Groeifeest: verslag

Vorige zaterdag was het zo ver. Het eerste leerjaar van onze school, waaronder dus Zoon, vierden hun groeifeest.

Misschien nog een woordje wat er hieraan vooraf is gegaan. Op onze school wordt er voor de zesjarigen (helaas, in mijn ogen) geen lentefeest georganiseerd. Een drietal jaar geleden nam een groepje ouders voor het eerst het initiatief om zelf de handen uit de mouwen te steken en een feest op te zetten voor alle kindjes van het eerste leerjaar, los van geloofsovertuiging. Geen communie, geen lentefeest, maar een groeifeest.  Een goede maand geleden is dan een groepje ouders beginnen vergaderen om ook voor onze kinderen zoiets in elkaar te boksen. Ik was ontzettend blij met dit initiatief, want ik ben geen fan van een feest om het feest en had geen ambitie om zelf voor onze familie nog iets te organiseren, maar hecht wel belang aan waarden en rituelen en een manier om onze oudste toch wat in de bloemetjes te zetten en zijn overgang van kleuter naar kind te vieren.

Zaterdagochtend begon razend druk. Aan elk gezin was gevraagd om drank en een groentegerecht mee te brengen, een tafellaken, iets van drank en bloemetjes om de tafels mee te versieren. Ik had ons gezin ook nog opgegeven om cupcakes te voorzien. Die hebben de wederhelft en de Zoon vrijdagavond gebakken, nog na de uitzwaaifuif op school, als de Dochter al in bed lag. Zaterdagochtend moest er dan nog aardappelsla gemaakt worden.

Om 10 uur verzamelden alle kindjes, ouders en enkele broers en zussen dan op de speelplaats van de school, die we voor dit feest mochten gebruiken. Er stond een onthaal klaar met koffie en de taarten en cupcakes die we met enkele ouders hadden voorzien. Zelf was ik te zenuwachtig om iets te eten! Straf… Alle kinderen verdwenen meteen in de schooltuin om samen te spelen terwijl de ouders rustig hun koffie dronken.

Na een goed half uur werd dan gestart met de hele groep die samen het Groeilied zong (aangeleverd door An Pierlé) onder begeleiding van enkele muzikale papa’s en broer. Supertof! Daarna volgde het eerste deel van een verhaal over groeien dat twee ouders afwisselend brachten in verschillende delen.

En dan was het tijd voor de eerste workshop. Elk kind kreeg 4 papieren bloemen. Ze kregen ook een papier met daarop een verzameling talenten (sterk, slim, snel, vrolijk, lief,…) en twee namen van klasgenootjes. Aan die klasgenootjes moesten ze dan een talent geven, via de bloem. De bloem mochten ze dan verder versieren en tot slot de blaadjes dichtvouwen. De ouders gaven met de derde bloem een talent aan hun kind en tot slot mocht elk kind ook een bloem en talent voor zichzelf maken. De dichtgevouwen bloemen werden dan verzameld.

Daarna volgde nog een rustmoment met een volgend deel van het verhaal waarna twee ouders de hele groep kindjes meenam naar de turnzaal voor een fysieke workshop rond samenwerken en een parcours. De rest van de ouders zette intussen al alles klaar voor het middageten en mocht al wat aperitieven in het zonnetje.

Daarna volgde het laatste stuk van het verhaal over groeien en mocht elk kind enkele zonnebloemzaadjes planten. Ze kregen ook elk een kussensloop met alle talenten op gezeefdrukt. Samen met het bloempotje een mooi aandenken aan deze dag.

En toen kwam het allermooiste moment. De kindjes gingen in een kring staan rond enkele grote teilen water, de ouders in een tweede kring daarrond. Elk kind kreeg lukraak 4 dichtgevouwen bloemen met talenten toegestopt. En onder het zingen van het Groeilied, werden die bloemen in te water gelaten. Waarna ze zich heel langzaam openden. En elk kind zijn eigen talenten mocht verzamelen en ontdekken. Dit was echt een magisch moment.

IMG_0662

En dan was het nog tijd voor een groepsfoto en gezellig samen eten, al verdwenen mijn kinderen meteen weer in de tuin om te gaan spelen en hadden ze het veel te druk om te eten. Maar wij genoten van (al dan niet vegetarische) hotdogs en de heerlijke gerechten die iedereen had meegebracht.

