E-mailetiquette

Vinden jullie het eigenlijk ook zo irritant, zeg maar hemeltergend hoe sommige mensen met hun e-mailverkeer omgaan. Professioneel, bedoel ik dan.

Een heleboel mensen bijvoorbeeld vinden het niet eens nodig een antwoord te sturen. Dat gebeurt dus echt vaak he. Voorbeelden uit het laatste jaar: stielmannen, het CLB van de school, de coördinator van de opvang, professionele contacten, iemand die vermeld staat bij ‘contacteer mij voor vragen’ bij een rondleiding op Open Monumentendag,… Gewoon. Geen. Antwoord. Als je iemand opbelt, zeg je toch ook niet van “Trekt uw plan, hier heb ik even geen zin in/geen tijd voor”.

Ik vermoed dat veel mensen het druk hebben. Ah ja, wie niet. En dus niet direct antwoorden en een mail mentaal doorschuiven naar later. Waardoor die op enkele dagen tijd letterlijk uit beeld verdwijnt en je dus op je antwoord mag fluiten. Dat kan gebeuren. We zijn allemaal mensen en we zijn allemaal overbevraagd. Maar he, je kan zo van die handige vlagjes aan berichten zetten, wisten jullie dat? 

Het is zo erg dat het soms gewoon schrikken is wanneer iemand wél correct met e-mail omgaat. Bv gewoon terugmailt van “hallo, ik zit nu even met een enorme deadline maar ik neem over x weken weer contact met je op”. En dat dan gewoon ook DOET. Uit zichzelf. Zo’n mensen wil je toch gewoon kussen? 

Ik zocht het net even op online. En we zouden onze mails moeten beantwoorden binnen de 24 tot maixmaal 48 uur. Ok, dat haal ik dus ook niet altijd. Maar zo even aangeven wanneer je wel kan antwoorden, dat vind ik echt wel een uitkomst.

Mailen is minder indringend dan bellen wat maakt dat je mails kàn achteruitschuiven en een telefoon natuurlijk niet. Maar dat mag in deze tijd geen excuus zijn. Het zijn evenwaardige media. Trouwens, probeer bepaalde mensen maar eens te pakken te krijgen via telefoon. Drie keer een voicemail inspreken en nooit teruggebeld worden of de telefoon die eindeloos blijft overgaan, de ambtenaar die enkel tussen 9 en 12 te bereiken is op dinsdag en donderdag,…

Een ergernis dus, je leest het al…

De aankondiging van de herfst

Jep, het is zo ver. Als ik thuiskom na een late dienst, is het helemaal donker. Deze week viel me dat ineens op. En ook ’s morgens wordt het al voelbaar later licht. Daarin, en in het feit dat de spinnenwebben massaal aanwezig zijn buiten, laat de herfst zich echt voelen voor mij.

En elk jaar weer heb ik het daar een beetje moeilijk mee, die kortende dagen, het feit dat de mooie helft van het jaar erop zit en de helft met sneeuw en kou zich aankondigt. Voor we het weten is het in het donker naar het werk en in het donker weer terug. 

Maar nu nog even niet. Want gelukkig hebben we nog enkele weken zomerweer en volop zon om ons te wapenen tegen die komende winterblues…

Geen peuters meer

Morgen is het de allerlaatste crèchedag van de Dochter. Na daar zowat 4.5 jaar 3 tot 4 keer per week over de vloer te komen, trekken we de deur achter ons toe. Ik weet nu al dat ik er redelijk emotioneel van ga zijn.

Vanaf donderdag hebben we twee schoolgaande kleuters in huis. Twee boekentasjes te vullen elke ochtend. 1 september is altijd wel spannend, maar dit jaar toch extra, de eerste 1 september waarop ze allebei naar school gaan en de eerste schooldag voor de jongste!

Extra spannend want mevrouw is nog niet zindelijk wat grote boodschappen betreft (dat kan toch ook prima gewoon in de slip) en op straat weigert ze een handje te geven. Maar op alle andere vlakken is ze er zooooooo klaar voor. Ze vertelt nu al aan iedereen die het horen wil dat ze naar school gaat en dat haar pop mee in de boekentas gaat naast de boterhammendoos… En de oudste is er ook helemaal klaar voor, eindelijk komt de kleine zus mee, het pronkobject dat hij alles kan tonen en leren… Hij heeft er zo lang op moeten wachten…

Taart van Madam Bakster

madam_bakster_Kamiel_32723.jpgIk hoorde al een tijdje terug over Madam Bakster en was geïntrigeerd; vegan taarten zonder geraffineerde suiker, dat klonk me als muziek in de oren. Waarom het dan tot dit weekend heeft geduurd eer ik een stuk van die taart heb geproefd, ik weet het ook niet. Had ik geweten dat het zo lekker was…

Misschien is een deel van de verklaring dat de taarten nog niet op heel veel plaatsen te verkrijgen zijn, maar met het atelier waar je bestellingen kan afhalen en een koffiebar die punten verkoopt op wandelafstand, had ik eigenlijk geen excuus.

