Piemonte deel 2

Gisteren trokken we naar Casale Monferrato, een stadje op een uur rijden. Daar was een kasteel. Er zijn er hier wel meer, maar ze zijn maar zeer beperkt te bezoeken. En dit kasteel zou open zijn.

Eens ginder bleek het kasteelbezoek beperkt tot 2 lege torens, enkele eentalig Italiaanse uitlegborden en een rondwandeling bovenop de muren. Tja. We hadden toch een kasteel bezocht. En vooraf een cappuccino gedronken.

De rest van het stadje zag er ook interessant uit. De reisgids omschreef het als levendig, maar op ons maakte het een verlaten indruk. De helft van de winkels en restaurants was tot eind augustus gesloten. De mevrouw van de toeristische dienst was meer dan vriendelijk en kwam mee naar buiten om ons in krom Engels letterlijk de weg te wijzen. De toren en de synagoge: dicht. Kathedraal en museum: open. De kathedraal stond net als veel andere gebouwen wel in de stellingen… We zwierven wat langs de vele mooie palazzo’s die nu omgevormd waren tot appartementen en kantoren, bezochten de kerk en besloten dan te lunchen in de bistro waar ze ook de lokale koekjes bakken, de krumiri. Zoon en ik aten een superlekkere pasta met noten en munt. Er was niets dat de Dochter lustte dus bestelden we haar een lokaal puddingdessert maar dat lustte ze ook niet. Maar ze kon haar buikje vullen met broodstengels en broodjes. De wederhelft had een salade met rijst gekozen. Daarna zochten we nog een geocache en trokken we terug naar Cavatore.

Vanmorgen hadden we afspraak op de boerderij van een Duitse mevrouw hier in het dorpje. Ze houdt er 40 dieren; honden, geiten, paarden. Maar wij kwamen voor de lama’s en de alpaca’s. Ik ken nu eindelijk perfect het verschil tussen beide, trouwens. We kregen een uitgebreide voorstelling van de dieren en dan mochten we er elk een kiezen om mee op stap te gaan.

Ik koos Lucretia, zoon had de dochter Lola, voor ons liep de wederhelft met Leonarda, de enige alpaca in ons gezelschap en de Dochter mocht op kop met Lia. We maakten een tocht van een uur rond Cavatore. Het was genieten. De dieren zijn zachtaardig en de mevrouw gaf veel uitleg over hoe ze functioneren. Een aanrader.

Daarna wachtte ons koud zwembad (26 graden) en warme douche en vanavond gaan we nog eens uit eten. Zaterdagavond waren we ook gaan eten overigens, superlekker aan de bron in Aqcui Terme op een supergezellig plein waar de kindjes tot laat op de avond liepen te spelen en ze veel zowel veggie als vegan opties hadden.

Morgen op tijd opstaan, want dan trekken we naar “La Superba”…

Piemonte deel 1

Een week geleden alweer vertrokken we. Eerst de kindjes nog een halve dag op ballet- en voetbalkamp en dan hop de auto in voor de eerste helft van de lange reis (1200 km). Na zes uur rijden bereikten we ons hotel voor de nacht, het Ibis Styles in Chalon-sur-Saône. De wederhelft had per ongeluk een kamer geannuleerd in plaats van online ingecheckt dus moesten we een nieuwe kamer bijboeken, een beetje gedoe maar uiteindelijk kregen we nog vrij vlot onze kamers naast elkaar. De meisjes deelden een kamer, de jongens ook.

Om 7u opgestaan, ontbeten en dan alweer en route. Op naar de Alpen. De weg werd snel bochtiger en de Dochter misselijk. Een van een tante gekregen pilletje bracht gelukkig soelaas. Het bleef toch een beetje spannend. Wel mooi om de besneeuwde bergtoppen te zien naderen. Aan de dure Mont Blanc tunnel was het twintig minuten aanschuiven, maar voor de rest was er eigenlijk amper verkeer. Op een uur of anderhalf voor onze eindbestemming aten we nog een pizza in een verlaten Italiaans bergdorp.