Het was een ontzettend geslaagd en mooi groeifeest, echt een cadeau aan alle kindjes en hopelijk een herinnering die ze voor altijd meedragen. Je zag zowel ouders als kinderen echt genieten. Het extra mooie was ook dat elk kind aanwezig was, ook de paar kindjes die godsdienst of islam volgen. Echt een feest voor iedereen. Hier geniet ik nog lang van na.

 

Prison Escape in Breda

Maandag trokken we met het hele team naar Breda om er te gaan ontsnappen uit de gevangenis. Ik had op voorhand de site eens bekeken en wauw, wat een mooi gebouw is die koepelgevangenis! Echt veel info over hoe het spel in zijn werk zou gaan, was echter nergens te vinden. Net als de meeste collega’s ging ik uit van een escaperoom-achtig iets. En dat is naar ik hoor geweldig leuk om te doen. Ik had dus echt superveel zin in deze uitstap.

De hele ervaring viel echter behoorlijk tegen. Ik kan deze teambuilding niet aanraden.

Misschien lag het deels aan de verkeerde verwachtingen. Met een escaperoom heeft prison escape niet veel te maken. Je werkt niet samen aan opdrachten. Het is veel meer een rollenspel. In de gevangenis lopen 80 acteurs rond en het is alleen door in interactie te gaan dat je kan ontsnappen. Dat is een heel ander concept.

Het was me ook veel te vaag. Je wordt met wildvreemden in een cel opgesloten en je krijgt op geen enkel moment iets van uitleg. Met als gevolg dat na een uur zeker de helft van ons team eigenlijk nog totaal niet wist wat te doen. Je zwalpt maar wat rond in die immens gevangenis en hebt eigenlijk geen idee van wat je moet doen. Sommige mensen zijn daar beter in dan anderen en ontdekken blijkbaar wel snel of iets minder snel wat ze moeten doen. Maar er zijn veel verschillende verhaallijnen en wat werkt bij de ene, doet helemaal niks bij iemand anders.

Ieder speelt dus zijn eigen verhaal. Van teambuildende kwaliteiten is er totaal geen sprake. Het was ieder voor zich of hoogstens voor groepjes van 2 of 3 mensen. Je bent ook afhankelijk van externe factoren.

Tot slot is de hele ervaring niet aan mij besteed. Je wordt echt behandeld als een gevangene en vrolijk afgebekt door de ‘cipiers’ en dat begon al heel gauw mijn keel uit te hangen. Ik ben slecht met gratuite autoriteit en van in het begin kwam alles in mij gewoon keihard in opstand tegen dat hele systeem. Als je dan na een uur nog geen flauw idee hebt van wat je moet doen, dan haak ik gewoon af. Ik heb samen met nog enkele collega’s gewoon drie uur gewacht tot het voorbij was. En dan zijn er wel acteurs die proberen je terug in het spel te betrekken, maar op een heel dwingende en vervelende manier en dat is iets waarop ik nog veel harder afhaak. Ik besefte achteraf wel dat er momenten waren waarop iemand me probeerde te helpen, maar op het moment zelf was ik veel te hard bezig met balen om dat op te merken. Of je ontsnapt of niet hangt trouwens ook niet perse af van het uitvoeren van opdrachten. Een collega is kunnen ontsnappen door gewon twee uur slaafs achter een actrice aan te hossen en alle belachelijke dingen te doen die die voorstelde. Bij andere mensen stond de poort gewoon ineens open. Tja.

Give Away: Headspace

Ik uitte me hier reeds als een Headspace-fan. Omdat 1 miljoen mensen een abonnement hebben op de app, mag ik een gratis toegang gedurende 1 maand weggeven. De code geldt maar enkele dagen, dus morgenavond loot ik een gelukkige uit de reacties hieronder.

Wil je graag winnen? Gewoon reageren en een portie geluk zijn voldoende. Harmonie en kalmte van geest gedurende één maand zullen de uwe zijn. Graag gedaan!