Enfin, genoeg geëmmerd, zaterdag haalde ik een stukje citroenavocadotaart en die taart was echt gewoon verrukkelijk. Is het dan de beste taart ooit? Dat niet. Ik ben zot van goede taart en ken intussen véél adressen waar ze goddelijke baksels verkopen. Op dat vlak zijn we in Gent ook bepaald verwend. En ik ben een onverbeterlijke zoetekauw, ik zou kunnen ontbijten met taart. Maar als je dan in rekening brengt dat deze taart geen boter bevat (wel kokosolie, een ingrediënt dat ik zeer op prijs kan stellen en zelf ook wel mee aan het bakken en koken sla), geen artificiële smaak- of bewaarmiddelen en als kers op de spreekwoordelijke taart ook geen geraffineerde suikers. En dan toch geen ene procent aan smaak of originaliteit moet inboeten? Dan is deze taart echt geheel onovertroffen. 

Vegetarische snoep

snoep.jpgDe kinderen snoepen wel eens graag. Ik snoep zelf wel eens graag. Maar na al die jaren stak het me tegen dat ik nog geen vegetarische snoep had gevonden, zonder die vieze gelatine in. Of toch maar zeer zelden.

Tot ik toevallig ontdekte dat Albert Heyn dat verkoopt. Een goed argument om dit weekend die winkel eens te gaan verkennen. Mét resultaat.

Ik ga me nu toch een stukje beter voelen als de kinderen hun snoepje komen vragen…

 

Kinderpraat

Gisteren in de auto ging het om de een of andere reden plots over familienamen. De wederhelft vroeg aan Zoon wie er als enige een andere naam had. Daar moest Zoon niet lang over nadenken; mama heeft een andere naam. Waarop de wederhelft dus plagerig zei dat mama niet bij onze familie hoorde.

Het bleef een minuutje stil en toen zei Zoon dat papa niet bij onze familie hoorde. Want hij en zusje waren allemaal uit mijn buik gekomen en papa als enige uit een andere buik. Dat vond ik toch wel even geweldige logica.

De GVR

Is hij niet wat te jong, vroeg ik me af. Zoon wordt pas over 3 maanden 5 maar zaterdag gingen we samen naar de GVR, de verfilming van het boek van Roald Dahl. De film wordt aangeraden vanaf 6 jaar, het boek pas vanaf 9. Maar zowel ik als de wederhelft hadden het in ons enthousiasme voor het boek er al met Zoon over gehad en vrijdag tijdens een shoppingtochtje had ik het hem al cadeau gedaan en waren we er meteen samen in begonnen. En zo kwamen we zaterdag in de cinemazaal terecht.

Wel nu, is hij te jong? Misschien iets. Het middenste deel van de film was een beetje te akelig. Hij kromp letterlijk in elkaar en vond het bij momenten niet leuk omdat hij te bang was. Ik dacht dus dat hij naar buiten wou. Dat bleek dan weer niet het geval, als ik vroeg wat hij wou, wou hij de reuzenfilm verder kijken. En dus kroop hij op schoot en hield ik hem bij de engste momenten extra stevig vast.

Hij bleef de rest van de dag over de reuzen praten en het boek is mee naar oma waar hij nu 3 dagen gaan logeren is. Dat zegt toch wel iets. Op dat vlak lijkt het me dan weer wel een goede beslissing; hij beleeft er echt enorm veel plezier aan, hij is helemaal vol van het verhaal van de reus.

En de film op zich dan, los van het leeftijdsvraagstuk? Een absolute must voor iedereen. Dit is echt zo’n film waar je van de eerste seconde tot het einde van geniet. Alles zit goed. Las je ooit met veel plezier dit boek (en wie deed dat niet), dat moet je gewoon gaan kijken.

Wij gingen in de Sphinx cinema, en dat liep tot slot niet geheel van een leien dakje; de zaallichten waren uit voor de film begon waardoor Zoon al een klein beetje bang was nog voor er ook maar een reus te zien was geweest en door een technisch mankement begon de film met een half uur vertraging. Maar er zat wel heerlijk weinig volk in de zaal en er hing geen etenswalm, waardoor ik toch nog altijd veel liever in zo’n kleine zaal gaan kijken dan in de Kinepolis…

Harry Malter Familiepark

pretpark,harry malter,uitstapEen lege zondag, ik word daar altijd een beetje zenuwachtig van. De kinderen wilden gaan fietsen, maar ik had al maanden zin om het familiepark Harry Malter eens uit te testen. Het werd me zowel online als in real life her en der aangeraden als iets ideaal voor kleine kindjes. “Een beetje onderkomen en klein maar net daardoor charmant”, zo ging het. 