Het leven in Piemonte is eenvoudig. Er is een gigantisch aanbod aan wijndomeinen en restaurants, maar zo goed als niks voor kinderen. Geen dierenparken, geen avonturenparken, geen kayaks. Er zijn kastelen, maar ze worden niet toeristisch uitgebaat. Tussen 12 en 16u valt het leven volledig stil is zijn winkels, kerken, musea gesloten. De terrassen leeg, de mensen nergens te bespeuren. Bovendien is alles ver weg door de ieniemini wegeltjes tussen de dorpjes in de heuvels. Voor een simpele wandeling zit je al gauw een uur in de auto.

Wat we dan al gedaan hebben?

Gezwommen. De kindjes spenderen elke namiddag vele uren in het zwembad. De Dochter voor het eerst compleet zonder bandjes en dat gaat haar goed af. De laatste dagen is het hier wel fris en bewolkt wat het zwembad heel koud maakt. Op onze heuvel is het dan nog enkele graden frisser dan beneden in Aqcui Terme.

Gewandeld. We deden al 3 tochten van 7 en 1 van 9km. De eerste in een wild natuurpark waar iedereen schrammen opliep en we meermaals onze weg verloren. De tweede tussen de wijngaarden en de derde hier in de buurt. Toen ging ook De Dochter mee en kreeg ik geregeld 16 kilo in de draagzak. Gezellig maar puffen.

Geocachen. Wanneer er schatten liggen, proberen we ze mee te pakken. Intussen alles in de onmiddellijke omgeving al gedaan.

Lekker eten. Om de dag gaan we met z’n tienen op restaurant. Geen spaghetti bolognaise of pizza Hawaï maar authentieke Italiaanse keuken met primi en secundo. Omdat die tweede vaak niet vegetarisch is, eet ik soms twee primi’s of een pasta en een dessert, de zogeheten dolci. Gister aten we pizza in een supergrappig afgelegen restaurantje uitgebaat door twee oude mannen (vader en zoon?) waar ik de lekkerste pizza at ooit.

Diertjes. Gisteren zagen we een hertje (het kwam voor de auto staan) en een konijntje. Maandag een eekhoorn. Elke dag wordt ik levend opgegeten door tijgermuggen (ik durf niet tellen maar gok op +40 beten). In de kamer van de kindjes wonen duizendpoten en op het terras speciale mega wespen die gelukkig niet echt in ons geïnteresseerd zijn.

Cultuur. Aqcui Terme is een aardig stadje met flink wat geschiedenis. Vier bogen van een Romeins aquaduct. Een bron met water van 74,5 graden. Een kasteel. Stadsmuren. Een Romeins zwembad dat maar twee uur per dag te bezoeken valt. Verlaten oude kuuroorden en nieuwere nog open kuurhotels.

Lezen. Ik las ‘de bekeerlinge’ van Stefan Hertmans op 6 dagen. Ben nu begonnen in Idaho van Emily Ruskovich. Met telkens 1 oog op de Dochter in het zwembad.

Plannen?

Maandag heb ik een alpacawandeling geboekt, daar kijk ik wel naar uit. Verder gaan we zeker Genua verkennen (anderhalf uur rijden). Nog een paar keer gaan eten en wat wandelen of geocachen. En nog meer zwembadplezier.

Dagkampjes week

De kinderen zijn op dagkampje deze week. De Dochter op danskamp in haar dansschooltje, Zoon op voetbalkamp. Je weet op voorhand natuurlijk nooit of zoiets in de smaak gaat vallen, of de begeleiders goed en gedreven zijn, of de activiteiten leuk zijn, of de groepen meevallen,… Maar de kampjes vallen gelukkig enorm in de smaak. Ze hebben ook allebei verschillende vriendjes van school die ook aanwezig zijn, dat scheelt ook al enorm.

