waarschijnlijk zelfs niet elke maand shoppen, maar af en toe, dan moet het gewoon. Dan ben ik niet content eer ik gevonden heb wat ik zoek.

Schoenen nemen daar uiteraard een speciale plaats in. Welke vrouw is nu niet verliefd op mooie schoenen… Zelf ben ik daarin vrij a-typisch denk ik. Ik heb twee voorkeuren, en die liggen mijlenver uiteen.
Ofwel wil ik stevige, stoere, alle terreinschoenen waar ik alles mee kan doen. Meestal komt dit neer op mijn Doc Martens, die ik nu al zo’n twaalf jaar trouw draag, winter en zomer. Ik kan er alles mee: 15km wandelen, rennen, paardrijden, bergwandelingen, door de plassen springen, in de zon liggen. Ik draag ze zowel onder een oude broek als onder een kort rokje. Ik ben eraan verslaafd.
Zijn het geen Doc Martens, dan kan het niet vrouwelijk genoeg. Ik geloof niet in tussenoplossingen. Ofwel ga ik voor comfortabel, en dan mag het heel comfortabel, ofwel wil ik hoge hakken en elegantie ten top. En dan kom ik bij mijn vijftien paar schoenen die meer in de kast staan dan erbuiten wegens niet geschikt voor zeer ver mee te stappen. Voor de zomer heb ik minstens vijf paar als nieuw uitziende fijne sandaaltjes, elk jaar moet ik een nieuw paar hebben. Schitterende schoenen, maar niet geschikt om bijvoorbeeld mee naar het werk te stappen of de honden uit te laten; ik heb nog littekens van de keren dat ik het heb geprobeerd (ik heb enorm slechte voeten en mijn blaren genezen niet).

Deze sandalen nu zijn 100% gekocht met de bedoeling als tussenoplossing te fungeren; die waarin ik dus eigenlijk niet geloof, maar kom… Ik hoop echt dat ik dit jaar eens naar het werk kan op een warme zomerdag zonder blaren en zonder mijn zalige maar ietwat lompe Teva sandalen of warme Doc Martens. Ik ben benieuwd of het zal lukken… Ik vind ze alleszins wel mooi, al moet ik toegeven dat er in de winkel enkele exemplaren met leuke hakjes nog net ietsje harder stonden te roepen…

De winter is minder lastig, dan zijn er de botjes, en daar kan je dikke kousen in dragen. Wat zorgt voor zalige hoge hakken genot, en geen pijn. Vorige week heerlijk afgewisseld tussen mijn hoge botten, de halfhoge en de nieuwste, een paar enkellaarsjes. De max. Van mij mogen botten nog dertig jaar ‘in’ blijven, want ik draag niets liever.

Maar het ging dus over shoppen. Shoppen is niet gemakkelijk, wisten jullie dat? Ik kan immens gefrustreerd zijn wanneer blijkt dat hetgeen in mijn hoofd zat, in geen enkele winkel te koop is. Wanneer een hele zaterdag de mensenmassa trotseren resulteert in geen enkele aankoop die naam waardig. Wanneer alles wat ik probeer me niet aanstaat, en de winkels gewoon de grootste rommel lijken te verkopen. Bijzonder boos en bloeddorstig word ik daarvan, en soms ook gewoon triest. Niets zo ontmoedigend als in een klein, stinkend, heet pashok staan en alles wat je past als lelijk moeten bestempelen.
Maar zo diep de dalen, zo zalig het genot wanneer het wél meezit, en ik na een dag zwoegen het perfecte topje of de meest zalige rok heb gekocht, een echt jachttrofee…

Shoppen is trouwens broodnodig. Want wanneer ik zeg dat ik ‘niets heb om aan te doen’, dan meen ik dat ook voor de volle 100%. Ook al beweert mijn wederhelft dan dat mijn kleerkast uitpuilt met mooie dingen, zo erg zelfs dat ik stukken van zijn kleerkast begin aan te slaan, dat is gewoon pertinent onjuist. Daar mogen wel kleren hangen, maar het zijn gewoon niet de juiste op dat moment! Geen man die dat lijkt te begrijpen. Maar daar kom ik later nog wel eens op terug…

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

De wijvenweek gaat van start! Deel 1: mijn lijf

ww_logo_120x120

En nu is het dan zover, de eerste wijvenweek op de blogs. Alle interessante info over de initiatiefnemers, deelnemers, het hoe wat en waarom kan je vinden op de sites Wijvenweek en Wijvenblogs.

Mijn lijf dus. Ik heb al eens gespiekt hoe de andere ‘wijven’ dit thema hebben aangepakt, en het deed me alvast instemmend knikken, glimlachen, vergelijken. Leuk.

Ik denk dat we het op één punt wel eens kunnen zijn. Vrouwen zijn bijzonder kritisch voor zichzelf en elkaar. Ik vermoed niet dat mannen een half uur lang naar één imperfectie in de spiegel kunnen staren, of met het idee spelen die dag met een kartonnen zak op hun kop te gaan werken omdat er een puist naast hun neus staat. Ik denk dat eerlijk waar niet. Ik denk ook niet dat mannen zo hard tillen aan die ene puist, moedervlek, donshaar, of whatever het is dat ons zo hard doet freaken. Neen, we doen het onszelf aan.