Het park is vanuit Gent maar een kwartiertje rijden dus erg veel voorbereiding was er niet, iets na openingstijd stonden we al voor de deur. Kindjes kleiner dan 1m mogen gratis binnen, al de rest betaalt 12.5 euro.

Het park bestaat uit een aantal delen. Eerst heb je een kleine ruimte waar de kinderen enkele dieren (geiten, varkens en een ree of twee) kunnen gaan knuffelen. Altijd leuk. Daarnaast passeer je links een kleine dierentuin (aapjes, stokstaartjes, prairiehonden) terwijl er rechts aandoenlijke kabouterhuisjes zijn. De vierjarige keek naar de dieren terwijl de tweejarige enkel interesse had in de fake kabouters. Daarna kom je op een soort rond punt met een draaimolen en het kamelen- en huifkarritje. Wat we op voorhand niet wisten, is dat al de bemande attracties, dus de kamelen, de huifkar maar ook de drie draaimolens pas om 13u openden. En we waren na 40 minuten al doorheen de dierentuin. 

pretpark, harry malter, uitstap

Helemaal naar de andere kant dus, naar het speelgedeelte. Zachte grappige muziek en een lange rij speeltuigen die overdekt zijn. Het is niet per leeftijd georganiseerd maar het merendeel is wel voor kleine kinderen toegankelijk. Hier en daar stelde ik me vragen bij de veiligheid (Dochter kwam vast te zitten in een glijbaan en weigerde nadien in eender welke buis nog te kruipen) en alles was behoorlijk bespinnewebt, maar al bij al is dit een fijne speeltuin.

Omdat de twee uur die we nog hadden vol te maken eer de attracties open gingen wel erg lang duurden, gingen we ter plekke dan maar iets eten. Mijn vegetarische spaghetti was een prefab drapje dat de microgolf inging. Dat duurt best lang en het is ook zeer ver van haute-cuisine, maar het was ook niet slecht van smaak. Ook de frieten met balletjes aan de overkant kregen een ‘matig-maar-eetbaar’ beoordeling. Zoon hield het bij soep en de dochter wou enkel een cupcake. We zaten naast een aquarium en dat hielp wel gigantisch om de kinderen aan tafel te houden tot alle borden leeg waren…

Om 13u05 waren we bij de kamelen. Na een goed kwartier aanschuiven was het aan ons. Het tochtje duurt 2 minuten, maar Zoon vond het “het meest leuke en het meest gevaarlijke dat hij ooit had gedaan”. Qua dierenwelzijn zag ik hier en daar dingen die niet optimaal waren en is het lot van de kamelen in vraag te stellen, maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik enorm genoot van dat kleine tochtje op hun rug…

pretpark, harry malter, uitstap

Van de kamelen naar het rondje met de huifkar (neem rondje zeer letterlijk en zeer klein, zoals een rondje rond de draaimolen) en dan binnen in de serre waar de aapjes los lopen en op je schouder komen zitten als je eten koopt. Want let wel, voor alles moet je hier bijbetalen, voor een extra draaimomentje, voor een soort bootje dat beweegt als je er een euro in steekt, voor voer voor de dieren,…

De kinderen vonden het tochtje met bootjes (nooit eerder gezien, er zit niemand van het park bij, de bootjes varen helemaal autonoom en de mensen moeten hun kinderen er maar zelf inzetten en uitplukken) (de bootjes zien er ook zeer zelf gemaakt uit) ook een absolute topper en deden daar zeker 4 rondjes in…

Om 14u was er nog een circusshow, maar onze kleinste zou niet meer zo lang hebben kunnen stilzitten, dus genoten we van de rust van de speeltuin (met draaimolen die zo hard kraakt dat je denkt dat hij elk moment uit elkaar kan vallen) en trokken tegen 15u naar huis.

Ons verdict? Woon je in de regio van Heusden, Gent, dan is park Harry Malter een must als je kindjes hebt tussen de 2 en de 8 jaar. Ze amuseren zich er echt rot. De dieren, de speeltuin, ik vermoed de show zorgen voor een afwisseling van leuke activiteiten. Onze oudste van bijna 5 was echt in de wolken. Als ouder zie je de kleine kantjes, maar ik vond het vooral erg charmant en een beetje “vintage” en een tegengewicht voor de commercie en het ultra-geregelde en cleane van Plopsaland. Ook het feit dat het veel rustiger is dan de grotere parken deed wel deugd. Maar weet dat het een park is met “een hoek af”, waar een klein beetje fout het geheel net goed maakt.