Kleine fantast

Naast de klas van de Dochter ligt een ‘Leefboek’, waarin je kan volgen wat ze elke dag doen, wie wat vertelt in de praatronde,… Het was ons opgevallen dat ze in die praatronde soms de meest fantastische dingen vertelt. Fantastisch in de zin van ontsproten aan haar fantasie en absoluut niet waar. Bijvoorbeeld dat ze naar de kermis is geweest. Afgelopen weekend was ze Frozen gaan bekijken in de biscoop. Totaal niks van waar natuurlijk.

De wederhelft sprak haar daarover aan in de auto gisteren. Ze ontkende niet. ‘Ja papa, dat is zo, dat was niet waar’ vertelde ze vrolijk. Waarna ze eraan toevoegde dat het toch leuk was om dat te vertellen en dat niemand toch kon weten dat die dingen niet echt gebeurd waren. Allemaal met de glimlach en vol zelfvertrouwen. Er was toch helemaal geen probleem…

Vandaag zei de juf dan weer dat ze altijd goed gezind is, “die komt ’s morgens goed gezind en blij de klas binnen en dat blijft zo de rest van de dag’. Zo typerend voor onze Dochter. Vol zelfvertrouwen, goed in haar vel en doet gewoon haar eigen ding, vol overtuiging en zonder omkijken…

Update

  • Kijkt naar: samen met de wederhelft naar Jessica Jones. Maar de reeks die ik alleen kijk, The Good Wife, is helemaal uit. Geweldige reeks. Maar ik ben nu dus op zoek naar een nieuwe Netflix reeks om alleen te kijken. Alle tips welkom op dit adres!
  • Luistert naar: Nathaniel Rateliff.
  • Eet: beetje veel afhaal en op verplaatsing de laatste weken; chinees, pizza, buurtbarbecue,…
  • Zoon verliest stilaan al zijn tanden! Er zijn er al 3 uitgevallen en nummer 4 zit vervaarlijk te wiebelen. Hij wordt er soms gek van. 5 nieuwe tanden zoeken intussen hun weg (3 kiezen, 2 snijtanden). “Meer gaten dan tanden” zei zijn juf onlangs. Hij was zwaar beledigd.
  • Zaterdag was het proefje voor het zwembrevet. Zoon had de 25m rug nog nooit gehaald en slaagde nu met glans. Wat een beetje druk niet kan doen. Hij behaalde het Otter-brevet en mag in september starten bij de Haaitjes. Dochter is nog in deliberatie. Zij zwemt bij de Dolfijntjes maar de juf was afwezig en de leraar die het proefje afnam was nog niet helemaal overtuigd. En ook wel heel streng. Hij vroeg ook dingen die ze nog nooit hadden geoefend, niet ideaal dus. Dus nog af te wachten in welk groepje zij mag starten in september.

Eten, drinken en babbelen

Een uitermate sociaal weekend, dat was het. Bijna volledig gevuld met spijs, drank en babbels. En wat wandelen en zwemmen. En genoten dat ik heb…

Vrijdagochtend kwam een vriendin op bezoek met de oudste van haar drie honden. Samen met mijn stokoude Figo en de ook een respectabele leeftijd bereikt hebbende buurhond gingen we op wandel. De buurhond was daarbij een beetje verliefd op de hond van de vriendin wat het wandelen soms licht bemoeilijkte maar al bij al liep alles vlotjes. Daarna werden twee honden thuis afgezet en gingen we met nog één voorbeeldig  hondje nog gezellig iets drinken in de Bidon. Wat een fijn begin van het weekend.

Zaterdag was er dan opnieuw een wandeling met Zoon en buurhond gevolgd door het examen op de zwemles (Zoon heeft het gehaald, Dochter is nog in deliberatie) en een stukje schoolfeest. Voor het wereldbuffet waren we daar te laat maar dessert was er nog volop en de kinderen leefden zich uit in de zandbak en aan de schmink- en kapselstand.

Zondag opnieuw begonnen met een grote wandeling om dan aan te schuiven bij de buurt barbecue georganiseerd door de leefstraat vlakbij. Daar liepen maar liefst twee klasgenootjes van Zoon rond en enkele schoolgenootjes dus de kinderen verdwenen algauw en we hebben ze de komende vijf uur maar af en toe gezien en dan vooral in een flits. Tot het ijskarretje langsreed, dan verzamelden ineens alle kinderen uit als uit het niets. Maar ook daar lekker eten, drankjes, zon en veel ontspannen babbels met mensen uit de buurt. Een topweekend eigenlijk.