En dus is het elke ochtend druk bij ons thuis. De vriendjes van Zoon raken moeilijker op het kamp en worden dus opgehaald en afgezet bij ons thuis, aangezien de wederhelft ouderschapsverlof heeft en de meute makkelijk met de auto kan brengen. Ik breng de Dochter dan weg met de fiets. Ze fietst overigens helemaal zelf, in het verkeer. Ze heeft dan soms veel bekijks, dat kleine dotje met haar roze helm en kleine fietsje dat het stadsverkeer trotseert. Maar ze doet dat enorm goed.

Beide kampjes lijken me superleuk. Bij het voetbalkamp wordt er intensief gevoetbald maar is er in de namiddag telkens aandacht voor spelen en andere sporten. En danskampje is klein en knus en er is aandacht voor veel verschillende dansstijlen, knutselen, koken,…

Scout terug thuis

Zaterdag is de wederhelft weer helemaal naar de Ardennen gereden om onze scout te gaan ophalen. Na 5 dagen van complete radiostilte waren we benieuwd hoe het met hem ging.

Zoals gehoopt en verwacht gelukkig prima in orde en vol verhalen. Hij had van ons, zijn meter en de rest van de familie wel wat post gehad en dat had hem veel deugd gedaan. Hij had ons wel gemist, maar niet gehuild, toch wel stoer.

Hij heeft geen een keer gepiept over het feit dat zijn vriend en klasgenootje niet mee was en hij in feite de enige was van zijn school. Hij had ginder genoeg andere leuke vriendjes. Enkele grappige anekdotes uit zijn vele verhalen:

  • zijn tentgenoten mochten niet met hun vuile voeten op zijn slaapzak en hij moest dat vaak herhalen… “Want je weet dat ik ordelijk ben he”…
  • het eten was beter dan tijdens het paaskamp maar er was wat te weinig gestructureerd aanbod, ze moesten zichzelf nogal veel entertainen en dat ligt hem minder.
  • hij heeft weer veel schunnige liedjes meegebracht. Denk aan de melodie van ‘laat de zon in je hart’ en dan iets met ‘scheet’ en ‘reet’…
  • elke dag verse kleren aangedaan maar slechts 1 verse onderbroek haha.
  • op een hudo kan je niet naar het toilet gaan, dat heeft hij op die 5 dagen dan ook maar 1 keertje gedaan. Het stonk veel te hard.
  • Oorwurmen en kevers in de tent: geen probleem.
  • Er is een tornado geweest in hun buurt, maar gelukkig niet bij hen op de kampeerplek.
  • Al zijn kleren roken enorm naar kampvuur.
  • volgend jaar gaat hij zeker weer mee.

 

We wilden op restaurant gaan om te vieren dat hij terug thuis was, maar hij was zaterdag veel te moe. Dat hebben we dus uitgesteld tot gisterenavond, lekkere frietjes en vegan stoverij in de Frietketel!

Netflix aanraders

Er is de laatste maanden weer ontzettend veel goed te zien op Netflix. Tijd dus om hier heel kort wat tips op te lijsten.