Mijn lijf dan. Ik ben er wel content mee, met dat lijf. De ene dag al meer dan de andere, maar gemiddeld gezien kan het er zeker mee door. Al zijn er van die, om het in vrouwenboekskestaal te zeggen, ‘probleemzones’. Mijn buik bijvoorbeeld, daar ben ik al van mijn veertien ofzo ontevreden van. Alwaar de rest van mijn lichaam slank/mager is, was mijn buik altijd dé plaats waar de chocola een afzetplaats vond, zo net dat tikje ronder dan de rest van mij, en daardoor in mijn ogen niet passend. Grmpf.

Op mijn zeventiende besloot ik dan een navelpiercing te nemen om me voorgoed met die buik te verzoenen. Dat hielp wel, moet ik zeggen. Zonder schroom droeg ik toen heupbroeken (toen die nog moeilijk te krijgen waren!) en korte tshirtjes. Leuk! Ik kon me toen echt verzoenen met dat lichaamsdeel.
Na een half jaar is die piercing echter gigantisch gaan ontsteken en allergisch reageren en enfin, het eindigde op de onderzoekstafel van de huisarts met boze ouders en een klein littekentje, maar zonder piercing.

Ondertussen komt de ’30’ in zicht, en iedereen heeft me gewaarschuwd dat je vanaf dan dus begint te verdikken. Ik heb mijn jonge leven lang altijd alles gegeten wat ik wou, en op een dag kon dat behoorlijk oplopen; een half pak koeken, een fles cola, een ijsje, een halve zak snoep, een pak frieten, whatever, zonder ook maar een kilo aan te komen. Sinds onze trouw is dat echter aan het veranderen, heb ik al gemerkt. Op onze trouwdag stond mijn gewicht weer laag, wegens weken van zenuwen en niet kunnen eten, maar sindsdien zijn er wel enkele kilo’s bij. Ok, ik troost mezelf dan met de vaststelling dat ik nog steeds pas in de broeken die ik droeg op mijn veertiende, maar sommige beginnen wel serieus strak te zitten nu. En dat staat me alles behalve aan.

Ik heb al geprobeerd er iets aan te doen; frisdrank serieus teruggeschroefd (enkel nog biogedoe en maar een drietal keer per week meer), koeken vervangen door ‘gezonde’ koeken en fruit, snoep zo goed als volledig geschrapt. Toch kan ik bepaalde dingen niet laten; ik ga nog liever dood dan mijn dagelijkse portie chocola te laten, en ik kan niet overleven op slaatjes en rauwkost; ik hou van een hartige maaltijd. Daar raak ik niet aan.
Ik heb me al zitten afvragen wat het nu precies is dat me doet verdikken; de 30 in aantocht; het voltijds werken en daardoor 95% van de tijd stilzitten waar ik vroeger veel meer ging wandelen? Ik neem me voor om in het weekend meer te gaan sporten, maar elk weekend moet ik toch vaststellen dat de zetel luider roept dan het zwembad en dat ik gewoon niet gemaakt ben om te sporten. Paardrijden ja, dat wel, maar elk weekend regent het, of nemen de mensen van de manège gewoon hun gsm niet op. Enfin, altijd wel iets…

Toch weiger ik dus drastische maatregelen te nemen. Ik ga niet mijn hele leven op droge boterhammen leven. Ik eet ongeveer waar ik zin in heb, maar probeer het allemaal nog net iets gezonder te doen. Ik probeer meer te bewegen, maar slaag daar tot hiertoe niet echt in. We zien wel zeker…

Lost

Ik heb misschien de laatste jaren op een onbewoond eiland gezeten, maar ik ben waarschijnlijk een van de weinige Belgen jonger dan 70 die tot voor kort nog nooit een aflevering van ‘Lost’ had gezien. Ik weet zelfs niet waarom, maar ik vermoed dat het eerste seizoen liep op een dag waarop ik de late heb en dat ik daardoor het nooit heb opgepikt.

Ik had werkelijk geen idee wat ik miste, inderdaad. Een maand ofzo geleden zagen we bij mijn schoonouders toevallig de DVD-box van het eerste seizoen liggen, en ondertussen ben ik niet enkel een fan, maar eigenlijk zelfs een beetje verslaafd. Daarstraks na het Paasetentje seizoen twee meegepikt, en om eerlijk te zijn moet ik mezelf ernstig bedwingen om niet meteen te beginnen kijken…

Mijn favoriete personages? Zeker niet Jack, veel te braaf, en bovendien voorzien van een zeer lelijke tattoo, lol. Neen, geef mij dan maar bad boy Sawyer, en eigenlijk ook wel Sayid. Schone combinatie, die twee, donker en blond, wat stouter en wat liever,…
lost_sawyersayid