  • La Casa de Papel: absolute topper. Seizoen 3 is net verschenen en het blijft even geweldig als seizoen 1 en 2 waren, wat een unicum is bij reeksen. Doorgaans is na reeks twee toch wel wat het sop van de kool. Maar deze blijft ongelofelijk straf. Spannend, menselijk, goed gemaakt. Je wil altijd weten hoe het verder gaat en het verveelt nooit. De personages zijn goed uitgewerkt.
  • The Alienist: geregisseerd door een Belg. Voor liefhebbers van eerder gotische reeksen (denk ook aan Penny Dreadful). Speelt zich af op het einde van de 19e eeuw in New York. Denk aan een donkere sfeer waarbij een zelf door behoorlijk wat demonen gekwelde psychiater samen met een journalist op zoek gaat naar een moordenaar.
  • Russian Doll: korte reeks met Nastasha Lyonne (Nicky uit Orange is the new black) in de hoofdrol. Een vrouw beleeft haar verjaardag steeds opnieuw. Telkens sterft ze aan het einde van de dag waardoor de dag gewoon herbegint.
  • Orphan Black: superspannende Canadese reeks waarbij een jonge vrouw plots getuige is van de zelfmoord van haar dubbelganger en ontdekt dat er behoorlijk wat aan de hand was met die dubbelganger.
  • Lucifer: de duivel besluit dat hij de hel beu is en komt naar de Aarde om hier een nachtclub uit te baten. Grappig en lichtvoetig entertainment.
  • Las Chicas del cable: een groepje jonge vrouwen probeert zich staande te houden in de mannenwereld die de telefoonmaatschappij van Madrid in 1920 was.
  • Dark: zeer vreemde Duitse reeks waar je voortdurend je hoofd bij moet houden of je bent de draad kwijt. Ingewikkeld maar wel het bekijken waard. Kijk liefst beide seizoenen direct na elkaar. In een klein Duits stadje met een kerncentrale verdwijnen er mensen en zijn er rare dingen aan de hand.
  • Stranger Things: heel sterke reeks over de eighties en vreemde buitenaardse toestanden, met een terugkeer voor Winona Ryder. Ik vond seizoen 3 wel een pak minder goed dat de voorgaanse seizoenen, maar het blijft niettemin een heel mooie reeks.

Zoon op kamp

Ik kreeg net telefoon van de wederhelft dat ons mannetje goed afgezet is op het kampterrein in de Ardennen waar hij met zijn scoutsgroep zal verblijven. Een hele onderneming, twee uur en half heen en dan weer terug. Dit omdat de bevers, de jongste leeftijdsgroep, maar een week gaat kamperen in plaats van tien dagen zoals de rest van de groep. En dus apart gebracht moeten worden. Zelf kon ik helaas niet mee, ik moet werken en neem al 3 weken vakantie deze zomer, maar de wederhelft en de Dochter hebben hem met de auto gebracht.

Ik kreeg net dus een beknopt verslag. Het is een echt kampterrein blijkbaar, met gaten in de grond in de plaats van toiletten, en douches waren er ook niet te bespeuren. Een enorm groot terrein blijkbaar waar elke leeftijdsgroep of ‘tak’ zijn eigen afgesloten stuk heeft. De kleintjes in tenten, de groten in zelfgesjorde toestanden.

Zoon heeft nog nooit in een tent geslapen dus ik ben superbenieuwd hoe hij dit allemaal gaat ervaren. Spannend is het wel.

Deze zomervakantie zal hij overigens nog 1 dag gewoon thuis zijn. De scouts keren volgende week dinsdag terug met de bus, maar Zoon heeft maandagochtend alweer een voetbal (dag)kampje, dus gaan we hem zelf zaterdag alweer ophalen in de Ardennen waardoor hij zondag dus een dagje thuis is. Van maandag tot vrijdagmiddag gaat hij dan naar het voetbalkamp en we halen hem daar vrijdagmiddag op om meteen door de rijden naar Chalon-sur-Saone in Frankrijk waar we overnachten tijdens onze rit naar Piëmonte in Italië. Ook De Dochter heeft in die week trouwens nog danskampje. Zelf dus nog twee weken werken en dan vakantie!

Geen conditie

Het was meer dan drie weken geleden dat ik nog naar het station was gefietst. In de zomer is alles anders. Kinderen uit logeren waardoor ik met de wederhelft mee kan rijden naar Brussel. Een weekje vakantie. In elk geval, zoals gevreesd deed het veel pijn die luttele 4 km vanmorgen. Mijn moeizaam opgebouwde conditie is op 3 weken tijd helemaal verdwenen….

Auch.

Ook qua stappen is de vakantie geen succes. Tijdens mijn weekje vrij haalde ik meestal wel de 10.000, met uitschieters van 15.000 en 22.000. Maar op een werkdag met de auto zonder kinderen haal ik amper 6.000…

Het gaat wat worden om dat op te weer op te bouwen, laat staan zoals ik eigenlijk wou wat uit te breiden!